โจวซื่อโกรธจัดทั้งใบหน้าและลำคอแดงก่ำ ชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของหลินกู๋หยู่
นางไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวตัวเล็กๆอย่างหลินกู๋หยู่จะปากเก่งขนาดนี้ นางหายใจหอบ "แม่ของเ้าสอนเ้าอย่างไรกันมีอย่างที่ไหน หลังแต่งงานเ้าปฏิบัติต่อแม่สามีของเ้าเช่นนี้ เ้าเด็กนอกคอกเกิดมามีแม่ แต่ไม่มีแม่คอยสอน!"
"ที่แท้ท่านแม่ของท่านแม่สามีสอนท่านแม่สามีเช่นนี้นี่เองลูกสะใภ้ได้รับบทเรียนแล้ว"หลินกู๋หยู่มองดูใบหน้ากระหืดกระหอบของโจวซื่ออย่างใจเย็น ในใจนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
หากจะบอกว่าโจวซื่อแต่งภรรยาให้ลูกชายที่กำลังจะตายเพื่อเติมความมงคลขจัดเสนียดจัญไร หลินกู๋หยู่ก็พอจะยอมรับได้เพราะท้ายที่สุดแล้วไม่มีแม่คนไหนที่ไม่รักลูกชายของตัวเอง
แต่เมื่อนางแต่งงานเข้ามาโจวซื่อก็สุดจะทน้าแยกบ้านกับพวกนางทันที ลองคิดดูสิถ้าโจวซื่อเป็ห่วงลูกชายของนางจริงๆ นางจะไม่ทำเช่นนั้น
โจวซื่อยกมือกำลังจะตบหลินกู๋หยู่ด้วยความโกรธแต่หลินกู๋หยู่คว้ามือของโจวซื่อไว้โดยไม่ลังเล
อย่างไรก็ตามรอให้ร่างกายของฉือหางหายดี นางจะออกไปจากที่นี่ไม่จำเป็ต้องปล่อยให้คนอย่างโจวซื่อรังแกนาง
ยิ่งไปกว่านั้นในยุคปัจจุบันไม่มีใครกล้ารังแกนางมาก่อน
มือถูกหลินกู๋หยู่จับไว้โจวซื่อพยายามดิ้นรนอย่างหนักสองสามครั้งจนในที่สุดก็สะบัดมือของหลินกู๋หยู่ออกไปได้
โจวซื่อดึงมือตัวเองออกข้อมือของนางแดงก่ำ นางมองไปที่หลินกู๋หยู่ด้วยความหวาดหวั่น
หลินกู๋หยู่สวมเสื้อสีอ่อนมือทั้งสองข้างวางไว้ด้านหน้าร่างกายของนางอย่างเป็ธรรมชาติ ทว่ากลับให้ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้โจวซื่อรู้สึกว่าเมื่อนางอยู่ต่อหน้าหลินกู๋หยู่นางดูเหมือนคนรับใช้อย่างไรอย่างนั้น
โจวซื่อหันหน้าไปทางด้านในบ้านนางคร้านเกินกว่าจะคุยกับคนอย่างหลินกู๋หยู่นางมองออกว่าเด็กสาวไม่ได้กลัวนางแม้แต่น้อยถ้าเกิดหลินกู๋หยู่จะแก้แค้นนางด้วยการตบนางกลับ...
ลูกสะใภ้เลว ลูกสะใภ้เลวช่างเป็ความโชคร้ายของครอบครัวจริงๆ
ภรรยาคนแรกของเ้าสามเป็คนเอาแต่ใจและไร้เหตุผลคาดไม่ถึงว่าภรรยาคนที่สองที่ดูเหมือนไม่สู้คนแต่ไม่คิดเลยว่ามือของนางจะมีพละกำลังมากมายเช่นนั้น
ตอนนี้หลินกู๋หยู่หวังเพียงว่าร่างกายของฉือหางจะดีขึ้นในไม่ช้านางจะได้กลับบ้าน
กลับบ้านหลังแต่งงานในวันที่สาม
ลูกสะใภ้คนใหม่จะต้องกลับบ้านเกิดในวันที่สามหลังจากแต่งงาน
เช้าตรู่ของอีกวันมาถึง
หลินกู๋หยู่เงยหน้าขึ้นอย่างสะลึมสะลือยื่นมือไปแตะหน้าผากของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง ไม่ร้อนแล้วดูเหมือนว่าขีดอันตรายของเมื่อวานได้ผ่านพ้นไปแล้ว เพียงแค่รอให้ฉือหางตื่นนอน
เหนื่อยจริงๆ
หลินกู๋หยู่ยืนขึ้นเมื่อคืนนางไม่ได้นอนทั้งคืน ป้อนยาให้เขา จากนั้นเช็ดตัวเพื่อลดความร้อนของร่างกายหลังจากนั้นนางไม่อาจวางใจได้เลยเฝ้าอยู่ข้างเตียงของฉือหางอย่างใจจดใจจ่อนางกังวลว่าเขาอาจจะ้าอะไรในกลางดึก
เมื่อหลินกู๋หยู่แตะหน้าผากของฉือหางเปลือกตาหนักอึ้งของเขาก็เปิด
"ดีขึ้นไหม?" เมื่อเห็นฉือหางตื่นขึ้น หลินกู๋หยู่รีบเข้าใกล้ขึ้นอีก
“เ้าเป็คนดูแลข้าหรือ?” ใบหน้าของฉือหางซีดเผือด เสียงของเขาแหบแห้งเจือความไม่พอใจ
นางดึงผ้าห่มบนตัวของฉือหางออกพูดเบาๆ "เมื่อวานนี้เ้ารอดพ้นขีดอันตรายมาได้วันข้างหน้าเ้าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว"
ใจของฉือหางค่อยๆ จมดิ่งริมฝีปากบางสีซีดของเขาเม้มเล็กน้อย เขาขมวดคิ้ว"เมื่อวานข้าบอกให้น้องสี่ส่งหนังสือหย่าให้เ้า..."
“ข้าแต่งงานกับน้องสี่ของเ้าหรือไง?” หลินกู๋หยู่ถามอย่างเมินเฉย “ไม่เช่นนั้นเขาจะยื่นหนังสือหย่าให้ข้าทำไมหรือ? ถ้าเ้า้าให้หนังสือหย่ากับข้ารอให้เ้าอาการดีขึ้นก่อนแล้วค่อยให้แล้วกัน"
ฉือหางหันศีรษะไปมองที่เตียงด้านในพูดเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ "ข้าเป็เช่นนี้แล้วจะดีขึ้นได้หรือ?"
เมื่อวานนี้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มและไม่สบายตัวดวงตาของเขามองเห็นเพียงความมืดสนิท ตอนนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ในเวลานั้นเขารู้แล้วว่าเขาไม่สามารถมีชีวิตรอดได้แล้ว
"ข้าบอกแล้วว่าเ้าจะหายดีย่อมสามารถหายดีได้สิ เ้ายังจะสงสัยอะไรอีกหรือ?"หลินกู๋หยู่พูดพลาง ลุกขึ้นเดินไปที่เตา เติมฟืนไปพลาง"ใน่ขีดอันตรายเช่นนั้น เ้าสามารถผ่านมันมาได้ เ้ายังจะกลัวอะไรอีกหรือ?"
ฉือหางไม่เคยกลัวความตายสิ่งเดียวที่เขากลัวคือลูก ยามนี้โต้ซาอายุเพียงหนึ่งปีกว่าใครจะดูแลโต้ซาเมื่อเขาตาย?
หลินกู๋หยู่ต้มน้ำร้อนและตามด้วยน้ำต้มข้าวเมื่อน้ำต้มข้าวพร้อมหลินกู๋หยู่ก็เรียกโต้ซาให้ตื่นขึ้นมา
หลังจากดูแลอาบน้ำให้โต้ซาหลินกู๋หยู่ก็ยกอาหารไปให้ฉือหาง
หลังจากรับใช้เด็กเล็กและผู้ใหญ่เสร็จแล้วนางเป็คนสุดท้ายที่จะอาบน้ำ
หลังจากป้อนอาหารให้ทั้งสองแล้วหลินกู๋หยู่ก็ทำความสะอาดชามและตะเกียบ จากนั้นเดินตรงไปที่เตียงของฉือหางถอดรองเท้าแล้วขึ้นเตียง
“เ้า เ้ากำลังทำจะอะไร?” ฉือหางเหลือบมองไปที่โต้ซาซึ่งกำลังถือแผ่นไม้และขีดเขียนบนพื้นเสียงของเขาสั่นเครือ
“จะทำอะไรหรือ?” หลินกู๋หยู่มองไปที่ฉือหางอย่างสงบ มองตามสายตาของฉือหาง “พลิกตัว”
ฉือหางมองหลินกู๋หยู่อย่างเคอะเขินมือทั้งสองข้างจับเสื้อผ้าของตนเอง "เด็กอยู่ด้วย"
"เขาอยู่ด้วยแล้วอย่างไร?" หลินกู๋หยู่มองฉือหางขึ้นลง ไม่เข้าใจว่าฉือหางกำลังพูดถึงอะไรคุกเข่าลงข้างเตียง ยื่นมือออกแล้วพลิกตัวฉือหาง
ฉือหางนอนอยู่บนเตียง ทันใดนั้นบั้นท้ายของเขาก็รู้สึกหนัก
หลินกู๋หยู่วางมือบนเอวส่วนที่เคลื่อนของฉือหางและนวดเบาๆ
ซี๊ด!
“ถ้ามันเจ็บเ้าก็ทนหน่อย” หลินกู๋หยู่รู้สึกว่าไม่สะดวกที่จะนั่งทับบนตัวเขาดังนั้นนางจึงนั่งยองบนเตียงโดยตรง มือที่นวดอยู่ไม่หยุด “เอวของเ้านวดให้มากหน่อยก็จะดีขึ้น”
ฉือหางไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้นแม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่หลินกู๋หยู่กำลังทำอยู่แต่เขากลับเชื่อมั่นในตัวนางมาก
เช่นเดียวกับเมื่อวานเขาอยู่ใน่วิกฤตเขาก็ยังเชื่อว่านางจะกลับมา
หลังจากนวดอยู่เป็เวลานานอาจเป็เพราะชายหนุ่มรู้สึกชินกับกำลังมือของหลินกู๋หยู่แล้วเขาไม่รู้สึกเ็ปอีกต่อไป ความรู้สึกสบายกลับเข้ามาแทนที่
หลังจากนวดให้ฉือหางเสร็จแล้วหลินกู๋หยู่รู้สึกว่าเรี่ยวแรงของนางใกล้จะหมด
หลังจากลงจากเตียงนางก็ก้มลงสวมรองเท้า "พี่ฉือหาง ข้ามีบางอย่างจะคุยกับพี่”
"เื่อะไรหรือ?" ฉือหางหันศีรษะไปมองหลินกู๋หยู่ ทั้งหมดที่เขาเห็นคือก้นของหลินกู๋หยู่
ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็สีแดงอย่างไม่อาจควบคุมได้เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ทำตัวตามใจชอบเช่นนี้มาก่อนต่างก็ว่ากันว่าผู้หญิงต่างก็รักนวลสงวนตัวมากไม่ใช่หรือ?
หลินกู๋หยู่ลุกขึ้นและหันไปมองฉือหางก่อนจะพูดอย่างลังเล "วันนี้เดิมเป็วันที่สามหลังจากแต่งงานข้าควรจะกลับไปเยี่ยมบ้าน"
ใช่กลับไปเยี่ยมบ้านหลังแต่งงานในวันที่สาม
ก่อนหน้านี้เขากลับไปกับภรรยาของเขาด้วยเวลานั้นเขาจับไก่ได้สองตัวและมอบให้บ้านแม่ยายของเขา
ตอนนี้แม้เขา้าจะส่งบางอย่างให้สกุลหลินแต่เขาก็ทำไม่ได้
“ข้าขอโทษข้าไม่สามารถไปกับเ้าได้” ใบหน้าของฉือหางซีดเผือดเสียจนนางเห็นใจ
หลินกู๋หยู่ช่วยฉือหางพลิกตัวและพูดอย่างใจเย็นว่า"ข้ารู้ว่าเ้ากลับไปกับข้าไม่ได้ ข้ากลับคนเดียวก็ได้ ข้ามาอยู่ที่นี่ท่านแม่ของข้าต้องเป็ห่วงแล้วแน่ๆ"
"อืม"ฉือหางพยักหน้า เขารู้ธรรมเนียมมารยาทเหล่านี้เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่สามารถทำให้หลินกู๋หยู่พอใจได้ "เป็สิ่งที่ควรทำเ้าเอาสิ่งที่มีในบ้านกลับไปได้เลย"
“ข้าคิดแล้วข้าจะเอาไข่กลับไปสิบฟอง” หลินกู๋หยู่เดินไปหยิบไข่ใส่ลงในตะกร้าใบใหม่“เท่านี้ก็พอ ข้าไม่้าอะไรอื่นแล้ว”
“น้อยเกินไปแล้ว”ฉือหางพูดขณะพยายามลุกขึ้น
“เ้าอย่าขยับไปมา”หลินกู๋หยู่รีบเดินไปข้างหน้าแล้วผลักฉือหางกลับไปนอน นางพูดอย่างเป็กังวล“อาการาเ็ของเ้ายังไม่หายดี อย่าขยับ”
"เดิมทีข้าควรจะกลับไปกับเ้า"เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขายิ่งรู้สึกผิดจนไม่กล้ามองหน้าหลินกู๋หยู่
ทว่านางพูดอย่างใจเย็นมาก"ท่านแม่ของข้ารู้ว่าเ้าป่วยดังนั้นท่านแม่ย่อมไม่ปล่อยให้ข้าพาเ้ากลับไปอย่างแน่นอน ไม่ต้องกังวลข้ากลับไปคนเดียวได้ ไม่เป็ไร"
ทันทีที่หลินกู๋หยู่หันหลังกลับมาก็เห็นโต้ซายืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับถือไม้ในมือ จ้องตรงไปที่หลินกู๋หยู่
"ท่านแม่!"โต้ซาก้าววิ่งด้วยขาสั้นสะดุดไปที่ด้านข้างหลินกู๋หยู่ทิ้งไม้ในมือและโอบต้นขาของนางด้วยมือทั้งสองข้าง
หลินกู๋หยู่มองที่โต้ซาหรี่ตายิ้มและอุ้มโต้ซาขึ้นมา และจูบที่หน้าผากอย่างเป็ธรรมชาติหันศีรษะไปมองฉือหาง "ข้าพาโต้ซากลับไปด้วยได้ไหม?"
“อืม”ฉือหางมองไปที่หลินกู๋หยู่ด้วยความประหลาดใจ
ถ้าเป็ผู้หญิงคนอื่นคงไม่อยากเอาโต้ซาไปด้วยอย่างแน่นอน!
ไม่รู้ั้แ่เมื่อไรที่โต้ซาติดหลินกู๋หยู่มากขนาดนี้
หลินกู๋หยู่เปลี่ยนเป็ชุดผ้าสะอาดนางไม่รู้วิธีการที่ซับซ้อนใดๆ เพียงแค่ม้วนผมอย่างเรียบง่ายใบหน้าของนางดูแล้วรู้สึกสะอาดตา ดวงตาของนางสดใสเป็พิเศษทำให้ผู้คนที่มองรู้สึกถึงความสะอาดและเรียบร้อย
“ข้าจะไปบอกน้องสี่ถ้าข้าไม่กลับมาตอนเที่ยง ให้เขาทำกับข้าวให้เ้า” หลินกู๋หยู่พูดกับฉือหางสักพักจากนั้นก็เดินออกไปข้างนอกพร้อมกับอุ้มโต้ซาในอ้อมแขน
เดิมทีโจวซื่อพูดถึงประตูหัวมุมเปิดทางตะวันตกเฉียงเหนือแต่เมื่อวานฝนตก ผู้คนที่นั่นจึงอาจง่วนอยู่กับการทำงาน ไม่มีเวลาว่าง
พื้นมีน้ำขัง เป็บ่อเป็หลุมเป็ดินโคลนเหนียวๆ รู้สึกลำบากมากเวลาเดิน
ทันใดนั้นเด็กสาวก็คิดถึงถนนลาดยางในยุคสมัยใหม่การเดินไม่มีปัญหาอะไรมากขนาดนี้
ทันทีที่หลินกู๋หยู่ออกมาจากประตูมุมทางตะวันออกเฉียงเหนือนางก็เห็นโจวซื่อนั่งอยู่ที่ประตูกำลังซ่อมเสื้อผ้าของนาง
โจวซื่อได้ยินเสียงฝีเท้าสายตามองแหล่งที่มาของเสียง เห็นหลินกู๋หยู่ออกมาพร้อมกับโต้ซาในอ้อมแขน
“ถุย!”โจวซื่อถ่มน้ำลายไปทางหลินกู๋หยู่ และมองนางด้วยใบหน้ามืดมน
"ท่านแม่สามี"ไม่ว่าหลินกู๋หยู่จะไม่อยากคุยกับโจวซื่อมากแค่ไหน แต่เมื่อต้องกลับบ้านเกิดของนางอย่างไรเสีย นางก็ต้องบอกโจวซื่อสักคำ "วันนี้เป็วันที่สามแล้วถึงเวลาที่ลูกสะใภ้จะต้องกลับไปเยี่ยมบ้าน!"
โจวซื่อยังคงง่วนอยู่กับงานในมือราวกับว่านางไม่ได้เห็นหลินกู๋หยู่!
หลินกู๋หยู่แอบเข้าใกล้ใบหูของโต้ซา!
ดวงตาของกลมโตโต้ซามองไปที่หลินกู๋หยู่ปราดหนึ่งจากนั้นมองไปที่โจวซื่อ และพยายามดิ้นรนที่จะออกจากอ้อมแขนหลินกู๋หยู่!
"ท่านย่า!"
เสียงอ่อนนุ่มของเด็กทำให้ใจคนอ่อนยวบ!
ใบหน้าเ็าของโจวซื่อค่อยๆคลายลง นางวางของในมือลงและเอื้อมมือไปอุ้มโต้ซาไม่ว่าอย่างไรโต้ซาก็เป็หลานชายของนาง!
“ท่านแม่สามี!”หลินกู๋หยู่มองโจวซื่อด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย และพูดอย่างเฉยเมยว่า“ข้าก็แค่อยากจะบอกให้ท่านรู้สักคำก็เท่านั้น!”
หลินกู๋หยู่จำได้ว่านางยังต้องไปหาฉือเย่ดังนั้น นางจึงหันหลังกลับและเดินไปที่ลานบ้านของฉือเย่
“ลูกสะใภ้เลวอย่างเ้าข้าจะหย่า…”
“หย่าข้าหรือ?” หลินกู๋หยู่หันกลับมามองโจวซื่อพร้อมรอยยิ้ม
17K
