ชีวิตนี้เป็นของเรา (จบ)

        ตอนที่ผมได้พบกับเจอรี่เป็๲ครั้งแรกมันเป็๲๰่๥๹เวลาก่อนหน้าที่พ่อของเขาจะได้รับการเลือกตั้งให้เป็๲นายกเทศมนตรีผมไม่รู้จะจัดการกับเขาอย่างไรดี เพราะเขาเป็๲คนน่ารัก เปิดเผยและไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อจึงให้เขาออกจากโรงเรียนราษฎร์และเอามาเข้าที่เซ้นท์ เทอเรซน่าจะเป็๲เพราะเขาไม่รู้จักนักการเมืองดีพอ ทั้งๆ ที่พ่อของตนเองก็เป็๲นักการเมืองผมชอบลูกแต่เกลียดพ่อเอามากๆ

        ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าถึงอย่างไรก็ต้องสู้กันสักตั้ง ผมก็เลยท้าเขาชกเอาดื้อๆ แต่พอชกกันไปได้หน่อยเดียวผมก็รู้สึกว่าไม่เห็นจะได้อะไรขึ้นมา ก็เลยชวนเขาเลิกเสียกลางคัน

        “อย่าชกกันให้เมื่อยเลยถึงยังไงเราก็ชอบนายอยู่นั่นเอง” เขาก็ไม่รู้เหตุผลอีกนั่นแหละว่าทำไมผมต้องทำอย่างนั้น อาจจะเห็นผมบ้าไปแล้วก็เป็๲ได้ เขายิ้มขณะที่ตอบผมว่า

        “เออดีเราก็ชอบนายเหมือนกัน”

        จากนั้นมิตรภาพระหว่างเราก็ฟักตัวขึ้นอย่างรวดเร็วประมาณสักปีหนึ่งได้แล้วที่เราเรียนร่วมกันมาโดยตลอดมาถึงวันนี้เขากำลังขอร้องให้ผมไปพบกับพ่อของเขาแถมยังให้ไปเที่ยวตากอากาศกับเขาอีกด้วย ผมเองก็ไม่เคยบอกให้เขารู้เลยว่าผมไม่ชอบพ่อเขาเอามากๆ ผมหวังแต่ว่าเจอรี่จะลืมคำชักชวนนั้นเสียแต่กลับไม่เป็๲เช่นนั้น พอทำนมัสการรอบสุดท้ายจบเขาก็เดินเข้ามาหา

        “พร้อมหรือยังค่ะแฟรงกี้?” เขาถามพร้อมกับยิ้มให้ผมอย่างสุภาพ

        “เออ...”

        “ถ้าอย่างนั้นจะรออะไรอยู่อีกล่ะเราไปกันได้เลย”

        และแล้วผมก็เข้าไปถึงอาณาบริเวณบ้านของเขาจนได้ คนรับใช้คนหนึ่งเดินสวนออกมา

        “เฮลโล...คุณหนูเจอรี่”

        “เออ...โรเบิร์ตพ่ออยู่ไหน?”

        “ในห้องสมุดครับกำลังรอคุณหนูอยู่พอดี”

        ผมเดินตามเจอรี่เข้าไปในห้องสมุดของบ้านทั้งพ่อและแม่ของเขาอยู่พร้อมหน้ากันทั้งสองคน พ่อของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลยยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าและดวงตาก็ยังเป็๲ประกายวาววับผมเพิ่งนึกออกเดี๋ยวนี้เองว่า เจอรี่ถอดแบบวิธีการยิ้มมาจากพ่อนั่นเองแต่เขามีท่าทางสงบ เคร่งขรึมกว่ามากริมฝีปากบางเหมือนแม่และสุภาพอ่อนน้อมเหมือนกัน

        “มาแล้วหรือลูกพ่อกับแม่คอยกินอาหารกลางวันอยู่”

        “ขอบคุณครับพ่อนี่เพื่อนผมครับ แฟรงกี้ที่ผมเล่าให้ฟังไงครับ”

        ทั้งพ่อและแม่ของเขามองดูผมซึ่งทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเนื้อตัวดูจะรุ่มร่ามขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเสื้อผ้าก็ดูสกปรกผิดหูผิดตาไปอย่างไรไม่รู้

        “ยินดีที่ได้รู้จักหนู”พ่อของเขาทักผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและผมก็จำไม่ได้ ว่าตอบออกไปว่าอย่างไรก็พอดีกับที่คนรับใช้เดินเข้ามาบอกว่า อาหารพร้อมแล้วเราจึงเดินออกไปห้องอาหารพร้อมกัน

        “โต๊ะอาหารตัวใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องมีชามแก้วขนาดใหญ่จัดดอกไม้สดไว้สวยงามตั้งอยู่ตรงกลาง ทุกที่นั่งมีมีด ส้อม ช้อนจัดไว้เป็๞หมวดหมู่ มากเสียจนผมไม่รู้จะใช้อะไรถูก ต้องคอยมองเจอรี่จะได้ทำตามซึ่งที่จริงแล้วมันก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรนัก

        เมื่อจบรายการอาหารคาวแล้วเรามีไอศกรีมเป็๲ของหวานจนเมื่อเสร็จจากการรับประทานแล้วจึงได้กลับไปที่ห้องสมุดอีกครั้งหนึ่ง

        “เจอรี่บอกฉันว่าอยากให้หนูไปพักที่บ้านนอกเมืองของเราด้วย” มิสเตอร์โควานพูดกับผม

        “ครับท่านผมขอบคุณมาก แต่เสียใจเหลือเกินที่ผมไปด้วยไม่ได้หรอกครับ”

        “อ้าว...ไปไม่ได้หรอกหรือ...เป็๞การผิดกฎของ...เอ้อ...สถานเลี้ยงเด็กกำพรร้าอย่างนั้นหรือ?”

        “อ๋อ...เปล่าหรอกครับท่านเพียงแต่ว่าผมรับจ้างทำงานไว้ตลอดฤดูร้อนและไม่อยากทิ้งไปเท่านั้นเอง”

        “แต่บ้านนอกเมืองสบายกว่าที่หนูจะทำงานอยู่ในเมืองมากนะจ๊ะ”มิสซิสโควานว่า

        “ครับท่านผมทราบครับ แต่ผมมีค่าใช้จ่ายมากและกำลังจะเข้าไฮสกูลเดือนกันยายนที่จะถึงนี้อีกประการหนึ่งผมอยากมีเงินด้วยความสามารถของผมเอง ท่านคงเข้าใจนะครับคือผมหมายถึงว่า ผมอยากเป็๲อย่างคนอื่นๆ เขาบ้าง ไม่อยากรับการบริจาคอยู่ตลอดเวลาต้องขอประทานโทษด้วยนะครับคุณนาย ที่ผมพูดอย่างนี้อาจจะหยาบคายไปหน่อย”

        มิสซิสโควานเอื้อมมือมาจับผมไว้

        “ไม่หรอกหนูไม่ได้หยาบคายอะไรเลยแฟรงกี้ ฉันกลับเห็นว่าหนูเป็๲เด็กดีที่ใช้ได้ทีเดียวนะจ๊ะ”

        ผมตื้นตันจนไม่รู้จะตอบท่านอย่างไรมิสเตอร์โควานและภรรยา นั่งคุยกับผมอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงได้ปล่อยเราให้อยู่ด้วยกันตามลำพังเจอรี่จึงพาผมขึ้นไปยังห้องส่วนตัวของเขา

        เราเก้กังๆกันอยู่พักหนึ่ง แล้วเจอรี่ก็ตัดสินใจว่า

        “เราขึ้นไปห้องข้างบนกันดีกว่ามีห้องกีฬาอยู่ข้างบนนั้น เล่นกันได้สนุกไม่มีใครว่าอะไรหรอก”

        สิ่งแรกที่ปะทะสายตาเมื่อก้าวเข้าไปในห้องกีฬาคือรถรางไฟฟ้าคันใหญ่ที่วางอยู่บนพื้นห้อง มันสมบูรณ์แบบทีเดียวบนรางมีทั้งสะพานลอยและถ้ำลอด มีสถานีอยู่ถึง 3 แห่ง

        “โอ้โฮ...ไอ้นี่น่าเล่นมาก”

        “ใช่” เจอรี่ตอบ “พ่อซื้อมาให้เราสามปีแล้วก่อนจะไปฟลอริด้าเสียอีก เล่นไหมล่ะ?”

        ผมมองดูมันเงียบๆอยู่พักหนึ่ง ก้าวเข้าไปหามันอย่างลืมตัวและแล้วอะไรบางอย่างก็ฉุดกระชากลากถูสติอารมณ์ของผมให้กลับคืนมา ทั้งๆที่มันเหมือนเปลวไฟที่แผดเผาวูบวาบอยู่ในหัวใจ

        ถูกแล้ว...มิสเตอร์โควานไม่เคยลืมลูกชายของเขาเลยของขวัญชิ้นนี้สำหรับลูกชายของเขาต่างหาก

        “ไม่เล่นหรอก”เสียงผมสั่นระรัว “ในห้องนี้ร้อนออกไปว่ายน้ำเล่นกันดีกว่า”

        เทอมหน้านี้แล้วที่ผมจะต้องเข้าเรียนต่อในไฮสกูลเจอรี่ตั้งใจว่าจะเข้าเรียนต่อที่วิทยาลัยยอร์ช วอชิงตัน ซึ่งอยู่ที่เมืองไฮท์ผมกับมาร์ตินก็เลยวางแผนที่จะเข้าตามเขาไปด้วยแต่ถึงอย่างไรผมก็ไม่ได้คิดที่จะฝักใฝ่กับการเรียนมากนัก คิดแต่เพียงว่าถ้าอายุครบ 17 เมื่อไร ก็เห็นจะเลิกเรียนเสียทีความปรารถนาของผมมีอยู่อย่างเดียวเท่านั้น คือหาเงินให้รวยเป็๞เศรษฐีให้ได้

        การมอบประกาศนียบัตรของเซ้นท์เทอเรซนั้น ทำกันแบบเรียบๆ ง่ายๆนักเรียนทุกคนมีพ่อแม่พี่น้องมาร่วมแสดงความยินดีกันทั้งนั้นพวกเขานั่งกันอยู่เป็๲กลุ่มในห้องประชุมใหญ่ทุกคนหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างชื่นบาน...แต่ผมไม่มีใครเลย...

        เมื่อมองดูคนอื่นๆแล้วหัวใจของผมก็ห่อเหี่ยวลงไปอีก...ความรู้สึกเหงาในใจนั้นมันร้ายกาจนักผมถามตัวเองว่านี่เราเป็๞คนไร้ญาติขาดมิตรถึงเพียงนี้เชียวหรือ...ผมขึ้นไปรับประกาศนียบัตรอย่างโดดเดี่ยวจริงๆคล้ายๆ กับเราบังเอิญต้องทำงานอะไรสักอย่างหนึ่งที่ไม่ใคร่เต็มใจนัก

        ผมกำลังจะเดินออกจากห้องโถงภายหลังจากที่ได้รับประกาศนียบัตรเรียบร้อยแล้วก็พอดีกับที่มีมือของใครคนหนึ่งตบลงบนไหล่เบาๆเมื่อผมหันไปมองก็เห็นว่าเป็๲คุณพ่อเบิร์นฮาร์ทกับคุณพ่อควินน์ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า

        “ขอแสดงความยินดีด้วยนะแฟรงกี้”

        ผมยิ้มออกทันทีรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมาเสียให้ได้...พูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองดูท่านคุณพ่อเบิร์นฮาร์ทก็ดูจะอ่านใจผมออก

        “นี่คงคิดว่าเราจะไม่มาสินะแฟรงกี้”ท่านยิ้มขณะกล่าวต่อว่า “เราไม่เคยขาดงานอย่างนี้หรอกไม่ว่าจะเป็๞เด็กคนไหนของเราที่ได้รับประกาศนียบัตรเราจะต้องมาร่วมแสดงความยินดีกับเขาด้วยทุกครั้งจริงไหม คุณพ่อ?” ท่านหันไปถามย้ำกับคุณพ่อควินน์

        “ใช่สิและเราก็ภูมิใจในตัวเธอมากด้วย แฟรงกี้”

        “ขอบคุณครับ คุณพ่อ”ผมพูดได้เท่านั้นจริงๆ

        คุณพ่อเบิร์นฮาร์ทโอบไหล่ผมไว้และพาเดินออกไปข้างนอกคุณพ่อควินน์อวยพรให้ผมโชคดีอีกครั้งก่อนจะขอตัวแยกไป ปล่อยเราทั้งสองไว้ตามลำพัง

        “ฟรานซิสพ่อมีของขวัญจะให้”

        ผมรู้สึกประหลาดใจจนงงงัน

        “ครับ”

        “ยื่นมือมาสิ...เอ้า...นี่ของขวัญของเธอรักษาไว้ให้ดีนะ”

        ห่อของขวัญที่อยู่ในมือผมนั้นงามจับตาผมกระชับมันไว้ในอุ้งมือด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

        “เปิดดูได้ไหมครับ?”

        ท่านพยักหน้าเบาๆ

        นาฬิกาข้อมือ...!...เรือนทองนั้นต้องแสงอาทิตย์เป็๲ประกายงดงามอย่างยิ่งผมไม่เคยเห็นนาฬิกาเรือนไหนที่สวยเหมือนเรือนนี้มาก่อนเลยมือสั่นสะท้านขณะที่ผมทาบมันลงกับข้อมือ

        “ชอบไหมล่ะ?”คุณพ่อถามยิ้มๆ

        “ครับคุณพ่อ...ผม...ผม...ขอบพระคุณมากครับ”

        ท่านยิ้มคล้องแขนผมไว้ขณะพาเดินไปยังสนามด้านหน้าของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าผมลอบขำเลืองมองนาฬิกาอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า...มันช่างสวยเหลือเกิน...