หลังจากงานเลี้ยงราชสำนัก ความสัมพันธ์ ของจ้าวชิงเหยากับหลี่จ้านก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แม้เขาจะยังคงมีกำแพงอยู่ แต่ก็เป็กำแพงที่ถูกลดระดับลง เขาเริ่มใช้คำพูดที่อ่อนโยนกับเธอมากขึ้น และให้อิสระแก่เธอในการดูแลจวนเล็กน้อย
ในเย็นวันหนึ่ง หลี่จ้าน ถูกเข็นมาที่ ห้องยาและห้องปฏิบัติการ ของชิงเหยาตามปกติเพื่อรับการรักษาด้วยการฝังเข็ม แต่คราวนี้ ชิงเหยาแจ้งว่าจำเป็ต้องมีการ ตรวจเส้นประสาทที่ละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น
“ท่านอ๋องเพคะ” ชิงเหยากล่าวอย่างจริงจัง “การฝังเข็มในสองเดือนที่ผ่านมาทำให้เส้นประสาทของท่านเริ่มตอบสนองแล้ว แต่ก่อนที่เราจะดำเนินการในขั้นที่สอง ข้าจำเป็ต้อง เข้าใกล้ ท่านมากขึ้น เพื่อวินิจฉัยตำแหน่งของเส้นประสาทที่เสียหายอย่างถาวร”
หลี่จ้านก้มลงมองเธอ ความใกล้ชิด เป็สิ่งที่เขารังเกียจมานาน เพราะมันคือช่องโหว่ให้ศัตรูทำร้าย แต่เขาก็จำนนต่อความจำเป็ของการรักษา
“เ้า้าให้ข้าทำเช่นไร?” หลี่จ้านถามเสียงเรียบ
“ข้าจำเป็ต้องััและคลำตรวจสอบบริเวณขาของท่านอย่างละเอียดั้แ่โคนขาลงไปเพคะ” ชิงเหยาตอบอย่างเป็มืออาชีพ “และท่านต้องอยู่ในท่าทางที่ผ่อนคลายที่สุด”
หลี่จ้านรับรู้ถึงความร้อนที่ใบหน้า แต่ก็ยอมทำตามคำสั่ง เขาค่อย ๆ ปลดชุดชั้นนอกออก เผยให้เห็นร่างกายท่อนล่างที่แข็งแกร่งของอดีตแม่ทัพ แต่ขาที่ไร้ความรู้สึกของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็เก่า ๆ
ชิงเหยาสวมถุงมือผ้าที่สะอาดที่เธอประดิษฐ์ขึ้น แล้วเริ่มต้นการตรวจอย่างละเอียด มือของเธอััผิวของเขาอย่างแ่เบา โดยใช้ปลายนิ้วที่แม่นยำของศัลยแพทย์เพื่อค้นหา ความผิดปกติ ของเส้นประสาทที่อยู่ใต้ิั
“ตรงนี้เจ็บหรือไม่เพคะ?” ชิงเหยาถามขณะกดลงบนจุดหนึ่งบริเวณสะโพกของเขา
หลี่จ้านกัดฟันแน่น “ไม่... รู้สึก”
ขณะที่เธอกำลังคลำตรวจสอบบริเวณต้นขาอย่างละเอียด เธอก็สังเกตเห็น ร่องรอย บางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ิัและรอยแผลเป็เก่าที่จาง ๆ บริเวณใกล้เคียงกับแนวเส้นประสาทที่ควบคุมการเคลื่อนไหวหลัก
มันไม่ใช่แผลจากการถูกฟันหรืออุบัติเหตุทั่วไป แต่เป็ แผลเจาะ ที่เล็กและตื้นอย่างจงใจ
ชิงเหยาถึงกับหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง
“เกิดอะไรขึ้น?” หลี่จ้านสังเกตเห็นความผิดปกติในสีหน้าของเธอ
ชิงเหยาไม่ตอบคำถามของเขา เธอใช้ความรู้ด้านศัลยกรรมประสาทของเธอวิเคราะห์ร่องรอยนั้นทันที นี่คือร่องรอยของการถูก ทำลายเส้นประสาท ด้วยการเจาะที่แม่นยำ!
“ท่านอ๋อง...” ชิงเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในความหวาดระแวงของเขา
“การาเ็ที่ขาของท่าน... ไม่ใช่แค่ความพิการทั่วไป เพคะ” ชิงเหยาประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ขาของท่านไม่ได้พิการจากอุบัติเหตุในสนามรบ แต่เกิดจาก การถูกทรยศ ที่เจาะจงทำลายเส้นประสาทของท่านอย่างแยบยล! มีใครบางคนในอดีต... ที่ตั้งใจทำให้ท่านพิการ!”
คำพูดของชิงเหยาทำให้บรรยากาศในห้องเย็นะเืถึงขีดสุด หลี่จ้านนิ่งอึ้งไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที ความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดหลายปีถูกเปิดเผยออกมาโดยหญิงสาวที่เพิ่งรู้จัก
“เ้า... เ้าว่าอะไรนะ?” หลี่จ้านถามเสียงสั่นเทา ความหวาดระแวงที่เคยมีต่อชิงเหยาถูกแทนที่ด้วย ความใ และ ความโกรธแค้น ที่พุ่งสูงขึ้น
“ร่องรอยนี้บอกชัดเจนเพคะ” ชิงเหยาชี้ไปที่แผลเป็จาง ๆ อย่างแม่นยำ “มีใครบางคนในทีมแพทย์หรือผู้ดูแลของท่านในอดีต ที่ ทรยศ ท่าน โดยการแทรกแซงเส้นประสาทที่สำคัญอย่างจงใจ ทำให้ขาของท่านหยุดทำงานโดยสิ้นเชิง นี่คือการโจมตีที่ชั่วร้ายและแยบยลที่สุด! นี่คือสาเหตุที่ทำให้ท่านหวาดระแวงทุกคน!”
หลี่จ้านกำหมัดแน่นจนข้อขาว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเ็ปที่ไม่ได้มาจากขา แต่มาจาก าแทางใจ ที่ถูกเปิดเผย
“ทรยศ...” หลี่จ้านพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “ข้าไม่เคยคิดว่ามันจะเลวร้ายถึงเพียงนี้...”
ชิงเหยาเห็นความเ็ปของเขา เธอไม่ได้ตำหนิ แต่ใช้มือข้างหนึ่งจับมือที่กำแน่นของเขาไว้ การัั นี้ไม่ได้เกิดจากความเป็มืออาชีพ แต่มาจาก ความเห็นอกเห็นใจ และ ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
“ท่านอ๋อง” ชิงเหยากล่าวด้วยความอ่อนโยน “ตอนนี้ท่านเข้าใจแล้วใช่หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงต้องทำการผ่าตัด? เพราะข้าไม่ได้แค่รักษา ความพิการ แต่ข้ากำลังจะ ลบล้างร่องรอยการทรยศ ที่คนชั่วฝากไว้ในร่างกายของท่าน”
การค้นพบนี้เปลี่ยนความสัมพันธ์ของคนทั้งสองไปตลอดกาล หลี่จ้านเปิดใจยอมรับชิงเหยาอย่างเงียบ ๆ ในฐานะ ผู้ช่วยชีวิต และ ผู้ร่วมแก้แค้น
“ข้า... จะเชื่อเ้า” หลี่จ้านกล่าวเสียงแ่เบา “แต่เ้าต้องหาตัวการให้เจอ ชิงเหยา ข้า้าให้เ้าช่วยข้า แก้แค้น คนที่ทำร้ายข้า”
ชิงเหยาพยักหน้าอย่างมั่นคง “ข้าจะช่วยท่านเพคะ แต่ท่านต้องเชื่อใจข้าอย่างสมบูรณ์ และอย่าได้ปฏิเสธการผ่าตัดอีกต่อไป”
ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างเต็มที่ เพราะภารกิจของชิงเหยาที่ต้องรักษาขาให้หายดีก่อนและการแก้แค้นทางการเมืองกำลังเป็เดิมพันที่สำคัญที่สุด