เช้าวันถัดมาเงินบริจาค 10 ล้านก็เข้าที่บัญชีของมูลนิธิ อีกครั้งที่เรเชลทำสำเร็จ ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอพลาดโยอันนั่งมองเงินในบัญชีและยิ้มอย่างพอใจ
เสียงเปิดประตูดังขึ้นโยอันหันไปมอง เรเชลเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มชวนเสน่หา
“ทำได้ดีมากเรเชล 10 เปอร์เซ็นต์จะเป็ของเธอ”
เธอเดินเข้ามากอดโยอันและเอามือลูบที่หน้าอกเขาช้าๆ
“แล้ว....ไม่มีรางวัลอย่างอื่นอีกเหรอคะ”
โยอันยิ้ม แต่ยังไม่ทันได้ตอบ ชูรันก็เดินเข้ามาเธอหยุดอยู่หน้าห้องเมื่อเห็นเรเชล
“จะเริ่มประมูลในคืนนี้นะคะจะให้ตั้งราคาเริ่มต้นรึเปล่าคะ”
“เธอจัดการไปเลยแล้วกัน เห็นว่าควรทำยังไงก็ทำ”
“ทราบแล้วค่ะ”
เรเชลมองตามเล็กน้อยหลังจากชูรันเดินออกไป
“คุณพี่เลี้ยงนิขยันน่าดูเลยนะคะต้องประมูลดึกดื่นบ่อย ๆแบบนี้ คงไม่มีเวลาให้ออกไปหาความสุข”
โยอันขมวดคิ้วเล็กน้อยคำพูดของเธอทำให้เขาอารมณ์เสียทันที
“เวลาของชูรันเป็ของฉัน....จะมีความสุขหรือไม่..ไม่ใช่สิ่งที่เธอเลือกได้”
เขาเดินขมวดคิ้วกลับไปที่โต๊ะทันที เรเชลรู้ตัวว่าทำพลาดเลยหมดโอกาสที่้าจึงได้เดินออกจากห้องไป เธอแวะไปที่โต๊ะทำงานของชูรันที่อยู่ไม่ห่างกันนักเพื่อทักทาย
“คุณพี่เลี้ยง....ทำงานหนักเกินไปรึเปล่าคะ”
ชูรันเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้
“ไม่หรอก....เธอน่ะ...เหนื่อยกว่าฉันเยอะ”
เรเชลได้แต่ยิ้มและเดินออกไปช้าๆภายในใจเธอรู้สึกสงสารผู้หญิงคนนี้อย่างมาก เธอเป็คนสนิทคนเดียวที่โยอันมีดังนั้นโยอันจึงหวงเธอมาก ไม่มีเลยสักครั้งที่จะเห็นโยอันตำหนิเธอและก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นเธอเป็อิสระแม้แต่ตอนที่โยอันนอนกับผู้หญิงคนอื่น เธอก็ยังต้องอยู่เฝ้า มีแค่เวลานอนเท่านั้นที่พวกเขาได้อยู่ห่างกัน นอกจากเวลานั้น ชูรันต้องคอยติดตามและอยู่กับเขาตลอดเวลา
ด้านโยอันที่นั่งทำงานอยู่ในห้องมองกล้องวงจรปิดตลอดเวลา ตอนนี้ชูรันกำลังทำอะไร เขาติดตามเธอราวกับเธอเป็นักโทษเขากำลังกลัวบางอย่าง แต่….มันคืออะไร?
่ดึกคืนนั้นมีงานประมูลอวัยวะส่วนต่างๆทั้งภายใน และภายนอก ทุกชิ้นส่วนแทบจะขายได้ทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่เล็บชูรันนั่งจ้องที่หน้าคอมพิวเตอร์กับผู้ช่วยอีกหลายคนคนมากมายเข้ามาใส่ราคาเพื่อลุ้นว่าจะได้ชิ้นไหนไป
ในขณะเดียวกันโยอันกำลังให้โบนัสกับเรเชลอยู่ในห้อง บนโต๊ะมีไวน์ราคาแพงพร้อมแก้วสองใบเรเชลในชุดนอนซีทรูสีดำ ไม่ใส่ชั้นในเดินไปเทไวน์ใส่แก้วแล้วนำมาให้บอสใหญ่ที่นอนรออยู่บนเตียง
“ไม่ไปดูการประมูลสักหน่อยเหรอคะ...คงได้ไม่น้อยเลยทีเดียว”
“เื่นั้นให้ชูรันจัดการไปเถอะ...”
โยอันหยิบแก้วไวน์มาดื่มพร้อมกับชมเรือนร่างอันเย้ายวนนั้นไปด้วย อก เอว สะโพกทุกอย่างสมส่วนเหมือนฟ้าประทานเรเชลถกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อก้าวขึ้นมาบนเตียงโยอันมีเพียงเสื้อคลุมปิดบังร่างไว้เท่านั้น เธอเปิดเสื้อคลุมเขาออกและใช้มือลูบไล้เบาๆที่หน้าอก
“วันนี้...เป็เด็กดีจังนะคะ..ปกติแล้วจะปฏิเสธฉันตลอดเลย”
“ครั้งนี้เธอทำได้ดี...ก็ต้องมีรางวัล”
โยอันยิ้มและเอาแก้วไวน์วางลงบนหัวเตียงและโยนเสื้อคลุมลงพื้น พอนอนราบลง มันก็ชูชันพร้อมสู้กับเรเชลทันทีเธอถกกระโปรงขึ้นอีกครั้งและขึ้นนั่งทับขาเขาทันที เธอใช้มือถูมันไปมาสักพักก่อนจะหยิบมันยัดใส่เข้าไปข้างใน
“อืม.....ยังแน่นเหมือนเดิมเลยนะ”
เรเชลยิ้มเล็กน้อย และค่อยๆดันมันลงไปจนมิดเริ่มจากการโยกเบาๆ เธอส่งสายตายั่วยวนใส่เขาตลอดเวลา โยอันเอามือรองหัวไว้นั่งมองเรเชลโยกไปมาบนร่างของเขา
เธอเริ่มเปลี่ยนจังหวะเริ่มยกตัวขึ้นและทิ้งตัวลง จากสั้น ๆ ถี่ ๆ เปลี่ยนเป็ดึงขึ้นจนเกือบหลุดและลงอย่างช้าๆโยอันได้แต่เป่าปากฟู่ ๆ มันลึกและแน่นจนเขาเสียววาบ
“เร็วขึ้นหน่อย”
คำสั่งของเ้านาย ทำให้เรเชลต้องรีบเร่งจังหวะเธอขย่มขาเขาแรงขึ้น แรงขึ้นเรื่อย ๆ
“ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ”
จังหวะที่เธอถนัด แบบที่เธอทำอยู่เสมอทุกครั้งและทุกคนที่ได้ัั ไม่มีใครปฏิเสธความเร่าร้อนนี้ได้และด้วยความแรงทำให้หน้าอกของเธอ ถลักออกจากเสื้อทันทีโยอันลุกขึ้นและดูดมันอย่างแรง
“จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ”
เสียงดูดแรงและดังเพิ่มความสั่นสะท้านให้กับเรเชลเธอเริ่มขย่มช้าลง
“โอยยยยย ผอ.คะ...ดูดแบบนี้มันเสียวนะคะ”
เสียงร้องทำให้เขาบีบและดูดแรงขึ้นจากซ้ายย้ายไปขวา สลับไปมาหลายครั้ง
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นชูรันยืนอยู่ด้านนอกพร้อมเอกสารการประมูลที่เพิ่งจบไปเมื่อ 10 นาทีที่ผ่านมา
“เข้ามา!”
ประตูเปิดออก ชูรันเดินเข้ามาแต่เรเชลก็ยังคงขย่มไปมาไม่หยุด โยอันก็ยังคงเลียและดูดไม่เลิกชูรันมองภาพนั้นอย่างชินชา มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นและคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็น เธอยืนรออยู่พักหนึ่งแต่พวกเขาก็ยังไม่หยุดกิจกรรม
“ฉันเอาวางไว้บนโต๊ะแล้วกันนะคะ เสร็จแล้วค่อยดู”
เธอเดินออกไปพร้อมกับสายตาของเรเชลที่มองตามโยอันแทบไม่สนใจ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาดูดและเลียมะพร้าวลูกใหญ่นั้นอย่างเมามัน
“หยุดดูเอกสารก่อนมั้ยคะจะได้รู้ว่าได้ตามเป้ามั้ย”
“พูดอะไรแบบนั้น ......ใครจะไปหยุดได้มาถึงขนาดนี้แล้ว”
เขาผลักเธอลงและเริ่มใส่ของใหญ่เข้าไปในช่องลับของเธอและเริ่มซอยทันที ความถี่ทำให้หน้าอกเธอกระเพื่อมหนักจนต้องเอามือมาจับไว้
“โอ้ยยยยบอส...สุดยอดจริงๆคะ...ไม่มีใครทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้เหมือนบอสได้เลยมันเสียวจนฉันจะไม่ไหวแล้วค่ะ”
เขากระหน่ำซอยไม่หยุด กระแทก กระแทก กระแทกเรเชลเริ่มขาสั่น
“ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว....โอยยยยยย”
เรเชลเริ่มนิ่ง หอบด้วยความเหนื่อยโยอันปล่อยให้เธอได้พักแค่ไม่กี่วินาที เขาก็เริ่มท่าใหม่
“อยากนักใช่มั้ย แถมให้พิเศษแล้วกัน”
เขากระแทกแรงขึ้น แม้ว่าจะเรเชลจะเสร็จไปแล้วแต่เธอก็ยังรู้สึกเสียวอยู่ และยิ่งโดนด่าว่าอยาก เธอก็ยิ่งเร่าร้อนโยอันจับมือเธอไว้ทั้งสองข้าง ไม่ให้เธอเอาปิดหน้าหรือจับหน้าอกอีกแรงกระแทกทำให้มันสั่นขึ้นลงตามจังหวะ และมันก็เริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆโยอันเร่งมันจนเรเชลร้องเสียงดัง
“ปรี๊ด”
น้ำพุ่งออกมาหยดลงบนหน้าอกเธอ โยอันล้มตัวลงไปนอนเรเชลทำหน้าเซ็งเล็กน้อย ก่อนจะเอาเสื้อขึ้นมาเช็ด
“บอกแล้วไงว่าไม่ท้อง ปล่อยข้างในก็ได้นิ ไม่เลอะเทอะด้วย”
“ฉันไม่ชอบแบบนั้น ถ้าทำบ่อยๆเดี๋ยวมันจะติดจนเผลอหลุด”
“ระวังตัวจังนะคะ กลัวโดนจับงั้นเหรอ?”
“เปล่า....ฉันแค่ไม่อยากฆ่าเด็ก”
โยอันหยิบเสื้อคลุมมาใส่และลุกไปห้องน้ำเรเชลลุกขึ้นและเดินตามไป
“จะให้ช่วยมั้ยคะ?”
“ไม่ต้อง...เธอกลับไปได้แล้ว”
เป็แบบนี้ทุกครั้ง เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเธอก็จะโดนไล่ออกจากห้องทันที ไม่เคยมีสักครั้งที่จะได้ค้างกับเขาทั้งคืนโยอันเป็พวกโลกส่วนตัวสูง เขาไม่ชอบอยู่กับใครนานๆ ราวกับว่าเขาไม่้าให้ใครรู้ความลับ..ที่เขาปกปิดเอาไว้
หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็มานั่งเปิดเอกสารดูการประมูลจบเร็วกว่าที่คิด แต่ผลที่ได้ตามเป้าทุกอย่างเขาเดินไปที่โต๊ะและนั่งดูประวัติคนไข้ นั่งเลือก และวิเคราะห์
“จะเอาใครเป็รายต่อไปดีล่ะ”
213
