เกิดเป็นขุนศึกเป้าใหญ่ พร้อมระบบเทพแมงดา NC

ค่ำคืนนี้ ท้องนภาเบื้องบนมืดมิดสนิทไร้เงาแสงจันทร์เสี้ยว มีเพียงกลุ่มดาวริบหรี่และแสงสีเขียวอ่อนนวลของฝูงหิ่งห้อยป่าที่พากันลอยตัวร่อนร่ายอยู่ตามขอบพุ่มไม้กอไผ่รกร้างของค่าย ช่องแนวป่าทึบซึ่งเป็นทางเข้าหน้าด่านค่ายป่าไผ่จมดิ่งอยู่ในความเงียบงันจนน่าอึดอัด สายลมป่าพัดช้าๆ หอบเอาไอเย็นหนาวและกลิ่นชื้นแฉะของใบไม้เน่ามาสัมผัสผิวกาย บรรยากาศรอบข้างตึงเครียด กดดัน และเต็มไปด้วยกลิ่นอายคุกคามลึกลับของความตายที่คอยจ้องมองเฝ้าดูอยู่ในเงามืดสลัวดั่งตาปีศาจ

ใต้พุ่มหนามไผ่รกร้างข้างทางแคบ เป้าและแม่หญิงมะลิต่างหมอบราบกายแนบเนื้อดินเหนียวเปียกชุ่มจนผ้าคาดเอวเปียกปอน ทั้งสองช่วยกันนำเอาดินประสิวสีดำที่ปล้นชิงมาได้บรรจุสอดไส้เข้าไปกึ่งกลางกล่องไม้หนาที่ล้อมรอบไปด้วยก้อนหินคมกริบและกิ่งไม้แห้ง ผูกมัดกระชับโครงด้วยเถาวัลย์ป่าหนาเหนียวแน่นเพื่อทำเป็นกับดักดินระเบิดหินชิ้นแรกตามแนวป้องกันรอบขอบค่าย

มะลิขยับสองมือเรียวงามพรางประคองผสมสูตรดินปืนปืนไฟโบราณอย่างประณีตระมัดระวังสูงสุด ดวงหน้าหวานซึ้งจริงจังสะท้อนชัดเจนถึงทักษะความรู้เคมีดินดำที่นางเคยร่ำเรียนมาในอดีตสมัยที่เป็นสายลับผู้คุมสังหารของแคว้นพยัคฆ์ทมิฬ ซึ่งทำให้นางสามารถผสมผสานวัตถุระเบิดได้อย่างมีประสิทธิภาพ ความรู้สึกคิดถึงวันวานที่เคยเป็นเบี้ยไร้ค่ายพัดผ่านเข้ามาในความทรงจำ ทว่าสัมผัสอุ่นจากชายตรงหน้าทำให้จิตใจของนางมั่นคงและตาสว่างว่ายามนี้ชีวิตนางอยู่เคียงข้างเป้าผู้นี้เสมอ

"พี่เป้าเจ้าคะ... ดินปืนประสิวนี้หากผสมสัดส่วนของกำมะถันป่าแห้งและถ่านเปลือกไม้สนป่าเข้าไปเพิ่มเติมอีกนิด จะช่วยเร่งแรงระเบิดและขับเศษหินผุแหลมคมเหล่านั้นให้พุ่งกระจายทำลายล้างเป้าหมายรวดเร็วและรุนแรงขึ้นอีกเท่าตัวเลยเจ้าค่ะ และข้าได้ทาเคลือบน้ำมันดินแห้งไว้ที่สายชนวนดินระเบิดเพื่อป้องกันความชื้นแฉะของไอฝนขัดขวางไม่ให้ดินระเบิดด้านเจ้าค่ะ" มะลิกระซิบอธิบายเสียงแผ่วเบาลดการสะท้อนสู้เสียงลมป่า

เป้าจ้องมองปลายนิ้วเรียวงามที่ขยับว่องไวประณีตด้วยความทึ่ง ขุนศึกหนุ่มแสยะยิ้มกะล่อนมุมปาก ใช้วิชาคาถาวาจาอ้อนหญิงเอื้อมมือหนาแกร่งกุมข้อพับสวมจับกุมนิ้วเรียวนุ่มของนางไว้เบาๆ เพื่อป้อนไออุ่นคลายหนาวทำเอาดรุณีสาวสะดุ้งระริกด้วยความเขินอายปนซ่านสวาทเบาๆ ในอกดึงดูดอารมณ์เสน่หา

"พี่เป้าจ๋า... ยามสำคัญจดจ่อภัยสงครามคุกคามเยี่ยงนี้ยังจะมาจับกุมกุมมือข้าเล่นซนอีกรึเจ้าคะ" มะลิหันมาค้อนสบตาเอียงอายแดงระเรื่อในความมืดสลัว

"โถ... มะลิคนงามของพี่ มือเจ้าเย็นยะเยือกปานน้ำแข็งป่าเยี่ยงนี้ พี่เป้าผู้นี้ก็แค่ช่วยป้อนไออุ่นกุมกระตุ้นพลังประสานรักเพื่อช่วยคลายหนาวให้เจ้าอย่างไรเล่าจ๊ะคนดี จะได้มีเรี่ยวแรงดึงสายชนวนระเบิดบดขยี้ข้าศึกไงเล่า..." เป้ากระซิบตอบกวนประสาท พลางปล่อยมือให้นางประสานงานขั้นตอนสุดท้ายเสร็จสิ้นสมบูรณ์

---

*ฟุ่บ... ฟุ่บ...*

เสียงกิ่งไม้เสียดสีและฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งแผ่วเบดังแว่วมาจากมุมมืดทางเข้าด่านค่าย แนวป่าละเมาะสั่นไหว ร่างในชุดรัดรูปสีดำพรางหน้าเข้มแปดร่างเคลื่อนไหวขยับเข้ามาอย่างแคล่วคล่องว่องไวดุจสุนัขจิ้งจอกป่าหน่วยล่าสังหารฝีมือฉกาจของแคว้นพยัคฆ์ทมิฬลอบเข้ามาเพื่อสืบหาคลังเก็บเสบียงและหาตัวผู้นำค่ายรบป่าไผ่

เป้าเห็นกลุ่มศัตรูขยับเข้าใกล้ระยะกับดักดินระเบิด ชายหนุ่มขยับกายแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมสะท้อนลมหนาว เขาใช้อุบายกะล่อน แสร้งลุกขึ้นก้าวเดินกะเผลกๆ ร่างกายโงนเงนออกมาจากแนวกอไผ่ ส่งเสียงโอดครวญร้องระงมเหมือนคนบาดเจ็บขาหักหมดทางรอด

"โอ๊ย!... เจ็บขาเหลือเกิน... ใครอยู่ตรงนั้นช่วยข้าทีเถิด เจ็บระบมแผลเก่าปวดร้าวจะตายอยู่แล้วโว้ย..."

หน่วยล่าสังหารข้าศึกทั้งแปดนายหันขวับมามองพบเป้า แววตาดุร้ายใต้หน้ากากพรางฉายชัดประกายสมเพชชิงชังและกระหายเลือด พวกมันพากันกรูกันกระโจนร่างเข้าหาเป้าหมายจะเด็ดหัวผู้นำรบค่ายป่าไผ่ทันทีเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ทัพหลวงโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังเดินย่างก้าวเข้าสู่ปากนรกขุมลึกที่เป้าและมะลิขุดรอไว้

เมื่อกลุ่มล่าสังหารก้าวผ่านพิกัดดงกับดักหินระเบิดอย่างพร้อมเพรียงกัน เป้าพลันเบิกตาโตแผดสัญญาณเสียงลั่นป่ากึกก้องสะท้อนผืนดิน

"มะลิ! ดึงชนวนเลยโว้ย!"

มะลิกระชากเถาวัลย์สายดึงตัวชนวนระเบิดดินดำประสานเคมีทันควัน!

*ตูมมมมมมมม!!! เปรี้ยง!*

เสียงปะทุระเบิดดินปืนประสิวผสมไฟโบราณทำงานดังสนั่นกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นภูเขาและผืนป่าทึบ แสงไฟระเบิดสีส้มปนแดงสว่างวาบฉีกละลายความมืดมิดกระจัดกระจาย แรงอัดมหาศาลขับกระแทกเศษหินผุและสะเก็ดหินคมกริบนับร้อยชิ้นให้พุ่งปลิวกระจัดกระจายหวีดหวิวแผดเผาใส่กลุ่มข้าศึก แรงระเบิดและแรงกระแทกจากสะเก็ดฉีกกระชากร่างและหัวใจทหารข้าศึกร่วงจมกองเลือดเดือดจมดินตมทันทีห้านายคาที่ สิ้นใจดับสูญไปคาที่สิ้นเชิง

เศษหินพังทลายระเบิดปลิวว่อนเข้าหาแนวหลังทหารบ้าน เป้ากระโจนร่างกำยำสูงใหญ่สีทองแดงเข้าขวางหน้าแผงอกเปลือยต้านรับสะเก็ดหินระเบิดคมกริบและแรงปะทะดัง *ปัง! ปัง! ปัง!* โดยไร้บาดแผลฉีกขาดตอกย้ำความถึกทนระดับ 9 กายาเหล็กทมิฬและมนต์ลืมเจ็บป้องแผ่นอกหนา

เป้าไม่รอช้า พุ่งกระโจนตัวทะยานร่างฝ่ากลุ่มควันดินระเบิดสีขาวคลุ้ง บุกเข้าหาทหารหน่วยสังหารข้าศึกสามนายที่เหลือรอดสะบักสะบอม พวกมันชักดาบสั้นพุ่งจู่โจมเป้าหมายเอาชีวิต แต่เป้าเบี่ยงกายฉากปัดป้องสะบัดหมัดซัดเข้ากึ่งกลางลำตัวและหน้ากากเหล็กข้าศึกเสียงดังสนั่นเกราะแตกทลาย มัดกล้ามเนื้อแขนของเขาหนักหน่วงกระแทกกระดูกและอวัยวะภายในข้าศึกยุบพัง ส่งร่างลอยกระเด็นจมโคลนแดงตายเพิ่มทันทีสองนายรวดเร็วสยบขวัญดุดัน

ข้าศึกยอดฝีมือคนสุดท้ายพยายามหมุนตัวหันหลังหลบหนี ทว่ามือหนาแกร่งปานคีมเหล็กไหลของเป้าพุ่งเข้าตะปบหมับกระชากร่างล็อกลำคอรั้งกดร่างมันลงบนแผ่นดินแดงอย่างดุดัน โหดเหี้ยม และไร้ความปราณีสูงสุดบีบเค้นจนมันหายใจติดขัดหน้าซีด

เป้าบีบกุมลำคอของยอดสังหารแน่นหนาจนกระดูกคอสั่นสะท้าน แววตาดุดันเหี้ยมอำมหิตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นผวาของเหยื่อที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างน่าสมเพชทรมาน

"บอกข้ามาเดี๋ยวนี้... ทัพหลวงของพวกเอ็งมีแผนการจะเคลื่อนขบวนบุกเข้าโจมตีค่ายป่าไผ่ในยามใด? หากเอ็งปากแข็ง ข้าจะหักกระดูกนิ้วทีละข้อและทิ่มแทงตาเอ็งให้แหลกคาตาเอ็งเดี๋ยวนี้!" เป้าเค้นถามเสียงต่ำลึกน่าสะพรึงกลัวบดความเจ็บขยี้ทรมานพลางใช้เล็บแกร่งกดจุดข้อมือจนกระดูกลั่นเปราะบดขยี้กำลังใจ

ยอดสังหารข้าศึกทนแรงบีบกระดูกคอร้าวและรังสีอำมหิตคุกคามความตายไม่ไหว มันเบิกตาปรือหอบหายใจกระตุกเปิดปากสารภาพข่าวร้ายแรงเสียงแหบพร่าละล่ำละลักสู้ความทรมานสูงสุด

"ยอม... ยอมแล้ว... ทัพหลวงหลักของรองแม่ทัพอู๋กวน... ห้าร้อยนาย... จะเคลื่อนพลบุกกวาดล้างค่ายป่าไผ่ของพวกแก... ในวันพรุ่งนี้... คืนพระจันทร์เต็มดวง (คืนเพ็ญ) แน่นอน!... ปล่อยข้าไปเถิด..."

*กร๊อบ!*

เป้าแสยะยิ้มมุมปากเยือกเย็นก่อนจะออกแรงมือบีบหักคอยอดสังหารคนนั้นทิ้งทันทีจนเสียงกระดูกคอหักสะบั้นดังกังวาน ร่างกายของมันสะดุ้งตัวโยนและแน่นิ่งดับไปคาพื้นโคลนตมแดงหมดโอกาสกลับไปรายงานข้าศึกหรือมีชีวิตรอดกลับแคว้นตนเอง

ในห้วงอารมณ์ดุร้ายและดุเดือดสยบศึก หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีทองแสนกวนประสาทพลันเด้งผุดสว่างรายงานแต้มสำเร็จทันควันล้อเลียนความเกรียนความถึก

*“ติ๊ง!! ปราบหน่วยสังหารข้าศึกและลอบซุ่มจู่โจมด้วยกับดักเคมีสำเร็จงดงามปานเทพสงครามโบราณ! ยินดีด้วย ได้รับแต้มสะสมบวกเพิ่ม 200 แต้มเต็มพิกัด ส่งผลให้แต้มสะสมระบบโบราณรวมสะสมของโฮสต์แมงดาหนุ่มรูปงามแตะขอบเขต 3300 แต้มเรียบร้อยแล้วจ้า! (สเตตัสยังคงเดิมเหนียวแน่น: วิชา กายาเหล็กทมิฬ ขั้น 9 พละกำลัง 12.0 ชั่ง) เตรียมตัวก้าวสู้ศึกหลวงคืนเพ็ญสู้ความตายเถิด!”*

เป้าปัดหน้าต่างทองทิ้ง แววตาคมกริบกวาดมองซากศพหน่วยสังหารอย่างเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหันกลับมารวบรวมทหารบ้านก้าวกลับเข้าค่ายป่าไผ่เพื่อรายงานผลด่วนสงครามใหญ่

ยามค่ำคืนลึกสงัด ณ โต๊ะบัญชาการในค่ายรบ เป้านั่งกุมขมับคลี่แผนที่ศึก ท่ามกลางชงโค มะลิ และกระดังงาที่ยืนล้อมรอบ ทุกคนต่างหน้าถอดสีซีดขาวทันทีเมื่อทราบข่าวร้ายแรงเรื่องกองทัพหลวง 500 นายพร้อมบุกโจมตีในค่ำคืนวันพรุ่งนี้ (คืนเพ็ญ) ท่ามกลางเสียงไอหนาวภายนอกกระท่อมไม้ป่าไผ่ ชาวบ้านบางคนเริ่มจับกลุ่มคุยเครียดกังวลใจ ชงโคมองสบตาเป้าพลางขยับกุมมือประสานใจช่วยให้ความอบอุ่นเคียงคู่สามี

"ทัพหลวงห้าร้อยนาย... พร้อมอาวุธหนัก ยุทโธปกรณ์เหล็กกล้า และรองแม่ทัพอู๋กวนผู้เหี้ยมโหด..." ชงโคเอ่ยเสียงสั่นด้วยความหวาดหวั่นสะท้านลึกซึ้งห่วงค่าย

"พวกเราไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำศึกตายตัวเพื่อปกป้องบ้านเกิดและพวกเราทุกคน... มะลิ ชงโค กระดังงา พี่ฝากพวกเจ้าจัดตั้งแนวป้องกันทุ่นระเบิดดินประสิวป่าและเตรียมแนวหน้าไม้กลให้พร้อมรบ ค่ำคืนวันพรุ่งนี้... ข้าจะทำให้ช่องเขาด่านป่าทิศตะวันตกกลายเป็นป่าช้าฝังหัวกระดูกของแคว้นพยัคฆ์ทมิฬทั้งหมด!" ขุนศึกหนุ่มหัวหน้าคนใหม่คำรามลั่นสู้ภัย แววตาดุดันพร้อมรับศึกใหญ่สะเทือนแผ่นดินไร้ย่อท้อเพื่อคนรักและหมู่บ้านของตน!