“นี่คุณ! ฉันรู้ดีอยู่หรอก! ว่าฉันมันต่ำต้อยขนาดไหน ไม่อาจเอื้อมคนระดับพวกคุณอย่างแน่นอน คนที่เปรียบเสมือนคนเร่ร่อน ไม่มีแม้กระทั่งที่ซุกหัวนอนอย่างฉัน ย่อมรู้ตัวเองดี ลำพังแค่คิดว่าตอนนี้จะจัดการกับตัวเอง และอนาคตภายภาคหน้ายังไง ยังคิดไม่ออกเลย ฉันคงไม่มีสมองไปคิดเื่พวกนั้นหรอก คุณวางใจได้เลยค่ะ คุณฮิโรยูกิ!”
น้ำรินเงยหน้า ประสานสายตาสบกับั์ตาคมกริบอย่างไม่ยอมหลบ น้ำเสียงสั่นเครือ ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจมันปะปนอยู่ในคำพูดที่เปล่งออกมา น้ำใส ๆ เอ่อคลออยู่รอบดวงตา เ้าตัวพยายามกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถไม่ให้มันไหลออกมา ไม่ให้คนตรงหน้าเห็นถึงความอ่อนแอเด็ดขาด
ทางฝ่ายชายหนุ่ม อึ้งไปในชั่ววินาที เมื่อจู่ ๆ คนที่เอาแต่ก้มหน้างุดก็เงยหน้าขึ้นมา ปากบางเล็กพูดพร่ำ ส่วนดวงตามีแสงวิบวับ เป็ประกายสะท้อนกลับมา ไม่น่าเชื่อว่าแค่สายตาที่แสดงออกมาเหมือนเ็ปเหลือเกิน จะทำให้ใจของเ้าของร่างสูงกระตุกวูบ แทบอยากจะฉุดร่างผอมบางเข้ามากอดปลอดขวัญ แล้วกล่าวขอโทษที่ว่าหล่อนแรงเกินไป ร่างสูงจึงผละออกจากร่างเล็ก เสมองไปทางอื่นด้วยกลัวว่าั์ตาที่มีประกายวาววับนั่นจะมาทำให้เขาใจอ่อน ทำอะไรไม่ถูก เสียการควบคุมไปเสียหมดอีก
“เอาล่ะ..ยังไงฉันก็มีส่วนผิด ที่พาตัวเธอมา” ไม่ใช่แค่มีส่วนผิด แต่ผิดเต็มประตูเลยต่างหากล่ะ หญิงสาวต่อให้ในใจอย่างแค้นเคือง
“รู้แล้วสินะว่า ท่านปู่ให้เธอมาเป็คนดูแล ฉันจะจ่ายค่าจ้างเธอเอง เดี๋ยวฉันจะจัดการเื่เอกสาร ให้เป็ทางการ เพื่อที่ว่าเธอ จะได้อยู่ที่นี่อย่างถูกกฎหมาย” ยังไงก็ผิดกฎหมายอยู่ดีในความรู้สึกของฉัน ต่อให้อีกในใจตามเคย
“แล้ว..ฉันจะกลับประเทศไทยได้เมื่อไหร่?”
“นั่นก็แล้วแต่ว่าเธอจะทำตัวดีแค่ไหน และอีกอย่างฉันยกเธอให้ท่านปู่แล้ว แล้วแต่ท่านจะจัดการยังไงกับตัวเธอ ฉันไม่เกี่ยว คงเข้าใจนะ ว่าตราบใดที่ยังหาแหวนนั่นไม่เจอ เธอก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็ขโมยอยู่ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็อิสระแล้วก็ตาม”
“นี่คุณ! จนป่านนี้แล้ว ยังไม่เชื่ออีกหรือว่าฉันไม่ใช่ขโมยน่ะ”
“ไว้ให้หาแหวนเจอก่อนก็แล้วกัน ฉันถึงจะเข้าใจ แล้วก็เชื่อเธอ” ร่างสูงสง่าเดินจากไปแล้ว ทิ้งให้หญิงสาวกระฟัดกระเฟียดอยู่ข้างหลังอย่างหมั่นไส้ กับท่าทางที่ไม่สนใจใครในโลกนอกจากตัวเองนั่น
อาทิตย์กว่าแล้วที่น้ำรินรับหน้าที่เป็พยาบาลพิเศษ ให้แก่ท่านคัทซึฮิโกะ อาเบะ คอยดูแลเื่อาหารการกิน กระทั่งทางด้านสุขภาพกายและจิตใจ หญิงสาวดูแลเอาใจใส่ท่านอย่างทุ่มสุดตัว หล่อนกับผู้สูงอายุ ผู้โอบอ้อมอารี อ่อนโยนและใจดีเข้ากันได้อย่างไม่น่าเชื่อ ช่างเหมือนกับท่านของหล่อนเหลือเกิน น้ำรินเพิ่งมารู้ทีหลังว่า ปู่ของฮิโรยูกิเป็คนรักกับคุณวรกานต์ ไพรพฤกษ์ โดยมีแหวนแทนใจระหว่างท่านทั้งสอง มิน่าล่ะ ฮิโรยูกิถึงอยากได้แหวนเพชรวงเล็ก ๆ วงนั้นนัก เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา กระทั่งพาตัวหล่อนมาถึงที่นี่เพื่อตามหาแหวนและผู้หญิงอันเป็ที่รักของผู้สูงวัยที่เขาเคารพรัก รู้อย่างนี้แล้วทำให้น้ำรินอดเข้าข้างคนที่พาตัวหล่อนมาที่นี่ไม่ได้ ลืมความโหดร้าย และวาจาถากถางไปชั่วขณะ เขาคง้าทำทุกอย่างเพื่อปู่ของเขา
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ฝากติดตามด้วยนะคะ
3K
