หลังเย่เทียนกลับมาจากศาลาตระกูลซู เสียงรอบลานกลางเมืองก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ก่อนหน้านี้ ผู้คนพูดถึงเขาเพราะคำตอบในโจทย์จำลองสถานการณ์ เพราะสายตาที่มองเห็นร่องรอยซึ่งคนอื่นมองข้าม และเพราะตำแหน่งประหลาดของเด็กหนุ่มผู้ยังไม่เปิดชีพจรแต่กลับถูกตัวแทนสภาเมืองเอ่ยชมต่อหน้าสี่ตระกูล
แต่หลังจากซูหลิงเยวี่ยเรียกเขาไปพูดคุยสั้น ๆ ความหมายของสายตาเ่าั้ก็เปลี่ยนไป
บางคนไม่ได้มองเขาในฐานะผู้ช่วยบันทึกอีกแล้ว
บางคนมองเขาในฐานะ “คนที่เคยมีคำมั่นเก่ากับคุณหนูซู”
และนั่นอันตรายกว่ามาก
เพราะความสามารถหนึ่งข้ออาจถูกชื่นชม ถูกสงสัย หรือถูกลืมได้เมื่อเวลาผ่านไป แต่เื่ของคำมั่นเก่า ระยะห่างของสถานะ และความไม่คู่ควร เป็สิ่งที่ผู้คนชอบพูดถึงซ้ำ ๆ แม้ไม่มีใครเกี่ยวข้องโดยตรงก็ตาม
เย่เทียนกลับมายืนข้างโต๊ะบันทึก เขาจัดเอกสารให้เรียบร้อยเหมือนเดิม มือของเขาไม่ได้สั่น สีหน้าของเขายังสงบ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนบนหลังมีสายตาหลายเส้นเกาะอยู่แน่นกว่าเดิม
หลินเซวียนที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองเขาด้วยรอยยิ้มบาง
หานเลี่ยกอดอกอยู่ด้านข้าง สีหน้าของเขาดูเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมคนรอบลานถึงสนใจเื่คำมั่นเก่ามากกว่าคำตอบในโจทย์จำลอง
เย่เฉิงยืนเงียบอยู่กับกลุ่มตระกูลเย่ สายตาของเขาหยุดที่เย่เทียนครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ส่วนเย่กวงนั้น…
เย่เทียนไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่พอใจ
ไม่ใช่เพราะเขาทำผิดกฎโดยตรง
แต่เพราะวันนี้เขาถูกมองเห็นมากเกินไป
และสำหรับเย่กวง การถูกมองเห็นโดยไม่อยู่ในกรอบที่เรือนผู้าุโวางไว้ ย่อมไม่ใช่เื่น่ายินดี
่แลกเปลี่ยนอิสระดำเนินต่อไปอีกไม่นาน รุ่นเยาว์บางคนขอแลกเปลี่ยนความเห็นเื่ท่าก้าว บางคนถามเื่สมุนไพร บางคนทดลองอ่านร่องรอยจำลองที่ยังเหลืออยู่บนลานอย่างสนุกสนาน แต่หลังจากเหตุการณ์่เช้าและบทสนทนาสั้น ๆ กับซูหลิงเยวี่ย เย่เทียนกลับไม่ถูกดึงเข้าไปกลางวงสนทนาอีก
ไม่ใช่เพราะผู้คนหมดความสนใจ
แต่เพราะหลายคนเริ่มระวังว่าจะพูดกับเขาอย่างไร
เด็กที่ไร้ชีพจรคนหนึ่ง หากยังคงถูกมองข้าม ย่อมไม่มีใครต้องคิดมาก
แต่เด็กที่ไร้ชีพจรคนนั้นถูกตัวแทนสภาเมืองชม ถูกหลินเซวียนลองเชิง ถูกหานเลี่ยชวนขึ้นเขา และถูกซูหลิงเยวี่ยเรียกไปพูดคุยต่อหน้าผู้คน…
ย่อมไม่ใช่คนที่แตะต้องได้ง่ายเหมือนเดิม
เย่เทียนเข้าใจเื่นี้ชัดกว่าที่เขาอยากยอมรับ
การถูกมองเห็นไม่ได้ทำให้เขาสูงขึ้นทันที
แต่มันทำให้การล้มของเขาเสียงดังกว่าเดิม
ไม่นานนัก ตัวแทนสภาเมืองก็ประกาศปิดงานพบปะสี่ตระกูลอย่างเป็ทางการ ถ้อยคำที่ใช้ยังคงงดงามและเป็กลาง กล่าวว่าสี่ตระกูลต่างแสดงจุดเด่นของตน รุ่นเยาว์มีอนาคต เมืองชิงหลานย่อมมั่นคงเมื่อแต่ละตระกูลยังร่วมรักษาสมดุลกันได้
เย่เทียนจดคำกล่าวนั้นลงในบันทึกกลางอย่างครบถ้วน
แต่ในใจ เขาเพิ่มอีกประโยคหนึ่งที่ไม่ได้เขียนลงไป
สมดุลที่ถูกพูดถึงต่อหน้าผู้คน มักไม่เหมือนสมดุลที่แต่ละตระกูลถืออยู่ในมือ
หลังคำประกาศจบลง ผู้ใหญ่ของแต่ละตระกูลลุกขึ้นทักทายกันตามมารยาท เย่กวงเดินไปพูดกับหลินจ้าวถงและหานเที่ยซานด้วยรอยยิ้มสุภาพเหมือนเดิม ซูม่อเหยียนเพียงกล่าวสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค แต่ทุกฝ่ายกลับฟังอย่างตั้งใจ ไม่มีใครเร่ง ไม่มีใครตัดบท
เย่เทียนมองภาพนั้นแล้วรู้สึกได้อีกครั้งว่า โลกของผู้ใหญ่กับโลกของรุ่นเยาว์ต่างกันมาก
รุ่นเยาว์ลองเชิงกันด้วยคำพูด ท่าก้าว และสายตา
แต่ผู้ใหญ่ลองเชิงกันด้วยความเงียบ น้ำหนักของคำ และสิ่งที่ไม่ยอมพูดออกมา
ขณะเก็บเอกสารลงกล่องไม้ เย่เทียนได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นเย่เฉิงยืนอยู่ตรงหน้า
“วันนี้เ้าพูดมากกว่าที่ควร” เย่เฉิงกล่าว
เย่เทียนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง “นี่นับเป็คำตำหนิหรือคำเตือน”
“ทั้งสองอย่าง”
คำตอบตรงไปตรงมาจนเย่เทียนเกือบหัวเราะออกมา แต่เขาเก็บไว้ทัน
เย่เฉิงมองเอกสารในกล่องไม้ของเขา แล้วกล่าวต่อ “แต่พูดผิดน้อยกว่าที่ข้าคิด”
เย่เทียนเลิกคิ้ว “นี่นับเป็คำชม?”
“ครึ่งหนึ่ง”
“อีกครึ่ง?”
“อย่าทำให้มันกลายเป็นิสัย” เย่เฉิงกล่าว “วันนี้เ้าถูกถามจึงตอบ แต่หากวันหนึ่งเ้าคิดว่าตนเห็นมากกว่าคนอื่นแล้วพูดทุกครั้ง คนที่รอให้เ้าพลาดจะมีมากกว่าคนที่จำว่าเ้าพูดถูก”
เย่เทียนเงียบไป
คำเตือนนี้ต่างจากของเย่กวง
เย่กวงเตือนเพราะไม่อยากให้เขาก้าวเกินหน้าที่
แต่เย่เฉิงเตือนเพราะเข้าใจว่าสายตาของผู้คนบนเวทีหนักเพียงใด
“ข้าจะจำไว้” เย่เทียนกล่าว
เย่เฉิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วหันหลังเดินจากไป แต่ก่อนก้าวออกไป เขาหยุดเล็กน้อยและกล่าวโดยไม่หันกลับมา
“คำตอบเื่ผู้าเ็ในโจทย์ขบวน…ไม่เลว”
เย่เทียนนิ่งไปครู่หนึ่ง
ประโยคนั้นสั้นมาก เบาจนแทบถูกเสียงรอบลานกลืนหายไป แต่สำหรับเย่เทียน มันมีน้ำหนักมากกว่าคำชมจากคนรอบข้างหลายเท่า
เพราะเย่เฉิงไม่ใช่คนที่ชมใครง่าย ๆ
และยิ่งไม่ใช่คนที่จะชมเขาเพื่อรักษามารยาท
เย่เทียนมองแผ่นหลังของเย่เฉิง แล้วค่อย ๆ ยิ้มบาง
ไม่ใช่รอยยิ้มยินดีจนลืมตัว
แต่เป็รอยยิ้มของคนที่รู้ว่า ความสัมพันธ์บางอย่างเริ่มขยับ แม้ยังห่างไกลจากคำว่ามิตรภาพก็ตาม
อีกด้านหนึ่ง หานเลี่ยถูกผู้าุโของตระกูลหานเรียกกลับ แต่ก่อนเดินไป เขายังยกมือชี้มาทางเย่เทียนแล้วะโเสียงไม่เบานัก
“อย่าลืมเื่เท้า!”
หลายคนหันมามองทันที
เย่เทียนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนคารวะตอบจากไกล ๆ “ข้าจะพยายามไม่ให้เท้าทรยศข้า”
หานเลี่ยหัวเราะเสียงดังอย่างพอใจ แล้วเดินกลับไปพร้อมคนของตระกูลหาน
หลินเซวียนที่อยู่ใกล้ ๆ พัดเบา ๆ แล้วกล่าวเหมือนพูดลอย ๆ “หานเลี่ยจำชื่อใครไม่ง่ายนัก เ้าควรถือว่าเป็เกียรติ”
“เขาจำชื่อข้า หรือจำว่าข้ายืนผิดท่ากันแน่”
“สำหรับหานเลี่ย บางทีอย่างหลังสำคัญกว่า” หลินเซวียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ส่วนข้า…ข้าจะจำประโยคของเ้าไว้”
เย่เทียนมองเขา “ประโยคใด”
“เพราะโจทย์บอกเช่นนั้น” หลินเซวียนตอบ “คนจำนวนมากเชื่อสิ่งที่ถูกวางไว้ตรงหน้าเร็วเกินไป เด็กที่ยังไม่มีปราณแต่รู้จักสงสัยโจทย์ ย่อมน่าสนใจ”
“ข้าไม่แน่ใจว่าข้าควรอยากให้น่าสนใจในสายตาท่านหรือไม่”
“ควรระวังไว้มากกว่าอยาก” หลินเซวียนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “แต่ไม่ต้องกังวล ข้ายังไม่ได้คิดทำอะไรเ้า อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้”
เย่เทียนมองเขาเงียบ ๆ
หลินเซวียนยิ้ม แล้วเดินจากไปพร้อมคนของตระกูลหลิน โดยไม่พูดอะไรอีก
ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกคล้ายหมากตัวหนึ่งถูกวางลงบนกระดาน แต่ยังไม่รู้ว่าจะขยับเมื่อใด
ไม่นานหลังจากนั้น รถม้าตระกูลซูก็เตรียมเคลื่อนออกจากลาน
เสียงรอบด้านเบาลงอีกครั้งโดยไม่ต้องมีใครสั่ง
เย่เทียนไม่ได้ตั้งใจจะมองนานเกินไป แต่เมื่อม่านรถม้าขยับ เขาก็ยังอดหันไปไม่ได้
ซูหลิงเยวี่ยยืนอยู่หน้ารถม้าชั่วครู่ ก่อนจะขึ้นรถ นางไม่ได้หันมาหาเขาโดยตรงในทันที ทว่าในจังหวะที่ผู้ติดตามกำลังจัดม่าน สายตาของนางกลับเคลื่อนผ่านลานกลางเมืองมาแตะที่เขาเพียงเสี้ยวหนึ่ง
ไม่มีคำพูด
ไม่มีรอยยิ้ม
ไม่มีสัญญา
แต่เย่เทียนกลับรู้สึกว่าประโยคเมื่อครู่ของนางยังคงอยู่ในอากาศ
อย่ารีบไล่ตามสิ่งที่เ้ามองเห็น หากร่างกายยังตามไม่ทัน
เขาก้มศีรษะเล็กน้อย ไม่มากพอให้เป็การคารวะเต็มพิธี แต่พอให้รู้ว่าเขารับรู้
ซูหลิงเยวี่ยมองเขาอีกเสี้ยวหนึ่ง แล้วจึงก้าวขึ้นรถม้า
ม่านสีเข้มปิดลง
รถม้าตระกูลซูเคลื่อนออกไปช้า ๆ ท่ามกลางสายตาของผู้คนจำนวนมาก
เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นอีกครั้งทันทีที่รถม้าห่างออกไป
“นางมองเขาหรือไม่”
“ไม่รู้สิ อาจแค่มองผ่าน”
“อย่างไรก็เถอะ คำมั่นเก่านั้นคงไม่ง่ายแล้ว”
“ง่ายหรือ? ั้แ่แรกก็ไม่ง่ายอยู่แล้ว คนหนึ่งยังไม่เปิดชีพจร อีกคนเป็คุณหนูซูเช่นนั้น…”
เย่เทียนไม่ได้หันไปตอบ
เขาเพียงเก็บเอกสารชิ้นสุดท้ายลงในกล่องไม้ แล้วปิดฝาอย่างเบามือ
คำพูดของผู้คนวันนี้ เขาได้ยินมากพอแล้ว
หากเป็เมื่อก่อน เขาอาจรู้สึกเจ็บมากกว่านี้ อาจก้มหน้ามากกว่านี้ อาจรีบเดินหนีจากเสียงเ่าั้ แต่หลังผ่านงานวันนี้ เขากลับรู้สึกว่าคำพูดของคนอื่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องแก้ทีละประโยค
สิ่งที่เขาต้องแก้ คือความจริงที่ทำให้คำพูดเ่าั้ฟังดูมีน้ำหนัก
เขายังไม่เปิดชีพจร
ร่างกายของเขายังตามสายตาไม่ทัน
เขายังทำได้เพียงยืนอยู่ข้างเวที
และตราบใดที่สิ่งเหล่านี้ยังไม่เปลี่ยน ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอย่างไร เขาก็ไม่มีสิทธิ์โกรธโลกมากนัก
คณะตระกูลเย่เริ่มรวมตัวเพื่อเดินทางกลับ เย่กวงตรวจเอกสารกับผู้ดูแลเรือนกลางอีกครั้ง เย่ิกับเย่หลัวคุยกันเสียงเบา เย่เฉิงยืนเงียบอยู่ด้านหน้าเหมือนเคย แต่บรรยากาศรอบคณะไม่เหมือนตอนออกจากประตูตระกูลในตอนเช้าอีกต่อไป
ตอนเช้า เย่เทียนเป็เพียงผู้ช่วยบันทึกที่ได้สิทธิ์ติดตามมา
ตอนนี้ เขาเป็ชื่อหนึ่งที่คนในลานกลางเมืองเริ่มพูดถึง
ไม่ว่าจะด้วยความชื่นชม ความสงสัย หรือความไม่พอใจ
เมื่อคณะเริ่มออกเดิน เย่เทียนก้าวไปอยู่ตำแหน่งเดิมด้านข้างผู้ดูแลเอกสาร กล่องไม้สะพายอยู่ข้างตัว ป้ายไม้ “บันทึก” ยังซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ น้ำหนักของมันยังเบาเท่าเดิม แต่ความรู้สึกของเขาต่อมันเปลี่ยนไปมาก
ตอนออกจากตระกูล เขาคิดว่าป้ายนี้ให้สิทธิ์เขาได้มองโลก
ตอนกำลังกลับ เขาเริ่มเข้าใจว่า การได้มองโลกไม่พออีกต่อไป
เขาต้องมีแรงพอจะเดินเข้าไปในโลกนั้นด้วย
ระหว่างทางกลับ ถนนเมืองชิงหลานยังคงคึกคัก ผู้คนพูดถึงงานพบปะด้วยความตื่นเต้น ร้านค้าหลายแห่งเปิดแผงเต็มที่ เด็กเล็กวิ่งตามดูธงตระกูล หญิงชราสองคนคุยกันเื่คุณหนูซู หลายคนพูดถึงเย่เฉิง หานเลี่ย หลินเซวียน และบางคนพูดถึง “เด็กผู้ช่วยบันทึกตระกูลเย่”
เย่เทียนได้ยินคำหลังแล้วเงียบไปเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยมีชื่อในปากคนภายนอก
วันนี้มีแล้ว
แต่เขาไม่แน่ใจว่านั่นคือเื่ดีหรือไม่
เย่หลัวที่เดินไม่ไกลหันมามองเขา ก่อนจะกล่าวเสียงเบา “วันนี้เ้าทำให้คนพูดถึงไม่น้อย”
เย่เทียนหันไป “ถ้าเลือกได้ ข้าคงอยากให้พวกเขาพูดเบากว่านี้”
เย่หลัวหัวเราะสั้น ๆ “สายไปแล้ว”
“ข้ารู้”
เย่หลัวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว “คำตอบของเ้าตอนโจทย์ขบวน…ข้าเองก็นึกไม่ถึง”
เย่เทียนมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
เย่หลัวรีบเสริม “ไม่ได้แปลว่าเ้าดีกว่าพวกเรา ข้าแค่บอกว่า…เ้ามองแปลกดี”
เย่เทียนยิ้ม “ข้าจะถือว่าเป็คำชมแบบตระกูลเย่”
“อย่าถือมากเกินไป” เย่หลัวกล่าว แล้วหันหน้ากลับไป แต่ใบหูแดงขึ้นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
เย่เทียนไม่ได้พูดต่อ
เขารู้สึกได้ว่า ความสัมพันธ์บางอย่างในตระกูลเริ่มขยับเล็ก ๆ หลังวันนี้ ไม่ใช่ทุกคนจะยอมรับเขา ไม่ใช่ทุกคนจะเปลี่ยนท่าที แต่รอยแตกเล็ก ๆ เริ่มเกิดขึ้นบนภาพเดิมที่เขาเคยถูกวางไว้ว่าเป็เพียงเด็กไร้ชีพจรท้ายแถว
รอยแตกเล็ก ๆ นั้นยังไม่พอให้เขาออกจากกรอบ
แต่พอให้แสงลอดเข้ามา
เมื่อคณะกลับถึงประตูตระกูลเย่ แสงเย็นยามบ่ายเริ่มทอดยาวบนกำแพงสูง ตราตระกูลเย่บนประตูยังคงนิ่งและเก่าแก่เหมือนตอนเช้า แต่เย่เทียนรู้สึกเหมือนตนเองมองมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ตอนเช้า เขาเดินออกจากประตูนี้ในฐานะคนที่ไม่มีชื่อในรายชื่อตัวแทน
ตอนเย็น เขากลับมาในฐานะคนที่ถูกมองเห็นมากกว่าที่คาดไว้
แต่ไม่ว่าเสียงภายนอกจะเปลี่ยนอย่างไร สิ่งที่รอเขาอยู่ข้างในยังคงเป็ตระกูลเย่
ลานฝึก
เรือนผู้าุโ
การประเมินพื้นฐานที่กำลังใกล้เข้ามา
และความจริงที่ว่าเขายังไม่เปิดชีพจร
เย่กวงหยุดหน้าประตู หันกลับมามองทุกคน “วันนี้พวกเ้ารักษาหน้าตระกูลได้พอสมควร กลับไปพัก แต่ห้ามนำเื่ในงานไปพูดเกินจริง ใครสร้างข่าวลือจนกระทบตระกูล จะถูกลงโทษ”
สายตาของเขาหยุดที่เย่เทียนเพียงเสี้ยวหนึ่ง
“โดยเฉพาะเื่ที่ไม่ควรพูด”
เย่เทียนเข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
คำมั่นเก่า
ซูหลิงเยวี่ย
และชื่อของเขาที่เริ่มดังขึ้นผิดจังหวะ
เย่เทียนคารวะพร้อมคนอื่น “ขอรับ”
เมื่อทุกคนแยกย้าย เย่เทียนยังไม่ได้กลับเรือนทันที เขาหยุดอยู่ใต้เงาประตูตระกูล มองลานด้านในที่ทอดยาวไปยังเรือนต่าง ๆ ภายในกำแพงแห่งนี้ เขาเคยรู้สึกเหมือนตนเองถูกปิดกั้นจากทุกอย่าง แต่หลังได้ออกไปข้างนอกหนึ่งวัน เขากลับพบว่ากำแพงตระกูลไม่ได้เป็เพียงสิ่งที่ขังเขาไว้
มันยังเป็สิ่งที่เขาต้องแข็งแรงพอจึงจะก้าวข้ามออกไปได้อีกครั้ง
ไม่ใช่ด้วยป้ายบันทึก
ไม่ใช่ด้วยโอกาสที่เย่จงผลักให้
แต่ด้วยเท้าของตนเอง
เย่เทียนค่อย ๆ ย่อเข่าลงเล็กน้อย วางน้ำหนักบนฝ่าเท้าใหม่ตามที่หานเลี่ยบอก เขาลองขยับก้าวครึ่งจังหวะอย่างเงียบ ๆ ใต้เงาประตู ไม่มีใครสนใจมากนัก เพราะมันเป็เพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยเกินกว่าจะเรียกว่าฝึก
แต่สำหรับเขา นี่คือก้าวแรกของบางสิ่ง
ไม่ใช่ก้าวของผู้ใช้ปราณ
ไม่ใช่ก้าวของผู้ชนะ
แต่เป็ก้าวของคนที่เพิ่งยอมรับอย่างชัดเจนว่า หากอยากไม่ถูกทิ้งไว้ข้างเวทีตลอดไป เขาต้องเริ่มจากสิ่งที่เล็กที่สุดก่อน
เท้า
ลมหายใจ
จังหวะ
และร่างกายที่ต้องตามสายตาของตนเองให้ทัน
เย่เทียนสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ
ความอุ่นเล็ก ๆ ผ่านหน้าอกแล้วจางหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนภาพลวง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้รีบไล่ตามมัน
เขาเพียงจำจังหวะนั้นไว้
ก่อนจะเดินกลับเรือนของตนอย่างเงียบ ๆ
คืนนี้ เขาจะเปิดบันทึกลมหายใจพื้นฐานอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ เขาจะไม่อ่านมันในฐานะคนที่รอให้ประตูชีพจรเปิดเอง
เขาจะอ่านมันในฐานะคนที่เริ่มเคาะประตูบานนั้นด้วยร่างกายของตนเอง
704
