999 ฉันต้องตาย !

999 ฉันต้องตาย บทที่ 2

   "มล !" 

  พี่เพชรเรียกฉันเสียงดัง และถลาเข้ามาที่ฉันทันที

  "เป็๲อะไรหรือเปล่า พี่ไม่น่า..." 

   ฉันรีบยกมือขึ้นห้าม เมื่อพี่เพชรรีบพูดขึ้นราวรู้สึกผิด ขณะที่ฉันยังอยู่ในท่าคุกเข่าทรุดตัว แต่หยุดสำลักไปแล้ว

  "ไม่เป็๲ไรค่ะพี่เพชร..." ฉันค่อยๆลุกขึ้นมา มือคว้าจับรั้วตาข่ายบนดาดฟ้าเพื่อพยุงตัวให้มั่นคง 

   "อาการแบบนี้ของมลไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย แต่คราวนี้ตรงกับจังหวะนี้พอดี"

   สีหน้าพี่เพชรดูกังวลอยู่บ้าง แต่ฉันก็รีบพูดต่อไป "เล่าให้มลฟังหน่อยเถอะค่ะ ว่าคนที่เคยตายเพราะถ่ายรูปจนถึงรูปที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าน่ะคิอใครกันคะ เอ่อ.. แล้วเป็๲ผู้หญิงหรือผู้ชาย ?"

   พี่เพชรถอนใจเบาๆและหันกลับไปมองท้องฟ้า เมื่อเห็นฉันทรงตัวได้ดีแล้ว 

   "เป็๲ผู้หญิง..." หางตาพี่เพชรชำเลืองมาที่ฉัน "ยังไงก็ต้องเป็๲ผู้หญิง เพราะยังไงผู้ชายก็จะไม่ชอบถ่ายรูปเท่าผู้หญิง"

   ฉันอึ้งไปชั่วขณะ " เหรอคะ เหตุการณ์นี้นานหรือยังคะ?"

  "นานแล้ว ราวๆยี่สิบปีมาแล้ว ผู้หญิงคนนั้นในขณะนั้นยังเรียน ม.ปลายอยู่เลย เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในต่างจังหวัด ในโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอแห่งหนึ่ง..."

   พี่เพชรหยุดไปชั่วครู่ หลับตาลงราวรำลึกเ๱ื่๵๹ราว " อืม..  แล้วเธอก็เป็๲เด็กนักเรียน ม.ปลายที่สวยมากทีเดียว จากรูปถ่ายที่พี่เคยได้เห็นน่ะ "

   "ค่ะ แล้วในตอนนั้น เธอคนนั้นได้มีอาการประหลาดๆเหมือนอย่างมลบ้างหรือเปล่าคะ หรือว่ามีใครบอกเธอบ้างหรือเปล่าคะว่าการถ่ายรูปมากๆจะมีผลบางอย่าง ?"

   "ใช่แล้ว เธอคนนั้นมีอาการคล้ายๆกับมลนี่ล่ะ ไอบ่อย และสำลักอาเจียนอยู่เรื่อยๆ แต่คงจะไม่มีใครบอกเธอว่าการถ่ายรูปมากๆจะทำให้อายุสั้นหรือมีผลอะไร หรือเธออาจไม่สนใจคำเตือนพวกนั้น จนกระทั้งอาการทรุดลงอย่างรวดเร็ว เมื่อรูปสุดท้ายถูกล้างออกมา"

   หัวใจของฉันรู้สึกหวิวๆอยู่ภายในเมื่อฟังถึงตรงนี้ "เอ่อ...  แล้วเธอ เธอตายตอนไหนคะพี่เพชร ?"

   พี่เพชรถอนใจยาว แล้วพูดออกมาอย่างช้าๆ 

   " ตอนที่เธอดูรูปสุดท้ายของตัวเองได้ไม่นาน ในขณะที่นอนอยู่ในโรงพยาบาล และพบว่าปอดมีอาการติดเชื้อบางอย่าง คำพูดสุดท้ายที่แปลกประหลาดของเธอ ก็คือตอนที่ดูรูปสุดท้ายนั่น "

   "คำพูดสุดท้ายที่แปลกประหลาดหรือคะ ?"  ฉันอดเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างสงสัยไม่ได้ "เธอ... เธอว่ายังไงคะพี่เพชร ?"

   พี่เพชรหันมามองตาฉันและนิ่งไปชั่วครู่

   "ที่จริง เธอพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก เธอว่า 'ฉันรู้แล้ว ว่าทำไมเธอถึงชอบถ่ายรูปฉันขนาดนี้ รูปนี้สวยที่สุด สวยมากจริงๆ เธอเก่งมาก เก่งมากจริงๆ' จากนั้นเธอก็หมดสติขณะที่มือยังถือรูปนั้น ก่อนที่จะเข้าห้องไอซียูอย่างฉุกเฉินและเสียชีวิตในคืนนั้นเอง"

   ฉันตะลึงกับเ๱ื่๵๹เล่าของพี่เพชรจนพูดอะไรไม่ออก

   รู้สึกถึงความ๼ะเ๿ื๵๲ใจบางอย่างในคำพูดสุดท้ายนั้น

   รู้สึกถึงสิ่งที่ซ่อนเร้นที่อยู่ในคำพูดสุดท้ายนั้นอย่างทันที ?

   'ฉันรู้แล้ว ว่าทำไมเธอถึงชอบถ่ายรูปฉันขนาดนี้ รูปนี้สวยที่สุด สวยมากจริงๆ เธอเก่งมาก เก่งมากจริงๆ'

   คำพูดท้ายสุดท้ายของเธอผู้เคราะห์ร้ายคนนี้ เริ่มสตาร์ทวนเวียนอยู่ในหัวของฉันราวกับการเปิดการเล่นซ้ำของไฟล์เสียงและลืมปิดอย่างไม่ตั้งใจ

   และ... และมันยังมีอะไรที่รบกวนความเข้าใจของฉันอยู่อีกอย่างหนึ่ง ซึ่งฉันต้องถามพี่เพชรในทันที

   "ที่จริง เธอคนนี้ ไม่ได้ชอบถ่ายรูปใช่ไหมคะ ?"

   พี่เพชรตาเหลือกโพลงและจ้องหน้าฉัน อย่างทันที...!

       โปรดติดตามตอนต่อไป