นายเมธาตอบเสียงเฝื่อนๆเพราะก็รู้สึกขมขื่นอยู่ไม่น้อย ที่บริษัทของตัวเองสร้างมากับมือแท้ๆแต่ต้องกลับเข้าไปในนั้นในฐานะลูกจ้าง แต่ก็นั้นแหละ จะโทษใครได้ล่ะ ก็เขาเองที่ทำผิดพลาดมาั้แ่ต้น
“แล้วพ่อทนได้หรือค่ะ ที่จะต้องเข้าไปอยู่ใต้บังคับของคนที่เคยเป็ลูกน้องของพ่อมาก่อน”
หญิงสาวถามขณะมองบิดาอย่างเห็นใจ
“ต้องได้สิลูก ไม่งั้นครอบครัวของเราจะเอาเงินที่ไหนมาใช้จ่ายเพราะตอนนี้เราไม่มีรายได้อะไรเข้ามาเลย หนูเองก็ต้องไปทำงานกับเขาโดยที่ไม่ได้ค่าจ้าง”
“น้าเองก็คิดว่าจะเปิดทำร้านอาหารเล็กๆที่หน้าบ้าน เพื่อหารายได้เสริมอีกทางหนึ่ง”
นางจันทร์เพ็ญกล่าวอย่าง้ามีส่วนช่วยครอบครัว ทั้งๆที่นอกจากทำอาหารอร่อยแล้วนางเองก็ไม่ได้มีความรู้ความสามารถอะไรเกี่ยวกับการทำธุรกิจเลย
“หนูว่าอย่าพึ่งเลยค่ะน้าเพ็ญ การเอาเงินเก็บที่มีอยู่จำกัดไปลงทุนนั้นมันออกจะเป็การเสี่ยงอยู่สักหน่อย เพราะหากไม่ประสบความสำเร็จจริงๆเราก็จะถึงกับสิ้นเนื้อประดาตัว สู้เก็บเงินนั้นเอาไว้ก่อนไว้มีช่องทางที่ดีกว่านี้เราค่อยว่ากันใหม่ดีกว่า”
มาลาลินล่าวอย่างเข้าใจสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวดี
“พี่ก็เห็นด้วยกับความคิดของลูกน่ะ”
นายเมธากล่าวกับภรรยาที่มีอดีตเป็พนักงานในบริษัทก่อนจะลาออกมาอยู่บ้านเมื่อแต่งงานและมีลูกกับเขานั้นเอง
และหลังจากที่ได้พูดจาล่ำลากันอยู่อีกครู่หนึ่งมาลาลินก็ได้ขอตัวเดินทางไปที่บ้านของปริวัฒน์โดยรถแท็กซี่ เพราะรถคันเดียวของบ้านที่เหลืออยู่นั้นต้องเอาไว้ให้ผู้เป็บิดาได้ขับไปทำงานนั้นเอง
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“ทำไมคุณผู้ชายถึงได้ให้เรารีบเข้ามาทำความสะอาดห้องนี้ละป้า”
นกน้อยสาวใช้วัยยี่สิบหกปีถามป้าวารีหัวหน้าคนใช้ในบ้านหลังถูกเรียกให้เข้ามาช่วยทำความสะอาดห้องที่มีไว้สำหรับให้ญาติหรือว่าเพื่อนๆของเ้าของบ้านได้พักเวลาที่มาเยี่ยมเยียนกัน แต่นี่ก็ไม่เห็นมีกำหนดการว่าจะมีใครเดินทางมาเลย
“เห็นบอกว่าจะมีคนมาอยู่นี่”
ป้าวารีหญิงวัยห้าสิบเศษที่ทำงานอยู่ที่นี่มาร่วมยี่สิบปีจนได้รับความไว้วางใจเป็อันดีจากเ้าของบ้านตอบสาวใช้ผู้เป็ลูกมือ
“ใครกันป้า เพื่อนหรือว่าญาติฝ่ายไหนของคุณผู้ชายกันแล้วทำไมถึงได้เดินทางมากะทันหันอย่างนี้”
นกน้อยสาวใช้ที่ช่างพูดมากพอๆกับความขยันและซื่อสัตย์ถามต่อไปขณะที่มือก็ง่วนอยู่กับงาน
“คงไม่ใช่เพื่อนหรือว่าญาติหรอก”
ป้าวารีตอบไปตามเท่าที่พอรู้
“งั้นใครกันละป้า แล้วเป็ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย”
“ฟังจากชื่อก็น่าจะเป็ผู้หญิงน่ะ”
“หรือว่าจะเป็กิ๊กของคุณผู้ชาย แล้วนี่คุณผู้ชายคิดยังไงถึงได้ให้เข้ามาอยู่ในบ้านด้วย”
นกน้อยกล่าวเหมือนเปรยๆมากกว่าจะตั้งใจถาม เธอมาทำงานที่นี่สองสามปีแล้วรู้ดีว่าคุณผู้ชายนั้นเป็หนุ่มเพลย์บอยที่ใช้ผู้หญิงเปลืองมากคนหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาค้างด้วยในบ้านนี้
“ก็แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นคงไม่ธรรมดานักหรอก คงจะสำคัญกับคุณผู้ชายอยู่เอาการ แต่ถึงยังไงมันก็เป็เื่ของเ้านายคนใช้อย่างเราไปสนใจมากนักมันก็ไม่ดี เดี๋ยวจะพาลได้ตกงานเอา”
ทำงานไปคุยกันไปได้จนเกือบเสร็จงาน สาวใช้อีกคนที่อยู่ข้างล่างก็ได้ขึ้นมาบอกว่ามีคนมาแล้ว
“ผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วเขาบอกหรือเปล่าว่าชื่ออะไร”
ป้าวารีถามสาวใช้คนที่ขึ้นมาบอก
“เห็นบอกว่าชื่อมาลาลินจ๊ะป้า”
943
![[จบ] สวรรค์ประทานหนูน้อยนำโชคมาสู่ครอบครัวชาวนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722910840_22167980.webp)
