ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

          ที่ร้านไอศกรีมเจ้าเดิมไอนะก็ยังคงสั่งมันมาเป็นเซตเหมือนกับเมื่อวาน ส่วนสาวๆก็ได้แต่จ้องมองไอนะด้วยความอิจฉา เพราะว่าโอ๊ตนั้นคอยจ้องที่จะแย่งไอศกรีมของไอนะอยู่ตลอดเวลา แน่นอนว่าไอนะก็งอนเป็นไอ้ต้าวแก้มตุ๊บป่อง แต่มีหรือที่โอ๊ตจะหยุด และเขาก็เพิ่งจะรับรู้ว่าการแกล้งเด็กมันสนุกอย่างนี้นี่เอง..

          “พี่ชายไปนั่งตรงนู้นเลย.. ลูกเชอรี่ของไอนะจะหมดแล้วเนี่ย..” ไอนะกล่าวก่อนจะไล่พี่ชายของเธอให้ไปนั่งไกลๆ ส่วนโอ๊ตก็แกล้งทำท่าเหมือนนอยๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

          “ไอนะไม่รักพี่ชายแล้วใช่ไหม.. ไหนบอกว่าเราจะทานด้วยกัน แต่ไอนะไล่พี่ชายให้ไปตรงนู้น..แง้ๆ” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับอาการของทั้งสามสาวที่เห็นโอ๊ตทำตัวติ๊งต๊องอย่างนั้น พวกเธอก็ได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆกันไป ไอนะที่เห็นอย่างนั้นเธอก็ไม่สนใจอีกต่อไป เธอสะบัดหน้าหนีโอ๊ตในทันที..

          “เชอะ! ก็พี่ชายชอบแย่งที่ไอนะเล็งเอาไว้นี่นา.. ของโปรดไอนะจะไม่เหลือแล้วเนี่ย” ไอนะกล่าว

          “พี่ชายไม่เห็นว่าไอนะจะบอกพี่ชายเลยนี่นาว่าไอนะอยากกินอันไหน พี่ชายก็แค่กินตามที่พี่ชายอยากกินเท่านั้นเอง..” โอ๊ตกล่าว ไอนะที่หน้าบูดอยู่เธอก็ยอมแพ้ และชี้ในสิ่งที่เธอชอบ แต่ปรากฏว่าเธอกล่าวออกมาเสียทุกอย่าง มันจึงทำให้โอ๊ตถึงกับหัวเราะออกมาเลยทีเดียว..

          “ถ้าอย่างนั้น ไอนะอยากให้พี่ชายกินอันไหน ไอนะก็ตักอันนั้นมาให้พี่ชาย โอเคไหม..” โอ๊ตกล่าวออกมาเช่นนั้น ไอนะก็กลับมายิ้ม ก่อนที่จะเลื่อนไอติมมาไว้ที่ตรงหน้าเหมือนเดิม จากเดิมที่ขยับมันออกไปให้ไกลจากพี่ชายของเธอ โอ๊ตก็ไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ขึ้นมา หวังเพื่อที่จะดูเวลา และเขาก็ต้องตกใจ เพราะตอนนี้มันเป็นเวลากว่า 13.20 น. แล้ว

          “แย่จริง.. เวลามันขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย..” โอ๊ตกล่าวอุทานออกมาเบาๆ ก่อนจะเริ่มวางแผนภายในหัวสมอง ถ้าเขาออกจากที่นี่ก่อน 14.00 น.ได้ทัน เขาจะมีเวลาอีกนิดหน่อยในการผสมแป้งแพนเค้ก แต่เขาก็ไม่รู้ว่ากว่าจะได้ออกจากที่นี่มันจะเป็นเวลากี่โมง สงสัยอาจจะต้องเป็นวันพรุ่งนี้แล้วล่ะมั้ง

          “มือถือใหม่เหรอคะโอ๊ต.. มนต์เพิ่งเห็นวันนี้เอง” มนต์ที่จำได้ว่ามือถือของโอ๊ตนั้นเป็นรุ่นเก่า แต่เมื่อเขาหยิบเครื่องใหม่ออกมา เธอก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงเล่นโซเชียลกับเธอได้เมื่อเช้านี้

          “ก็เพิ่งจะซื้อมือถือนี่แหละครับ แต่เอาจริงๆก็ใช้ไม่เป็นหรอกครับ ยังดีที่ได้ปิงปิงมาช่วยสอนให้เมื่อเช้านี้..” โอ๊ตกล่าวแบบเขินๆ ก่อนจะเก็บมือถือของตัวเองลงไป มนต์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็สงสัยคำว่า ‘เมื่อเช้า’ ตามที่โอ๊ตนั้นกล่าว เธอหรี่ตามองที่โอ๊ตเล็กน้อย แต่เป็นเฟิร์นที่กล่าวถามออกมาก่อน..

          “ไหนบอกว่าเมื่อเช้าไปจัดการธุระอะไรสักอย่างไม่ใช่เหรอ.. ทำไมปิงปิงถึงไปอยู่กับนายได้ล่ะ” เฟิร์นกล่าวถาม มนต์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับอยากจะยกนิ้วโป้งให้กับทัพเสริมของเธอจริงๆ มันเป็นเรื่องที่เธออยากจะรู้อยู่พอดี ส่วนปิงปิงก็ได้แต่ยิ้มรับอย่างชอบใจ..

          “เออ..ก็ปิงปิงเธอมาช่วยจัดการธุระเรื่องคอนโดที่ซื้อเอาไว้ให้นั่นแหละครับ.. นี่ก็เพิ่งจะเสร็จ เลยชวนปิงปิงมาเลี้ยงขอบคุณเท่านั้น..” โอ๊ตลังเลเล็กน้อย และคำตอบของเขามันดูไม่ค่อยจะเป็นธรรมชาติสักเท่าไร แต่มันก็เป็นเรื่องจริงสัก 1 ใน 10 ส่วนเห็นจะได้ และถ้าให้เล่าทั้งหมดพวกเธอคงจะได้ตกใจกันแน่ๆ

          “ใช่ค่ะ มันต้องใช้เวลานานพอสมควรเลย กว่าจะตรวจห้องอะไรเสร็จก็กินเวลาไปไม่น้อย..” ปิงปิงกล่าวถึงเรื่องการตรวจห้องหวังให้คำพูดของเธอเป็นนัยๆให้อีกฝ่ายคิดมาก ให้พวกเธอสองคนคิดว่าเขาได้อยู่กับโอ๊ตตามลำพัง และต้องใช้เวลานานกว่าจะออกจากห้องได้ แต่ทว่าแผนของเธอก็พังลง เมื่อไอนะพูดขึ้น

          “ใช่ๆ ไอนะก็ช่วยเลือกสีห้องให้พี่ชายด้วยล่ะ แต่ว่าพี่ชายไม่ชอบสีชมพู บู้วว รสนิยมไม่ได้เรื่องเบย” ไอนะกล่าวออกมาแทรกอย่างร่าเริง ซึ่งปิงปิงก็ได้แต่ทำตามองบนเพดาน ประมาณว่าจะพูดขึ้นมาทำไม..

          เมื่อสองสาวที่เห็นอาการของปิงปิง พวกเธอก็หัวเราะนิดๆที่แผนการทำให้พวกเธอนั้นเข้าใจผิด มันไม่ได้ผล ปิงปิงก็ได้แต่เจ็บใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อสักครู่นั้นโอ๊ตกำลังกังวลเรื่องเวลา ไหนเขาจะต้องผสมแป้งแพนเค้กอีก มันคงจะใช้เวลาไม่น้อย..

          “โอ๊ตคะ.. แล้วโอ๊ตจะทำทันไหมคะ ไหนจะเดินทางไปๆมาๆอีก เปลี่ยนโปรมือถือเอาไว้ค่อยมาพรุ่งนี้ดีกว่าไหมคะ..” ปิงปิงกล่าว

          “โอ๊ตก็กำลังคิดอยู่ครับว่าจะจัดการเรื่องนี้ในวันพรุ่งนี้แทน กว่าไอนะเธอจะอิ่มก็เกือบบ่ายสองแล้วครับ โอ๊ตเริ่มเดินทางในตอนนั้นก็คงจะทันเวลาพอดี..” โอ๊ตกุมคางพร้อมกับใช้ความคิดคำนวณเวลาของตัวเอง.

          “นั่นสิคะ ถ้าอย่างนั้นวันพรุ่งนี้ปิงปิงก็ว่างพอดี เอาไว้พวกเรามาด้วยกันอีกนะ..” ปิงปิงกล่าวก่อนจะยกคิ้วขิงสองสาวไปสักหน่อย เฟิร์นที่เห็นอย่างนั้นก็ต้องถึงกับอมยิ้มขึ้นมา ก่อนที่โอ๊ตจะหันไปตอบกับปิงปิง เฟิร์นก็ไอในลำคอเสียงดังหลายที ซึ่งโอ๊ตก็นึกออกทันทีว่าเขามีนัดกับพวกเธอแล้ว..

          “แฮ่ๆ โทษทีนะครับปิงปิง พอดีวันพรุ่งนี้ผมมีนัดกับพวกเธอสองคนเอาไว้แล้วน่ะครับ..” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับเกาแก้มแก้เขินที่ตัวเองนั้นลืมไปชั่วขณะ ส่วนไอนะที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันขวับมาทางโอ๊ตทันที..

          “พรุ่งนี้พี่ชายกับพี่สาวจะมาเที่ยวกันเหรอ.. ถ้าอย่างนั้นไอนะมาด้วย..” ไอนะกล่าว และมันเป็นจังหวะซิทคอมอีกครั้งที่ปิงปิงกำลังโดนขิงกลับจากเฟิร์น เธอก็ยิ้มออกมาในทันที เพราะว่าถ้ามีไอนะมาเที่ยวด้วยแผนอะไรก็ตามที่พวกเธอนั้นคิด มันคงจะต้องล้มไม่เป็นท่าอย่างแน่นอน..

          “จะได้เหรอไอนะ ถามผู้จัดการหรือยัง..” โอ๊ตกล่าวถาม

          “ยังไม่ได้ถาม แต่ไอนะอยากจะเที่ยวนี่นา.. ไอนะมาไม่ได้เหรอ” ไอนะกล่าวพร้อมกับกะพริบตาเหมือนเดิม มันเป็นลูกอ้อนแม้แต่ผู้จัดการมีนของเธอยังต้องยอมแพ้มาแล้วเลย แต่ถึงมันจะได้ผลกับโอ๊ตหน่อยๆ แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด

          “ต้องกลับไปถามผู้จัดการมีนก่อน ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีคิวทำงานก็มาได้ โอเคไหม?..” โอ๊ตกล่าว ส่วนไอนะก็พยักหน้ารับ และก้มหน้าก้มตาทานไอติมของเธอต่อไปด้วยรอยยิ้ม มนต์ที่มีคำถามค้างคาใจตั้งแต่เมื่อสักครู่ และเธอไม่อยากจะกล่าวแทรก เมื่อเห็นว่าเขาคุยเสร็จแล้ว มนต์ก็กล่าวถามในทันที..

          “ว่าแต่ดูเหมือนว่าโอ๊ตจะมีธุระต่อนี่คะ ไม่รู้ว่าโอ๊ตจะไปไหนเหรอคะ..” มนต์กล่าวถาม

          “อ่อ.. พอดีว่าโอ๊ตต้องไปขายของในตอนเย็นน่ะครับ..” โอ๊ตกล่าว มนต์กับเฟิร์นที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วในทันที หรือที่เขาเคยบอกว่าตอนเย็นไม่ว่างมาตลอดหลายปีนี้ คือเขาต้องไปขายของอย่างนั้นหรอกเหรอ..

          “แล้วโอ๊ตขายอะไร ที่ไหน ยังไงเหรอคะ เอาไว้มนต์กับเฟิร์นจะเข้าไปอุดหนุนที่ร้านนะคะ..” มนต์กล่าว

          “โอ๊ตเปิดร้านแผงลอยเล็กๆ แล้วก็ขายแค่ขนมแพนเค้กน่ะครับ.. ตอนนี้โอ๊ตก็ขายอยู่ที่หน้าโรงเรียนคอสมาติน ได้สัก 3-4 วันแล้วมั้งครับ.. ถ้าว่างมาช่วยอุดหนุนก็ได้ครับ..” โอ๊ตกล่าว ส่วนสองสาวก็ทำตาปริบๆอีกครั้ง ซึ่งหน้าโรงเรียนคอสมาตินนั้นก็เป็นเป้าหมายของพวกเธอในเย็นวันนี้อยู่แล้ว..

          “ห๊ะ!!!! จริงดิ๊.. นายเป็นคนขายแพนเค้กที่หน้าโรงเรียนคอสมาตินจริงดิ๊..” เฟิร์นกล่าวอย่างตกใจ ช่วงหลังๆมานี้น้องสาวของเธอกล่าวถึงบ่อยมากถึงแพนเค้กที่หน้าโรงเรียน มันทำให้เธออิจฉาไม่น้อย เพราะเธอเองก็ตั้งใจเอาไว้ที่จะหาเวลาไปรอทานมันดู และเธอไม่คิดว่ามันจะเป็นร้านของเพื่อนร่วมสาขาของเธออย่างนี้

          “โอ๊ตรู้ไหมคะว่าร้านของโอ๊ตดังไปทั่วเมืองเชียงใหม่แล้วนะคะ ตามโซเชียลเองก็มีรีวิวกันหลายคน แต่ที่คนส่วนมากบ่นๆกันก็คือโอ๊ตขายมันน้อยเกินไปน่ะค่ะ..” มนต์กล่าว

          “อย่างนั้นเหรอครับ ไม่น่าล่ะมีคนมาต่อแถวกันเยอะเลย แต่ว่าโอ๊ตก็ทำขายคนเดียว วันหนึ่งก็ไม่น้อยนะครับ เพราะมันมากกว่า 300 ชิ้นเห็นจะได้..” โอ๊ตกล่าว

          “ก็แพนเค้กของโอ๊ตมันอร่อยนี่คะ ขนาดปิงปิงได้ลองทานแล้ว ยังติดใจไม่หายเลย วันนี้ก็ขอฝากท้องด้วยนะคะ” ปิงปิงกล่าวพร้อมกับทำหน้าฟินๆ ส่วนมนต์กับเฟิร์นได้แต่ทำหน้าบึ้งๆ และพวกสัญญากับตัวเองเลยว่าวันนี้ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมพลาดที่จะทานมันอย่างเด็ดขาด ส่วนไอนะก็เริ่มหูกระตุก เมื่อเธอได้ยินอะไรเกี่ยวกับขนมแสนอร่อยนั้น เธอก็ไม่รอช้าหันมองค้อนพี่ชายของเธอในทันที

          “พี่ชายไม่รักไอนะ!.. พี่ชายไม่เห็นเคยทำแพนเค้กแสนอร่อยให้ไอนะกินเลย บู้ววว..” ไอนะกล่าวพร้อมกับทำท่างอนแก้มตุ๊บป่องตามฉบับของเธอ แน่นอนว่าโอ๊ตก็ได้แต่หัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ

          “เอาอย่างนี้สิ! ไอนะลองไปถามผู้จัดการมีนดูก่อน ถ้าวันนี้ไม่มีคิว หรืองานอะไรต่อก็มาหาพี่ชายที่โรงเรียนคอสมาตินสิ! พี่ชายจะทำแพนเค้กให้ไอนะใหญ่เป็นพิเศษเลย..” โอ๊ตกล่าว และสีหน้าของไอนะก็เริ่มจะดีขึ้น เธอพยักหน้า และไม่รอช้าหยิบโทรศัพท์ของตัวเองพิมพ์ถามกับมีนที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของเธอทันที

          “แปลกใจเหมือนกัน..ไม่คิดเลยว่าหน้าตาอย่างนายจะทำอะไรอร่อย แต่ว่านะ นายก็รู้จักน้องสาวของฉันนะสิ! เห็นเธอบอกว่าเป็นลูกค้าประจำด้วยนี่นา..” เฟิร์นกล่าวกับโอ๊ต

          “ก็รู้จักสิ! น้องฟ้าใช่ไหม.. พวกเธอสองคนดูต่างกันเยอะเลยนะ ฮ่าๆ” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับหัวเราะ

          “ที่หัวเราะนั้นมันหมายความว่ายังไง.. นายจะบอกว่าฉันดูดีกว่าน้องสาวอย่างนั้นสินะ หึหึ” เฟิร์นกล่าวพร้อมกับจิกตาใส่โอ๊ต เธอพยายามทำให้โอ๊ตนั้นรับรู้ว่าลองตอบมาอีกแบบดูสิ! จะตายแบบสงบแน่ๆ

          “เออ.. ก็ประมาณนั้นแหละ แฮ่ๆ..” โอ๊ตกล่าว และเขารู้ดีว่าควรตอบกล่าวอะไร

          “ปิงปิงมีเรื่องสงสัยนิดหน่อยน่ะค่ะ.. จริงๆแล้วคุณหญิงเปรมแม่ของเฟิร์นเองก็รู้จักกับโอ๊ตนี่คะ นอกจากนี้ยังมีท่านเสรี กับคุณภาคภูมิก็สนิทกับโอ๊ตไม่น้อย.. แล้วทำไมพวกเธอถึงไม่รู้เรื่องอะไรกันเลยล่ะคะ”

          ปิงปิงจู่ๆก็คิดขึ้นมาได้ เพราะท่าทางของทั้งสองสาวมันบ่งบอกได้เลยว่าพวกเธอไม่รู้เลยว่าโอ๊ตนั้นเป็นใคร หรือทำอะไรอยู่เหมือนพวกเธอจะคิดว่าโอ๊ตนั้นเป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดาๆเท่านั้น ขนาดคุณตาของเธอยังบอกอะไรกับเธอบ้างเลย ซึ่งมันผิดกับทั้งสองเอามากๆ มันจึงอดไม่ได้ที่เธอจะสงสัยว่าทำไมทั้งสองคนถึงไม่รู้อะไรเลยจากครอบครัวของตัวเอง..

          ห๊ะ!!! เอ๊ะ!!! ....