เวลาย่ำค่ำของหน้าร้อน ฟ้ายังไม่มืดดีนัก ผมนั่งซ้อนมอเตอร์ไซน้องจูนผู้อวบอัดรับลมไปบนถนนขรุขระ เพราะการคมนาคมส่วนใหญ่ที่ไม่ใช้รถส่วนตัวย้ายไปรถไฟฟ้า และเครื่องบินกันแทบหมดแล้ว การซ่อมถนนจึงตกเป็งานรองของการฟื้นฟูประเทศหลังาไป
"พี่คิดยังไงถึงได้มาทำงานแบบนี้เหรอ?" น้องจูนะโถามผ่านสายลมทะลุหมวกกันน็อคเข้ามา
"รู้ตัวอีกทีพี่ก็เป็คนแบบนี้ไปแล้วว่ะน้อง"
"หนูไม่ได้ถามว่าพี่เป็คนยังไง หนูถามว่าพี่คิดอะไรอยู่" อ้าวเหรอจ๊ะ
ถ้าจะให้ท้าวความนี่มันก็ค่อนข้างยาวเลยนะ... ว่าแต่อีหนูนี่คุยเก่งเป็บ้า เจ๊าะแจ๊ะตลอดทางเลย
"พี่ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละน้อง รู้ตัวอีกที่พี่ก็ยิงคนตายไปเยอะแล้ว"
"โห พี่นี่ชั่วโดยสันดานเลยเนอะ" แถมปากไม่เกรงใจผมเลยอีกต่างหาก...
เธอหยุดรถจอดลงที่ร้านสะดวกซื้อก่อนถึงวัด 4 ซอย ตามที่ผมร้องขอ
"จูนเอ้ยยย ชีวิตคนมันก็อย่างนี้แหละ เอาแน่เอานอนได้อย่างเดียวคือสักวันเราต้องตาย"
"โอ้ยยย พี่นี่ตอบอะไรไม่เคยตรงเลย ให้เดาแล้วพี่ไม่ใช่ตำรวจแน่ๆ ล่ะ" เธอถอดหมวกนิรภัยมาจ้องผมตาแป๋ว น่ารักยังกับลูกแมว
ให้ตายสิ ไอ้การต่อปากต่อคำกับผู้หญิงนี่มันน่ารำคาญจริงๆ ถ้าคุยกับตัวผู้ด้วยกันมันคงหาเื่กวนสวนกันไปมาเรียบร้อยไปแล้ว โชคดีที่ว่าศรีภรรละเมียผมไม่งอแงแบบน้องจูน... แต่แม่นี่ปรับตัวไวจริงๆ แฮะ คนพึ่งจะยิงเปรี้ยงป้างฆ่ากันตายมาแค่ไม่ถึงชั่วโมง นางหายกลัวแล้วมาคุยกวนผมได้ ไม่เลวเลย
จูนยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตามด้วย "นี่ไอดีหนู มากดติดตามด้วยล่ะ" ยื่นมาแทบจะติดหน้าจะไปเห็นได้ไงวะ ผมผงะถอยหลังแล้วลองอ่านดู
"เนปจูน คอสเพลเยอร์..." อั๊ยยะ! "ถึงว่าใจกล้าไม่เบา แต่ละชุดนี่แทบจะโป๊เลยนะเนี่ย"
"กดตามหนูมาเถอะน่า หรือจะกดหนูเลยก็ได้นะ ฮิฮิ" ไม่ล่ะอีหนูเอ๊ย!
"ไม่อ่ะ พี่กลัวเมีย"
จูนหน้านิ่งตึงไปหลายวิ... "เง้อออออ ไอ้เราก็นึกว่าโสดดดดด"
"เฮ้ยอีน้องเอ๊ย เอ็งนี่ใจกล้าแท้เหลา พี่กำลังจะไปยิงคนนะเว้ย ตายกันเยอะแยะเลยนะ ช่วยกลัวพี่มั่งดิ"
"ไม่อ่ะ พี่น่ารักออก คุยง่ายสบายใจดี แถมมีนักฆ่ามากดติดตามด้วยนี่หนูโม้ไปได้หลายวันเลยนะ" คำพูดนั่นเล่นเอาผมแสยะยิ้มแหยงเลยทีเดียว
"ดีนะไม่บอกชื่อเราไป..." แล้วผมก็ตบไหล่เธอเบาๆ "พี่ฆ่าทุกคนที่รู้นะ เพราะงั้น---"
"หนูไม่พูดแน่นอนค่า" แล้วชูสองนิ้วแตะที่หางตาแลบลิ้นน่ารัก "แฮร่่"
"โอเคเดี๋ยวกดฟอลให้" เออ เอาก็เอาวะ! เอ้ย ไม่ช่ายยยย ไม่เอาสิ
ใจน้ำแข็งไว้ไอ้ชิด อย่าไปโดนเด็กหลอกงาบเอานะเว้ย แค่มาทำตาใสแก้มป่องอวบน่าฟัดเองงงงงงง ส่ายหำมั่วซั่วเดี๋ยวเป็เหมือนไอ้ลูกครึ่งแขกดอย ต้องคอยหลบเมียนะเว้ย
"ไม่ได้เจอกันอีกแน่นอนอีหนู กลับบ้านดีๆ ล่ะ"
"อะไรกันพี่ พึ่งจะทุ่มกว่าเอง นัดไว้ 3 ทุ่มไม่ใช่รึไง ซดกาแฟกันก่อนดิ นี่ไงร้านใกล้ๆ นี้ชงอร่อยนะ เดี๋ยวหนูเลี้ยงให้!" เธอรัวเสียงใสไม่เหมือนคนช็อคจากลูกหลง
ประโยคน้องเล่นเอาพี่จุกลำคอเลย อีนี่มันอะไรกันวะ! กะแค่ขอเกาะมาส่งเฉยๆ เองนะเฮ้ย แล้วไหงถึงได้หน้ามึนมาเกาะเราได้ขนาดนี้เนี่ย ของขาดเหรอ ไปโดนตัวไหนมารึไง ปล่อยพี่ไปเถอะน้อง
ในขณะที่ผมส่ายหัวมึนงงอยู่นั้นเอง พอรู้ตัวอีกทีก็นั่งซดกาแฟสดในคาเฟ่ใกล้จุดจวนจะเกิดเหตุไปซะอย่างนั้น ทั้งที่ผมควรจะโทรคุยกับไอ้พี่จ่าเส็งแล้ววางแผนชิงของ
"ชีวิตคนเรามันก็อย่างนี้แหละเนอะพี่..." น้องจูนยิ้มหวาน ส่วนพี่เส็งเคร็งไม่รับสาย ตายห่าไปแล้วรึไง "..รู้ตัวอีกทีก็มานั่งหวานฉ่ำกับมือปืน!" โอ้โห ยอกย้อน
ไอ้เจก็ไม่รับสายโดนอรุณกระทืบม้ามแตกไปแล้วรึไง คนสวยที่บ้านก็ไม่.. ไม่ให้รู้จะปลอดภัยกว่า กลายเป็ว่าติดต่อใครไม่ได้เลยซะงั้น
ไม่มีอะไรที่พึ่งได้แน่นอนเลย... ผมได้แต่หน้าหงายแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เออออออ จริง"
2 ทุ่มตรง เวลากำลังดี ที่ไม่ดีคือติดต่อใครไม่ได้เลย คนที่โทรปุ้บติดปั๊บก็ดันให้รู้ไม่ได้อีก... หมายถึงหวานใจที่บ้านน่ะ แม่นั่นต้องเอารถถังออกมาแน่
"ไปก่อนนะพี่ชิด!" น้องจูนโบกมือลาก่อนจะยกก้นอวบอัดมาลงบนอานมอเตอร์ไซ
สุดท้ายก็เผลอหลุดชื่อไปซะได้ จะไม่ไว้ใจมนุษย์ผู้หญิงอีกแล้ว วกไปวนมาจนหลุดออกไปแบบไม่ทันได้ไหวตัว
"เออ กลับบ้านให้ดีล่ะ"
"ไม่อ่ะบ้านมันหนักจะตายยกไม่ไหว" แน๊ ยังจะกวนอีก
ไม่ทันที่ผมจะได้ต่อเถียงเ้าตัวก็บึ่งมอไซหนีไปอย่างไวว่อง
"เด็กสมัยนี้มันเก่งจังวะ" เรียนมหาลัย ทำงานส่งตัวเอง แล้วยังถ่ายคอสเพลย์วาบหวิวทำสมุดภาพมาตกผู้ชายได้อีก นี่แสดงว่ากะฟันเรายับเลยนี่หว่า ดีนะที่ไม่ตัวหลวมเหมือนสันชัยมัน "ไอ้เจเอ๊ย เอ็งโชคดีจริงๆ ที่ไม่มาเจออีหนูนี่"
ผมเดินดูรอบๆ กำแพงวัด "ไม่มีคนเลย ทั้งรอบกำแพง ทั้งในวัด" เป็วันศุกร์ที่อากาศค่อนข้างอบอ้าวก็จริง แต่ตามปกติมันก็ต้องมีคนอยู่บ้างสิ แต่ดันไม่มีแม้แต่หมาแมว "อุตส่าห์ซื้อชุดเปลี่ยน" ไอ้เราก็นึกว่ามีคนเฝ้า กะจะแฝงตัวกลมกลืนกับเด็กวัดซะหน่อย แบบนี้ก็ยากแล้วสิ
"ไม่ปกติ--" แล้วสายตาผมก็เบือนไปเห็นคนใส่ชุดมีผ้าคลุมหัวสีกรมท่าปูเสื่อนั่งอยู่ข้างใน เลยประตูสูงใหญ่ของวัด ถัดไปจากรูปปั้นั์หน้าประตู
คนเฝ้าเหรอ? คนเดียวเลยเนี่ยนะ...
ขณะที่ผมกำลังหันกลับเพื่อหาทางอื่นเข้านั้น ก็มีคนเรียกเข้ามา
"เฮ้น้องชาย..." เสียงนั้นเข้มจนไม่น่าจะเป็เสียงผู้หญิง และหวานไปนิดที่จะตัดสินว่าป็นผู้ชาย "...สนใจดูดวงหน่อยมั้ย"
แถวนี้ไม่มีใครเลยสักคน ก็แสดงว่า... ผมหันกลับไปทางไอ้โม่งนั่น "ไม่อ่ะ ผมไม่เชื่อเื่ดวง"
ผมพึ่งเห็นว่าบนเสื่อนั่นมันมีพวกลูกแก้ว ไพ่ และตารางลายมือยึกยือวางอยู่ด้วย
คุณหมอดูฮู้ดคลุมหัวเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นคางผิวขาวที่ยาวมนและั์ตาสีดำฉาบแววคมกริบ สัญชาตญาณมันบอกเลยว่าอันตรายแฮะ... และในวินาทีถัดมามันก็ยิ้มกว้างตาหวานไปซะฉิบ
"ไม่เอาน่าน้อง ช่วยๆ กันหน่อยเถอะ วันนี้ทั้งวันพี่ไม่ได้ลูกค้าเลยนะ ไม่รู้คนมันหายไปไหนกันหมด"
ไอ้นี่มันอะไรของมัน ดูไม่ออกเลยว่าใต้ชุดที่คลุมมิดแปลกๆ นั่นมันเป็เพศไหน
"พี่คิดไม่แพงหรอก เมื่อกี้เราทำท่าเหมือนจะเข้าไปในวัดด้วยไม่ใช่เหรอ?" แล้วมันก็ลุกขึ้น เดินเข้าหาแล้วกำข้อมือผมลากเข้าไปนั่งเสื่อด้วยกันอย่างง่ายดาย
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเราเนี่ย! ทำไมถึงไม่ต่อต้านขัดขืนอะไรมันเลย ไม่สิ! ไม่รู้สึกว่าต้องต่อต้านเลยสักนิด!!!
"โห สมบุกสมบันน่าดูเลยนะ" มันแผ่มือขวาผมออกแล้วตบลงเปาะแปะ "พักนี้ชีวิตไม่ค่อยจะเป็อย่างที่คิดใช่มั้ยล่ะ"
อึ๊! อะไรกันวะ จู่ๆ ก็เวียนหัวขึ้นมา หัวใจเต้นถี่และแรงขึ้น! เหงื่อออกท่วมมือไปหมด!
"ต้องออกไปจากวัดนี้ ต้องไปเดี๋ยวนี้เลย" ผมพูดสิ่งที่คิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วก็ทำท่าจะชันตัวลุกขึ้น "ต้องออกจากเขตวัดเดี๋ยวนี้ นี่เราเป็อะไรไป"
แปะ แปะ ไอ้หมอดูนั่นตบที่แก้มผมเบาๆ 2 ครั้ง แล้วความมึนงงเมื่อครู่ก็หายไปจนหมด กลายเป็สดชื่นสดใสไปทั้งหัวแทน อะไรเนี่ย!
ด้วยเสียงที่ไม่รู้ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย มันพูดพร้อมรอยยิ้ม "เดี๋ยวดิ ยังไม่ได้ทำนายให้เลยนะน้อง! จะรีบไปไหน"
ผมทำท่าจะเอามือกุมขมับ แต่หมอดูนั่นก็รั้งมือผมไว้แล้วหยิบผ้าเย็นจากไหนไม่รู้มาลูบหน้า แล้วพูดต่อ
"ที่ผ่านมาลำบากมาเยอะเลยสินะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ" อะไรของมัน ขอโทษอะไร?
"เอาเป็ว่าทำสำเร็จแน่นอน ไม่ว่าอะไรก็ตาม พยายามเข้า!" แล้วมันก็ตบไหล่ผมแล้วขยำเบาๆ
อะไรกันวะ นี่มันอะไรของมัน พูดห่าอะไร ลำบากเหรอ เออก็ใช่ แล้วไอ้ความรู้สึกก่อนหน้านี้มันอะไร!!!
"อย่าสงสัยไปเลย..." มันยื่นหน้าเข้าหา "...ถือว่าเป็ลูกค้าคนแรกและคนสุดท้ายของวัน เอาแค่ 500 ก็พอ"
มือผมหยิบธนบัตรใบม่วงขึ้นมาส่งให้กับมันไปทั้งที่ผมยังไม่ได้คิดอะไรเลย ผมทำได้แค่นั่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ร่างกายขยับไปเอง!
มันม้วนแบงค์ใบนั้นเข้าแตะริมฝีปาก "อย่าใ อย่ากังวล ทำเหมือนที่เคยทำ..." คำพูดพวกนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน! "...ไปกันเถอะ"
นี่มันคำพูดของหัวหน้า!!!
แววตาคมกริบของมันกลายเป็สีฟ้า รอยยิ้มกว้างสดใสนั่น ก็กลายเป็ยิ้มมุมปากที่มีหนวดขาวสั้นแข็งบนแก้มย่นของคนมีอายุ นี่มัน!
"หัวหน้า!!!" ผมคว้าแขนออกไปจะเข้าสวมกอด
"เฮ้ย! ใจเย็นไอ้น้อง!!!" กลายเป็โดนปลายเท้าของไอ้หมอดูนั่นยันแทบหงาย
ไอ้หมอดูรีบลุกขึ้นม้วนเสื่อเก็บของ ปล่อยให้ผมนั่งยันตัวมองอย่างงงๆ "ก็เมื่อกี้นี้หน้ามัน..." มันกลับมาเป็หน้าใสๆ เหมือนเดิมแล้ว
"พี่ได้ตังค์แล้ว เพราะงั้นไปล่ะนะ ลูกพี่ฝึกพิเศษรออยู่" แล้วมันก็เดินจ้ำออกไปอย่างรวดเร็ว
ผมรีบลุกขึ้นวิ่งออกตามไป แต่พอพ้นประตูวัดก็ไม่มีใครอยู่ซะแล้ว หมอดูที่ไม่รู้เพศสภาพนั่นหายไปอย่างไร้ร่องรอย
"นี่มัน... อะไรกัน"
ผมหันเข้าไปในวัด ความรู้สึกที่้าจะตามหมอดูนั่นหายไปทันทีที่เห็นรถตู้คันหนึ่งที่ปลายสายตา
"ไม่คิดจะเปลี่ยนสีหลบกันเลยนะ"
วันนี้มันบ้าอะไรวะเนี่ย
2K
