ส่วนเ้าลูกชิ้นน้อยเองนั้น ก็หลงลืมไปเลยว่าตัวเองนั้นตั้งใจจะทำอะไรหลังจากที่ปราบเ้าพวกเด็กเกเรกลุ่มนั้นไปเรียบร้อยแล้ว….???? มัวแต่พูดน้ำลายแตกฟองคุยโม้กับพี่สาววุ้นเส้นใสๆ ของตัวเองเสียเพลิดเพลิน จนลืมเื่สำคัญอย่างหนึ่งในชีวิตของตัวเองไปเลย ที่จะต้องอาศัยสิ่งนี้ั้แ่นี้ต่อไปกับโลกใบใหม่ โลกคู่ขนานแห่งนี้ กับครอบครัวใหม่ของเธอเอง
“พี่สาวจ๋า ถ้าอย่างนั้นแล้วพอใกล้ๆจะถึงเวลา่เที่ยวแล้วพวกเราก็ค่อยๆเดินเลาะๆข้างทางที่จะไปถึงบ้าน เดินเล่นอย่างช้าๆ ก็ละกันนะพี่สาว แบบเดินวนไปวกมา แล้วค่อยเดินกลับมาเส้นทางเข้าหมู่บ้านฯน่ะจ้ะพี่สาว”ลูกชิ้นน้อย
“.................”พวกพี่ชาย
“ได้สิได้น้องลูกชิ้นน้อย เดินเลยเส้นทางน่ะพี่สาวกับน้องลูกชิ้นน้อยก็ทำกันเป็ประจำเลยนะ น้องลืมไปแล้วเหรอ…?????”พี่สาวเฝิ่นซือ
“โอ้….จ้ะๆไม่ลืม”ลูกชิ้นน้อย
“อิ…อิ…อิ…..”สองสาวน้อย
“.....................”พวกพี่ๆ
พวกพี่ชายทั้งหลาย ที่ฟังน้องสาวจอมเ้าเล่ห์ทั้งสองคนอย่างพูดไม่ออกจริงๆ เพราะพวกน้องสาวนี่แหละที่ทำให้พวกเขาพากันกลับบ้านช้าทุกๆครั้งไป เพราะพาเดินเลยบ้าง พากันเดินออกนอกเส้นทางบ้างเป็ประจำจริงๆ…!!!
“ถ้าอย่างนั้นแล้ว ตอนนี้หายเมื่อยยังจ๊ะพี่วุ้นเส้นใสๆๆๆ ของลูกชิ้น..???”ลูกชิ้นน้อย
“หายเมื่อยแล้วล่ะน้องลูกชิ้นน้อย”พี่สาวเฝิ่นซือ
“งั้นพวกเราก็ไปเดินเลาะๆ เลยๆกันเถอะจ้ะ จะได้มีเวลาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยกันนะๆพี่สาวจ๋า…”ลูกชิ้นน้อย ออดอ้อนพี่สาวเฝิ่นซือของเธอทันทีเลย
“ไปกันเลยน้องลูกชิ้นน้อยของพี่ จุ๊บบ…จุ๊บ…”พี่สาวเฝิ่นซือ
สองสาวน้อยพากันลุกขึ้นจูงมือกันไปเดินแบบสุ่มๆกัน พวกพี่ชายเองก็พากันลุกขึ้นแทบไม่ทัน เดินไล่ตามหลังพวกน้องสาวทั้งสองไปติดๆ
“ลา…ล้าาา….ลันนนน……ล้าาา…..”
สองสาวน้อยพากันฮึมฮัมร้องเพลงกันอย่างอารมณ๊ดี๊ดีกันเลย ตลอดเส้นทางที่เดินเรื่อยเปื่อย และนอกเส้นทางกัน ส่วนพวกพี่ชายก็เป็ฝ่ายที่คอยต้อนน้องสาวทั้งสองคนไม่ให้เดินออกนอกเส้นทางจนไกลนัก พยายามไล่ต้อนน้องสาวให้วกกลับไปยังเส้นทางที่สามารถเดินผ่านตัดกับเส้นทาง เพื่อกลับหมู่บ้านฯของพวกเขาได้ และนั่นก็คือเหมือนการเดินอ้อมของอ้อมเส้นทางกว่าปรกตินั่นแหละ
“น้องสาวของพวกเราพาพวกเราเดินอ้อม และก็อ้อม สองรอบไปเลยนะเนี่ย”พี่รองหมีเฝิ่น
“ใช่เลย และก็ดูจะชอบมากอีกด้วยนะพวกน้องสาวเป็แบบนี้บ่อยๆเลย”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“พี่เหอเฝิ่น พี่ใช้คำพูดผิดไปนะครับต้องบอกว่า พวกน้องสาวน่ะทำทุกๆครั้งที่ได้พากันออกมาเล่นด้านนอกเลยต่างหากเล่า”พี่ชายเหวินฟูเฟิง
“อ้า…ใช่ๆ..หงึก…หงึก….”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“หงึก…หงึก….”พวกพี่ชายคนอื่นๆก็พยักหน้าเห็นด้วยกันหมด
“พวกน้องสาวนี่ชอบออกมานอกบ้านจริงๆนั่นแหละ”พี่เหวินหลงซู่
“แต่จะว่าไปนะ ณ เวลาแบบนี้ผมเองก็ยังไม่อยากจะไปถึงที่บ้านเร็วๆนักหรอก…!!!”พี่ไป๋ทุนเมี่ยน
“ก็ทุกๆคนนั่นแหละ ที่ไม่อยากจะถึงบ้านเร็วๆน่ะ ดูสภาพของพวกเราแต่ละคนสิ ไม่รู้ว่ากลับไปถึงที่บ้านแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้างน่ะ…!!!!”พี่ไป๋ทังเมี่ยน
“ก็จะต้องเจอกับ……….”พวกพี่ชาย
“อึ๋ยยยย…..!!!!”พวกพี่ชาย
พวกพี่ชายนั้น ก็พากันอดไม่ได้จริงๆที่จะพากันคิดถึงยามเมื่อถึงที่บ้านกันอีกแล้ว และก็อดที่จะขนลุกซู่กันไม่ได้ ต่างพากันลูบก้นของตัวเองอีกครั้งอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวอีกแล้ว…..ต้องบอกได้เลยว่าสถานการณ์ในตอนนี้ช่างล่อแหลม และไม่ปลอดภัยสำหรับพวกพี่ชายจริงๆ ว่าจะไม่คิดไม่นึกถึงแล้วแต่ก็ยังวิ่งเข้ามาในหัวกันอยู่เรื่อยๆจริงๆ
ส่วนพวกพี่ชายทั้งหลายที่หันมาคุยกันเพียงแค่แป๊บเดียวเท่านั้น พอหันกลับไปมองพวกน้องสาวทั้งสองคนอีกทีก็หายไปจากสายตาเสียแล้ว พากันตกอกใกันไปหมดเลย
“น้องสาวหายไปไหนกัน….??????!!!”พวกพี่ชาย
“ควั่บบบ………ควั่บบบบบ………”
“รีบพากันมองหาน้องสาวเร็วเข้า…!!!!”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“ครับพี่ใหญ่…!!!”พวกน้องๆ
พวกพี่ชาย พากันหันมองซ้าย มองขวาตามหาพวกน้องสาวกันทันทีเลย ด้วยความหวาดวิตกกังวลใจกันเต็มที่เลยก็ว่าได้
“อิ…อิ…..อิ….”สองสาวน้อย
“พี่สาวๆ น้ำเย็นมากเลยพี่สาวจ๋า”ลูกชิ้นน้อย
“เย็นสบายเท้ามากเลยล่ะ เดินตรงนี้สนุกกว่าทางเดินบนดินอีกนะน้องลูกชิ้นน้อย”พี่สาวเฝิ่นซือ
“ใช่เลยจ้ะพี่จ๋า”ลูกชิ้นน้อย
พวกพี่ชายที่เหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากพวกน้องสาวทั้งสองคนของพวกเขากัน
“เสียงหัวเราะของน้องสาวมาจากด้านล่างนี่..!!!”พี่รองหมีเฝิ่น
“ตรงนั้นเป็เส้นทางของ………..!!!”พี่เหวินฟูเฟิง
“แม่น้ำ….!!!!”พวกพี่
“ตึกกกตักกกก……ตึก….ตัก…….”
พวกพี่ชายรีบพากันลงไปด้านล่างกัน ซึ่งเหมือนไหล่ทางลงจากทางเดิน้านิดหน่อยเท่านั้นเอง
แต่ว่าที่พวกพี่ใจพากันใเนี่ยไม่ใช่เพราะว่าแม่น้ำลำธารด้านข้างนี่เป็น้ำลึกหรอก เพราะพวกเขาทุกๆคนเองจดจำคำสั่งสอน และสั่งห้ามอย่างเด็ดขาดเลยห้ามเข้าใกล้ หรือลงเล่นแม่น้ำลำธารที่ลึกอย่างเด็ดขาด ไม่มีใครที่จะกล้าขัดคำสั่ง ปู่ย่า ตายา พ่อแม่อย่างเด็ดขาดเลย เด็กๆ ตามชนบทจะรู้ดีเลยเป็ข้อห้ามที่สำคัญมากๆถ้าไม่มีพวกผู้ใหญ่ติดตามมาด้วย และจะโดนลงโทษหนักมากๆอีกด้วย
แต่ที่กังวลก็คือว่า พวกน้องสาวน่ะชอบเล่นน้ำน่ะสิ แค่สภาพร่างกายของพวกพี่ๆ แต่ละคนตอนนี้ก็ว่าแย่แล้ว ขืนปล่อยพวกน้องสาวกลับไปในสภาพเปียกปอนกันอีก มีหวังเละเทะกันอย่างแน่นอนเลย พวกพี่ชายเลยต้องรีบเร่งฝีเท่ากันไปตามพวกน้องสาวของพวกเขาอย่างรวดเร็วกัน…!!!!!
“ไอ้หยา…!!!!”พวกพี่ชาย
“ไอ้หยา พวกน้องสาวเล่นน้ำกันแล้ว…!!!!”พี่เหวินหลงซู่
“น้องสาววววววว…………”พวกพี่ชาย
“พี่ชายยยยทางนี้จ้ะ….”น้องสาวทั้งสอง
“ระวังเสื้อผ้าของน้องเปียกน้ำกันนะะะะะะะะ…..!!!!”พวกพี่ชาย
สองสาวน้อยของบ้านไป๋ ก็พากันก้มดูเสื้อผ้าของตัวเองทันทีเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ก็แค่เปียกนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง ไม่น่าจะเป็เื่ใหญ่โตอะไรนี่หน่า…..?????? ไม่ใช่เื่ใหญ่เื่โตสำหรับพวกน้องสาวก็จริง แต่ว่าสำหรับพวกพี่ชายน่ะตรงกันข้ามกันเลย เพราะมันคือเื่ใหญ่มว๊ากกกกกกก……….!!!!!
“แปะ…แปะ…….อิ…อิ…อิ…”สองสาวน้อย
“.....................!!!!”
พวกพี่ชาย ได้แต่มองน้องสาวที่กำลังเดินยกเท้าย่ำน้ำในแม่น้ำลำธารเล่นแบบจงใจ ไม่ได้สนคำพูดใดๆของพวกพี่ชายแม้แต่น้อยนิดเลย หรือจะพูดให้ตรงๆชัดๆก็คือว่า พวกพี่ชายไม่สามารถมีอำนาจต่อรองเหนือน้องสาวได้เลยนั่นเอง ทุกๆคำพูดของน้องสาวต่างหากที่จะสั่งพวกพี่ชายได้ ไม่ใช่คำพูดพี่ชายที่จะสามารถหยุด หรือสั่งน้องสาวได้…….!!!!!
“เอ่อ…..น้องสาวพี่ว่าพวกเราไปเดิน้ากันเหมือนเดิมดีกว่าไหม…??? เดินสะดวกกว่าตรงนี้ตั้งเยอะเลยนะ”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“เอ๋….????”น้องสาวทั้งสอง
“ใช่ๆน้องสาว หงึก…หงึก….”พวกพี่ชาย
“งั้นก็ได้จ้ะพี่ใหญ่”น้องสาวทั้งสอง
แต่พอน้องสาวทั้งสองคนขึ้นมาจากลำธารเล็กๆตื้นๆแล้ว ก็ได้ยินพวกน้องสาวพูดคุยกันต่อด้วยอีกว่า…….
“พี่สาว ถ้าพวกเราเปลี่ยนไปเดินบนพื้นดินตอนนี้ก็จะทำให้เท้าเปรอะเปื้อนดินเลอะเทอะแน่นอนเลยนะ”ลูกชิ้นน้อย
“................”พวกพี่ชาย
“โอ้…ใช่เลยก็เท้าเปียกน้ำอยู่นี่หน่าไปเดินบนพื้นดินก็ต้องเปื้อนนั่นแหละ”พี่สาวเฝิ่นซือ
“แต่ไม่เป็ไรหรอก ค่อยวิ่งลงมาล้างเท้าใหม่ก็ได้เนอะๆ…พี่สาวจ้ะ???”ลูกชิ้นน้อย
“ใช่ๆ น้องลูกชิ้นน้อย วิ่งไปวิ่งมาสนุกดีออกนะ”พี่สาวเฝิ่นซือ
“อิ…อิ…อิ…..”
“.............!!!!!!”พวกพี่ชาย
สิ่งที่พวกพี่ชายได้ยินน้องสาวทั้งสองคนคุยกัน ตอนนี้สายตาของพวกพี่ชายมองไปยังเท้าน้อยๆของน้องสาว ต่างก็พากันงงๆอยู่สักพักว่าจะเดินให้เปรอะเปื้อนดินขนาดนั้นเชียวเหรอ….????
แต่เป็เพราะว่ายังโชคช่วยอยู่บ้าง ที่พี่ชายฝาแฝดพี่ชายแท้ๆของน้องสาวทั้งสองคน คิดได้ทันการว่าพวกน้องสาวคงจะไม่ได้เดินแบบปรกติแบบที่พวกเขาเดินหรอก ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วจะเปรอะเปื้อนดินได้มากขนาดนั้นได้อย่างไรกัน ถ้าพวกน้องสาวจะไม่เดินในแบบว่า………!!!!
“น้องสาว มาขี่หลังพี่ดีกว่านะ..!!!”พี่ชายฝาแฝดเอ่ยขึ้นพร้อมๆเพรียงกันหลังมองหน้ากันอย่างรู้ว่าควรจะทำอะไรต่อไป โดยไม่จำเป็ต้องพูดออกมากันเลย
“หวืออออ………..!!!!”น้องสาวทั้งสองคนที่พากันใที่จู่ๆพี่ชายฝาแฝดต่างพากันยกตัวพวกเธอขึ้นอุ้มสูงกัน
พวกพี่ชายคนอื่นๆก็มาช่วยกันประคองตัวพวกน้องสาวอีกทีหนึ่ง เพื่อส่งให้น้องสาวทั้งสองไปทางด้านหลังของพี่ชายฝาแฝดนั่นเอง
“น้องสาวของพี่ไม่ต้องเดินนะ เดี๋ยวพี่ใหญ่กับพี่รองจะแบกพวกน้องสาวชี่หลังไปแบบสบายๆเองนะ”พี่รองหมีเฝิ่น
“ก็ได้จ้ะพี่ชาย”ลูกชิ้นน้อย
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ปล่อยให้พวกน้องสาวทั้งสองคนได้ใช้ขาพากันเดินเอง อ้อมไปอ้อมมากันเองก็จริงอยู่ แต่ว่าหยุดได้แต่ขาสั้นๆของพวกน้องสาวได้ แต่ปากของพวกน้องสาวพวกพี่ๆไม่สามารถหยุดได้นี่หน่า….!!!!
ลูกชิ้นน้อยเองก็คอยบอกคอยสั่งชี้เส้นทางที่เธออยากจะไปให้พี่ใหญ่ได้เดินตามที่เธอ้าจะไปอยู่ดี เพียงแต่เช่นเคยถ้าเดินเลยนอกเส้นทางไปมากแล้วพวกพี่ชายคนอื่นๆก็จะต้อนกลับมาให้เข้าสู่เส้นทางหลักเหมือนเดิม
ในขณะที่กำลังมองวิวรอบๆตัวอย่างเพลิดเพลินบนหลังของพี่ใหญ่เหอเฝิ่นนั้น เหมือนว่าลูกชิ้นน้อยคงจะนึกอะไรออกขึ้นมาแล้วว่าตัวเธอนั้นลืมอะไรไปกัน
“โอ้…!!!จริงด้วยสิว่าแล้วเหมือนกับว่าลืมทำอะไรไปบางอย่าง”ลูกชิ้นน้อย
พอนึกขึ้นได้ ก็พูดขึ้นมาในใจกับบางสิ่งบางอย่าง ที่ติดตัวเธอมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว และไม่รู้ด้วยว่ามันมาได้อย่างไรกัน รู้แต่ว่ามันจะเป็ผู้ช่วยหลักสำคัญในการที่ทำให้เธอจะต้องใช้ชีวิตตัวน้อยๆ ตัวสั้นๆ ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ไปกับเธอ
“ระบบ…??? ระบบนักเลง….????? ยังอยู่หรือไม่กัน…?????”ลูกชิ้นน้อย
*****************
เ้าลูกชิ้นน้อยที่กำลังเริ่มเปิดดู “ระบบนักเลง” เพื่อตรวจดูรายละเอียดต่างๆว่าจะอยู่กับมันอย่างไรกับโลกคู่ขนานใบใหม่ ชีวิตใหม่ที่นี่ และมีอะไรที่น่าสนใจบ้าง นอกเสียจากชอบที่จะยุให้แต่ ตีๆ ต่อยๆ เตะๆ ผู้อื่นเนี่ย….!!!!!!
3K
