วีรบุรุษอหังการ

        วายุเทพเซียวหลิ่งเหวินสาวเท้าขึ้นบันไดศิลาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง  เขาไม่รู้ว่าไฉนถึงมายังที่แห่งนี้ สิ่งที่สมควรกระทำในเวลานี้คือสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับสหายในสนามรบ  แต่สิ่งที่ตนเองได้พบเจอกลับทำให้ต้องเดินทางติดตามเงาร่างที่คุ้นเคยมาถึงสถานที่อัปมงคลแห่งนี้  สถานที่ที่เหล่าชาวยุทธ์เรียกขานมันว่า  สุสานมาร 

          ห้าวันก่อนเขาไล่ตามทายาทมารจนถึงเนินต่ำเตี้ยแห่งหนึ่ง  ทำการต่อสู้กันหลายสิบกระบวนท่า สุดท้ายแล้วทายาทมารพลาดท่าเสียทีถูกจี้ใส่หนึ่งดรรชนี  ในขณะที่เซียวหลิ่งเหวินกำลังจะปิดฉากการต่อสู้นั้น  ปรากฏคนผู้หนึ่งจู่โจมใส่เขาด้วยกระบวนท่าที่น่าหวาดหวั่น ที่น่าตกตะลึงหาใช่กระบวนท่าที่จู่โจมเข้ามา  แต่เป็นใบหน้าของผู้โจมตี  เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยและประทับอยู่ในความทรงจำมาเกือบร้อยปี  นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไหว้วานจอมโจรสำราญชงเมิ่งที่บังเอิญพบเจอระหว่างทางให้ไปช่วยหลิวหนิงเทียน ส่วนตนเองออกไล่ตามผู้ที่เปิดเผยตัวอย่างมีเลศนัย แม้ว่าจะรู้ว่าเป็นแผนของศัตรูที่จงใจชักนำเขาออกห่างจากสมรภูมิ  แต่ความเชื่อมั่นที่มีต่อสหายและคนที่ไหว้วานทำให้เขาเดินหน้าต่อไป  เขารู้สึกว่าจอมโจรสำราญชงเมิ่งในตอนนี้คล้ายจะมีวรยุทธ์ลึกล้ำกว่าหลิวหนิงเทียนเสียอีก

          เซียวหลิ่งเหวินเงยหน้ามองดูสิ่งปลูกสร้างที่สวยงามอลังการเบื้องหน้า ตึกราบ้านช่องใหญ่โตสมกับเป็นสำนักใหญ่แห่งหนึ่งมาก่อน  ที่แห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของสำนักกระเรียนทองคำ  หนึ่งในเก้าสำนักใหญ่ของแดนมนุษย์  แต่วันที่พรรคมารพ่ายศึกแก่เหล่ามนุษย์และเทพ  ได้ทำการถอยร่นมาถึงสถานที่แห่งนี้  จอมมารต้องการสถานที่ตั้งหลักจึงพายอดฝีมือที่เหลือบุกจู่โจมสำนักกระเรียนทองคำ เข่นฆ่าคนในสำนักจนหมดสิ้น  ทำการยึดครองสำนักแห่งนี้ได้หลายวัน  แต่สุดท้ายก็ถูกกองกำลังผสมระหว่างมนุษย์และเทพบุกเข้ามาเข่นฆ่าล้มตายกระจัดกระจาย  ถือเป็นการล่มสลายของพรรคมารในอดีต  ในวันนั้นเขาเองก็เป็นหนึ่งในผู้กล้าที่บุกเข้าสถานที่แห่งนี้และทำการต่อสู้อย่างสาสมใจ

          เซียวหลิ่งเหวินมองเข้าไปในอาคารที่เปิดประตูทิ้งไว้  ในนั้นมีคนผู้หนึ่งนั่งรออยู่  ใบหน้าที่สวยซึ้งขาวผ่องจับจ้องมายังชายหนุ่ม เขาทำได้เพียงถอนหายใจคราหนึ่งแล้วเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับนาง  เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้เสร็จเรียบร้อย  ทั้งสองทำได้เพียงสบตากัน  ดูจากแววตาของทั้งคู่  คล้ายมีเรื่องราวมากมายที่สมควรพูดคุยกัน  แต่ที่เกิดขึ้นมีเพียงความเงียบงันเท่านั้น 

          เวลาผ่านไปเนิ่นนาน  สตรีผู้นั้นก็อ้าปากกล่าววาจา

          “ท่านคล้ายไม่มีอะไรจะพูดกับข้า”

          “โอ ข้ามีคำถามมากมายที่อยากจะไถ่ถามเจ้า แต่ก็ไม่รู้ว่าสมควรเริ่มจากตรงไหนดี ไม่แน่ใจว่าบางคำถามสมควรถามหรือไม่”

          “งั้นข้าจะเป็นคนเริ่มต้นถามเอง  ท่านมีสตรีที่รักแล้วหรือไม่?”

          เซียวหลิ่งเหวินสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่นึกฝันมาก่อนว่าสตรีผู้นี้จะเริ่มต้นด้วยคำถามเช่นนี้  เวลาผ่านไปเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว  หรือนางยังคงไม่อาจลบเลือนเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้นกระโน้น

          “ที่ผ่านมาข้าไม่เคยมีสตรีที่รักมาก่อน  แต่จากเหตุการณ์วุ่นวายบนเขาเทียมฟ้า  ข้ากลับได้สตรีผู้หนึ่งมาดูแล  สามารถถือเป็นสตรีของตนเองได้เช่นกัน”

          “นั่นไม่คล้ายกับความรัก?”

          “สามารถกล่าวเช่นนั้นได้  แต่ข้าต้องดูแลและรักนางในที่สุด  เพราะนางกำลังตั้งครรภ์บุตรของข้า  ชีวิตคนเราช่างแปลกประหลาดนัก  ล้วนบังเกิดเรื่องราวไม่นึกฝันตลอดเวลา....”

          เซียวหลิ่งเหวินต้องหยุดพูดอย่างกะทันหัน  เพราะใบหน้าของสตรีเบื้องหน้ากำลังแปรเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด  จ้องมองมาด้วยความอาฆาตมาดร้าย  หรือว่านางยังคงรักมั่นในตัวเขาอยู่มิเปลี่ยนแปลง  เจ็ดสิบกว่าปีที่ผ่านมานางยังคงคิดถึงและรอคอยเขาอยู่

          “ข้ามู่เจียวเหม่ยร้องขอความรักจากท่านถึงสามครั้งสามครา  แต่ไม่ได้รับการเหลียวแลจากท่านแม้แต่ครั้งเดียว ข้าพร้อมที่จะมีทารกให้มากหลายเท่าที่ท่านต้องการ  แต่สุดท้ายก็ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี  เพราะเหตุใด...  เพราะเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้”

          “เจ้าเป็นสหายที่ดีที่สุดของข้าเสมอมา แต่สำหรับเรื่องความรักนั้นข้าไม่สามารถให้ได้ ในฐานะสหายสนิทเจ้าก็น่าจะเข้าใจได้ว่าในตอนนั้นข้ามอบจิตวิญญาณให้เพียงวิทยายุทธ์  ไม่สนใจความสัมพันธ์ฉันท์บุรุษสตรี ต้องการท่องเที่ยวประลองยุทธ์ทั่วแผ่นดินเท่านั้น...”

          มู่เจียวเหม่ยพลันลุกขึ้นยืน  หล่อนสะบัดผ้าคลุมสีดำออกจากร่าง  เผยให้เรือนร่างเปลือยเปล่าที่ขาวนวลเรียบเนียนตามแบบฉบับของสตรีผู้สมบูรณ์แบบ  เนินเขาสองลูกกลางอกกระเพื่อมตามลมหายใจเข้าออก  ทรวดทรงองค์เอวที่ปราศจากข้อตำหนิ  เนื้อหนังนุ่มเนียนไร้ไขมันส่วนเกิน  หญิงสาวเดินเข้าหาบุรุษที่ลุกขึ้นยืนแข็งทื่อด้วยท่าทีอันยั่วยวน เมื่อมาอยู่เบื้องหน้าบุรุษที่ตนเองหมายปองเรียบร้อยแล้ว ก็ยื่นมือซ้ายลูบไล้ใบหน้าของเซียวหลิ่งเหวินอย่างแผ่วเบา  กล่าวว่า

          “ตอนนี้ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเสาะแสวงหาคู่มือ ไม่ต้องออกท่องยุทธภพ  ไม่ต้องฝึกฝนวิทยายุทธ์อีกแล้ว  อีกทั้งยังเปิดใจให้กับสตรีอื่นอีกด้วย  ทำไมไม่รับข้าเป็นสตรีของท่านอีกคนล่ะ  ตอนนี้ข้าพร้อมแล้ว  ไม่สิ ข้าพร้อมมาเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว ตอนนี้ท่านสมควรให้ข้าได้รับความสุขสมหวังเสียที”

          “ข้าได้ยินมาว่าท่านตบแต่งเข้าสกุลฟงแล้ว?”

          “ใช่แล้วจะทำไม  คนที่ข้ารักตลอดมาคือพี่เซียวคนเดียว ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าที่ข้าแต่งให้กับไอ้บัดซบฟงหลิ่งปินเพราะประชดท่าน”

        วายุเทพเซียงหลิ่งเหวินทำได้เพียงยืนแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าร่างเปลือยเปล่าของสตรีที่เคยออกเดินทางท่องยุทธภพด้วยกันมาหลายฤดู  เขาจำได้ว่าเจอกับนางในปลายฤดูร้อนปีหนึ่ง  พวกเขาดวลสุรากันในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง  ต่างคนต่างมีรสนิยมใกล้เคียงกัน  เปิดอกพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  สุดท้ายแล้วก็ตกลงออกเดินทางท่องยุทธภพด้วยกันในฐานะสหาย  แต่เมื่อเวลาผ่านไปมู่เจียวเหม่ยบังเกิดความรักต่อสหายร่วมทาง น่าเสียดายที่ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจในเพศตรงข้ามและความรัก  เพียงสนใจต่อเรื่องราวในยุทธภพเท่านั้น  จึงปฏิเสธคำบอกรักทั้งสามครั้งของนางไป  ทำให้หญิงสาวสะบัดหน้าจากไปด้วยความเสียใจ  ไม่นานหลังจากนั้นก็ได้ข่าวคราวว่านางแต่งงานกับฟงหลิ่งปิน กลับทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดและโศกเศร้าไปหลายเดือน

        เซียวหลิ่งเหวินใช้มือซ้ายลูบไล้บ่าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา มือขวากลับยกขึ้นแล้วใช้กำลังภายในดึงดูดเสื้อคลุมที่ตกอยู่บนพื้นให้ลอยมาอยู่ในมือ  สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย  แต่ก็ไม่ได้ผิดสังเกตแต่อย่างใด เขาใช้สองมือสวมใส่เสื้อคลุมให้กับมู่เจียวเหม่ย  จากนั้นก็ทำการโอบกอดนางไว้อย่างเนิ่นนาน  ในความเงียบที่สุดแสนจะอบอุ่น  เสียงของวายุเทพก็ดังขึ้น

        “ท่านยังคงรักข้าอยู่หรือไม่?”

        “ข้ายังคงทั้งรักและแค้นเคืองท่าน”

        เซียวหลิ่งเหวินผลักนางออกไปเบาๆ จากนั้นก็เดินไปนั่งบนเก้าอี้ตัวที่มู่เจียวเหม่ยเคยนั่ง สายตาจับจ้องไปยังสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เคยร่วมทางกับเขาหลายร้อยวัน  เขาไม่เข้าใจว่าไฉนนางยังคงแค้นเคืองตนเอง  ทั้งที่เวลาผ่านมาก็เนิ่นนานมากแล้ว  ไฉนนางถึงไม่อาจปล่อยวางความแค้นได้  เขาใช้สายตาสำรวจไปรอบ ๆ ห้องที่ค่อนข้างกว้างขวางห้องนี้ สำรวจดูหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่ปรกติธรรมดา สุดท้ายแล้วสายตาก็มาจับจ้องอยู่ที่ร่างหญิงสาวที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุม

        “ท่านคิดว่าคนที่ทรยศต่อสหาย  สมควรได้รับโทษเช่นไร?”

        “ข้า....ข้า...ข้าไม่รู้”

        มู่เจียวเหม่ยถอยกายไปอย่างลืมตัว  จ้องมองเซียวหลิ่งเหวินด้วยแววตาที่สับสน ที่ผ่านมานางแค้นบุรุษผู้นี้เพราะปฏิเสธรักของตนเอง  แต่ยิ่งแค้นกลับยิ่งรักฝังลึก  เจ็ดสิบปีที่ผ่านมานางไม่เคยลืมเลือนเขาเลย  ไม่เคยลืมแม้แต่วันเดียว

        เสียงฝีเท้ามากมายดังขึ้นรอบสิ่งก่อสร้างหลังนี้ ในที่สุดก็ปรากฏคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้อง นั่นเป็นใบหน้าที่เซียวหลิ่งเหวินเคยพบเห็นมาก่อน  คนผู้นี้เป็นสามีของมู่เจียวเหม่ยนามฟงหลิ่งปินนั่นเอง  มันมีเค้าหน้าเหี้ยมหาญทระนง  ร่างสูงใหญ่ของมันแลดูน่าเกรงขาม  สมกับเป็นผู้นำอันดับหนึ่งของสกุลฟงในปัจจุบัน  ด้านหลังของมันปรากฏผู้คนอีกสามคนเดินตามมา ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นคนของสกุลฟงอย่างแน่นอน แต่ละคนล้วนแล้วแต่มีลักษณะท่าทางลึกล้ำยากหยั่งถึง  สมกับเป็นยอดฝีมือของสกุลฟง

        “ฟงหลิ่งปิน?”

        “ใช่แล้ว  เป็นข้าเอง คนที่จะมาจบชีวิตของวายุเทพจอมปลอมอย่างเจ้า”

        “วายุเทพจอมปลอม?”

        ฟงหลิ่งปินหัวเราะในความไร้เดียงสาของเซียวหลิ่งเหวิน ตลอดเวลาที่ผ่านมามันต้องทนทุกข์ระทมใจเพราะคนผู้นี้มาตลอด  บัดนี้เขากลับไม่รู้ว่าตนเองกำลังผิดที่ใด  สมควรแล้วที่จะถูกกำจัดไปในวันนี้  หากไม่มีเซียวหลิ่งเหวิน  นามวายุเทพสมควรตกเป็นของมัน

        “นามวายุเทพสมควรเป็นของสกุลฟงเรา  ฟงก็คือวายุ วายุก็คือฟง หาใช่แซ่เซียวของเจ้าไม่ บนผืนแผ่นดินมีฉายานามมากมายให้เลือกใช้ ไฉนเจ้ากลับมาแย่งชิงฉายานามของตระกูลเราไป นับตั้งแต่เจ้าสำเร็จเคล็ดวาตะและสวมรอยใช้นามวายุเทพ  ชื่อเสียงของสกุลฟงเราก็ตกต่ำลง  จนบัดนี้แทบจะไม่มีผู้ใดรู้จักพวกเราแล้ว  การกระทำของเจ้ามีความผิดสมควรตายร้อยครั้ง”

        “นั่นเป็นความผิดของเรา?”

        เซียวหลิ่งเหวินได้แต่ส่ายหัวไปมาด้วยความงุนงง  นามวายุเทพไม่ใช่เขาเป็นคนเรียกตนเอง แต่เป็นเหล่าชาวยุทธ์แดนมนุษย์ต่างหากที่มอบฉายานามนี้ให้กับเขา  เมื่อข่าวลือมาถึงหูชาวยุทธ์แดนเทพ  นามวายุเทพก็กลายเป็นฉายานามของเขาไปโดยปริยาย ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องนี้จะทำให้สกุลฟงที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกันมาก่อนจะได้รับผลกระทบถึงเพียงนี้

        “เป็นความผิดของเจ้าที่ค้นพบความลับของสายลม  บัญญัติเคล็ดวาตะออกมาก่อนพวกเราก้าวหนึ่ง แย่งชิงสิ่งที่สมควรเป็นของตระกูลเราไปจนหมดสิ้น”

        “หากเจ้าคิดว่าวิชาของสกุลฟงควรเป็นของสกุลฟง ไฉนจนถึงบัดนี้ยังไม่มีผู้ใดค้นพบความลับของวาตะเช่นเดียวกับเรา หรือว่าคนของสกุลฟงกลายเป็นไร้น้ำยาไปหมดแล้ว  แต่ก็น่าจะจริงแหละ เพราะการแพร่พิษเป็นวิชาฝีมือของพวกต่ำทรามอยู่แล้ว”

        “เจ้ารู้ตัวว่าถูกพิษ?”

        เซียวหลิ่งเหวินผงกศีรษะคราหนึ่ง สายตากลับจ้องมองไปยังมู่เจียวเหม่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างของฟงหลิ่งปิน  เขาถูกพิษเพราะสตรีนางนี้ สตรีที่ตนเองยังคงไว้วางใจแม้จะเห็นว่านางพัวพันกับพรรคมารก็ตาม แต่ท้ายที่สุดแล้วตนเองต้องถูกพิษเพราะความไว้ใจที่มีต่อภรรยาของผู้อื่น  สตรีไม่ว่าครั้งหนึ่งจะรักบุรุษผู้หนึ่งมากเพียงใดก็ตาม หากมีรักครั้งใหม่นางจะรักคนใหม่มากกว่าคนเก่าหลายเท่าตัว  คำพูดนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วในวันนี้ เขาทำได้เพียงจ้องมองนางด้วยสายตาที่ผิดหวัง  นางเองก็เหมือนจะรู้สึกตัวว่ากระทำผิด  ไม่กล้าสบตากับบุรุษที่เป็นรักครั้งแรก  เอาแต่ก้มหน้าก้มตาถ่ายเดียว

        “เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว  ข้าฟงหลิ่งปินขอเป็นคนจัดการกับเจ้าเอง  พิษทำลายลมปราณของจอมพิษหลวนซานสมควรออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว”

        พูดจบก็ลอยตัวขึ้นพร้อมกับตั้งท่าจู่โจม เงาร่างของมู่เจียวเม่ยกลับลอยตัวเข้ามาขวางทางการโจมตีครั้งนี้ ทำให้ฟงหลิ่งปิงที่กำลังจะจู่โจมใส่เซียวเหลิ่งเหวินต้องชะงักร่างกลางอากาศ  ทิ้งตัวลงยังพื้นห้อง  กล่าววาจาด้วยความฉุนเฉียวว่า

        “เจ้ามาขัดขวางเราทำไม?”

        “ท่านจะกำจัดเขาไปทำไม  ในเมื่อสามารถจับตัวเขาเอาไว้แล้วเค้นเอาความลับของเคล็ดวาตะออกมา หากทำเช่นนี้ท่านจะได้รับประโยชน์ถึงสองทาง  หนึ่งคือเคล็ดวิชา  สองคือตัวประกันคอยบงการสกุลเซียวที่เหลืออยู่  ดีกว่าฆ่าทิ้งแล้วไม่ได้ประโยชน์อันใดเลย”

        “น่าสนใจดี  งั้นเจ้าควรสานต่องานที่ค้างอยู่ให้สำเร็จ  ไปจี้จุดและจับกุมเขาเอาไว้”

        มู่เจียวเม่ยหันหลังกลับมาด้วยความยินดีที่อัดแน่นอยู่ภายใน  หล่อนบังเกิดความลังเลขึ้นในจิตใจ ถึงกับเปลี่ยนใจจะให้ยาถอนพิษแก่เซียวหลิ่งเหวิน  หากเข้าใกล้ตัวเขาได้แล้ว ตนเองจะแอบให้ยาถอนพิษแก่บุรุษที่ตนเองยังคงรักมิเสื่อมคลายผู้นี้  จากนั้นจะขอร้องให้มันพาตนเองหลบหนีไปด้วย  เมื่อเหตุการณ์มาถึงขั้นนี้แล้ว  บุรุษในฝันคงไม่อาจปฏิเสธคำร้องขอนี้ได้   ในขณะที่นางกำลังวางแผนในใจอยู่นั้น  ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงบริเวณอกซ้าย เมื่อก้มลงมองดูก็พบว่ามีมือข้างหนึ่งโผล่ออกมาจากอกซ้ายของตนเอง ในมือข้างนั้นยังกำหัวใจของหล่อนที่เต้นตุบตับอยู่ เลือดไหลทะลักออกจากร่างของโฉมสะคราญไม่หยุดยั้ง  มือข้างนั้นเป็นของฟงหลิ่งปิน  มันจู่โจมจากด้านหลังด้วยอำมหิต พรากชีวิตของภรรยาให้จากไปโดยไม่มีวันหวนกลับมาได้อีก

        มู่เจียวเม่ยหาได้สนใจมือข้างนั้น นางใช้พลังชีวิตเฮือกสุดท้ายโดยการยิ้มให้กับเซียวเหลิ่งเหวิน  พร้อมกับโยนวัตถุชิ้นหนึ่งให้กับเขา  จากนั้นก็ล้มลงไปกองอยู่บนพื้นห้องสกปรก  ขาดใจตายในลักษณะเช่นนี้

        เซียวหลิ่งเหวินยื่นมือไปรับวัตถุชิ้นนั้นมา  เมื่อจ้องมองดูมันอย่างถี่ถ้วนรอบหนึ่ง  ก็จดจำออกว่านี่คือสิ่งของชิ้นเดียวที่เขาซื้อให้กับนางเมื่อเจ็ดสิบกว่าปีที่แล้ว นางกลับยังรักษามันไว้จวบจนถึงทุกวันนี้  สร้างความปวดร้าวรันทดใจให้กับเซียวเหลิ่งเหวินยิ่งนัก หากตอนนี้เขาไม่ถูกพิษคงลงมือกำจัดฟงหลิ่งปินไปแล้ว แม้ว่าจะสามารถควบคุมและขับพิษส่วนใหญ่ออกจากร่าง แต่น่าเสียดายที่พิษทำลายลมปราณทำให้ลมปราณครึ่งหนึ่งของตนเองเป็นอัมพาตไม่สามารถใช้งานได้  หากว่าตนเองลงมือด้วยอารมณ์โกรธแค้นอาจจะก่อให้เกิดความเสียหายกับลมปราณส่วนนั้น แต่สิ่งที่ทำให้เขากังวลใจมากที่สุดกลับเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่บนหลังคา เขาสามารถรับรู้ถึงคนผู้นี้ได้แค่ตอนที่มันทิ้งตัวลงบนหลังอย่างเงียบเชียบ หลังจากนั้นก็ไม่รับรู้ถึงการดำรงคงอยู่ของมัน  แม้ว่านั่นจะเป็นเพราะเขาถูกพิษทำลายลมปราณก็ตาม  แต่สุดยอดฝีมือธรรมดาทั่วไปยังไม่สามารถหลบรอดจากโสตประสาทของเขาได้ แสดงให้เห็นว่าคนผู้นี้มีวรยุทธ์สูงกว่าฟงหลิ่งปินขั้นหนึ่ง

        “สตรีที่นอกใจสามีไปรักบุรุษอื่น  ไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนผืนแผ่นดินนี้แล้ว  โอ  เจ้ารู้หรือไม่ว่าทุกค่ำคืนนางนอนละเมอเพ้อฝันถึงเจ้า  แต่นั่นก็โทษนางไม่ได้  เพราะแท้จริงแล้วที่ข้าแต่งงานกับนาง ก็เพียงเพื่อเอาชนะเจ้าที่โดดเด่นขึ้นมาในนามวายุเทพ ข้าปรารถนาให้เจ้ารู้สึกเสียใจที่สตรีผู้รู้ใจแต่งงานกับข้า  แต่มันหาได้เป็นเช่นนั้นไม่  เจ้ากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยนิด กลับมุ่งสู่ทางยุทธ์จนมีชื่อเสียงโด่งดังกว่าเดิมหลายเท่าตัว  ที่ข้าทำมาล้วนสูญเปล่าทั้งสิ้น  ไม่สิ วันนี้ได้นางสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่เอาไว้ นั่นก็คือการป้ายพิษบนใบหน้าของท่านได้สำเร็จ ถือเป็นความสำเร็จหนึ่งเดียวที่สมควรยกย่องสตรีใจโลเลผู้นี้”

        เซียวหลิ่งเหวินลุกขึ้นยืนอย่างแช่มช้า  เงยหน้าแล้วจ้องมองไปที่ฟงหลิ่งปิน  เขาต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพราะกำลังเสริมของศัตรูมาเพิ่มอย่างต่อเนื่อง หากว่าเขาไม่ถูกพิษแล้วพลังลมปราณเป็นอัมพาตไปครึ่งหนึ่ง  คงตัดสินใจลงมือเข่นฆ่าให้หนำใจสักครา  สิ่งที่เขาสมควรทำในตอนนี้คือฝ่าวงล้อมออกไป  หาสถานที่สงบสักแห่งเพื่อฟื้นฟูพลังลมปราณที่เป็นอัมพาต

        “เจ้าไม่รู้เหรอว่าสกุลเซียวมีประกาศิตวายุที่ว่า ‘ผู้ใดระรานสกุลเซียวต้องถูกล้มล้างทั้งตระกูล’ หากข้ารอดออกไปจงเตรียมตัวให้พร้อม  สกุลฟงต้องถูกลบล้าง”

        พูดจบ  เซียวหลิ่งเหวินไม่รอให้ฟงหลิ่งปินที่ยืนตกใจกับคำประกาศิตวายุตั้งตัวได้  หลังจากรอโอกาสมาอย่างยาวนานก็ได้ระเบิดพลังออกมา  บังเกิดพายุหมุนขึ้นอย่างรวดเร็วในห้องที่พวกเขายืนอยู่  ฝุ่นและเศษใบไม้ในห้องฟุ้งกระจายไปทั่ว

        เซียวหลิ่งเหวินพุ่งเข้าหาฟงหลิ่งปิงด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูงสุด  จี้ดรรชนีออกไปสามดรรชนีใส่คนของสกุลฟงสามคนที่อยู่หลังฟงหลิ่งปิน  จากนั้นเป็นฝ่ามือฟาดใส่ศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า  พลันเร่งเร้าพลังลมปราณจนพายุหมุนรุนแรงขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า

        ฟงหลิ่งปินบังเกิดความตื่นตระหนกอย่างใหญ่หลวง  การแสดงออกของวายุเทพเซียวหลิ่งเหวินไม่คล้ายกับคนถูกพิษแม้แต่น้อย เมื่อเห็นร่างของศัตรูพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับฝ่ามืออันหนักหน่วง  ตนเองทำได้เพียงต่อยหมัดออกไปต้านทานอย่างฉุกละหุก  เมื่อหมัดและฝ่ามือปะทะกันจึงรู้ว่านั่นเป็นกระบวนท่าหลอกล่อเท่านั้น ร่างของคู่ต่อสู้พุ่งผ่านเบื้องหน้าของมันพร้อมกับหยิบฉวยบางอย่างไป  วิชาตัวเบาของวายุเทพโดดเด่นเลิศล้ำถึงเพียงใด  สามารถแบกร่างที่ไร้ลมหายใจของมู่เจียวเม่ยแทรกผ่านยอดฝีมือสกุลทั้งสี่คนไปอย่างง่ายดาย  พุ่งร่างออกนอกประตูใหญ่โดยไม่มีผู้ใดขัดขวางทัน  พายุหมุนกระแทกใส่อาคารทั้งหลังแตกเป็นเสี่ยง ๆในชั่วพริบตานั้นเอง

        เซียวหลิ่งเหวินพุ่งเรียบไปกับทางเดิน  ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดคำนวณเอาไว้  การชิงซากศพของมู่เจียวเม่ยมาเป็นสิ่งที่เขาต้องกระทำ  เขาไม่ยอมปล่อยให้สหายสนิทที่เคยร่วมทางต้องถูกย่ำยีซากศพ  นางต้องได้รับการกลบฝังอย่างถูกต้อง ทันใดนั้นเองก็มีร่างหนึ่งลอยอยู่เหนือร่างของเขา  เป็นคนชุดดำที่ใส่หน้ากากทองเหลือง  ร่างลอยมาด้วยวิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้ท่าร่างของเขา  มันจู่โจมกรงเล็บใส่เขาอย่างเงียบเชียบ  จากกรงเล็บเดียวแตกกระจายออกเป็นสิบ  จากสิบเป็นร้อย  จากร้อยเป็นพัน  ชั่วพริบตาเดียวปรากฏกรงเล็บครอบคลุมทั้งผืนฟ้าเหนือร่างของเขา

        เซียวหลิ่งเหวินคาดเดาไว้แล้วว่ายอดฝีมือลึกลับผู้นี้ต้องลงมือ แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะลงได้เฉียบขาดถึงเพียงนี้  กรงเล็บที่กระจายเต็มท้องฟ้าปิดทางหนีของเขาจนหมดสิ้น  แต่นั่นไม่ใช่เพียงกรงเล็บเท่านั้น  ความรู้สึกหลอนแทรกซึมไปทั่งทุกรูขุนขน  ปรากฏภาพของภูตผีปิศาจขึ้นทุกทิศทาง  สุดยอดวิชามารอีกหนึ่งแขนงกำลังแผลงฤทธิ์  ถึงกระนั้นเขาหาได้หวั่นไหวใจไม่  คนเข้าสู่ขั้นวาตะเคลื่อนคล้อย  ร่างพลิ้วไปตามช่องว่างของกรงเล็บ  สะบัดฝ่ามือซ้ายจี้ดรรชนีทำลายกรงเล็บที่ขวางหน้า พุ่งโผร่างเข้าหาศัตรูที่พุ่งลงมาหาอย่างรวดเร็ว

        ทั้งสองเผชิญหน้ากันกลางอากาศ  เซียวหลิ่งเหวินโยนซากศพในมือข้ามศีรษะคนใส่หน้ากากทองเหลือง  จากนั้นสะบัดฝ่ามือออกไปคราหนึ่ง  เป็นฝ่ามือที่เขาบัญญัติขึ้นด้วยเคล็ดวาตะ  นามว่าวาตะแปรปรวน  เป็นฝ่ามือที่ใช้ลมปราณมหาศาล  ก่อเกิดเป็นพายุหมุนรุนแรงเข้าหาคู่ต่อสู้  แสดงให้เห็นว่าเขาต้องการให้การต่อสู้จบในกระบวนท่าเดียว  หากยืดเยื้อกว่านี้ฟงหลิ่งปินและยอดฝีมือสกุลฟงที่เหลือจะกลุ้มรุมเข้ามา

        คนใส่หน้ากากทองเหลืองยังคงใช้ออกด้วยกรงเล็บเหมือนเดิม  แต่ครานี้กลับเพิ่มความน่าสะพรึงมากกว่าเดิม  รอบ ๆ กรงเล็บบังเกิดรูปร่างคล้ายกะโหลกศีรษะมนุษย์มากมายพุ่งเข้ามาพร้อมกับกรงเล็บนั้น  หนึ่งฝ่ามือหนึ่งกรงเล็บปะทะกันอย่างรวดเร็ว  และทั้งสองก็แยกจากกันอย่างรวดเร็วยิ่งกว่า  ร่างของเซียวหลิ่งเหวินพุ่งผ่านข้างกายของคู่ต่อสู้  รับร่างไร้วิญญาณของมู่เจียวเหม่ยเอาไว้  พร้อมกับกระอักเลือดออกมาหลายครา

        “กรงเล็บมารอเวจีอันยอดเยี่ยม....เอื้อก...ฟงหลิ่งเหวิน..อีกสี่สิบวันเจอกันที่เขาฟงซาน  ประกาศิตวายุต้องทำการชดเชยคืนให้กับการกระทำของเจ้าในวันนี้”

          เซียวหลิ่งเหวินพูดไปกระอักเลือดไป  แต่ท่าร่างกลับยังคงรวดเร็วไม่แปรเปลี่ยน  เพียงครู่เดียวก็หายลับไปด้านหลังสิ่งก่อสร้างหลังหนึ่ง  ฟงหลิ่งเหวินและพวกแม้จะเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่สามารถตามติดแม้แต่เงาของฝ่ายตรงข้าม  พวกมันไม่กล้าติดตามไปอีก เพราะคนใส่หน้ากากทองเหลืองไม่มีท่าทีว่าจะติดตามศัตรูไปเช่นกัน  บัดนี้พวกมันได้ปล่อยเสือเข้าป่าไปแล้ว

        คนใส่หน้ากากทองเหลืองทิ้งตัวลงบนพื้นพร้อมกับดึงหน้ากากขึ้นครึ่งหน้า  กระอักเลือดคำใหญ่ออกมา  จากนั้นก็เหม่อมองไปยังทิศทางที่ศัตรูจากไป  มันอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในไหวพริบและฝีมืออันยอดเยี่ยมของคู่ต่อสู้  ในสถานการณ์ที่ตนเองได้เปรียบถึงเพียงนั้นยังไม่สามารถเอาชัยได้ ยังทำให้ตนเองได้รับบาดเจ็บภายในไม่น้อย  นับว่าชื่อเสียงของวายุเทพมิใช่ได้มาเพราะผู้อื่นยกย่องเกินจริงแต่อย่างใด

        “อีกสี่สิบวันเราจะไปร่วมสู้กับเจ้าที่เขาฟงซาน”

        คนสวมใส่หน้ากากทองเหลืองพูดด้วยน้ำเสียงไพเราะ  จากนั้นก็พลิ้วกายจากไปอย่างรวดเร็ว  วิชาตัวเบาของคนผู้นี้ล้ำเลิศยิ่งนัก  พริบตาเดียวก็หายลับตาไปแล้ว  เหลือเพียงคนของสกุลฟงเท่านั้นที่ทยอยโผล่หัวออกมาจากภายในสิ่งก่อสร้างรอบๆ มีจำนวนนับร้อยคน  แต่พวกมันกลับไม่มีโอกาสแม้แต่จะลงมือขัดขวางคู่ต่อสู้

        ใบหน้าของฟงหลิ่งปินคล้ายชราภาพกว่าเดิมไปสามสิบปี  ไม่มีผู้ใดต้องการเผชิญกับประกาศิตวายุ  สกุลเซียวมียอดฝีมือคับคั่ง  และคนพวกนี้พร้อมที่จะปฏิบัติตามประกาศิตวายุทุกเมื่อ  น่าเสียดายที่แผนแพร่พิษของเขาไม่ประสบผลสำเร็จ

        อีกสี่สิบวันที่เขาฟงซาน  สกุลเซียวและสกุลฟงต้องห้ำหั่นกันอย่างแน่นอน