เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

วันรุ่งขึ้น หลังจากทุกคนทานอาหารมื้อเช้า และเก็บกวาดล้างจานกันเรียบร้อยแล้ว ภามก็นำทุกคนไปช่วยกันตักปุ๋ยจากหลุมหมักปุ๋ยขึ้นมาใส่กระสอบ จากนั้นนำไปวางเตรียมไว้ในโรงเรือน จากนั้นภามให้ทุกคนรออยู่ที่โรงเรือนเพาะกล้า ส่วนเขาเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อเอาเมล็ดพันธุ์ที่เมื่อคืนวางทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่น ก่อนจะนำออกมาให้ทุกคนช่วยกันเพาะลงในหลุมเพาะกล้า ภารกิจในวันนี้คือการเพาะเมล็ดทั้งหมด 10,000 เมล็ด ช่วงเช้าช่วยกันเพาะเมล็ด ตอนเที่ยงพักทานอาหารกลางวัน ช่วงบ่ายก็กลับมาช่วยกันเพาะเมล็ดอีก จนถึงเวลาประมาณบ่ายสอง ภามกับอลันก็แยกตัวออกมาเตรียมเกวียน และบังคับเกวียนไปทางโกดัง “เมื่อเพาะเมล็ดกันเสร็จแล้ว หากยังมีเวลาเหลือพวกเจ้าอย่าลืมช่วยกันขุดพลิกหน้าดิน แปลงที่เก็บผลผลิตไปเมื่อวานนี้ด้วยล่ะ” ภามเอ่ยกับอลัน ขณะที่พวกเขากำลังช่วยกันขนลังไม้ที่บรรจุหัวผักกาดขาวขึ้นไปไว้บนเกวียน“ขอรับ” อลันตอบ พร้อมกับพยักหน้า“ไว้ข้ากลับมาทัน จะมาช่วยพวกเจ้าอีกแรง” ภามเสริม เมื่อช่วยกันขนลังไม้ขึ้นเกวียนจนหมดแล้ว ภามเดินตรวจสอบความเรียบร้อยรอบเกวียนอีกครั้ง จนเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี จึงเดินอ้อมกลับมาหน้าเกวียน ลูบแผงคอเจ้าดำเจ้าขาวเบาๆ พร้อมกับพูดกับพวกมันด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “วันนี้ก็ต้องฝากพวกเจ้าแบกของไปขายอีกแล้วนะ” เจ้าดำ เจ้าขาว ได้ยินเจ้านายฝากฝังหน้าที่ไว้กับพวกมันเช่นเคย ก็พยับเท้าหน้าพร้อมกับส่งเสียงร้องอย่างคึกคัก ภามกับอลันมองอย่างยิ้มๆ ด้วยไม่คิดว่าม้าทั้งสองตัวจะเข้าใจในสิ่งที่พวกเขาพูดกันจริงๆ ทั้งสองกระโดดขึ้นมานั่งหน้าเกวียนประจำตำแหน่งคนขับ ภามกระตุกบังเหียนเบาๆ บังคับทิศทางเกวียนมาแวะส่งอลันบริเวณใกล้ๆ โรงเรือนเพาะกล้า “เดินทางปลอดภัยนะขอรับท่านภาม” อลันเอ่ย พร้อมกับค้อมตัวให้ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปทำงานต่อในโรงเรือน ภามบังคับเกวียนผ่านส่วนที่ลึกที่สุดของป่า บริเวณที่มีมอนสเตอร์ดุร้ายที่สุด ซึ่งมันครอบครองอาณาเขตนี้อยู่ ช่วงหลังที่เขาขับเกวียนผ่าน หากพอมีเวลา มักจะแวะต่อสู้ประมือกับมันอยู่บ่อยครั้ง แม้เขาจะสามารถเอาชนะมันได้ทุกครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยมีความคิดที่จะฆ่ามันทิ้ง นานวันเข้า กลายเป็นเขากับมันมักจะสู้กันเหมือนเป็นการออกกำลังกายเรียกเหงื่อไปเสียมากกว่า วันนี้ขับผ่านป่าบริเวณนี้แล้วมอนสเตอร์ตัวนั้นก็ไม่โผล่ออกมา ภามจึงขับผ่านป่าลึกนั้นออกมา จนเจอเส้นทางถนนที่ชาวบ้านใช้เดินทาง เขาบังคับเกวียนไปตามทางเรื่อยๆ อย่างคุ้นชิน แวะพักม้าที่ริมธารน้ำที่เดิมที่มักจะพักเป็นประจำ ในที่สุดภามก็เดินทางลงมาถึงตีนเขาแม็กซิมัส ซึ่งเขาน่าจะมาถึงก่อนเวลานัดเล็กน้อย เพราะคนงานของฮาคิมยังมาไม่ถึง เขามองหาต้นไม้ใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้น และบังคับเกวียนเข้าไปจอดรอใต้ร่มไม้ รอไม่นาน ภามก็เห็นคนขับเกวียนตรงมาทางที่เขาจอดเกวียนรออยู่ คนขับเกวียนไม่ใช่คนที่เขารู้จัก แต่คาดว่าน่าจะเป็นคนงานของฮาคิม “ข้ามารับผลผลิตขอรับ” ชายหนุ่มร่างกำยำ ผิวคล้ำแดด ซึ่งเป็นผู้ขับเกวียนกล่าวกับภามทันทีที่จอดเกวียนไว้ข้างๆ เกวียนของภาม ภามพยักหน้าเข้าใจ เอ่ยถามหาถึงคนงานที่มารับผลผลิตจากเขารอบที่แล้ว จึงได้รู้ว่าคนงานคนนั้นไปรับผลผลิตอีกหมู่บ้านหนึ่งพอดี วันนี้ชายหนุ่มตรงหน้าจึงมาแทน ทั้งสองช่วยกันขนผลผลิตในลังไม้บนเกวียนของภามไปใส่ลังไม้ในเกวียนที่จอดอยู่ข้างๆ แทน คนงานนั้นขนย้ายไป ตรวจสอบผลผลิตไป นับจำนวนผลผลิตไป จนในที่สุดก็ขนย้ายผักกาดขาวและกะหล่ำปลีอย่างละ 4,000 หัวไปไว้เกวียนข้างๆ ได้จนครบ ภามรับเงินมาจำนวน 8 เหรียญทอง บอกลากับคนงานของฮาคิม จากนั้นจึงกระโดดขึ้นเกวียนประจำตำแหน่งคนขับ ก่อนจะกระตุกบังเหียน บังคับเกวียนขึ้นเขากลับบ้าน ตอนที่กลับมาถึงบ้าน ดวงอาทิตย์ยังไม่ลับขอบฟ้า ภามพบอลันกำลังขุดพลิกหน้าดินอยู่คนเดียว เขาจึงนำเกวียนไปจอดไว้ในรั้วคอกม้า ถอดเกวียนปล่อยเจ้าดำเจ้าขาวออกไปพัก ก่อนเดินกลับไปหาอลันที่แปลงปลูกผัก “คนอื่นๆ ไปไหนกันหมดแล้ว” ภามเอ่ยถาม“อ้าว ท่านภาม กลับมาแล้วหรือขอรับ ...ท่านไม่ต้องช่วยหรอกขอรับ เดินทางมาคงเหนื่อยแล้ว” อลันทักทายแล้วก็ต้องรีบกล่าวห้าม เมื่อเห็นภามหยิบจอบขึ้นมาช่วยพลิกหน้าดิน“ไม่เป็นไร ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย ช่วยกันจะได้เสร็จเร็วหน่อย” ภามกล่าวกลับไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ“ขอรับ”“น้าเมมี่คงไปเตรียมอาหารสินะ แล้วเด็กๆ ล่ะ” ภามถามถึงคนอื่นๆ ซ้ำอีกครั้ง“เด็กๆ ยังช่วยกันเพาะเมล็ดอยู่ขอรับ ตอนข้าออกมาพลิกหน้าดิน เหลือเมล็ดอยู่อีกไม่กี่ร้อยเมล็ด จึงปล่อยให้เด็กๆ ช่วยกันทำไป คาดว่าตอนนี้ก็น่าจะใกล้เสร็จแล้ว” อลันอธิบาย“อ้อ ถือเป็นการบริหารเวลาได้ไม่เลว” ภามกล่าวพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาช่วยกันขุดพลิกหน้าดินไปต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้เร่งรีบมากนัก เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันหยุด ไม่มีงานอะไรต้องทำ หากวันนี้ยังพลิกหน้าดินไม่เสร็จค่อยทำต่อก็ได้ แต่อย่างว่า การทำงานอะไรบ่อยๆ ครั้งเข้า ความชำนาญย่อมบังเกิด ในตอนที่แอนเน่ออกมาตามพวกเขาเข้าไปทานอาหาร แปลงที่ยังไม่ได้พลิกหน้าดินก็เหลืออยู่อีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คาดว่าพรุ่งนี้ช่วงเช้าคงใช้เวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงพลิกหน้าดินเสร็จแล้ว เมื่อล้างมือล้างเท้าที่ก๊อกหน้าบ้าน และเดินเข้ามาในครัว ไอเย็นจากแอร์ที่ปะทะเข้ากับร่าง ช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยจากการขุดดินไปได้ไม่น้อย ภามกลับอลันเดินตรงไปนั่งที่ตำแหน่งประจำของโต๊ะอาหาร จากนั้นทุกคนจึงเริ่มลงมือทานอาหารตรงหน้า พร้อมกับพูดคุยกันอย่างสนุกสนานว่า เวลาว่างพรุ่งนี้มีใครอยากทำอะไรบ้างอย่างไม่ได้วางแผนเป็นจริงเป็นจังมากนัก ภามปล่อยให้ทุกคนพูดคุยกันไปตามสบาย มีพูดเสริมบ้างเป็นบางครั้งเมื่อมีคนหันมาคุยด้วย จนกระทั่งอาหารในจานหมดลง ภามจึงขอตัวไปอาบน้ำก่อน ปล่อยให้คนที่เหลือนั่งทานอาหาร พูดคุยกันต่อตามสบาย ขณะที่ภามอาบน้ำ ทุกคนก็ช่วยกันเก็บกวาดล้างจานตามปกติ หลังจากเขาอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ก็กลับเข้าห้องนอน ภามนำเงินที่ได้วันนี้ใส่ลงไปในถุงเหรียญ รวมกับเงินส่วนอื่นๆ ที่เก็บไว้ในลิ้นชัก หยิบสมุดขึ้นมาจดรายการรายได้ในวันนี้เพิ่มลงไป เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยแล้วจึงค่อยเอนตัวลงนอนพักในที่สุด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 61

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 61

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้