ตอนที่ 22
แลกเปลี่ยน
“ผมพอจะจำได้ว่าคุณลูกค้านิยมชมชอบเล่นสายเวทมนตร์แถมยังชอบแนวทางบ้าพลังเป็พิเศษ นี่เป็รายชื่ออาชีพลับที่คุณลูกค้าน่าจะสนใจเชิญครับ”เรย์นำกระเป๋าหนังของตนขึ้นมาก่อนจะส่งกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้กวีกระดาษใบนั้นเขียนรายชื่ออาชีพลับสายเวทเอาไว้ให้เลือกพร้อมราคาค่าข่าวสารส่วนทำไมต้องเขียนใส่กระดาษแล้วถือมานะเหรอก็เพราะการเขียนลงกระดาษแบบนี้การจะคัดลอกต้องใช้เวลาไม่เหมือนการส่งจดหมายผ่านระบบของเกมแบบนั้นคนรับสามารถส่งต่อหรือคัดลอกเก็บเอาไว้ได้ทันทีสำหรับข้อมูลเหล่านี้แล้วเขียนใส่กระดาษยังได้รับความปลอดภัยกว่านิดหน่อย
“เกมพึ่งเปิดได้เดือนเดียวแต่รวบรวมมาได้เยอะเหมือนกันนี่นา”กวียิ้มออกมาด้วยท่าทีพึงพอใจแม้เรย์จะยังทำตัวห่างเหินด้วยการเรียกกวีว่าลูกค้าไม่ยอมเรียกเหมือนเดิมแต่อีกฝ่ายก็ยังจำได้ว่าตนชอบเล่นตัวละครแนวไหนและคัดเลือกรายชื่ออาชีพที่น่าสนใจมาให้ได้อย่างดีเยี่ยม
“ข้อมูลขายได้ราคาใน่แรกต้องเร่งรวบรวมคำนี้คุณลูกค้าพูดเองไม่ใช่หรือไง”เรย์ถามพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีเหมือนเ้าพ่อตลาดมืดไม่มีผิด
“ทำไมต้องขายด้วยล่ะข้อมูลแค่นี้เองแบ่งกันดูก็ได้นี่นาไม่เห็นต้องหวงเลย”ไอช่าว่าพลางเอื้อมมือไปจะหยิบกระเป๋าของเรย์มาด้วยท่าทีเคยชินสมัยก่อนเป็กิลด์เดียวกันไม่จำเป็ต้องซื้อขายกวีสามารถเข้าถึงข้อมูลที่เรย์มีได้ตลอดอยู่แล้ว
เพี๊ย!
เสียงดีดหน้าผากดังขึ้นมาทันทีที่ไอช่ายื่นตัวเข้าไปหาเรย์ทำเอาเหล่าแฟนๆของไอช่าที่ตามมาจากคอนเสิร์ตพากันตกตะลึงตาค้างด้วยความใ อยู่ ๆก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้เข้ามาแล้วก็ดีดหน้าผากไอดอลที่ตัวเองชื่นชอบแถมไม่ได้ดีดเบา ๆอีกต่างหาก
“โอ๊ย....ทำไมต้องดีดหน้าผากไอช่าทุกทีเลย”ไอช่าทำแก้มป่องด้วยท่าทีไม่พอใจเรย์ กับ ไอช่า แต่เดิมอายุไม่ห่างกันมาก นับเป็ 2คนที่เด็กที่สุดในกลุ่มเพื่อนเก่าของกวี ทำให้ 2 คนนี้ออกจะกัดกันเองบ่อยไปหน่อยอาจจะเป็เพราะพื้นฐานทั้งคู่ไม่เหมือนกันระหว่างไอช่าที่โตมาในครอบครัวมีฐานะไม่เคยต้องเดือดร้อนเื่เงินเลยสักครั้งกับเรย์ที่ต้องสร้างฐานะด้วยตัวเองเลยทำให้ทั้งสองชอบตีกันเองมาั้แ่สมัยก่อนแล้ว
“ของซื้อของขายจะหยิบไปง่าย ๆได้ไง”เรย์จ้องไอช่าด้วยท่าทีดุๆก่อนจะขยับกระเป๋าเข้ามาทางตนเองมากขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้มีมือดีมาแอบหยิบของในกระเป๋าไป
“ใจร้ายพี่กวีเรย์แกล้งไอช่าอีกแล้ว”ไอช่าแลบลิ้นใส่เรย์ก่อนจะเข้าไปฟ้องกวีทันทีเสียดายที่ตอนแรกเห็นทั้งสองโตขึ้นมาก แต่ทำไมกลับทำตัวเหมือนเด็กไม่ต่างจากเมื่อก่อนกันนะ
“เรย์พูดถูกแล้วตอนนี้พี่ไม่ได้อยู่กิลด์เดียวกับเรย์เหมือนเมื่อก่อน ข้อมูลพวกนี้แบ่งเอามาฟรี ๆไม่ได้หรอกแต่....”กวีว่าพลางวางกระดาษลงกับโต๊ะทำให้พวกเจที่ยังนั่งอยู่ร่วมโต๊ะไม่ได้ไปไหนมองเห็นรายละเอียดที่ระบุอยู่บนกระดาษอาชีพลับเป็อาชีพที่ดีกว่าอาชีพธรรมดาเป็ส่วนมากแม้จะไม่ใช่จุดชี้ขาดแต่มันก็มอบความได้เปรียบให้กับผู้เล่นจริง ๆไม่อย่างนั้นกิลด์กรีนโลตัสคงไม่ถึงขั้นสร้างตัวละครใหม่ขึ้นไปหาคนฝ่าป่าหมอกม่วงที่เกาะเริ่มต้นหรอกแต่ถึงอย่างนั้นราคาข้อมูลอาชีพบนกระดาษก็แพงจนน่าใ ขั้นต่ำของข้อมูลอาชีพลับคือหลักแสนทั้งสิ้น
“น่าเสียดายอาชีพพวกนี้ไม่ใช่แบบที่พี่อยากได้”กวียิ้มออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆก่อนจะเอามือดันกระดาษคืนฝั่งเรย์ไปแม้จะเป็อาชีพลับเหมือนกัน แต่ในหมู่อาชีพลับก็มีอาชีพลับที่ดีกว่ากันไปอีกอาชีพที่กวีสนใจนั้นเป็อาชีพที่ดีกว่านี้
“อาชีพลับนอกจากนี้ไม่มีข้อมูลฉบับเต็มไม่ทราบว่าคุณลูกค้า้า....ข่าวลือหรือเปล่า”เรย์ถามพลางเก็บกระดาษเข้ากระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจท่าทางเขาจะไม่แปลกใจเลยที่กวีไม่สนใจอาชีพพวกนี้
“แบบนั้นก็น่าสนใจดี”กวียิ้มออกมาด้วยท่าทีพึงพอใจอาชีพลับที่มีข้อมูลเต็ม ๆออกมาขายแบบนี้ส่วนใหญ่เป็อาชีพลับที่ไม่ได้เก่งไปกว่าอาชีพธรรมดาเท่าไรในเมื่อจะซื้อข้อมูลแล้วก็ต้องซื้อสิ่งที่ดีที่สุดไปเลยไม่ดีกว่าหรือ
“นอกจากอาชีพสายเวทแล้วคุณลูกค้า้าข้อมูลของอาชีพอื่น ๆหรือเปล่าครับ”เรย์ถามพลางชำเลืองมองไปทางคนด้านหลังของกวีที่ตอนนี้มีทั้งเจ มีน มายด์ รวมถึงไอช่าด้วย
“สายแทงค์หนึ่งคน ซัพพอร์ตหนึ่งคนแล้วก็สายต่อสู้สองคน”กวีตอบด้วยรอยยิ้มเช่นเคย แต่พวกเจพอรู้ว่ากวีจะซื้อข้อมูลอาชีพลับให้กับพวกตนก็ทำหน้าใออกมาทันทีราคาพวกมันไม่ใช่ถูก ๆเลยนะ
“ข่าวลือพวกนี้ราคาแพงทีเดียวคุณลูกค้าแน่ใจนะว่าจะซื้อมากขนาดนี้”เรย์ถามออกมาด้วยท่าทีสงสัยราคาของข่าวพวกนี้ไม่ใช่แค่หลักแสนเพราะหากได้อาชีพลับที่แม้แต่คนได้ข่าวมายังเปลี่ยนไม่ได้ก็อาจจะสร้างความตื่นตัวให้กับเกมเลยก็เป็ได้
“พี่กวีไม่ต้องซื้อให้พวกเราหรอกครับราคามันแพงเกินไป”เจที่ได้เห็นราคาของอาชีพลับแล้วก็รีบบอกปฏิเสธกวีทันทีแค่ราคาของอาชีพลับธรรมดาก็กินเงินเดือนที่เจเคยทำงานมาก่อนหน้านี้ไปทั้งเดือนแล้ว
“ก่อนหน้านี้ผมโดนกิลด์กรีนโลตัสหมายหัวไม่รู้ว่าพวกนั้นจะลงมาที่นี่หรือเปล่าแต่ถ้าลงมาที่เมืองนี้หรือพยายามจะตามหาจริง ๆพวกมันก็เจอผมได้ไม่ยากถึงตอนนั้นผม้ากำลังของทุกคนในการตอบโต้พวกนั้น”กวีตอบพลางมองไปทางเจด้วยท่าทีจริงจังทุกคนเห็นแล้วว่ากิลด์กรีนโลตัสโกรธกวีกันขนาดไหนแถมยังไม่รู้ด้วยว่าตอนออกจากเมืองมีเื่อะไรกันหรือเปล่าแต่ก็ไม่แปลกเลยถ้ากิลด์พวกนั้นจะตามมาฆ่ากวีสักรอบ
“ถ้าห่วงเื่เงินละก็.....เอาข้อมูลมาแลกเปลี่ยนกันสิ”อยู่ๆเรย์ก็พูดข้อเสนอออกมาทำให้พวกเจแสดงท่าทีสนใจออกมาทันที เพียงแต่พวกเขาไม่มีข้อมูลอะไรเลยนี่สิ
“ข้อมูลอะไรเหรอครับ”เจถามด้วยท่าทีสงสัยพวกเขามีข้อมูลอะไรมาแลกข้อมูลราคาแพงพวกนี้งั้นเหรอ
“ก็อย่างเช่นเทวรูปองค์ที่ห้าหรือความลับด้านหลังป่าหมอกม่วง....”เรย์ตอบพลางจ้องมองกวีนิ่งผู้ค้นพบเทวรูปองค์ที่ 5 แห่งเกาะเริ่มต้นมีชื่อว่ากวีและกวีก็โผล่ออกมาพร้อมตัวละครเลเวล 10 พอดีเรย์ที่อยู่กับกวีมานานเข้าใจดีว่าหากไม่ใช่กวีคนนี้ก็ไม่มีกวีคนอื่นแล้วที่ทำแบบนี้ได้
“ได้งั้นเรามาแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน ข้อมูลของเทวรูปองค์ที่ห้าพวกเราช่วยกันจนได้มาแลกกับข้อมูลของอาชีพลับมาได้ก็ถือว่าทุกคนจ่ายด้วยตนเองแล้วกัน”กวีตอบพลางหันไปมองพวกเจพอเอาข้อมูลที่ทุกคนหามาไปแลกพวกเขาก็มีท่าทียินดีกว่าที่คิด
ก๊อก ๆ
อยู่ ๆเรย์ก็เคาะโต๊ะ 2ครั้งเหมือนเป็สัญญาณอะไรบางอย่างแต่พอทำแบบนั้นแล้วกลุ่มชายชุดดำก็เดินเข้ามาหาเรย์พร้อมรับคำสั่งทันที
“ร้านนี้มันเปิดโล่งไปหน่อยซื้อขายข้อมูลไม่สะดวกไปจัดการให้ที”เรย์พูดจบพวกชายชุดดำก็เดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ร้านก่อนจะคุยอะไรบางอย่างกับเ้าของร้านแล้วยื่นเงินในเกมจำนวนหนึ่งให้กับเ้าของร้านทันทีที่ได้รับเงินไปเ้าของร้านก็เดินไปเชิญแขกคนอื่น ๆในร้านออกแล้วบอกว่าจะปิดร้านแล้วเสียอย่างนั้นทำให้ใช้เวลาไม่นานในร้านก็เหลือเพียงโต๊ะของกวีและพวกชายชุดดำที่เป็ลูกน้องของเรย์เท่านั้นแต่ดูเหมือนเรย์จะยังไม่พอใจเลยส่งสายตาดุ ๆไปทางลูกน้องของตนทำให้พวกชายชุดดำและเ้าของร้านเดินออกไปยืนรอนอกร้านด้วยเช่นกัน
“ติดสินบน npcได้ด้วยงั้นเหรอ”กวีหัวเราะออกมาก่อนจะมองเ้าของร้านที่เดินออกไปยืนรอข้างนอกไม่นึกเลยว่าในเกมโลกเสมือนจริงนี้จะสามารถจ่ายเงินเพื่อสั่ง npc ได้ด้วย
“โลกนี้เหมือนจริงกว่าที่คุณลูกค้าคิดเลยต้องระวังเป็พิเศษ”เรย์ว่าพลางนำกระดาษออกมาแลกเปลี่ยนกับข้อมูลของกวีข้อมูลของเทวรูปองค์ที่ 5 เป็ข้อมูลที่ผู้เล่นยุคแรกให้ความสนใจมากทีเดียวแค่ข่าวลือก็ขายได้ราคาดีแล้ว
.
.
“..............”หลังจากทำการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้นพวกเจก็มองกระดาษในมือตนเองด้วยท่าทีอึ้ง ๆ กระดาษใบเดียวแต่ราคาแพงลิบแบบนี้พวกเจพึ่งเคยได้มาเป็ครั้งแรกในชีวิตแต่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่ข้อมูลเล็ก ๆน้อย ๆของเทวรูปองค์ที่ 5ก็ขายได้หลายครั้งแล้วั้แ่ตัวละครที่ใช้รับเควสอย่างวินย่าหัวหน้าเผ่าของเกาะเริ่มต้นผลของพรจากเทวรูปองค์ที่ 5เป็อย่างไร หรือข้อมูลของผึ้งองครักษ์และนางพญาผึ้งเพียงแต่คนที่รู้ว่าเทวรูปองค์ที่ 5อยู่ที่ไหนกันแน่อย่างเจกลับทราบว่ากวีไม่ได้บอกเลยว่าเทวรูปองค์ที่ 5 อยู่ตรงไหนข้อมูลที่ขายไปมีเพียงข้อมูลยิบย่อยเท่านั้น
“นี่ค่าข่าว”กวีเปิดหน้าจอระบบขึ้นมาก่อนจะโอนเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัญชีของเรย์ก่อนจะพลิกหน้าจอไปให้เรย์ดู
“ไม่ใช่ว่าคุณลูกค้าแลกเปลี่ยนข่าวสารกันแล้วหรือไงทำไมยังต้องจ่ายค่าข่าวอีก”เรย์ถามพลางเลิกคิ้วสงสัยลำพังแค่ข้อมูลว่าพรของเทวรูปองค์ที่ 5 เป็พรเกี่ยวกับอะไรก็ขายได้ราคามหาศาลแล้วเพราะการขึ้นไปเอาพรเหล่านี้มาต้องใช้ทั้งเงินและคนเมื่อรู้ว่าพรที่ได้รับมาจะคุ้มค่าหรือไม่ก็ช่วยให้กิลด์ใหญ่ ๆตัดสินใจได้ไม่ยาก
“เปล่า นี่ไม่ใช่ค่าซื้อข่าวแต่เป็ค่าปล่อยข่าว”กวีตอบพลางยิ้มออกมาพูดแค่นี้เรย์ก็น่าจะเข้าใจแล้วทำให้กวีลุกขึ้นก่อนจะตบบ่าเรย์เบา ๆแล้วจึงพาคนของตนออกไปจากร้านเรย์เอาไว้คนเดียว
“เฮ้อ....จะคุ้มไหมเนี่ย”เรย์ถอนหายใจออกมาก่อนจะมองเงินที่กวีโอนมาให้ข่าวที่กวี้าจะปล่อยคงเป็อย่างอื่นไปไม่ได้นั่นก็คือข่าวการกลับมาของตัวกวีนั่นเอง
.
.
วูบ...
ร่างของเรย์วาร์ปมายังสถานที่แห่งหนึ่งที่เหมือนจะเป็หมู่บ้านกลางป่าที่สร้างลอยอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ที่นี่เป็หมู่บ้านที่อันตรายมากแค่เดินออกหน้าหมู่บ้านก็เจอมอนสเตอร์เลเวล 100ขึ้นไปแล้ว เป็ที่ที่ตัวละครเลเวลต่ำอย่างเรย์ไม่ควรมาเลยแม้แต่น้อย
“มีอะไรถึงได้นัดมาเจอแบบนี้”ชายคนหนึ่งที่แบกดาบเล่มใหญ่เอาไว้บนหลังถามพลางมองมาทางเรย์ด้วยท่าทีสงสัย
“พี่น่าจะได้ยินเสียงประกาศแล้วกวีคนนั้นเป็กวีคนเดียวกับที่พวกเรารู้จัก”เรย์ตอบพลางด้วยท่าทีนิ่งสงบเพราะตัวเองรู้มาก่อนแล้วแต่ชายที่อยู่ตรงหน้ากลับชะงักค้างไปด้วยท่าทีใ
“กลับมาแล้วจริง ๆงั้นเหรอตอนนี้อยู่ที่ไหน”ชายคนนั้นถามพลางลุกขึ้นด้วยท่าทีร้อนรน จริง ๆแล้วหากรู้ข่าวพร้อมกันคนแรกที่จะไปหากวีไม่ควรเป็ไอช่าแต่เป็ชายคนนี้ต่างหาก
“อยู่ที่เมืองทันดร้ากำลังหาอาชีพเปลี่ยนอยู่”เรย์ตอบออกไปตามตรงเพราะตัวกวีเป็คนขอให้มาบอกข่าวเองนี่นา
“......งั้นเหรอ งั้นฝากนี่หน่อย”
ตึง!!
พอได้ยินข่าวชายตรงหน้าก็วางดาบเอาไว้ให้เรย์ก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบโอนเงินมาให้เรย์อีกจำนวนมากแต่เื่เงินไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรย์ใแต่เป็เลเวลของดาบที่ชายคนนี้ฝากเอาไว้ให้ต่างหากดาบเล่มนี้ผู้สวมใส่ต้องเลเวล 208 ขึ้นไปถึงจะใส่ได้แต่เท่าที่ได้ยินมาตลอดในเวลาเดือนกว่า ๆที่เกมเปิดมาคนที่เลเวลนำไปไกลที่สุดก็คือ170 ไม่ใช่หรือไง ทำไมอยู่ดี ๆก็มีคนถือดาบเลเวลสองร้อยกว่ามาได้กันเล่า
“พี่เมฆ พี่แน่งั้นเหรอ”เรย์ถามพลางมองเมฆผู้ได้ชื่อว่าเป็นักดาบอันดับ1 ของโลกเสมือนจริงด้วยท่าทีเสียดาย
“แน่ใจสิ”เมฆยิ้มออกมาด้วยท่าทีสบายๆก่อนจะกลายเป็แสงสีขาวหายออกไปจากตรงหน้าเรย์ก่อนที่ชื่อของเมฆในรายชื่อเพื่อนของเรย์จะกลายเป็สีเทาแสดงว่าอีกฝ่ายออกจากเกมไปแล้ว ก่อนที่สักพักชื่อของเมฆจะหายไปนั่นเท่ากับว่าเมฆได้ลบตัวละครไปแล้วนั่นเอง
134
