PALMER46 : ความทรงจำก่อนวันที่อำลา
ในอดีตวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
ประเทศของเราเกิดการรัฐปะานำโดย จอมพล วีรยุทธ์ จันทรา เขาตั้งตนเป็ผู้นำเผด็จการและรัฐบาลของเราก็ถูกควบคุมโดยทหาร พวกเขามอบอำนาจให้แก่พวกพ้องและต่างได้รับผลประโยชน์ เพื่อรักษาอำนาจไว้ มีหลายคนที่ใช้อำนาจในทางที่ผิดจากการบริหารที่เลวร้าย ทำให้เกิดการทุจริตมากมาย เศรษฐกิจตกต่ำล้มเหลวในการแก้ไขวิกฤตโรคระบาด ผู้คนมากมายต้องอดอยาก ล้มตาย ไร้งานทำไร้ที่อยู่อาศัย สิ้นหวังจนต้องก่ออาชญากรรม ประเทศในตอนนี้กำลังลุกเป็ไฟมีประชาชนลุกขึ้นมาต่อต้านรัฐบาลนี้
ส่วนผม…ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเพราะทุกฝ่ายต่างก็เกลียดผมอยู่แล้ว ผมคือ PALMER46
ผมชื่อปาล์มในแต่ละวัน ผมออกไปตามล่าพวกคนเลวที่กฎหมายลงโทษไม่ถึงที่สุดหรือพวกที่ใช้ช่องโหว่ของกฎหมายรอดตัว ผมล่าพวกมันในนาม PALMER46แต่่นี้เมืองวุ่นวายขึ้นมาก เพราะการชุมนุมขับไล่รัฐบาลมีทั้งตำรวจและทหารเต็มไปหมด ทำให้การทำงานของผมลำบากขึ้นเยอะ
...ปัจจุบันเช้าวันที่สดใส
ผมตื่นมาฝึกร่างกายตามปกติฝึกหนักเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น มันหลายปีแล้วที่ผมฝึกมาตลอดจนเก่งถึงขั้นที่แทบจะไม่เจอคู่ต่อสู้ที่สู้ได้สูสีเลยคงเป็เพราะผมฝึกมาอย่างเฉพาะทาง เลยแข็งแกร่งกว่าคนอื่นแต่บางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ ถ้ามีใครสักคนที่ฝึกแบบผม ฝึกมานานกว่ามีประสบการณ์มากกว่า จะมีคนแบบนั้นอยู่ไหมนะ คงไม่มีใครบ้าขนาดนี้หรอก
แต่ถ้ามีจริง...เขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนกันแล้วผมจะเอาชนะเขาได้ไหม
พวกเรากำลังรับประทานมื้อเช้ากันอยู่
ปาล์ม"เซ็งวะ ่นี้ทำอะไรก็ลำบากไปหมดมีแต่พวกหมารับใช้เต็มไปหมดเลย"
แคร์"พูดอะไรระวังปากหน่อย ไม่ใช่ทุกคนที่เต็มใจทำสักหน่อย"
ปาล์ม"อย่าร้อนตัวน่า ผมไม่ได้ว่าคุณสักหน่อย"
แคร์"ก็ไม่ได้ร้อนตัวนิ"
ปาล์ม"ก็เมื่อกี้ร้อนตัวอยู่นิ"
แคร์"หน่อย ไอเด็กเวรนี้ อุส่าเก็บมาเลี้ยงจนมีวันนี้นะ หัดสำนึกบุญคุณบ้าง"
ปาล์ม"แต่ก็เพราะผมไม่ใช่เหรอคุณถึงได้เป็หัวหน้า FIB"
แคร์"ไม่ได้ขอแกสักหน่อย"
แคร์พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจังแต่ปาล์มก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้โกรธจริงๆ
เจน"เลิกเถียงกันได้แล้ว ปาล์มนายหุบปากไปเลย"
แคร์"ใช่นายหุบปากไปเลยอย่าคิดว่าเป็คนรักของลูกสาวฉันแล้วจะมาเถียงกับฉันได้"
เจน"คุณแม่ด้วย เงียบไปเลย"
แคร์"เอ๋ นี้แม่นะ"
ปาล์ม(หัวเราะ) "ฮาฮาฮาฮา"
บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่กลับกลายเป็เบาสบายขึ้นทุกคนรู้ว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวนี้เต็มไปด้วยความรัก แม้จะมีการถกเถียงกันบ้างแต่ก็มีเสียงหัวเราะปิดท้ายเสมอ
แคร์"ขำอะไรมิทราบ"
ซี"เอ่อ ทุกคนใจเย็นก่อนเถอะค่ะ อย่าชวนทะเลาะกันเลย"
ปาล์ม"ไม่ได้ชวนทะเลาะสักหน่อย แค่หยอกเล่นนะ"
แคร์"ฉันไม่เล่นด้วยนะ"
ปาล์ม"ใจเย็นก่อนเถอะนะครับ คุณแม่ ผมขอโทษ"
แคร์"แม่เหรอ นายยังไม่ได้แต่งงานกับลูกสาวฉันสักหน่อยและฉันก็ไม่ยกเจนให้นายหรอก"
เจน(เขิน) "แต่งงานเหรอ"
ปาล์ม"ผมขอโทษนะ ยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ"
แคร์"ไม่"
เจน"คุณแม่ แต่ว่า..."
ปาล์ม(กราบเท้า) "นะครับ ขอโทษจริงๆ ผมจะยอมทำทุกอย่างเลย"
แคร์(หัวเราะ) "ฮาฮาฮา ฉันแค่หยอกเล่นเอง ดูไม่ได้เลยนะ PALMER46ผู้มีค่าหัว 10 ล้านมากราบเท้าฉันแบบนี้"
บรรยากาศกลับมาสบายๆอีกครั้ง ทุกคนหัวเราะให้กับเื่ราวที่เกิดขึ้น
ปาล์ม"ไม่ขำด้วยนะ"
เจน(หัวเราะ) "พักหลังมานี้นายทำตัวน่ารักเชียวไม่สมกับเป็สุดยอดนักฆ่าเลย"
ปาล์ม"แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะ ไม่ชอบเหรอ อย่าหัวเราะกันสิโกรธแล้วนะ"
เจน(ยิ้ม) "ดูพูดสิ"
แคร์"แบบนี้แหละดีแล้ว"
ซี"อ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอสินะคะ"
บรรยากาศในห้องอาหารกลับมาเต็มไปด้วยความอบอุ่นทุกคนรับประทานอาหารเช้าต่อไปด้วยรอยยิ้ม
แคร์"จริงสิ วันหยุดนี้เราไปเที่ยวกันเถอะ"
เจน"เที่ยวเหรอ"
ซี"ที่ไหนเหรอคะ"
แคร์"ไปเชียงใหม่เป็ไง"
ปาล์ม"เชียงใหม่เหรอ น่าสนใจนะ"
เจน(ตื่นเต้น) "ดีเลย ไปเปลี่ยนบรรยากาศกันบ้างดีกว่า"
ซี"เห็นด้วยค่ะ พวกเราจะได้พักผ่อนบ้างหลังจากเื่วุ่นวายที่ผ่านมา"
แคร์"งั้นตกลงตามนี้นะ เราไปเชียงใหม่กัน
ซี"ดีเลยค่ะ อยากไปมานานแล้ว"
ปาล์ม"ผมต้องอยู่บ้านคนเดียวสินะ เหงาตายแน่"
เจน"จริงด้วยสิ นายออกไปให้คนอื่นเห็นไม่ได้ไม่ใช่เหรอ"
ซี"งั้นฉันจะอยู่เป็เพื่อนก็ได้ค่ะ"
แคร์"เดี๋ยวก่อน นายเองก็ไปด้วยสิ"
ปาล์ม"คุณน่าจะรู้ดีที่สุดนะว่าทำไมผมไปไม่ได้ถ้ามีคนเห็นผมอยู่กับพวกคุณ ละเป็เื่แน่"
แคร์"นายก็อย่าบ้าแต่งชุด PALMER46 ของนายไปสิ!"
ปาล์ม"ต่อให้ถอดหน้ากากตัวจริงผมก็ยังเป็ฆาตกรที่ควรจะตายไปนานแล้วอยู่ดี"
เจน"ไม่มีใครจำได้หรอกน่า เราแค่ต้องระวังตัวกันหน่อยก็พอ"
ซี"ใช่ค่ะ ไม่ต้องกังวลหรอก เราจะช่วยกันดูแล"
แคร์"ก็นั่นไง ตัวจริงนายคนอื่นคิดว่านายตายไปแล้วแถมเื่พวกนั้นก็นานแล้วด้วย อีกอย่าง ่นี้ไม่ใช่วันหยุด คนก็ไม่เยอะคนแถวนั้นน่าจะไม่ค่อยสนใจเื่นาย คงไม่มีใครจำได้หรอก เชื่อฉันสิ"
เจน"แจ๋วเลยค่ะ เราจะได้ไปเที่ยวกันแล้วนะ ปาล์ม"
ปาล์ม"ขอบคุณมากนะครับ"
แคร์"ถือว่าเป็รางวัลก็แล้วกัน ่นี้ในเมืองก็วุ่นวายออกไปพักผ่อนบ้างก็ดี"
ซี"ถ้างั้นเราจะได้ไปกันแล้วค่ะ! คิดถึงเชียงใหม่มากเลย"
เจน"หวังว่าจะเป็ทริปที่ดีนะ"
ปาล์ม"ผมเองก็หวังแบบนั้นครับ..."
ปาล์ม"พอพวกเราทุกคนจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน ก็ทำให้ผมดีใจมากแต่กลับทำให้ผมนึกถึงใครคนหนึ่ง... คนที่ผมเคยทำพลาดครั้งใหญ่ไปเมื่อ 6 เดือนก่อน"
แคร์"นึกถึงเื่นั้นอีกแล้วเหรอ"
ย้อนกลับไปเมื่อ6เดือนก่อน...
ในภารกิจหนึ่งที่ผมต้องไปจัดการพวกแก๊งอาชญากรสารเลวแถวในเมืองผมทำพลาดครั้งใหญ่ หลังจากที่ผมไล่ฆ่าพวกมันตามปกติ พวกมันบางคนพยายามขับรถหนีผมยิงคนขับเพื่อหยุดพวกมันโดยเร็วที่สุดแต่ไม่คิดเลยว่าการยิงครั้งนั้นจะนำไปสู่ความหายนะ รถที่ผมยิงคนขับตายไป พุ่งไปชนเข้ากับรถบรรทุกแก๊สจนเกิดการะเิครั้งใหญ่ มีผู้บริสุทธิ์โดนแรงะเิและเสียชีวิตไปหลายคนและหนึ่งในนั้นคือครอบครัวของฟ้า...สามีและลูกน้อยของเธอเสียชีวิตเพราะความผิดพลาดของผม
ปาล์ม"ผมขอโทษ... ผมไม่อยากให้มันเป็แบบนี้เลย"
ฟ้าจากไปด้วยสีหน้าที่เศร้าสิ้นหวังสีหน้าที่ผมคุ้นเคยดี เพราะครั้งหนึ่ง ผมก็เคยเป็แบบนั้นมาก่อน...
ปัจจุบัน…
พวกเราทั้งหมดเดินทางมาถึงอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่จังหวัดเชียงใหม่ หลังจากที่คุณแคร์ขับรถพาพวกเรามาถึง พวกเราก็ลงจากรถและเริ่มเดินเล่นกันอย่างสนุกสนาน
ปาล์ม"อากาศดีจัง ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว"
เจน"ใช่ไหมล่ะ สมัยก่อนคุณแม่พาฉันมาที่นี่บ่อยเลยคิดถึง่เวลานั้นจัง"
ซี"ต้นไม้สีเขียวเต็มไปหมดเลย แต่...อากาศหนาวมากค่ะ"
ขณะที่พวกเรากำลังเพลิดเพลินกับธรรมชาติมีชาวบ้านคนหนึ่งเดินผ่านมา ทำให้ปาล์มรีบหาที่ซ่อนตัวทันที
ปาล์ม"เวรแล้ว... ต้องแอบแล้วสิ"
ปาล์ม รีบะโเข้าพุ่มไม้ทันทีเมื่อเห็นชาวบ้านเดินผ่านมาชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ก็ถึงกับงงและหยุดทักทาย
ชาวบ้าน"สวัสดีครับ นักท่องเที่ยวเหรอครับ"
แคร์"ค่ะ พอดีพาเด็กๆ มาเที่ยวกันน่ะค่ะ"
ชาวบ้าน"พ่อหนุ่มคนนั้นเขาเป็อะไรเหรอ"
แคร์ยิ้มเบาๆและดึงปาล์มออกจากพุ่มไม้
แคร์"พอดีเขาเป็เด็กขี้อายน่ะค่ะ"
ชาวบ้าน"เหรอ ไม่ต้องอายหรอกนะพ่อหนุ่ม เที่ยวให้สนุกนะครับ"
ชาวบ้านเดินจากไปแม้จะเห็นหน้าปาล์มแล้ว แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรที่ผิดปกติเลย
แคร์"เห็นไหม พวกเขาไม่รู้จักนายหรอกนายเองก็อย่าทำตัวมีพิรุธนักเลย"
ปาล์ม"จริงด้วย... คิดมากไปเองสินะ"
เจน"นี่ ปาล์ม พวกเราไปต่อกันเถอะ"
เจนดึงปาล์มไปเดินเที่ยวดูสิ่งต่างๆด้วยกัน ทั้งคู่เพลิดเพลินกับบรรยากาศธรรมชาติ จนกระทั่ง่เย็นพวกเขาก็ได้มานั่งชมพระอาทิตย์ตกด้วยกัน
ปาล์ม"สวยดีจัง มันเป็ภาพที่ฉันไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว"
เจน"สวยใช่ไหมล่ะ"
ปาล์ม"สวยงามมากจริงๆ"
ปาล์มยิ้มก่อนที่จะกอดเจนท่ามกลางแสงตะวันที่กำลังลับฟ้า
เจน"เอ๋ ทำอะไรน่ะ คุณแม่กับซีเขาก็ดูอยู่นะ"
เจนพูดพร้อมกับหน้าแดงแต่ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
ปาล์ม"ขอบคุณเธอมากนะ ที่อยู่ข้างฉันมาตลอดขอบคุณที่มอบความรักให้ฉัน ฉันโคตรมีความสุขเลยที่ได้อยู่กับเธอเธอคือหัวใจของฉัน"
เจน(เขิน) "เอ๋... เขินนะ พวกเขากำลังดูเราอยู่นะ"
ปาล์ม"ฉันรักเธอมากที่สุดเลย"
เจน"ฉันเองก็รักเธอมากที่สุดเหมือนกัน"
พวกเรากอดกันแน่นท่ามกลางแสงอาทิตย์สุดท้ายที่ลับขอบฟ้าทั้งคู่ััถึงความรักและความอบอุ่นที่มีต่อกัน ราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงเราสองคนเท่านั้น
ซี"คู่นี้น่ารักดีนะคะ"
แคร์"ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ลูกเขยเป็ฆาตกร...แต่ถ้ารักกันก็ดีแล้วหละ"
ซี"ความรักนี่มันดูอบอุ่นและสวยงามจัง"
แคร์และซีมองภาพปาล์มกับเจนที่กอดกันท่ามกลางแสงอาทิตย์ตกดินทั้งคู่รู้สึกถึงความหวังและความสุขที่ปรากฏใน่เวลานี้แม้ปาล์มจะมีอดีตที่ไม่ธรรมดา แต่ความรักก็ยังคงนำพาพวกเขาไปสู่ความสุขที่แท้จริง
แคร์"ก็ใช่ ฉันล่ะนึกถึงตัวเองเลย ดันไปเคยรักไอสามีสารเลวนั้น...เอาล่ะ พอได้แล้วเด็กๆ หมดเวลาหวานแล้ว ไปที่พักกันเถอะ"
เจน"คร้าาาา"
ทุกคนหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินกลับไปที่พักด้วยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและสบายใจหลังจากวันที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความสุขในธรรมชาติความรักและความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นแม้จะมีเื่ในอดีตที่ต่างคนต่างเผชิญ แต่พวกเขาก็ยังคงมีอนาคตที่เต็มไปด้วยความหวัง
แคร์"ฉันจองไว้แค่ 2 ห้องงั้นพวกเราผู้หญิงมานอนด้วยกัน 3 คน ส่วนนายไปอีกห้อง"
ปาล์ม"โห่ ใจร้ายอะ..."
เจน"ไม่อะ หนูจะไปนอนกับเขา"
ปาล์ม"งื้อ รักเธอที่สุดเลย"
แคร์ ส่ายหัวเบาๆและถอนหายใจด้วยรอยยิ้ม "เอาเถอะ ถ้าเจนอยากจะไปก็ตามใจเธอล่ะกันแต่ถ้ามีเื่อะไรก็รู้ไว้ด้วยว่าฉันจะตามมาเคาะประตู"
เจน หัวเราะคิกคัก"คุณแม่ก็… ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ"
ซี พูดแซวด้วยรอยยิ้ม"เจนดื้อไม่เบาเลยนะคะ"
ทั้งกลุ่มยิ้มและหัวเราะกันอย่างสบายใจแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปที่ห้องพักของตัวเองคืนนี้เป็คืนที่พวกเขาได้ผ่อนคลายจากเื่ราวที่เกิดขึ้น
แคร์"จะยังไงก็ตามใจ แต่จะทำอะไรเกรงใจคนอื่นด้วยล่ะ"
เจน หน้าแดง"ไม่ใช่นะคะ"
ซี"ใช่ค่ะ เดี๋ยวมันจะรบกวนคนอื่น เงียบๆ หน่อยก็ดีนะคะ"
เจน หน้าขึ้นสีมากกว่าเดิม"บอกว่าไม่ใช่ไง"
แคร์"เื่ของพวกเธออย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ"
เจน หน้าแดงจัด"อย่าบอกนะว่าคุณแม่รู้ว่าหนูกับเขาแบบว่า..."
แคร์"รู้มานานแล้วล่ะ คิดว่าฉันโง่หรือไง แค่ไม่ได้ว่าอะไรเพราะพวกเธอก็โตกันแล้วนี่"
เจน พูดไม่ออกได้แต่ก้มหน้าเขิน ส่วน ซี กับ แคร์ ก็หัวเราะเบาๆ ขณะปาล์มยืนยิ้มเจื่อนๆ
ปาล์ม"ก็ไม่ได้ปิดบังสักหน่อย"
แคร์"นายเองก็ควรเกรงใจฉันบ้างนะ และอย่าลืมรับผิดชอบด้วยล่ะเ้าลูกเขย"
ปาล์ม หัวเราะเบาๆ"รู้แล้วครับ... งั้นไปนอนดีกว่า ผมง่วงแล้ว"
แคร์"ไปเถอะ เด็กๆ พักผ่อนให้เต็มที่พรุ่งนี้ยังมีเื่สนุกอีกเยอะ"
หลังจากนั้นทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนในห้องของตัวเองราตรีนี้ที่เชียงใหม่จึงกลายเป็คืนที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุขที่ไม่มีใครอยากให้สิ้นสุด
ใน่เวลา 3วันที่พวกเรามาเที่ยวเชียงใหม่เราได้ทำกิจกรรมหลายอย่างที่เต็มไปด้วยความสนุกและความสุขซึ่งเป็่เวลาที่ทุกคนจดจำไว้ไม่ลืม:
วันแรก
หลังจากที่ชมพระอาทิตย์ตกที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่พวกเราก็เดินเล่นในตลาดถนนคนเดินเชียงใหม่ตื่นตาตื่นใจไปกับสินค้าพื้นเมืองและอาหารพื้นบ้านอร่อยๆทุกคนต่างสนุกกับการเดินเลือกซื้อของฝาก และลองชิมอาหารจากหลายร้านพวกเรากลับที่พักด้วยท้องที่อิ่มและหัวใจที่เต็มไปด้วยความสุข
วันที่สอง
พวกเราไปเยี่ยมชมวัดพระธาตุดอยสุเทพวัดที่มีชื่อเสียงของเชียงใหม่ ซึ่งตั้งอยู่บนเขาสูงมองลงมาเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของเมืองเชียงใหม่จากนั้นพวกเราก็ไปััธรรมชาติที่น้ำตกห้วยแก้วได้เล่นน้ำและถ่ายรูปกับทิวทัศน์ที่งดงาม ท่ามกลางความเย็นสบายของป่าไม้ พอตกเย็นเราก็ไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารริมแม่น้ำปิงจบวันด้วยอาหารอร่อยและบรรยากาศโรแมนติก
วันที่สาม
ในวันสุดท้ายก่อนกลับพวกเราไปััวิถีชีวิตของชาวเขาที่หมู่บ้านม้งดอยปุยและเรียนรู้วัฒนธรรมท้องถิ่น รวมถึงได้ชมการสาธิตการทอผ้าและงานหัตถกรรมพื้นเมืองก่อนที่จะเดินทางกลับ พวกเราก็ได้ไปแวะเที่ยวสวนสัตว์เชียงใหม่ดูแพนด้าและสัตว์ต่างๆ ซึ่งเป็การปิดท้ายการเดินทางที่สมบูรณ์แบบ
…เมื่อพวกเรากลับถึงบ้านหลังจากการเดินทางที่แสนสนุกและเต็มไปด้วยความทรงจำที่เชียงใหม่บรรยากาศบนรถระหว่างทางกลับบ้านเต็มไปด้วยความเงียบสงบหลังจากที่ทุกคนได้สนุกกันเต็มที่
แคร์ เป็คนขับรถตามปกติเธอมีสีหน้าผ่อนคลายหลังจากที่ได้พักผ่อนเต็มที่สามวันที่ผ่านมาทำให้เธอดูสดใสมากขึ้น
เจน นั่งอยู่ที่เบาะข้างหน้าหันไปยิ้มกับทุกคน “สนุกจังเลยปีหน้าไปกันใหม่นะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและความสุข
ปาล์ม นั่งอยู่เบาะหลังข้างเจนพยักหน้าเบาๆ “อือ” เขาตอบกลับด้วยเสียงนิ่งๆแต่ดวงตาของเขาบ่งบอกถึงความสุขและความสงบในใจ
ซี นั่งอยู่ข้างๆปาล์ม เธอหลับไปแล้วจากความเหนื่อยล้าหลังจากการเดินทาง เธอมีรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้า
อากาศยามเย็นที่อบอุ่นและเสียงลมพัดเบาๆทำให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลาย รถเคลื่อนผ่านถนนที่ค่อยๆ มืดลง เมื่อถึงบ้านทุกคนก็ลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้าแต่หัวใจเต็มไปด้วยความสุขจากทริปที่พึ่งผ่านพ้นไป
แคร์ ถอนหายใจเบาๆมองออกไปนอกหน้าต่าง "ต้องกลับมาทำงานให้พวกเลวต่ออีกแล้ว"
ปาล์มหันมายิ้มแหย่"ไปทำงานต่อเลยเหรอ ขยันดีนิคุณหัวหน้า FIB"
แคร์หันมามองปาล์มด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย"ก็ไม่อยากไปหรอกแต่เมื่อกี้ผู้ชุมนุมเริ่มเยอะขึ้นและใช้ความรุนแรงจนฉันถูกเรียกตัวด่วน"
เจนแสดงความเห็นอย่างจริงจัง"ทำได้ดีมากเหล่าผู้ชุมนุม ต้องขับไล่ไอเผด็จการนั้นออกให้ได้นะ"
ปาล์มขมวดคิ้วเล็กน้อย"แต่ใช้ความรุนแรงมันไม่ดีนะพวกเขาไม่กลัวรัฐบาลโต้กลับด้วยความรุนแรงอีกหรือไง"
แคร์พยักหน้าเห็นด้วย"ใช่ ปาล์มพูดถูก พวกเขาควรจะระวังเพราะไม่ใช่ทุกคนจะปลอดภัยในสถานการณ์แบบนี้"
เจนแกล้งพูดประชดพร้อมกับยิ้มเยาะ"คนที่ชอบใช้ความรุนแรงอย่างนายมีสิทธิ์พูดด้วยเหรอ"
ปาล์มทำท่าทางไม่สนใจ"จะทำอะไรก็ทำ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย แม่เธอต่างหากที่เดือดร้อนถ้าในหมู่ผู้ชุมนุมพวกนั้นมีคนที่ฝีมือเก่งระดับพระกาฬแบบฉันอยู่เื่ก็คงจบไปนานแล้ว"
แคร์หันไปยิ้มเล็กน้อย"ระดับพระกาฬ นายนะเหรอ"
ปาล์มยืดอกพูดอย่างภูมิใจ"ก็ใช่ไง ฉันนี้แหละเก่งสุด"
แคร์หรี่ตามองด้วยความหมั่นไส้"พอฟังคำพูดขี้โม้ของนาย ฉันละหมั่นไส้จริงๆ ก็จริงอยู่ที่นายเก่งมากอันนี้ไม่เถียง"
ปาล์มหัวเราะเสียงดัง"ใช่ไหมล่ะ ฮาฮาฮา"
แคร์ทำหน้าจริงจังขณะเล่าเื่ "แต่เื่เก่งสุด อันนี้ไม่แน่ใจนะ เมื่อหลายปีก่อนสมัยก่อนที่ฉันจะรู้จักกับนาย เกิดเหตุก่อการร้ายแถวภาคใต้ ใน่กลางคืนพวกผู้ก่อการร้ายหลายร้อยคนทำการบุกโจมตีค่ายทหารแห่งหนึ่งแบบฟ้าแลบจนพวกทหารตั้งตัวไม่ทัน โดนฆ่าไปหลายนายจนเหลือไม่กี่คน ภายในไม่กี่นาทีผู้ก่อการร้ายก็ยึดค่ายได้สำเร็จ ในขณะที่ทหารทุกนายกำลังสิ้นหวังที่กำลังจะโดนฆ่าก็มีคนปริศนาคนหนึ่งเคลื่อนไหวด้วยความเร็วท่ามกลางความมืดฆ่าผู้ก่อการร้ายไปทีละคนอย่างรวดเร็วด้วยตัวคนเดียวกองทัพผู้ก่อการร้ายที่ถล่มค่ายทหารได้ในไม่กี่นาทีกลับโดนคนคนเดียวจัดการไปในเวลาไม่นานเหมือนกัน"
ปาล์มขมวดคิ้วมองแคร์อย่างสงสัย "จริงเหรอ บ้านเกิดผมก็อยู่ภาคใต้นะไม่เห็นเคยได้ยินเื่นี้เลย"
แคร์ทำท่าคิดพลางเล่าเื่ต่อ "ไม่รู้สิ เคยได้ยินมาั้แ่สมัยฝึกงานนู้นฉันเคยลองสืบข้อมูลดู ถ้าเื่นี้เป็เื่จริง ก็น่าจะเป็ Shadowหนึ่งในนักฆ่าที่มีฝีมือระดับโลก หรืออาจจะเก่งที่สุดในโลกเลยก็ได้เขาน่าจะหนีจากการโดนตามล่ามากบดานที่ประเทศไทยแล้วก็เอาตัวรอดโดยทำงานให้ใครสักคนที่มีอำนาจ"
ปาล์มหัวเราะเบาๆอย่างไม่แคร์: "Shadow เหรอ ฟังดูเหมือนคนขี้โม้กว่าผมอีกแค่หวังว่าอย่ามาเป็ศัตรูกับผมก็พอ"
แคร์ยักไหล่"ก็นะ ใครจะรู้ บางทีมันอาจจะเป็แค่เื่เล่าแต่มันก็ทำให้คิดถึงหลายอย่าง... ถ้าเื่จริงล่ะก็เขาคงจะเป็คนที่น่ากลัวมากเลย"
…7 วันถัดมา
สถานะการในเมืองเริ่มเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆเหล่าผู้ชุมนุมมากมายที่มารวมตัวกันขับไล่รัฐบาลด้วยความโกรธแค้นแล้วใช้ความรุนแรงทำร้ายเ้าหน้าที่และทำลายสถานที่ต่างๆรัฐบาลตัดสินใจใช้กองทัพตำรวจและทหารมาปราบผู้ชุมนุมอย่าเด็ดขาดมีผู้เสียชีวิตจากการปะทะเกิดขึ้น ทำให้สถานะการเลวร้ายขึ้นไปอีก กรุงเทพได้เกิดาการเมืองระหว่างประชาชนและรัฐบาลเผด็จการ
เจนน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธขณะดูข่าวอย่างเคร่งเครียด "คนพวกนั้นมันบ้าไปแล้วหรือไงพวกเขาควรจะปกป้องประชาชนสิ ไม่ใช่ทำร้ายกันแบบนี้"
ปาล์มทำหน้าครุ่นคิดขณะพูดเบาๆ อย่างเ็า "ผู้ชุมนุมพวกนั้นใจกล้าดีแฮะ ขนาดอีกฝ่ายมีอาวุธแท้ๆก็ยังกล้าต่อกร"
เจนหันมาทางปาล์มด้วยแววตาที่แสดงความห่วงใย"แต่แบบนี้มันเสี่ยงเกินไปนะพวกเขาอาจไม่รอดจากการปะทะแบบนี้"
ปาล์มส่ายหัวเล็กน้อยก่อนตอบ "การต่อสู้ครั้งนี้มันเกินกว่าจะถอยแล้วไม่ว่าฝ่ายไหนก็พร้อมจะเสี่ยงชีวิตเพื่อสิ่งที่ตัวเองเชื่อ...แต่ผลลัพธ์มันจะเป็ยังไงก็อีกเื่หนึ่ง"
เจนถอนหายใจเธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้อาจจะไม่จบลงด้วยความสงบ "แต่ฉันก็อดห่วงไม่ได้ไม่อยากให้เกิดการสูญเสียแบบนี้เลย"
เจนเธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธและความมุ่งมั่น: "ฉันทนไม่ไหวแล้วนะฉันจะไปช่วยพวกเขาขับไล่พวกมัน"
ปาล์มส่ายหัวเล็กน้อยและพูดอย่างเยือกเย็น"หยุดคิดเลย คนอย่างเธอจะทำอะไรได้"
เจนจ้องปาล์มด้วยสายตาท้าทาย"อย่างน้อยก็ดีกว่าอยู่ดูเฉยๆ นายล่ะ ไม่คิดจะไปช่วยพวกเขาบ้างเหรอ"
ปาล์มถอนหายใจเงียบๆมองไปนอกหน้าต่าง "อยู่เฉยๆ ดีกว่า ไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็เกลียดฉันทั้งนั้นไม่มีที่สำหรับฉันในการต่อสู้ครั้งนี้"
เจนเธอหันหลังกลับไปหยิบกระเป๋าเตรียมตัวออกจากบ้าน"งั้นก็เื่ของนาย ฉันจะไปช่วยพวกเขา ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไร"
เจนเธอลุกขึ้นแล้วหันไปที่ประตูเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก แต่ทันทีที่เธอขยับ ปาล์มก็คว้าข้อมือของเธอไว้แน่น"บอกให้อยู่เฉยๆ ไง"
เจนเธอหันกลับมามองเขาด้วยสายตาขุ่นเคืองพยายามดึงมือออก "ปล่อยเลยนะ"
ปาล์มน้ำเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้นและยังคงยึดข้อมือเธอไว้ "ไม่ มันอันตราย"
เจนเธอดิ้นแรงขึ้นน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ก็บอกให้ปล่อยไง"
ปาล์มเขามองเธอด้วยความกังวลความคิดวนเวียนอยู่ในหัว ทำไมกันทำไมเด็กผู้หญิงไร้ทางสู้อย่างเธอต้องเอาตัวเองเข้าไปในสถานการณ์ที่อันตรายแบบนี้เพื่อคนอื่น?ในที่สุดเขาพูดออกมาเสียงนิ่งแต่แน่น: "บอกว่าไม่ให้ไปไงมันอันตราย ถ้าหากเธอเป็อะไรไปจะทำยังไง"
เจนเธอขยับมือออกจากการจับของเขาดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและน้ำเสียงของเธอสั่นะเื"นายมันคนเห็นแก่ตัว นายคิดถึงแต่ตัวเอง เคยคิดจะทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้างไหม นี่มันชีวิตของฉันฉันจะทำอะไรหรือไปไหนก็เป็เื่ของฉัน"
ปาล์มเขายืนอึ้งไปชั่วขณะความร้อนรนในใจเริ่มแผ่กระจายน้ำเสียงของเธอทิ่มแทงเขาเข้าไปลึกเกินกว่าจะตอบกลับอะไรได้
เจนเธอยังไม่หยุดน้ำเสียงแหลมและหนักแน่นขึ้น "กลัวฉันจะได้รับอันตรายงั้นเหรอ แล้วให้ฉันรอดูคนอื่นล้มตายเนี่ยนะนายไม่ได้ทำอะไรเพื่อฉันหรอก นายทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น ไอคนเห็นแก่ตัว"
คำพูดของเธอพุ่งตรงเข้ามาในใจปาล์มยืนนิ่งอย่างคนที่โดนฟันใส่กลางอก ความรู้สึกของเขาถูกดึงขึ้นมาให้เผชิญหน้าเขาเริ่มรู้สึกถึงความจริงในคำพูดของเธอความเห็นแก่ตัวที่เขาพยายามซ่อนมาตลอดเวลามันอาจเป็จริง...
เจนน้ำเสียงสั่นเครือขณะที่เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา"ฉันขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ขอโทษจริงๆ... ฉันผิดไปแล้ว"เธอรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งที่ด่าคนที่มาห่วงใยเธอด้วยความโกรธชั่ววูบ
ปาล์มเห็นเธอร้องไห้น้ำตาของเธอทำให้หัวใจเขาอ่อนยวบ เขาไม่รอช้า ก้าวเข้าไปกอดเธอไว้แน่นน้ำเสียงของเขาอ่อนโยน "ไม่เป็ไรหรอก เจน ที่เธอพูดมันก็จริงขอบคุณนะที่ทำให้ฉันได้ตาสว่าง ฉันเห็นพวกเลวอยู่เต็มไปหมด แต่กลับไม่ทำอะไรเลยต่อไปนี้ฉันจะไม่อยู่เฉยๆ อีกแล้ว ฉันจะออกไปฆ่าพวกมัน... เพื่อทุกคนและเพื่อเธอ"
เจนเธอเงยหน้ามองเขาน้ำตายังคงไหลริน "นายไม่ต้องไปหรอก มันอันตราย ฉันเองก็เป็ห่วงนาย..."
ปาล์มยิ้มออกมาอย่างมั่นใจน้ำเสียงของเขาเข้มแข็ง "อันตรายเหรอ เธออย่าลืมสิว่าฉันเป็ใคร... ฉันคือ PALMER46ไม่ว่าอีกฝ่ายจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน ถ้าหากมันคือพวกเลวฉันก็จะฆ่าพวกมัน"
เจนน้ำเสียงเธออ่อนโยนขณะเอื้อมมือมาจับมือเขาแน่น"งั้นสัญญานะ ว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย"
ปาล์มยิ้มให้เธอมั่นใจในคำพูดของตัวเอง "ฉันสัญญา... งั้นถ้าฉันกลับมาได้อย่างปลอดภัยฉันขอรางวัลจากเธอได้ไหม"
เจนหยุดชั่วครู่มองเขาด้วยความสงสัย "ได้สิ อะไรล่ะ"
ปาล์มเขินจนหน้าแดงแต่ก็ตัดสินใจพูดออกมา "ช่วยแต่งงานกับฉันได้ไหม"
เจนหัวเราะเบาๆด้วยความเขิน แต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่น "ได้สิแต่ต้องรอให้ฉันเรียนจบก่อนนะ"
ปาล์มยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ"สัญญานะ"
เจนยิ้มอย่างอ่อนโยน"สัญญาสิ... ที่เราอยู่ด้วยกันทุกวันนี้ก็ไม่ต่างจากสามีภรรยาแล้วนิ"
ปาล์มยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบาๆ"ก็จริงนะ"
พวกเราทั้งสองหัวเราะไปพร้อมกันแล้วเราก็จูบกันอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ผมจะออกไปทำภารกิจที่รออยู่ข้างหน้า
…22.00 น.
ปาล์มไปถึงในตัวเมืองกรุงเทพถูกเปลี่ยนเป็สนามรบ มีเสียงปืนและะเิดังอย่างต่อเนื่องตึกและบ้านถูกไฟเผาอย่างมากมาย ความวุ่นวายเกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณตอนนี้เขากำลังยืนดูเหตุการณ์โดยรวมจากที่สูงสายตามองเห็นภาพความโกลาหลที่เกิดขึ้นรอบๆ
ปาล์มเขาหยุดชั่วครู่สูดลมหายใจลึกแล้วพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเ็าแต่ท้าทาย "อ้า...บรรยากาศดีใช่ได้ ขอร่วมสนุกด้วยละกัน
เขาปลดหน้ากากลงยกฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะ ปล่อยให้ตัวเองกลมกลืนไปกับเงามืดของกลางคืนก่อนจะะโลงจากที่สูงเข้าสู่สนามรบที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
ปาล์มเห็นเ้าหน้าที่กำลังจะวิสามัญประชาชนกลุ่มหนึ่งเขาตัดสินใจทันทีที่จะไม่ยืนดูเฉยๆ กระโจนลงไปช่วยโดยไม่ลังเลPALMER46 ปรากฏตัวขึ้นในยามราตรี พร้อมอาวุธคู่ใจเขาฆ่าเ้าหน้าที่และคนที่อยู่ฝ่ายเผด็จการแถวนั้นไปเรื่อยๆเสียงปืนและความโกลาหลยังคงดังขึ้นทุกครั้งที่เขาลงมือความโกรธแค้นในสายตาของเขามีแต่ความมืดมิด
การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วจนฝ่ายเผด็จการไม่ทันตั้งตัวทำให้เื่นี้ไปถึงหูของ จอมพล วีรยุทธ์ จันทรา ในทันทีที่ได้รับรายงานเขาหันหน้ามองเ้าหน้าที่ใกล้ตัว สายตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
จอมพล วีรยุทธ์จันทรา ะโด้วยน้ำเสียงดุดัน "หน่อย... ไอ้เ้าPALMER46 ทำไมมันถึงช่วยคนพวกนั้นแล้วคิดจะเป็ศัตรูกับฉันตอนนี้เหรอ แต่มันก็แค่มนุษย์คนหนึ่งที่อาจมีฝีมือนิดหน่อย…"
เขาหยุดชั่วครู่หันไปมองแผนที่ยุทธวิธีบนโต๊ะ สายตาจับจ้องไปที่ตำแหน่งที่มีรายงานว่าPALMER46 ปรากฏตัว
จอมพล วีรยุทธ์จันทรา ยิ้มเยาะ "งั้นก็แสดงให้มันเห็นถึงพลังของอำนาจที่แท้จริงสักหน่อยส่งทหารพร้อมอาวุธา รถหุ้มเกราะ และรถถัง ไปจัดการมันซะ"
ผมกำลังช่วยเหลือคนที่ไร้ทางสู้และไล่ฆ่าพวกเ้าหน้าที่ไปเรื่อยๆโดยไม่หยุด จนกระทั่งจู่ๆ พื้นดินก็เริ่มสั่นะเืเสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นจากที่ไกลๆ แล้วมันก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทันใดนั้นเองกองทัพทหารจำนวนมหาศาลก็ปรากฏตัว พวกเขามาพร้อมอาวุธาเต็มรูปแบบ รถหุ้มเกราะและแม้กระทั่งรถถัง ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกแสงไฟจากยานพาหนะพวกนั้นส่องสว่างไปทั่ว
ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆ
ปาล์มพึมพำกับตัวเอง"งานเข้าแล้วสิ... ฉันคนเดียวถึงกับแห่กันมาขนาดนี้เลยเหรอ เว่อเกินไปไหม...พวกแกกลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"
ผมยืนมองกองทัพทหารขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าพลางรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจเล็กน้อยความคิดที่จะหนีเริ่มเข้ามาในหัว แต่ก่อนที่ผมจะตัดสินใจทำอะไรพวกฝูงชนที่ผมช่วยไว้ต่างก็มายืนรวมตัวกัน พร้อมจะเผชิญหน้ากับเหล่าทหารพวกเขาดูไม่เกรงกลัวแม้ว่าจะมีเพียงแค่มือเปล่า เมื่อเห็นแบบนั้นความกล้าของผมก็กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง
ปาล์ม "ถ้าพวกเขายังกล้าสู้แล้วฉันจะหนีไปได้ยังไง"
ผมเดินนำหน้าพวกเขาแล้วขึ้นไปยืนอยู่บนซากรถที่พัง เพื่อแสดงให้เหล่าทหารเห็นว่าผมไม่กลัวพวกเราไม่กลัว
สองกองทัพ—ทหารติดอาวุธครบมือและประชาชนที่ไร้ทางสู้—ต่างยืนประจันหน้ากันในความเงียบที่หนักอึ้งราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่ชั่วขณะ
ปาล์ม คิดในใจ"ถ้าพวกแกอยากให้มันเป็า งั้นก็ได้... มาลองดูกันสักตั้ง"
PALMER46 ตัดสินใจวิ่งทะยานออกไปเปิดศึกครั้งนี้เป็การเปิดฉากความบ้าคลั่งที่ต้องสู้กับกองกำลังทหารที่ติดอาวุธาอย่างเต็มรูปแบบความยากลำบากเริ่มกดดันผมทุกขณะ ผมพุ่งเข้าไปฆ่าพวกทหารได้หลายคนแต่พวกมันก็ดูเหมือนไม่ลดจำนวนลงเลยสักนิด
ปาล์ม"นี่มันอะไรกัน... พวกมันเหมือนจะมาไม่หยุด"
เสียงะเิและะุที่ยิงสวนมาอย่างไม่ขาดสายทำให้ผมเริ่มรู้สึกถึงความยากลำบากในครั้งนี้และเมื่อผมหันไปมองกองทัพฝ่ายประชาชนที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาก็แทบจะไม่สามารถต่อสู้ได้เลย พวกเขาเริ่มแสดงความกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะเกิดความโกลาหลขึ้น ทุกคนต่างแยกย้ายกันวิ่งหนีไปทิ้งให้ผมยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางกองกำลังทหารที่ยังคงรุกคืบเข้ามา
ปาล์ม"เฮ้อ... กลายเป็ฉันคนเดียวอีกแล้วสินะ"
แต่ถึงจะเป็แบบนั้นผมก็ยังยืนหยัด ไม่ถอยหนี
PALMER46 มุ่งมั่นในความตั้งใจ "ถ้าฉันต้องสู้คนเดียว งั้นก็มาเลย"
PALMER46 เริ่มเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดแผลจากการต่อสู้ที่ยาวนานทำให้ร่างกายเริ่มทรุดโทรมะุที่หลุดรอดเข้ามาถูกเขาหลายครั้ง การต่อสู้ครั้งนี้เกินกว่าที่จะรับมือไหว
PALMER46 พึมพำกับตัวเอง "ไม่ไหวแล้ว... สู้ต่อไปคงไม่ได้แน่"
เขามองไปรอบๆเห็นกองทัพทหารที่ยังคงล้อมกรอบเข้ามาเรื่อยๆตัวเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากหนี
PALMER46 ตัดสินใจ "ต้องหนี... ขืนอยู่ต่อได้ตายแน่"
ในขณะที่เขากำลังวิ่งหนีสุดชีวิตเสียงคำรามของเครื่องยนต์รถถังดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง จากมุมหนึ่งรถถังยิงเข้ามาที่ตำแหน่งของ PALMER46 แม้ว่าเขาจะสามารถหลบได้ทันแต่แรงะเิจากะุปืนใหญ่ก็ทำให้เขากระเด็นลอยขึ้นไปในอากาศก่อนจะตกกระแทกพื้นอย่างแรง
เขาพยายามลุกขึ้นแต่ความเ็ปทำให้ร่างกายไม่ตอบสนองตาม้า ทันใดนั้นเหล่าทหารหลายคนก็เข้ามาล้อมเขา พร้อมกับยกปืนขึ้นและรุมยิงวิสามัญPALMER46 อย่างไม่ปรานี
PALMER46 นอนอยู่กับพื้น เืไหลออกจากาแมากมายทั่วร่างกายเขารู้สึกได้ว่านี่คงจะเป็จุดจบของตัวเอง
PALMER46 คิดในใจ "ฉันทำได้แค่นี้สินะ... นี่คงเป็จุดจบของฉันจริงๆ"
ทันใดนั้นเสียงปืนก็เงียบลงอย่างน่าประหลาด พวกทหารที่ล้อมรอบPALMER46 ล้มลงทีละคนโดยไม่ทันรู้ตัวะุปืนในมือของพวกมันหยุดนิ่ง ก่อนที่พวกมันจะล้มลงสิ้นใจในพริบตาเดียว
PALMER46 พยายามมองไปในทิศทางที่ศัตรูล้มลง และแล้วร่างของ CODE 2 หรือ ซี ก็ปรากฏขึ้น เธอเดินออกมาจากเงามืดในสภาพไร้รอยขีดข่วนพร้อมรอยยิ้มเ็า
CODE 2 "อะไรกัน ยอมแพ้แล้วเหรอคะ อาจารย์"
PALMER46 มองไปที่เธอด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ดีใจที่เห็น CODE 2 มาช่วย "ซี... เธอเหรอ"
CODE 2 หยุดยืนข้างๆเขาแล้วพยักหน้า "ดีนะที่ฉันมาช่วยได้ทัน...พอดีคุณเจนเขาขอให้มาช่วยนะคะ"
PALMER46 ถอนหายใจเบาๆ "ดีเลย เธอพร้อมแล้วสินะ... แต่ฟังนะ ซี เราต้องหนีแล้วพวกมันมีจำนวนมากเกินไป และพวกมันมีอาวุธาทั้งหมด มันเกินความสามารถที่พวกเราจะสู้ได้"
CODE 2 มองไปที่ร่างทหารที่ล้มอยู่รอบๆก่อนจะหันมามอง PALMER46 ด้วยสายตาเยือกเย็น "ปาล์ม...ต่อให้มันเยอะกว่านี้ก็เถอะ ฉันก็จะสู้... แต่ถ้าคุณบอกให้หนี ฉันก็จะทำตาม"
PALMER46 พยักหน้า แม้จะเ็ปแต่เขารู้ว่าการต่อสู้ในครั้งนี้มันเกินไปสำหรับพวกเขา "งั้นไปกันเถอะก่อนที่กำลังเสริมจะมา"
ทั้งสองรีบพากันหนีออกจากพื้นที่ขณะที่เสียงการต่อสู้ยังคงดังก้องอยู่ในกรุงเทพฯ ที่กลายเป็สนามรบ
เสียงในหูฟังของPALMER46 ดังขึ้น เป็เสียงของ แคร์ ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
แคร์"พวกเราเองก็มีเยอะนะ"
PALMER46 หยุดวิ่งแล้วตอบกลับด้วยความประหลาดใจ "คุณเองเหรอ อะไรอีกล่ะ"
แคร์ ยิ้มอย่างมีเลศนัยแม้จะมองไม่เห็นเธอ แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความมั่นใจในน้ำเสียงของเธอ"ฉันโน้มน้าวพวกตำรวจและ FIB ทุกคนให้หันมาสู้เพื่อประชาชนสำเร็จตอนนี้พวกเรารวมกำลังกันแล้ว ตำรวจ, FIB, และประชาชนร่วมมือกันเพื่อขับไล่เผด็จการ"
PALMER46 และ CODE 2 หยุดยืนอยู่กลางสนามรบฝ่ายหนึ่งคือกองทัพเผด็จการ อีกฝ่ายหนึ่งคือกองทัพประชาชนที่นำโดยตำรวจและ FIBทั้งสองฝ่ายหยุดนิ่งเงียบ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขา
บรรยากาศเงียบสงบไปชั่วขณะความตึงเครียดในอากาศหนาแน่นจนสามารถััได้ทุกคนต่างรอคำสั่งว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
PALMER46 หันมองไปรอบๆ รู้สึกถึงความสำคัญของ่เวลานี้ เขาหายใจลึกก่อนจะกล่าวกับตัวเองเบาๆ "นี่คงจะเป็การต่อสู้ที่แท้จริงแล้วสินะ"
การตัดสินใจของPALMER46 ในการอยู่ข้างประชาชน และความร่วมมือของ แคร์ กับตำรวจและ FIBได้พลิกสถานการณ์การต่อสู้ที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
PALMER46 ตัดสินใจเด็ดขาด หันปืนไปทางกองทัพของเผด็จการที่ยืนประจันหน้าอยู่และลั่นไกเปิดศึกเสียงปืนดังขึ้นปลุกความตึงเครียดที่เงียบสงบให้กลายเป็ความวุ่นวายความกล้าหาญที่เขาแสดงออกมาเป็สัญญาณให้ทุกคนเริ่มต่อสู้
แม้ว่าประชาชนและตำรวจบางคนจะเกลียดชังPALMER46 ในอดีตแต่ตอนนี้ความเกลียดชังถูกกลบไปด้วยความจำเป็ที่จะต้องร่วมมือกันพวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องลุกขึ้นสู้ร่วมกับเขาเพื่อขับไล่เผด็จการที่กดขี่พวกเขามานาน
การปะทะรุนแรงเริ่มต้นขึ้นะุและะเิะเิขึ้นจากทั้งสองฝ่ายเสียงร้องของผู้คนที่ได้รับาเ็ดังสลับกับเสียงปืนที่ไม่ขาดสายแต่ทุกคนยังคงยืนหยัดต่อสู้เพื่ออิสรภาพ
PALMER46 และ CODE 2 อยู่ท่ามกลางการต่อสู้พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วใช้ทักษะและประสบการณ์ที่มีจัดการกับทหารเผด็จการที่พยายามเข้าประชิดตัวการต่อสู้นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความเกลียดชังส่วนตัวอีกต่อไปแต่เป็การต่อสู้เพื่ออิสรภาพของทุกคน
ากลางเมืองดำเนินไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดPALMER46 ยืนอยู่ท่ามกลางความโกลาหลเืของผู้คนที่ล้มตายกลบถนนทั่วกรุงเทพฯ เขามองเห็นการสูญเสียมากมายรอบตัวเหล่าผู้ชุมนุม ประชาชนผู้บริสุทธิ์ ตำรวจ และทหารทั้งหมดกลายเป็เหยื่อของความรุนแรงครั้งนี้
เสียงปืนและะเิดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อนสถานการณ์เลวร้ายลงทุกวินาทีความโกรธแค้นที่ถูกปิดกั้นไว้นานทำให้ผู้คนกล้าที่จะลุกขึ้นสู้ แต่ในเวลาเดียวกันมันก็ผลักดันให้เกิดการนองเืที่ไม่จำเป็
PALMER46 รู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็เช่นนี้ต่อไป ต้องมีผู้คนอีกมากที่ต้องสละชีวิตท้องถนนจะเต็มไปด้วยศพอีกนับหมื่นเขารู้สึกถึงความจำเป็ที่ต้องยุติเื่นี้ก่อนที่มันจะเลยเถิดไปไกลกว่านี้
“ต้องจบเื่นี้…ต้องหยุดความบ้าคลั่งนี้ให้ได้” เขาพูดกับตัวเอง
ด้วยความแน่วแน่PALMER46 ตัดสินใจทำในสิ่งที่เขารู้ว่าจะต้องทำเขาฝ่ากองทัพทหารและประชาชนผ่านการปะทะที่ดุเดือดมุ่งหน้าตรงไปยังทำเนียบรัฐบาลที่เป็ศูนย์กลางของอำนาจเผด็จการในประเทศนี้
การเดินทางของเขาไม่ง่ายทหารและอุปสรรคมากมายพยายามสกัดกั้นเขา แต่ด้วยทักษะและความมุ่งมั่นPALMER46 ก็ฝ่าทุกสิ่งทุกอย่างไปได้ ท่ามกลางการสู้รบอันโเี้เขารู้ดีว่านี่คือหนทางเดียวที่จะยุติความรุนแรงนี้และปกป้องคนบริสุทธิ์จากการถูกสังเวยอีกต่อไป
PALMER46 ฝ่าฝันผ่านทหารทุกนายที่ขวางหน้า เขาไม่สนใจใครทั้งสิ้นตอนนี้ทุกคนที่ยืนอยู่ข้างรัฐบาลเผด็จการถือว่าเป็ศัตรูเขายิงและแทงทุกคนที่พยายามจะหยุดเขาจนในที่สุดเขาก็ฝ่ามาได้ถึงบริเวณทำเนียบรัฐบาล
ทันทีที่เขาเข้ามาใกล้จู่ๆ ก็มีหน่วยรบพิเศษออกมายืนประจันหน้ากับเขาพวกเขาเป็ทีมรักษาความปลอดภัยขั้นสุดท้ายที่ถูกส่งมาเพื่อปกป้อง จอมพล วีรยุทธ์จันทรา ผู้นำเผด็จการหน่วยรบพิเศษเหล่านี้มีอาวุธครบมือและมีทักษะการต่อสู้ที่เชี่ยวชาญทุกคนเตรียมพร้อมที่จะสู้จนตัวตายเพื่อปกป้องผู้นำของพวกเขา
PALMER46 ไม่รอช้า เขาเปิดฉากโจมตีทันที พวกเขาสู้กันอย่างดุเดือดเสียงปืนและเสียงมีดดังขึ้นท่ามกลางความมืดทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเร็วและความแม่นยำฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งอย่างที่เขาคาดไว้ การต่อสู้เป็ไปอย่างสูสี
“พวกแกนี่ก็เก่งไม่ใช่เล่น”PALMER46 พูดกับตัวเองในขณะที่เขาพยายามหลบหลีกและสวนกลับการโจมตีของหน่วยรบพิเศษ
การต่อสู้กินเวลายาวนานทั้งสองฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ แต่ในที่สุด PALMER46 ก็สามารถใช้ทักษะและประสบการณ์ที่เหนือกว่าเอาชนะหน่วยรบพิเศษทั้งหมดได้
PALMER46 ฝ่ามาได้จนถึงห้องทำงานของ จอมพล วีรยุทธ์ จันทรา ผู้นำเผด็จการที่เคยยึดอำนาจและกดขี่ประชาชนไว้อย่างยาวนานเมื่อเผชิญหน้ากับผู้นำเผด็จการที่ยังคงยืนหยัดท่ามกลางเสียงความวุ่นวายด้านนอก จอมพลวีรยุทธ์ ยังคงไม่แสดงความหวาดกลัว
จอมพล วีรยุทธ์จันทรา พูดขึ้นด้วยเสียงเย้ยหยัน “หน่อยแหน๊ะแกอย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วเื่จะจบง่ายๆ”
แต่PALMER46 ไม่สนใจคำพูดนั้น เขาลั่นไกปืนสังหาร จอมพล วีรยุทธ์จันทรา ทันทีโดยไม่พูดอะไรต่อ เสียงปืนดังสะท้อนไปทั่วห้องก่อนที่ร่างของจอมพลจะร่วงลงกับพื้น สิ้นสุดยุคเผด็จการด้วยะุนัดเดียว
PALMER46 หันไปที่คอมพิวเตอร์และเครื่องมือถ่ายทอดสดที่อยู่ในห้องเขาแฮ็กเข้าสู่ระบบการถ่ายทอดสดของทุกช่องทางในประเทศภาพที่ปรากฏคือร่างไร้ิญญาของ จอมพล วีรยุทธ์ จันทรา นอนจมกองเืบนพื้นห้องทำงานของเขาเอง
PALMER46 พูดผ่านการถ่ายทอดสด “ทุกคนหยุดได้แล้ว ไม่จำเป็ต้องรบราฆ่าฟันกันอีกแล้วฉันคือ PALMER46 ตอนนี้ฉันได้ลงมือฆ่า จอมพล วีรยุทธ์ จันทราแล้ว ฝ่ายรัฐบาลเผด็จการแพ้แล้ว ตอนนี้ประชาชนชนะแล้ว”
เขาหยุดพักชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเ็า“แต่พวกแกก็อย่าพึ่งดีใจไป อย่าลืมสิว่าฉันคือ ฆาตกรเลว นักฆ่าผู้ตามล่าคนเลวงั้นขอประกาศให้พวกสารเลวทั้งหลายได้รู้ด้วยว่าฉันจะตามล่าพวกแก”
ทุกสื่อถูกครอบคลุมด้วยคำพูดของเขาประกาศให้คนทั้งประเทศได้รับรู้
ากลางเมืองได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ทิ้งไว้ซึ่งความเสียหายและผู้เสียชีวิตมากมายการถ่ายทอดสดจบลง ประชาชนที่เคยถูกกดขี่เริ่มรู้สึกถึงความหวังใหม่พวกเขาพากันแสดงความดีใจที่รัฐบาลเผด็จการล่มสลายไปแล้ว
แต่ไม่ทันไร แคร์หัวหน้า FIBก็ออกแถลงการณ์ผ่านสื่อ โดยสั่งการให้หน่วย FIB และตำรวจทั่วประเทศออกตามล่าตัว PALMER46 อย่างหนักหน่วงราวกับว่าเขายังคงเป็ภัยร้ายแรงที่ต้องถูกหยุดยั้ง
ในขณะนั้นPALMER46 ติดต่อหา แคร์ ผ่านหูฟังด้วยความไม่เข้าใจ
PALMER46 หงุดหงิด “หึ้ย เกินไปไหมแบบนี้”
แคร์ พูดด้วยน้ำเสียงสงบ“คือฉันต้องแสดงให้เนียนนะ เอาตัวรอดให้ได้นะ อย่ากลับบ้านดึกหละ”
PALMER46 ถอนหายใจ “เดี๋ยวก่อน ทำไมถึงสั่งไล่ล่าผมคนเดียวล่ะ CODE 2 ก็มีอีกคนนะ”
แคร์ หัวเราะเบาๆ“ซีเขาพึ่งเข้าวงการมาใหม่เองและตอนนี้ฉันสั่งให้เขาออกไปฆ่าพวกเลวที่ฉวยโอกาสวุ่นวายทำเื่เลวๆอยู่เดี๋ยวฉันจะกลับบ้านแล้ว นายเองก็สู้ๆนะ”
PALMER46 บ่นอุบ “โถ่”
แคร์ ย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่จริงจัง“เอาตัวรอดให้ได้นะ อย่ากลับบ้านดึกหละ”
PALMER46 ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหลบหนีจากการตามล่าของเ้าหน้าที่ได้สำเร็จทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง จนในที่สุดเขาก็ออกจากเมืองมาได้อย่างปลอดภัย
หลังจากหนีรอดมาได้PALMER46 ไม่รอช้า รีบไปสมทบกับ CODE 2 ทันทีทั้งสองช่วยกันไล่ล่าพวกคนเลวที่ฉวยโอกาสจากความวุ่นวายนี้ทำเื่ชั่วร้ายไม่ว่าจะเป็การขโมย การข่มขืน หรือการก่ออาชญากรรมอื่นๆ
ท่ามกลางความวุ่นวายที่กรุงเทพยังคงเผชิญทั้งสองเดินหน้าไปด้วยความมุ่งมั่น พวกเขาฆ่าพวกคนเลวที่สร้างความเดือดร้อนไปทั่วไม่ให้เหลือโอกาสในการทำร้ายผู้บริสุทธิ์แม้แต่น้อยสถานการณ์ในเมืองที่เต็มไปด้วยอาชญากรรมได้รับการกวาดล้างจากทั้งสองโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าผู้ก่อเหตุร้ายแรงเ่าั้จะถูกจัดการอย่างไร
PALMER46 และ CODE 2 ยังคงเดินหน้าต่อไปไม่หยุดแม้กระทั่งในวันที่าจบแล้วพวกเขายังไม่หยุดจนกว่าจะทำให้เมืองกลับมาสงบอีกครั้ง
PALMER46 และ CODE 2 พูดคุยกันอย่างเบาใจหลังจากคืนที่ยาวนานและเต็มไปด้วยการต่อสู้ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มสงบลงเมื่อพวกเขาตัดสินใจหยุดไล่ล่าพวกคนเลวและเตรียมกลับบ้าน
PALMER46 "พอแล้วหละ ซี กลับบ้านกันเถอะ ฉันคิดถึงเจนแล้วหละและ...ฉันจะได้แต่งงานกับเจนเขาด้วย"
CODE 2: "คุณจะแต่งงานกับคุณเจนแล้วเหรอคะ ดีใจด้วยนะคะ"
ทันใดนั้นCODE 2 ก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่สะท้อนแสงมันเป็แหวนจากโจรที่เธอพึ่งฆ่าไป เธอรีบหยิบมันขึ้นมาและยื่นให้ PALMER46
CODE 2 "นี่ เอานี่ไปสิคะ"
PALMER46 "แหวนเหรอ"
CODE 2 "เอาไว้ขอคุณเจนแต่งงานไงคะ"
PALMER46 ยิ้มกว้าง รู้สึกว่าทุกอย่างเริ่มเป็ไปในทิศทางที่ดี
PALMER46 "ดีเลย เยี่ยมมาก สมแล้วที่เป็ลูกศิษย์ของฉัน"
CODE 2 "เรารีบกลับกันเถอะค่ะ ฉันติดต่อคุณแคร์ไม่ได้เลยั้แ่เมื่อกี้แล้ว"
พวกเขามุ่งหน้ากลับบ้านใจเต้นแรงพร้อมกับความหวังในอนาคตใหม่ที่จะมาถึง
CODE 2 สังเกตเห็นแสงไฟสว่างไสวจากที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่แสงไฟนั้นไม่ใช่แสงที่ควรจะเห็นจากบ้านของพวกเขา
CODE 2 "นั่นแสงอะไรนะ นั่นที่บ้านของเรานี่"
PALMER46 รู้สึกถึงความผิดปกติทันที เขารีบเร่งฝีเท้าไปทางบ้านของพวกเขาโดยไม่รอช้า
PALMER46 "เกิดอะไรขึ้นนะ หรือว่าพวกเขามีเซอร์ไพรส์ เรารีบไปกันเถอะ"
เขาวิ่งไปถึงบ้านอย่างรวดเร็วแต่ทันทีที่มาถึง เขาต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นบ้านของพวกเขาถูกไฟไหม้จนเกือบหมดสิ้น มีรอยะุเต็มไปหมดทหารหลายคนกำลังเผาบ้านอยู่โดยมีชายปริศนาที่แต่งตัวในโทนสีดำยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงเขาดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขาม
ชายปริศนา"พวกทรยศมันต้องโดนแบบนี้"
PALMER46 หยุดชะงัก เขารู้สึกถึงความโกรธและความเ็ปภายในใจที่นี่ไม่ใช่เพียงแค่บ้าน แต่มันคือที่ที่เขาร่วมสร้างความทรงจำกับคนที่เขารัก
คุณแคร์และเจนกำลังโดนจับอยู่ผมและซีไม่รอช้าจึงรีบเข้าไปช่วยพวกเขาฆ่าพวกทหารที่จับตัวพวกเธอแต่กลับโดนชายปริศนาที่แต่งตัวโทนสีดำจัดการทั้งผมและซีอย่างง่ายดายแบบที่ไม่เคยโดนมาก่อนเขารวดเร็วและแข็งแกร่งเหลือเกิน
ชายปริศนาในชุดสีดำมองมายังPALMER46ด้วยสายตาที่เยือกเย็น เขายิ้มออกมาเล็กน้อยพลางเอียงหัวและพูดด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ย
ชายปริศนา"อ้าวๆ นี่คือ PALMER46 ที่เขาลือกันว่าเก่งที่สุดงั้นเหรอน่าผิดหวังนะ ไม่คิดว่าจะอ่อนขนาดนี้"
PALMER46 กัดฟันกรอด ความเ็ปจากการถูกโจมตีรุนแรงทำให้เขายืนไม่อยู่แต่เขาก็ยังลุกขึ้นด้วยความพยายามและความโกรธในใจ
PALMER46 "แกเป็ใครวะ ทำไมถึงทำแบบนี้"
ชายปริศนาเดินเข้ามาใกล้พลางพูดด้วยน้ำเสียงเ็าและเฉยเมย
ชายปริศนาที่แต่งตัวโทนสีดำยิ้มเยาะเขามองไปที่ PALMER46 ด้วยสายตาเยือกเย็นก่อนจะตอบอย่างไม่แยแส
ชายปริศนาที่แต่งตัวโทนสีดำ"ใครเหรอ ไม่สำคัญหรอก คนที่พวกแกไม่รู้จักและไม่จำเป็ต้องรู้จัก เพราะสุดท้ายแล้ว มันก็ไม่สำคัญว่าข้อมูลมาจากไหนสิ่งที่สำคัญคือ ฉันมาเพื่อฆ่าแก และทุกคนที่เกี่ยวข้องกับแก"
PALMER46 พยายามกดความกลัวในใจไว้ แม้จะาเ็หนัก แต่เขายังคงพยายามยืนหยัดเงยหน้ามองไปยังชายปริศนา
PALMER46 “ใครกันที่บอกเื่พวกเรากับแก”
ฟ้าเดินออกมาจากรถ“ฉันเอง”
ทุกคนเมื่อเห็นก็ถึงกับใ
เจน“ไม่จริงใช่ไหม”
ฟ้า(เสียงสั่นเครือ) "ใช่แล้ว… ฉันพา Shadow มาที่นี่เพื่อจบเื่ราวนี้ นายจะต้องชดใช้ในสิ่งที่นายทำไว้"
ทุกคนต่างยืนนิ่งจมอยู่ในความใและความไม่เชื่อ เจน แคร์ และ CODE 2 ต่างรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ
เจน(น้ำตาคลอ) "คุณฟ้า… ทำไมต้องเป็แบบนี้"
ฟ้า(สายตาเ็า) "เพราะฉันไม่มีอะไรเหลือแล้วครอบครัวของฉันจากไปเพราะเขา ความยุติธรรมที่ฉันตามหามันไม่มีอยู่จริงในโลกนี้สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือการแก้แค้น และ Shadow คือคนที่ช่วยฉันได้"
PALMER46 “ผมขอโทษ”
ฟ้า“ขอโทษแล้วพวกเขาจะฟื้นขึ้นมาไหมเพื่อที่จะฆ่านายเพื่อล้างแค้นฉันจึงฝึกฝนให้เก่งขึ้นแต่ฉันก็รู้ดีว่าเอาชนะนายไม่ได้หรอก จึงตามหาคนที่จะฆ่านายได้แล้วในที่สุดก็เจอ Shadowและนายพึ่งฆ่าเ้านายเขาไปพอดี”
PALMER46 “Shadow เหรอ”
Shadow (เสียงเ็า)"ใช่ ฉันเอง Shadow นายควรรู้ตัวว่าความตายจะมาถึงนายในไม่ช้า"
PALMER46 จ้องมอง Shadow ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกถึงความเยือกเย็นและความมืดมิดที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า
PALMER46 (ถอนหายใจ) "ถ้านั่นคือสิ่งที่เธอ้า ฟ้า ฉันเข้าใจดีแต่เื่นี้มันไม่ควรจบแบบนี้"
ฟ้า(เสียงกร้าว) "ไม่มีทางเลือกอื่นสำหรับฉันอีกแล้ว"
Shadow (ขยับก้าวไปข้างหน้า)"จบกันที่นี่เถอะ PALMER46 ไม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว"
PALMER46 จับปืนแน่น เตรียมตัวรับมือกับ Shadow ที่กำลังเข้ามาใกล้เขารู้ดีว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกับการต่อสู้ครั้งไหนๆ Shadow คือคู่ต่อสู้ที่เขาไม่สามารถประมาทได้
PALMER46 “แล้วทุกคนเกี่ยวอะไรด้วยหละ ไม่เห็นต้องเอาทุกคนมาเกี่ยวข้องเลย”
ฟ้าเธอเองก็รู้สึกผิดไปเล็กน้อย“เื่นั้น…”
Shadow “พอๆจะคุยกันอีกนานไหม ฉันไม่ค่อยสนใจคนอื่นมากหรอก นอกจากแก PALMER46 เอาตัวคนอื่นจบขึ้นรถไป ส่วนแกตายซะ เพื่อเงินรางวัลของฉัน”
PALMER46 ยิงทหารที่กำลังจับตัว CODE 2 เพื่อให้ CODE2 ช่วยทุกคน: “ตายเหรอ ทำได้ก็ลองดู แกเองสินะนักฆ่าอันดับ 1 ของโลก”
Shadow “น่าสนุกนิ”
PALMER46 ก็เข้าปะทะกับ Shadow การต่อสู้เป็ไปอย่างต่อเนื่องเหมือน PALMER46 จะเสียเปรียบและเป็ฝ่ายที่าเ็จากอาวุธมีดอยู่ฝ่ายเดียวด้วยฝีมือที่แข็งแกร่งของ Shadow PALMER46 แทบสู้ไม่ได้เลย“แกร่งเกินไปแล้ว”
Shadow (ยิ้มเ็า)"ก็ฉันไม่ใช่นักฆ่าธรรมดานายควรรู้ั้แ่แรกแล้วว่าไม่มีทางที่นายจะชนะฉันได้"
PALMER46 พยายามต่อสู้สุดกำลัง แต่ทุกครั้งที่เขาโจมตี Shadow ก็หลบหลีกหรือปัดป้องได้อย่างง่ายดายร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแจากการโจมตีที่แม่นยำของ Shadow
PALMER46 (หอบหายใจหนัก) "แก…เก่งจริงๆไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้"
Shadow (ยิ้มเย้ยหยัน)"นั่นมันก็เพราะฉันฝึกมาเพื่อสิ่งนี้"
ในขณะที่การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดCODE2 ก็สามารถจัดการกับทหารที่เหลือ
CODE 2 "ปาล์ม ฉันจัดการที่เหลือแล้ว จะรีบไปช่วยคุณ"
PALMER46 พยักหน้าเบาๆ แต่ยังคงจดจ่อกับ Shadow ที่อยู่ตรงหน้าการต่อสู้ยังไม่จบง่ายๆ แต่เขารู้ดีว่าต้องหาทางเอาชนะให้ได้ ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเองแต่เพื่อคนที่เขารัก
PALMER46 (กัดฟัน) "ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันจะปกป้องทุกคนที่ฉันรัก"
Shadow ยิ้มอย่างเยือกเย็นอีกครั้งพลางเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งถัดไป
CODE2 ที่กำลังช่วยทุกคนแต่กลับโดนขวางด้วยฝีมือของฟ้า
CODE 2 (เสียงสั่นเล็กน้อย)"คุณฟ้า ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ"
ฟ้า(ยิ้มเศร้า) "ฉันขอโทษนะ CODE 2 แต่ฉัน้าล้างแค้นให้ครอบครัวฉันฉันไม่สามารถปล่อยให้ PALMER46 รอดไปได้หรอก…แม้ว่าฉันจะต้องทำร้ายเธอเพื่อหยุดเขาก็ตาม"
CODE 2 (มองฟ้าอย่างสับสน)"แต่เราเคยเป็เหมือนครอบครัวกัน…คุณจะทำแบบนี้จริงๆ เหรอ"
ฟ้าไม่ตอบแต่ยกอาวุธขึ้นเตรียมพร้อมต่อสู้ CODE 2 ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องรับมือกับฟ้าที่ตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป
CODE 2 (กัดฟัน)"ถ้าคุณตัดสินใจแบบนี้ ฉันก็ต้องทำหน้าที่ของฉัน"
ในขณะที่ PALMER46กำลังต่อสู้กับ Shadow อย่างหนักการต่อสู้ระหว่าง CODE 2 และฟ้าก็เริ่มขึ้นฟ้ามีทหารอยู่เคียงข้างเธอ ทำให้ CODE 2 ต้องต่อสู้กับทั้งฟ้าและเหล่าทหารไปพร้อมๆกัน
PALMER46 (หันไปมองแวบหนึ่ง) "CODE 2... ทนไว้นะฉันจะจัดการให้เร็วที่สุด"
แต่ Shadowไม่ให้โอกาสเขาได้พัก เขาโจมตีอย่างต่อเนื่อง รวดเร็วและแม่นยำ
Shadow (เสียงเยือกเย็น)"อย่ามัวแต่ห่วงคนอื่น ถ้านายไม่มีสมาธิ นายจะตายในที่นี่เลย"
การต่อสู้ดุเดือดและยาวนานทั้งสองฝ่ายต่างใช้ทักษะที่เหนือชั้นของตัวเองออกมาเต็มที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็การต่อสู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด
ใช้เวลาไปสักพักCODE2 สามารถปลดปล่อยเจนและแคร์ได้แทบจะฆ่าพวกทหารได้หมดและเอาชนะฟ้าได้ CODE 2 เล็งปืนไปที่ฟ้า
CODE 2 (เล็งปืนไปที่ฟ้า)"อย่าให้ฉันต้องทำ ขอร้องล่ะ...คุณฟ้า หยุดเถอะ"
ฟ้า(หายใจหนักและจ้อง CODE 2 อย่างแน่วแน่)"ฉันขอโทษ CODE 2... แต่ฉันต้องจบเื่นี้ให้ได้"
ฟ้าหยิบปืนของทหารที่อยู่ข้างๆและหันปลายกระบอกไปทาง PALMER46 ที่กำลังเสียเปรียบในการต่อสู้กับShadow
CODE 2 (เสียงสั่น)"ไม่"
ฟ้ายิงออกไปทันทีแต่ก่อนที่ะุจะถึง PALMER46 เจนรีบวิ่งเข้ามาบังทางะุไว้ทั้งหมดร่างของเธอล้มลงทันที
PALMER46 (ะโลั่น) "ไม่!!!"
ในขณะที่เห็นเจนล้มลงPALMER46รู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งไปชั่วขณะแรงโกรธและความเสียใจที่ประทุขึ้นมาภายใน ทำให้เขารวบรวมพลังสุดท้ายและจัดการ Shadowจนกระเด็นออกไปได้ในจังหวะนั้นจากนั้นเขารีบวิ่งไปกอดร่างของเจนไว้แน่น
PALMER46 (น้ำตาคลอ) "ไม่...เจน...ได้โปรดอย่าจากฉันไป...ได้โปรด..."
ทุกอย่างเงียบงันมีเพียงเสียงหายใจที่หนักหน่วงและเสียงสะอื้นของ PALMER46 ที่ก้องอยู่ในอากาศ
เจน(กระซิบเบาๆ) "หนาวจัง..."
PALMER46 (น้ำตาไหลไม่หยุด ร้องไห้ด้วยความเ็ป)"ไม่...ไม่เอาแบบนี้...ได้โปรด อย่าจากฉันไป เจน..."
เจน(พยายามยิ้มทั้งที่ร่างกายอ่อนแรง)"นายนะ...ห้ามตายนะ..."
คำพูดสุดท้ายของเจนจบลงพร้อมกับลมหายใจของเธอที่สิ้นสุดลงPALMER46กอดร่างที่ไร้ชีวิตของเธอไว้แน่น ราวกับไม่อยากให้เธอจากไปแต่อะไรก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่เกิดขึ้นได้
แคร์(ช็อคและน้ำตาคลอ) "ไม่นะ...เจน...ไม่นะ!!!"
CODE 2 (หันไปมองฟ้าด้วยความโกรธและสับสน)"คุณทำอะไรลงไป"
ฟ้าสั่นสะท้านกับความผิดที่เธอได้ก่อขึ้นเธอจับปืนขึ้นมาอีกครั้ง เธอยิงตัวเองปิดฉากชีวิต(กระซิบเบาๆ ก่อนล้มลง) "ฉันขอโทษ..."
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเงียบงันมีเพียงความสูญเสียที่หนักหน่วงที่ตกค้างในอากาศ
Shadow (พูดกับตัวเอง)"เมื่อกี้ไอหมอนั้นจู่ๆ ก็เคลื่อนไหวเปลี่ยนไป... ตอนผู้หญิงคนนั้นโดนยิง...อย่างงี้เองสินะ"
Shadow ชักปืนออกมาอย่างรวดเร็วยิงไปที่แคร์และ CODE 2 โดยไม่ลังเล แม้ว่า CODE 2 จะหลบได้ทัน แต่ะุนั้นกลับพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของแคร์ร่างของเธอล้มลงและเสียชีวิตทันที
PALMER46 (ะโด้วยความโกรธและสิ้นหวัง) "นั้นแกทำบ้าอะไร!!!"
PALMER46 มองร่างไร้ชีวิตของแคร์ที่ล้มลงในขณะที่ความโกรธและความเสียใจแผ่ซ่านไปทั่วร่างความสูญเสียซ้อนสูญเสียมันเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
Shadow (ยิ้มเยาะ)"ดันมาเมินกันซะได้ ฉันแค่ส่งแม่ตามลูกไปนะ เป็ไงหละ จะมาสู้กับฉันได้ยัง"
คำพูดของ Shadowยิ่งกระตุ้นความโกรธในใจของ PALMER46 ให้ถึงขีดสุดร่างกายของเขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วและแรงที่ไม่เคยมีมาก่อนเขาชักอาวุธมีดคู่ของตนขึ้นมาและพุ่งเข้าใส่ Shadow อย่างไม่ลังเลท่ามกลางเสียงมีดที่กระทบกันอย่างรุนแรง ความโกรธของ PALMER46 ส่งผลให้เขากลายเป็นักฆ่าที่ไร้ปรานี
ขณะนั้นเสียงร้องไห้ของ CODE 2 ดังขึ้นเป็เสียงที่เต็มไปด้วยความเ็ปและสิ้นหวังเธอมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอด้วยหัวใจที่แตกสลาย
Shadow (หัวเราะเยาะ)"อย่างที่คิดไว้เลย... พอแกโกรธ ก็เก่งขึ้นแบบหลายเท่าตัวเลยนะ"
PALMER46 ยังคงฟาดฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ Shadow กลับยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้แม้จะต้องรับมือกับการโจมตีที่รุนแรงกว่าที่คาดไว้
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเสียงมีดที่กระทบกันดังสนั่นราวกับเป็เสียงของเครื่องจักรที่ไม่เคยหยุดพักทั้งสองฝ่ายสู้กันอย่างไม่ลดละ ความเร็วและความแม่นยำของ PALMER46เพิ่มขึ้นจากความโกรธแค้นที่มีอยู่เต็มอก ตอนนี้ Shadow ที่เคยเป็ฝ่ายเหนือกว่า เริ่มเสียเปรียบในการต่อสู้
เืของ Shadowกระเด็นสาดไปทั่วทั้งพื้นและกำแพงโดยรอบ ทุกครั้งที่มีดของ PALMER46ฟาดฟันลงไป เืก็สาดกระเด็นขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่การประลองฝีมืออีกต่อไปแต่มันคือการล้างแค้นด้วยความเกรี้ยวกราดและไร้ปรานี
Shadow (หายใจหอบ)"ไม่คิดเลย... ว่าแกจะมาได้ถึงขนาดนี้..."
แต่ PALMER46ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขายังคงฟาดฟันต่อไป ไม่สนใจคำพูดใดๆ อีกแล้วความโกรธของเขาครอบงำทุกสิ่งทุกอย่าง
Shadow คำรามด้วยความโกรธและเ็ป"อ้าาาาาา!"
PALMER46 ยังคงฟาดฟันปะทะกับ Shadow อย่างไม่หยุดยั้งทั้งคู่ต่างเต็มไปด้วยาแ เืของทั้งสองฝ่ายสาดกระเด็นไปทั่วสนามรบที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็ที่ที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามและเสียงใบมีดกระทบกันดังไม่ขาดสายความโเี้ของการต่อสู้ครั้งนี้ทำให้ทุกอย่างรอบตัวพวกเขาดูเบลอและไร้ความหมาย
PALMER46 เริ่มคำรามอย่างสุดเสียง "อ้าาาาาา!"
ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียวพวกเขาปะทะกันด้วยพลังและความเกรี้ยวกราดที่ไม่อาจหยุดได้ทั้งเสียงคำรามและเสียงของใบมีดที่กระทบกันก้องกังวานไปทั่วพื้นที่าแห่งความโกรธแค้นครั้งนี้ยังคงดำเนินต่อไป
Shadow ตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองเมื่อมีดในมือขวากระเด็นหลุดออกไปความประมาทที่ไม่คิดใช้อาวุธปืนจากแรกเริ่มทำให้เขาต้องจ่ายด้วยชีวิตตอนนี้เขาได้เห็นถึงพลังของ PALMER46 ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดจึงรีบคว้าอาวุธปืนที่เหน็บไว้ หวังจะยิง PALMER46 เพื่อจบการต่อสู้แต่ PALMER46 ไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดมือในเสี้ยววินาทีเดียว มือขวาของ Shadow ถูกตัดขาดไปทันที
Shadow กัดฟันด้วยความเ็ปแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาใช้มือซ้ายคว้ามีดและแทงทะลุท้องของ PALMER46 หวังจะสังหารอีกฝ่าย แต่ด้วยความโกรธที่เต็มไปทั่วร่าง PALMER46 ไม่รู้สึกถึงความเ็ปใดๆ
Shadow พยายามใช้มีดในมือซ้ายเหวี่ยงไปทางซ้ายเพื่อหวังจะทำให้PALMER46 ตัวขาดครึ่งแต่กลับเป็เพียงแค่มือท่อนบนและเืของเขาที่กระเด็นออกไปแทน มือซ้ายของเขาถูก PALMER46ตัดขาดไป
Shadow ไม่มีแม้แต่เวลาจะได้คิดอะไรอีกร่างกายของเขาถูกฟาดฟันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจาก PALMER46 จนสุดท้ายหัวของเขาก็หลุดจากบ่าร่วงลงสู่พื้นในที่สุด
การต่อสู้สิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของPALMER46 แต่ร่างกายและหัวใจของเขายังคงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความสูญเสีย
CODE 2 ที่เริ่มตั้งสติได้หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายเธอได้ยินเสียงทหารนายหนึ่งกำลังเรียกกำลังเสริมมาช่วยจัดการ PALMER46 ที่กำลังฟาดฟันร่างไร้ชีวิตของ Shadow อย่างบ้าคลั่งเมื่อมั่นใจว่า Shadow ได้ตายไปแล้ว PALMER46 ก็หันไปไล่ฆ่าพวกทหารที่เหลือด้วยความเกรี้ยวกราด
PALMER46 ะโลั่นออกมาด้วยความเดือดดาล: “ตายซะ ตายไปให้หมดไอพวกสารเลว”
เขาฟาดฟันไม่หยุดราวกับ้าล้างแค้นทุกสิ่งที่ทำให้เขาสูญเสีย
CODE 2 พยายามหยุดPALMER46 ที่ยังคงอาละวาดไล่ฆ่าทหารด้วยความโกรธแค้นแม้แต่ทหารบางคนที่ร้องขอชีวิต เขาก็ไร้ปราณี ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากการแก้แค้น
CODE 2 รีบพูดดึงสติ“ฉันรู้ว่าคุณโกรธมาก แต่เราต้องหนีแล้ว พวกมันกำลังแห่กันมาฉันเองก็โกรธและอยากฆ่าพวกมันมากเหมือนกัน แต่ถ้าเราตายกันที่นี่ทุกอย่างก็จะสูญเปล่า”
PALMER46 ะโลั่น “ไม่ ฉันจะฆ่าพวกมันให้หมดไม่ให้เหลือสักตัว”
CODE 2 รู้ดีว่าการดึงสติเขาในเวลานี้อาจไม่ได้ผลจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว “งั้น...ขอโทษนะ”
เธอยกปืนขึ้นแล้วยิงไปที่ขาของPALMER46 ทำให้เขาล้มลงจากนั้นเธอใช้ท้ายปืนทุบไปที่ท้ายทอยของเขาจนหมดสติไป
CODE 2 รีบแบกร่างของPALMER46 ขึ้นหลัง แล้วหนีไปยังที่ปลอดภัย ห่างไกลจากกองกำลังทหารเธอพาเขาลุยเข้าไปในป่าจนถึงลานกว้างที่ไม่มีใครตามมาเจอ...
PALMER46 ตื่นขึ้นมาในทุ่งหญ้ารอบตัวมีเพียงความมืดที่ถูกเจือจางด้วยแสงจันทร์เล็กน้อย เขามองเห็นเพียงCODE 2 ที่อยู่ใกล้ ๆความทรงจำที่เพิ่งผ่านเข้ามาในหัวทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนฉีกเป็ชิ้น ๆ
PALMER46 เริ่มร้องไห้อย่างหนัก น้ำตาไหลไม่หยุดเมื่อคิดถึงการสูญเสียคนที่เขารัก“มันไม่จริงใช่ไหม... บอกฉันสิว่ามันไม่จริง... ฉันแค่ฝันไปใช่ไหม…”
CODE 2 พยายามปลอบแต่เธอเองก็รู้สึกเ็ปเช่นกัน “ขอโทษนะ...ฉัน...ไม่รู้จะพูดอะไร…”
PALMER46 ส่ายหัวอย่างแรง เขายอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ความเ็ปเหมือนจะทะลักออกมา “ไม่... ไม่เอา...ไม่เอาแบบนี้! มันไม่ใช่เื่จริง... มันไม่ใช่เื่จริง!”
เขายังคงพยายามหนีจากความจริงที่โหดร้ายนี้แต่ลึก ๆ เขารู้ว่ามันเป็เื่จริง ซึ่งทำให้เ็ปยิ่งกว่า
PALMER46 ยังคงกรีดร้องในความเ็ปที่ไม่สามารถทนได้ความทรงจำเกี่ยวกับความสูญเสียยังคงหมุนเวียนอยู่ในหัว เขากำมือแน่นร่างกายสั่นด้วยความโกรธและความเศร้า
“ไม่ทำไม ทำไมต้องเกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีกแล้ว! คนที่ฉันรัก...คนที่อยู่เคียงข้างฉัน... ทำไมพวกเขาต้องมาตายอีกแล้ว”
CODE 2 เองก็ร้องไห้ไม่ต่างกันน้ำตาของเธอไหลลงมาบนใบหน้า “พวกเขาตายแล้ว...เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้…”
เธอพยายามที่จะเข้าใกล้เขาแต่รู้ว่าคำพูดใดๆ ก็ไม่สามารถบรรเทาความเ็ปที่เขารู้สึกได้
ซีพยายามปลอบปาล์มเธอเข้าใจดีว่าปาล์มเคยสูญเสียคนที่เขารักมาก่อนและความเ็ปนี้ทำให้เขาเริ่มพร่ำเพ้อเหมือนคนที่กำลังจะเสียสติ
ปาล์มร้องไห้หนักและเริ่มพูดเพ้อถึงสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลความเศร้าโศกของเขากลายเป็ความโกรธ
ปาล์ม"ทำไมต้องเกิดเื่แบบนี้ขึ้นกับฉัน พระเ้าเกลียดฉันเหรอแล้วทำไมต้องพรากคนที่ฉันรักไปด้วย ฉันจะฆ่าให้หมดไม่ว่าใครหน้าไหนคนที่บังอาจพรากสิ่งสำคัญจากฉันไป ฉันจะพรากสิ่งสำคัญไปจากพวกแกมั่ง ไอพวกสารเลวไม่ว่าจะพ่อแม่แก ลูกแก หรือคนรักของแก ทุกคนที่พวกแกรักมันต้องตาย"
ซีตบหน้าปาล์มอย่างแรงเพื่อดึงสติของเขากลับมา
ซี"คุณกำลังเสียสติไปแล้ว ถ้าคุณทำแบบนั้นคุณจะไม่ใช่ตัวคุณเองอีกต่อไป"
ปาล์ม"ทุกคนที่ฉันรัก... ทุกคนที่อยู่เคียงข้างฉันต้องมาตายกันหมดซี... เธอไปเถอะ ถ้าเธอยังอยู่กับฉันอีก เธอต้องตายแน่ ได้โปรดไปจากฉันเถอะฉันไม่อยากเสียคนสำคัญไปอีกแล้ว ฉันฆ่าแล้วก็ฆ่า... ฆ่าให้หมด"
ซีน้ำตาซึมและไหลออกมาเธอเดินไปด้านหลังปาล์มเธอรู้ว่าปาล์มกำลังเสียสติไปจากความเ็ปที่เขาแบกรับอยู่
ซี"ตอนนี้คุณกำลังเสียสติ แต่คุณต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะจะร้องไห้เท่าไหร่ก็ร้องไป แต่คุณต้องก้าวข้ามมันไปให้ได้นะ"
ซีคิดในใจ"ฉันจะไปล่าพวกมันเอง ฉันจะปกป้องคุณ... ลาก่อนนะหวังว่าสักวันเราอาจได้เจอกันอีก"
ซีเดินจากไปอย่างเงียบๆโดยไม่ได้บอกลาปาล์ม เธอหันหลังจากเขาโดยไม่หันกลับมามองอีกปาล์มที่กำลังอยู่ในโลกของความเศร้า ไม่ทันได้สังเกตว่าเธอจากไปแล้ว
ปาล์มหันกลับมามองแต่ไม่เห็นใครอีกแล้ว ความรู้สึกว่างเปล่าและโดดเดี่ยวกลับมาทับถมเขา
ปาล์ม"ไม่เหลือใครแล้ว... ไม่เหลืออะไรแล้ว...กลับมาโดดเดี่ยวอีกแล้ว..."
ถึงแม้PALMER46 จะสามารถฆ่าผู้นำเผด็จการชุดเก่าได้สำเร็จแต่กลับมีเผด็จการชุดใหม่เข้ามาแทนที่สิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดกลับกลายเป็เพียงการหมุนวงจรของความรุนแรงซ้ำเดิมทุกสิ่งที่เขาทุ่มเทไปกลายเป็สูญเปล่า เขาต้องสูญเสียคนที่รักไปอีกครั้งและครั้งนี้มันหนักหนากว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
หลังจากเหตุการณ์นั้นความเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นถูกโยนความผิดมาที่เขาPALMER46 กลายเป็ศัตรูหมายเลขหนึ่งของรัฐ เขามีค่าหัวสูงถึง 30,082,546บาท ชื่อเสียงของเขาในฐานะนักฆ่าเลื่องลือไปทั่วแต่ไม่มีใครรู้ว่าภายในใจของเขานั้นมันได้แตกสลายไปแล้ว
ความสูญเสียครั้งแล้วครั้งเล่าได้ทำลายจิตใจของเขาจนหมดสิ้นหัวใจที่เคยเข้มแข็งถูกกดดันจนแตกออกเป็เสี่ยงๆเขาเริ่มกลายเป็คนที่แตกต่างไปจากเดิม ไม่มีเหตุผล ไม่มีทิศทาง เขาเริ่มวิกลจริตเสียสติไปในที่สุด
168
