มหานครเซี่ยงไฮ้—
นักรบนั่งมองวิดิโอจากกล้องวงจรปิดที่เขาติดไว้ที่บ้านด้วยสีหน้าผ่อนคลาย นี่เป็ครั้งแรกที่เขาเห็นจอมทัพแสดงอารมณ์ออกมาอย่างจริงใจครั้งแรกแทนที่จะทำท่าทีเ็าเหมือนเช่นทุกที ทำให้จอมทัพนั้นดูเหมือนกับวัยรุ่นธรรมดาทั่ว ๆ ไป แม้ว่าจะไม่เห็นด้วยตาตัวเอง แต่เขานั้นก็รู้สึกโล่งใจ และหวังว่าสักวันเขาจะได้เห็นท่าทีนั้นด้วยตาตัวเองบ้าง
ทั้งหมดนั้นเป็เพราะผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ เขามองในวิดิโออีกครั้งเขาเห็นปารมีนั้นร่วมพูดคุยกับกลุ่มของจอมทัพด้วยท่าทีเป็กันเอง ราวกับเธอนั้นเป็เพื่อนที่ไปติวหนังสือด้วยเสียอย่างนั้น
เขานั่งมองปารมีอย่างรู้สึกสงสัย ั้แ่ครั้งแรกที่เขาเจอกับปารมี สัณชาตญาณของเขาบอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา แต่เขานั้นไม่รู้ว่ามันไม่ธรรมดาในแง่ดีหรือแง่ลบกันแน่
“กำลังดูอะไรงั้นเหรอ”
กวินถามเมื่อเห็นว่านักรบนั้นนั่งมองจอแทบเล็ตครุ่นคิดอย่างไม่วางตา
“เปล่า..”
นักรบตอบพร้อมกับกำลังจะเก็บแทบเล็ต แต่กวินนั้นดูเหมือนจะไวกว่าเขารีบคว้าแทบเล็ตของนักรบมาดู จนนักรบนั้นได้แต่ทำหน้านิ่วไม่ค่อยพอใจกับท่าทางไม่เกรงใจของเพื่อนรัก
“หืม— คนนี้ใครอ่ะ”
กวินชี้ไปที่ปารมีแล้วถามนักรบด้วยความอยากรู้
“เฮ้อ— อาจารย์แนะแนวที่โรงเรียนของจอมน่ะ”
ในเมื่อเพื่อนถามนักรบก็ต้องจำใจตอบไป
“งั้น— เหรอ....”
นักรบเห็นกวินยิ้มแบบมีเลศนัยเขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ
“มีอะไรกับอาจารย์ของจอมงั้นเหรอ”
“ก็แค่— รู้สึกสนใจนิดหน่อยน่ะ”
“ทำไม”
“นายเองก็รู้สึกไม่ใช่เหรอ— ว่าอาจารย์คนนี้ไม่ธรรมดาน่ะ”
นักรบเงียบเพราะสิ่งที่กวินนั้นพูดถูกทุกอย่าง แต่ที่เขาแปลกใจนั่นคือแค่มองแป๊บเดียวกวินเองก็รู้สึกได้ทันที แสดงว่าปารมีนั้นต้องมีอะไรแน่ ๆ
“ฉันว่านายจับตาดูอาจารย์คนนี้เอาไว้หน่อยก็ดีนะ”
“ฉันทำแน่”
นักรบเอ่ยพร้อมกับจ้องปารมีผ่านวิดิโอกล้องวงจรปิดที่เขาติดเอาไว้ในบ้านด้วยแววตาที่เรียบนิ่ง แต่ทว่าในหัวของเขานั้นหมายหัวปารมีเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
---------------------
“ฮ้า— วันนี้เหนื่อยชะมัด”
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ปารมีก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนอย่างหมดแรง แต่แม้ว่าจะเหนื่อยมากแค่ไหนก็ตาม เธอกลับรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
ครืด— ครืด—
ก่อนที่ตาเธอจะปิดเพราะความอ่อนล้า เสียงโทรศัพท์ก็ปลุกให้เธอนั้นตาสว่างขึ้นมาอีกครั้ง
‘เบอร์แปลก...นี่มันเบอร์จากต่างประเทศนี่’
ปารมีนั่งมองมือถือที่มีสายเบอร์แปลกโทรเข้ามาอย่างลังเล จนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจกดรับ
“Hello”
เธอเอ่ยทักทายเป็สำเนียงภาษาอังกฤษเพราะเธอคิดว่าคนที่โทรมาอาจเป็ชาวต่างชาติที่โทรผิดก็ได้
[กว่าจะรับได้นะ]
เสียงบ่นจากปลายสายเป็ภาษาไทย ทำให้ปารมีถึงกับเอามือถือมาดูอีกรอบว่าตกลงนี่มันเบอร์ของต่างประเทศอย่างที่เธอคิดไว้แต่แรกหรือเปล่า
แต่ว่าทำไมเสียงมันคุ้น ๆ ขณะที่เธอเงียบไปนั้น ก็มีเสียงถอนหายใจเล็ก ๆ จากปลายสายพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาเสียงนิ่ง
[ผมเอง]
ยิ่งพูดปารมีก็ยิ่งงง คำว่าผมเองนั้นกลับทำให้เธอนั้นยิ่งคิดหนักเข้าไปใหญ่
‘ใครกันนะ...’
“คะ? ...”
ที่ปลายสายถอนหายใจอีกรอบจนปารมีที่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มจะหงุดหงิดกับไอ้คำพูดเป็คำ ๆ ที่ไม่แม้แต่จะอธิบายให้เข้าใจเลยแม้แต่น้อย แล้วยังจะถอนหายใจทำราวกับเธอผิดอย่างนั้นแหละ
[นักรบ]
เมื่อเธอได้ยินชื่อเธอก็นึกออกทันที และพอมาลองนึก ๆ ดู เหมือนว่าจอมทัพจะเคยบอกเธอว่าน้าของเขานั้นไปดูงานต่างประเทศ แต่เหมือนว่าเธอจะลืมไปเสียสนิท
“อ๋อออออออ....คุณนักรบ ผู้ปกครองจอมทัพนั่นเอง”
นักรบที่ได้ยินปารมีตอบกลับมาเขาก็เริ่มจะลังเลกับสิ่งที่เขาคิดแล้วว่า หรือว่าเขาจะคิดผิดที่สงสัยเธอ
“ไม่ทราบว่า คุณนักรบโทรมามีอะไรเหรอคะ”
[ผมได้ยินว่าวันนี้จอมทัพพาเพื่อนมาติวหนังสือที่บ้านเหรอ]
ปารมีแปลกใจที่นักรบรู้ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเพราะเธอคิดว่าจอมทัพอาจจะบอกให้เขารู้เองก็ได้
“อ๋อ— ค่ะ ใช่ค่ะ”
[งั้นเหรอ— เป็ไงบ้าง]
ยิ่งคุยกันปารมีก็ยิ่งแปลกใจหนักเข้าไปอีก เธอสงสัยว่าทำไมนักรบถึงโทรมาหาเธอแทนที่จะโทรถามจอมทัพหลานของตัวเอง
“เอ่อ— ทำไมคุณไม่ถามจอมทัพเอาดูละคะ”
ปลายสายนิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่จะตอบกลับมาเสียงนิ่ง
[คุณก็อยู่ด้วยไม่ใช่รึไง]
หา— นี่เขารู้ได้ยังไงเนี่ย ปารมีคิด เธอยิ่งสงสัยถึงจุดประสงค์ของนักรบที่โทรหาเธอคืนนี้
“กะ— ก็ใช่ค่ะ แต่ฉันว่าคุณถามจอมทัพเองน่าจะดีกว่านะคะ”
[ผมอยากถามคุณ]
ได้ยินดังนั้น ปารมีก็ร้องอ๋อในใจ หรือว่า— นักรบนั้นไม่รู้วิธีที่จะพูดกับหลานตัวเอง ก็เลยโทรมาถามเธอแทน เมื่อเข้าใจดังนั้นปารมีก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ด้วยน้ำเสียงที่มีความสุข โดยมีเสียงของนักรบโต้ตอบมาเป็ระยะ ๆ
[งั้นเหรอ...]
เสียงของนักรบหลังจากฟังที่ปารมีเล่านั้นเริ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ปารมีนั้นรู้สึกดีมากขึ้นไปอีกที่นักรบนั้นดูเป็ห่วงเป็ใยจอมทัพมากกว่าที่คิด
“ว่าแต่...คุณน่าจะโทรหาจอมทัพด้วยนะคะ ถามเขาตรง ๆ ไปเลย ฉันคิดว่าจอมทัพก็น่าจะดีใจนะคะที่คุณห่วงและใส่ใจเขาน่ะค่ะ...แต่ถ้าคุณไม่รู้จะเริ่มยังไง ฉันว่าคุณก็ถามไปตรง ๆ ตามแบบฉบับของคุณก็น่าจะโอเคนะคะ”
ปารมีเอ่ยแนะนำนักรบด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น นักรบที่ได้ยินดังนั้นก็เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะถามคำถามที่ทำให้ปารมีอึ้งไปชั่วขณะ
[คุณทำแบบนี้ คุณ้าอะไรกันแน่]
หลังจากที่ฟังคำถามปารมีก็นิ่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่จะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“ไม่รู้สิคะ...อาจจะเป็เพราะว่าจอมทัพเหมือนกับฉัน...ละมั้งคะ”
คำตอบของปารมีนั้น ไม่ได้ทำให้นักรบสงสัยในตัวเธอน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขายิ่งสงสัยมากขึ้นว่าสิ่งที่เธอพูดมานั้นมันหมายความว่าอะไรกันแน่
[งั้นเหรอ]
เขาได้แต่ตอบกลับมาเสียงนิ่งก่อนจะตัดสายไปดื้อ ๆ ทำเอาปารมีนั่งงงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่เธอจะส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจ และลุกขึ้นไปปิดไฟนอน เพราะวันนี้เธอได้ใช้พลังไปมากเหลือเกิน
-------------------
หลังจากที่วางสายปารมี นักรบก็ยืนครุ่นคิด สายตาก็พลางมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่สวยงามของมหานครเซี่ยงไฮ้ ทว่าความสุนทรียภาพเ่าั้หาได้อยู่ในความสนใจของนักรบไม่
ก่อนที่เขาจะหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายทางไกลไปหาใครบางคน
“ฮัลโหล— เตชินเหรอ ั้แ่พรุ่งนี้ไปช่วยส่งคนไปคอยจับตาดู อาจารย์แนะแนวคนนั้นให้ฉันที และหาข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้มาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะหาได้ ถ้าฉันกลับไทยฉันต้องรู้ข้อมูลทุกอย่างของเธอคนนี้”
เตชินรับคำสั่ง จากนั้นเขาก็ตัดสายทันที เขายืนมองวิวทิวทัศน์เบื้องล่างครู่หนึ่ง ก่อนที่จะดับไฟและเข้านอนหลังจากที่เขานั้นใช้พลังงานทั้งหมดสะสางปัญหาที่นี่จนเขาเริ่มจะรู้สึกล้าหน่อย ๆ
‘ปารมี ปักษากร...เหรอ...ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอมีจุดประสงค์อะไรกันแน่’
------------------
เช้าวันต่อมา—
ปารมีตื่นนอนแต่เช้าอย่างสดชื่น หลังจากเมื่อคืนนี้เธอนอนหลับสนิทั้แ่หัวถึงหมอน เธอจึงคิดว่าจะไปเดินตลาดเช้าเพื่อหาซื้อวัตถุดิบกลับไปทำอาหารเช้า
เนื่องจากเป็วันหยุด เธอจึงใส่ชุดธรรมดาเสื้อยืดกางเกงขาสั้นรองเท้าแตะ ส่วนผมที่มันเริ่มยาวเลยบ่าลงมาเธอก็รวบมัดต่ำ ๆ แบบลวก ๆ เธอเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี พลางนึกเมนูที่จะทำโดยที่ไม่รู้เลยว่าั้แ่เธอก้าวเท้าออกจากคอนโดนั้น ก็ได้มีชายสองคนติดตามเธออยู่และห่างออกไปไม่เกินร้อยเมตรก็ปรากฏรถแวนคันใหญ่น่าสงสัยจอดอยู่ หลังจากซื้อของเสร็จปารมีก็กลับคอนโดและก็ไม่ได้ออกมาอีกเลยทั้งวัน
ตกเย็นวันเดียวกัน—
“ทั้งหมดก็เท่านี้ครับ ให้ตามต่อมั้ยครับ”
หนึ่งในชายที่ติดตามปารมีเมื่อเช้าได้รายงานให้กับเตชินรับรู้ ผ่านวีดิโอคอล
[งั้นเหรอ— ตามต่อไป และคอยรายงานทุกวันด้วย อ้อ— ส่งคลิปวิดิโอของวันนี้มาด้วยนะ]
“ครับ!!”
ทางด้านเตชินที่ตอนนี้กำลังรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับปารมีอยู่นั้น เขาก็เจอข้อมูลหนึ่งที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน
“นี่มัน!!!....”
เขาหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านอีกรอบเพื่อความมั่นใจ
“ถึงว่าทำไมคุณนักรบถึงได้สนใจนัก....”
จากนั้นเขาก็จัดการข้อมูลทุกอย่างที่ได้มาให้เรียบร้อย เพื่อให้ทันส่งนักรบในวันพรุ่งนี้
โปรดติดตามตอนต่อไป
686
