ตอนที่ยี่สิบสาม เส้นทางสู่ฉู่ที่แสนไกล7
“เรียนนายท่าน ชายชราคนนี้ขวางทางพวกเราไม่ให้พวกเราเดินทางต่อไปได้แม้จะส่งนักบู๊ไปก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนเต๋าผู้นี้ได้ราวกับรากงอกอยู่กับพื้นเลยขอรับ”
บรรดากองหน้าที่ผมให้ล่วงหน้าไปก่อนเพื่อสำรวจเส้นทางกล่าวอย่างสำนึกผิด
แต่ละคนล้วนเป็นักบู๊ที่มีหน้าตาอยู่บ้างแต่กลับโดนชายชราคนหนึ่งลูบคมถึงเพียงนี้
แทนที่เย่ชิวจะโมโหกลับประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
“ท่านผู้เฒ่าก้อนหินมีสง่าราศีดุจเดิม คราวนี้ให้เกียรติมาเช่นนี้ มีอะไรให้ผู้น้อยรับใช้หรือขอรับ?”
เย่ชิวกล่าวอย่างสงสัยใจต่อชายชราชุดเหลืองที่นั่งหันหลังบนโคที่มีสีดำขาวอย่างละครึ่ง
หากเป็โลกปัจจุบันคงมองว่าไม่ต่างกับเด็กแว๊นซ์ที่หันหลังขี่มอเตอร์ไซค์ทำตัวขวางโลก
แต่เมื่ออยู่ในโลกนี้พวกเขาคือท่านเซียนหรือเรียกอีกอย่างว่า
Plot device
อุปกรณ์ดำเนินเื่
ตัวการที่ก่อให้เกิดเื่ราวทั้งหมดที่มีมาในเื่
แต่เหมือนจะซ่อนตัวเองไว้อย่างดีจนคนอ่านทั่วไปจับใจความไม่ได้ในเื่นี้
แบบเดียวกับที่เราจะโทษสามก๊กเกิดขึ้นเพราปรมาจารย์เตียวก๊ก
เราลืมรายละเอียดเล็กน้อยแต่มหาศาลไป
ใครมอบตำรา์ให้ท่านปรมาจารย์เตียวก๊ก?
ที่เป็ที่มาและสาเหตุเื่ราวทั้งหมดของเื่ราวทั้งแผ่นดิน
ท่านผู้เฒ่าก้อนหินเองก็เฉกเช่นกัน
ที่มีคำทำนายเื่อวิ๋นซวงจะมีดวงเกื้อหนุนเย่ชิวที่จะทำให้เขามีอำนาจวาสนายิ่งใหญ่...ก็ถูกต้องตรงตามคำทำนายนั้นจริงๆ
และมีความรักความหลังบุญคุณผูกพันกับกว๋อกงบิดาของเย่ชิวที่ลาลับไปถึงได้คำทำนายที่ล้ำค่าเช่นว่านี้มา
และคือรากฐานของเื่ราวทั้งหมดที่ก่อความวุ่นวายตลอดเื่ขึ้นในการที่เย่ชิวจะพยายามแต่งงานกับอวิ๋นซวงให้ได้
แต่ตามลักษณะของ Plot device หรือท่านเซียนที่มอบตำราให้ท่านปรมาจารย์เตียวก๊ก
ก่อสาเหตุของความวุ่นวายไว้ก็หายศีรษะไปจากเื่ทันทีไม่รับผิดชอบใดใดทั้งสิ้น
จนทำให้ผู้คนลืมเลือนไปว่าทีท่านปรมาจารย์เตียวก๊กสามารถรักษาโรคภัยสร้างผู้ศรัทธาได้ขนาดนั้นเพราะความรู้จากหนังสือ์
เย่ชิวและสกุลเย่เองก็เช่นกันที่ยึดติดกับอวิ๋นซวงขนาดนั้นเพราะมีคำทำนายเกื้อหนุน
เพราะไม่อย่างนั้นจะอธิบายยากว่าคนที่ขาดพ่อแม่พี่น้องอย่างอวิ๋นซวงจะทำให้สกุลกว๋อกงจริงจังขนาดจะให้แต่งงานกับบบุตรชายของจวนกว๋อกงให้ได้อย่างไรบ้าง
แต่อย่างที่ว่า
คนวางแผนพระเ้าหัวเราะ และพวกอิเซไคทำพัง
สถานการณ์ตอนนี้คงไม่ใช่อย่างที่พระเ้าหรือ์หวัง
ท่านนักพรตก้อนหินจึงปรากฏตัวอีกครา
ท่านนักพรตอยู่บนหลังโคสีขาวดำทำท่าถอนหายใจมองฟ้า
“ยมบาลกำหนดให้ตายยามสามเ้าจะไม่ตายยามสี่ เหตุไฉนเ้าจึงคิดว่าจะหนีจากโชคชะตาได้เล่า?”
คำกล่าวของท่านนักพรตแม้จะเสียงกล่าวธรรมดาแต่มีความก้องกังวานเป็พิเศษ
ทำให้แต่ละคนในกองคาราวานถึงกับใอย่างมาก
เย่ชิวยังทำท่าคารวะอย่างนอบน้อม
“์คงไม่โทษว่ามันคือความผิดของข้ามากกว่าคนที่อยู่ในวังหลวงตอนนี้กระมัง? หากโทษว่าการเปลี่ยนแปลงชะตาคือความผิดคนทำผิดก็ยิ่งไม่ใช่ข้าอยู่ดี”
530
