วันถัดมาวิสุอารมณ์เสียที่ลอบสังหารรินไม่ได้ จึงซ้อมลูกน้องของตนเอง
ตอนบ่าย คิมก็ต้องแปลกใจเพราะเขาเห็นผู้หมวดดิวมาหาวิสุที่บ้าน คิมกลัวผู้หมวดดิวจำหน้าได้ จึงรีบหาที่หลบและเหมือนเคย คิมได้ทำการแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองคน
วิสุ: มาเก็บค่าภาษีอีกแล้วหรอครับ
หมวดดิว: หน่า มันก็ต้องมีบ้างที่คุณรอดมาทุกคดี ก็เพราะผมไม่ใช่หรอ
วิสุ: ได้ครับ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณช่วยผมขนาดนี้ ผมก็ยินดีจ่ายให้เสมอ
คิมจึงรู้ทันทีว่าผู้หมวดดิวคือคนของวิสุ
วันงานมาถึงเรือสำราญขนาดใหญ่แล่นมาจอดเทียบท่าเรือไฮโซทุกคนที่มาร่วมงานต่างทยอยขึ้นไปบนเรือ รวมถึงริว พี่ริน ป้าอั๋น จิน และนิดาก็มาร่วมงานด้วย
นิดาเดินมาเข้าห้องน้ำแต่ก็ต้องใเพราะคิมมาดักรอ แล้วแอบส่งปืนให้นิดา
นิดา: พี่คิม! อะไรกันคะเนี่ย
คิม: คุณหนูครับเดี๋ยวจะมีการเปิดโปงกันเกิดขึ้น คุณหนูพกนี้ไว้นะครับ เอาไว้ป้องกันตัว
นิดา: แต่..
นิดายังพูดไม่ทันจบคิมก็รีบไปทันที่เพราะกลัวถูกสงสัย
วิสุกล่าวต้อนรับทุกคนอย่างอบอุ่น
วิสุ: ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานในครั้งนี้รวมถึงช่วยกันบริจาคเงินเพื่อช่วยเหลือเด็กยากไร้ ผมจัดงานนี้ขึ้นเพื่อที่ทุกคนจะได้ร่วมกันทำบุญกุศลครั้งใหญ่
คิมนัดแนะกับพวกตำรวจและสายสืบนอกเครื่องแบบเปิดโปงวิสุ อีกคนที่รู้แผนนี้ก็คือพี่รินและริว เมื่อเรือแล่นออกจากฝั่งวิสุก็ทำการเปิดวีดีอาร์แผนการบริจาคเงินเพื่อเด็กกำพร้าแต่แทนที่วีทีอาร์จะฉายภาพเด็กยากไร้วีทีอาร์กลับฉายเป็ภาพของวิสุและกำพลที่กำลังนัดแนะส่งยาเสพติดให้ลูกค้ารายใหญ่อยู่วิสุถึงกับ งง ว่ามีคนแอบถ่ายเขาตอนไหนตำรวจที่แฝงตัวมาบนเรือจึงเข้ามารวบตัวลูกน้องวิสุ แต่วิสุไหวตัวทัน จึงจับตัวหนึ่งในคนที่มาร่วมงานมาเป็ตัวประกันพวกโจรยิงปืนสู้กับตำรวจ และจะเข้ามาจับตัวจินและพ่อแม่ของนิดาไปเป็ตัวประกันแต่นิดาก็คว้าปืนที่คิมเตรียมมาให้ ออกมาขู่พวกโจรกลับถึงแม้ว่าเธอจะยิงปืนไม่เป็
นิดา: อย่าเข้ามานะ เข้ามาจะยิงจริงๆด้วย
โจรเห็นดังนั้นจึงถอยไป
ขณะที่ทุกอย่างกำลังชุลมุนวุ่นวายวิสุแอบพาตัวประกันลงไปที่เรือเล็ก แล้วขับหนีไป ริวเห็นดังนั้นจึงะโขึ้นเรือเล็กอีกรำขับตามไปด้วย เพื่อสะสางความแค้นส่วนคิมก็ขึ้นเรือเล็กไปพร้อมกับพวกตำรวจจำนวนหนึ่ง ขับตามทั้งสองไป
วิสุพาตัวประกันมาที่เกาะกลางทะเลริวที่ตามมาติดๆ วิ่งตามไป พร้อมจ่อปืนที่พกมาไปที่วิสุ
วิสุ: อย่าตามมานะเว้ยไม่งั้นอีนี้ตาย
ริวเป็ห่วงผู้หญิงที่วิสุจับเป็ตัวประกันจึงไม่กล้ายิง
ริว: มึงใช่ไหม ที่ฆ่าพ่อแม่กู
วิสุ: ใช่ กูฆ่าเองก็พ่อแม่มึงเสือกมายุ่งเื่ของกู มันก็สมควรแล้ว แล้วไม่ใช่แค่พ่อแม่มึงด้วยนะที่กูจะฆ่ามึง พี่มึง แล้วก็ป้ามึง กูก็จะฆ่าด้วย
ด้วยความโมโหริวจึงยิงไปที่ไหล่ของวิสุโดยไม่สนใจตัวประกัน ทำให้วิสุเสียท่า ทำปืนตกตัวประกันจึงวิ่งหนีไป วิสุล้มลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายด้วยความเ็ปบนพื้นทรายริวเดินเข้ามาแล้วจ่อปืนไปที่หัวกะโหลของวิสุ พร้อมที่จะเหนี่ยวไกล
คิม: ไอ่ริว อย่า!
เสียงคิมที่เรียกริวเพื่อเตือนสติมาพร้อมกับตำรวจที่ตามหลังมา เขาไม่อยากให้ริวต้องมีตราบาปในการฆ่าคน
ริวยืนคิดอยู่สักพักจากนั้นเขาจึงค่อยๆถอยปืนออกจะศีรษะของวิสุ แล้วเดินไปที่เรือ วิสุที่เห็นโอกาสจึงรีบคว้าปืนที่ตกอยู่และเลงปืนไปที่ริว แต่ก็ไม่ทันเพราะตำรวจได้ทำการวิสามัญวิสุทันที
หลังวิสุตายตำรวจค้นพบหลักฐานเป็ยาเสพติดจำนวนมหาศาลใต้ท้องเรือ และจับกุมกำพลลูกน้องของวิสุทั้งหมด พร้อมเข้าจับกุมผู้หมวดดิวด้วยเื่นี้ถูกนำไปตีพิมพ์เป็ข่าวใหญ่ และนำเสนอข่าวออกทุกช่องตำรวจเข้าไปค้นในอู่ซ้อมรถเก่าตามคำบอกของคิม และพบห้องลับใต้ดินที่ซ่อนยา
บริษัทของวิสุถูกยุบและริบทรัยพ์สินทุกอย่าง
หลังจากวันนั้นคิมก็ไม่ได้ไปเจอริวอีก มีแต่พี่รินที่ติดต่อมา เพราะริวยังไม่หายงอลที่คิมแอบทำอะไรโดยไม่ยอมบอกเขา
พี่ริน ขอให้คิมกลับเข้ามาอยู่ในบ้านเพราะ้าให้คิมกลับมาเรียนต่อมหาลัย
ณ คฤหาสน์
พี่รินจัดงานต้อนรับกลับบ้านเล็กๆให้คิมบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารของโปรดคิมเยอะแยะมากมาย แม่บ้านพ่อบ้านรวมถึงจินกับนิดาก็มาร่วมทานอาหารด้วย ริวนั่งทำหน้านิ่งๆอยู่ที่โต๊ะอาหาร
พี่ริน: ทุกคน พี่มีข่าวจะบอก
นิดา: อะไรหรอคะที่ริน
พี่ริน: เกรดจบของคิมกับริวออกแล้วผลคือ คิมของเราเนี่ยจบเกียรตินิยมแถมยังได้คะแนนสูงเป็อันดับหนึ่งของคลอสเรียนด้วยนะส่วนของตาริวนั้น อืม.... หนูริว น้องได้อันดับที่สามนะจ๊ะ
นิดา: เก่งมากเลยค่ะ พี่คิมพี่ริว
คิม: ขอบคุณมากครับ คุณหนู
พี่ริน: ไม่พูดอะไรหน่อยหรอริว
ริว: ไม่มีอ่ะ ไม่รู้จะพูดอะไร
พี่ริน: ยังมีอีกเื่หนึ่งนะพี่กับป้า จะส่งคิมไปเรียนต่อที่อังกฤษ
ริว: ห๊ะ อะไรนะ
ทุกคนต่างพร้อมใจกัน หันไปมองที่ริว
ริว: ผมหมายถึงจะส่งไปเรียนทำไมตั้งไกล ส่งไปเรียนมหาลัยไทยก็ได้ ค่าเทอมถูกกว่าเยอะ
ริน:ก็พี่อยากให้คิมได้เรียนรู้ภาษาเพิ่ม แล้วก็ได้เรียนในมหาลัยชั้นนำที่ดีๆระดับโลกไม่รู้แหล่ะ ยังไงคิมก็ต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษ
คิม: ขอบพระคุณมากๆนะครับพี่ริน
พี่ริน: จ้า.. โอเคงั้นเรามากินข้าวกันต่อนะ มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลยน้าคิม
พี่รินตักอาหารไปให้คิมอย่างเอาอกเอาใจริวมองด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย พี่รินรู้สึกหมั่นไส้ริวจึงคิดอยากจะแกล้งริวเล่น
พี่ริน: นี้ๆคิมยังไม่มีแฟนใช่ไหม ถ้างั้น เดี๋ยวพี่เนี่ย จะช่วยหาสาวนัดบอดให้เอาไหม
จากนั้นพี่รินก็หยิบไอแพตขึ้นมาแล้วเข้าเว็บหาคู่ให้คิมดู
พี่ริน: นี่ๆๆ คิมดูคนนี้สิสวยน่ารักมากเลยว่าไหม เดี๋ยวพี่จะ....
รินยังพูดไม่ทันจบริวก็เดินมาแย่งไอแพตออกจากมือพี่ริน
ริน: เห้ ตาริว ทำอะไรอ่ะ
ริว: ผมอิ่มแล้วขอยืมไอแพตพี่ไปเล่นหน่อยนะ
พูดจบริวก็เดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองทันที
พี่ริน: อะไรอ่ะ ไอแพตแกก็มีจะมาแย่งฉันทำไมเนี่ย
พี่รินะโไล่หลัง
พี่ริน: มาๆ ทุกคน ทานต่อเลยค่ะไม่ต้องไปสนใจ
ณ ระเบียงห้องชั้นบน
ริน: คิม พี่ขอบใจเรามากเลยนะที่ช่วยครอบครัวพี่ จับกุมนายวิสุได้ ต่อไปนี้พวกเราจะได้ใช้ชีวิตแบบไร้กังวลสักที
คิม: ด้วยความยินดีครับพี่ริน
ริน: คิมเข้าใจใช่ไหมที่พี่จะส่งเราไปเรียนต่อที่อังกฤษ ตอนนี้ภาษาอังกฤษ คิมก็พอจะพูดได้บ้างแล้วพี่อยากให้คิมไปเรียนรู้ภาษาที่นั้นเพิ่ม เรียนรู้วัฒนธรรม วิธีการทำงานบริหารติดต่อกับลูกค้าต่างชาติ
คิม: ครับพี่ริน ผมเข้าใจดีครับ
ริน: หลังเรียนจบ พี่อยากให้คิมกลับมาดูแลบริษัทสาขาย่อยที่ต่างจังหวัด คิมจะต้องไปเรียนรู้งานที่นั้นโดยเริ่มจากเข้าทำงานเป็พนักงานทั่วไปก่อน แล้วค่อยๆไต่ระดับขึ้นมาเป็ผู้จัดการคิมคิดว่าคิมไหวไหม
คิม: ไหวครับพี่รินผมจะพยายามทำให้ได้ครับ
ริน: ดีมาก ส่วนเื่ที่อยู่ไม่ต้องห่วงมีคอนโดของริวที่ซื้อไว้ อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย เตรียมไว้ให้คิมแล้วตอนริวไปเรียนต่อ ริวก็อยู่ที่นั้นแหล่ะ ข้าวของบางส่วนที่อยู่ที่นั้นคิมก็ใช้ได้เลย เพราะริวไม่ได้เอากลับมาด้วย
จากนั้นพี่รินก็ตบไปที่ไหล่ของคิมเบาๆ
ริน: สู้ๆนะ พี่เชื่อว่าคิมทำได้
คิม: ขอบคุณมากครับพี่ริน แล้ว...ริวล่ะครับ
ริน: เดี๋ยวพี่อธิบายให้เขาเข้าใจเองนิ่ รู้ไหม ริวน่ะ เขาไม่ได้โกรธคิมจริงๆหรอกนะ คงจะแค่งอลๆน่ะตอนที่คิมไม่อยู่อ่ะ มันร้องไห้จะเป็จะตาย ขอร้องให้พี่ ไปตามคิมกลับมาแต่ถึงริวจะไม่ขอ พี่ก็ไปตามคิมกลับมาอยู่ดีนั่นแหล่ะ ริวน่ะเกือบจะให้บอดี้การ์ดบุกไปลักพาตัวคิมมาแล้ว แต่ดีที่พี่ห้ามไว้ทันนี้ถ้าพี่ไม่ไปตามคิมกลับมานะ ป่านนี้เขาคงไปอุ้มคิมกลับมาหรือไม่ก็ให้บอดี้การ์ดไปลักพาตัวคิมมาแล้ว
พี่รินพูด พร้อมกับถอนหายใจแต่แล้วก็เปลี่ยนมายิ้มมุมปากให้กับคิมแทน
ริน: ริวน่ะ ไม่ยอมปล่อยคิมไปง่ายๆหรอก
คิมยิ้มแบบอายๆนิดๆเขารู้สึกดีใจเล็กน้อยที่รู้ว่าริวนั้นยังคิดถึงตนอยู่
123
