Your Heart พื้นที่อันตราย

ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงนาฬิกาทำให้หญิงสาวที่อยู่บนเตียงลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจึงเอื้อมมือไปกดปิดนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง

“หาวววว” มือเล็กยกขึ้นมาปิดปากหาว

เหมี้ยววว เหมี้ยววว

“อืมม มอนิ่งสองแสบ” หลังจากตื่นขึ้นมาก็เจอกับสองแสบที่กำลังส่งเสียงร้องอยู่บนที่นอนข้างๆ กับเธอ

ง๊าววววว

“คิกๆ” หญิงสาวยกมือขึ้นมาเกาพุงของลูกชายเธอที่กำลังนอนกลิ้งอยู่

“จะ 9 โมงแล้ว ป่ะไปทานข้าวเช้ากัน”

หญิงสาวและแมวอ้วนอีกสองตัวเดินออกมานอกห้องนอนเพื่อไปให้อาหารแมวที่ด้านนอก เมื่อให้อาหารเสร็จแล้วจึงเดินเข้ามาด้านในห้องเพื่ออาบน้ำ

ซ่าาาาาาาา

เวลาผ่านไปซักพักเมื่อหญิงสาวอาบน้ำเสร็จจึงเดินออกมาจากห้องน้ำเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อเลือกเสื้อผ้าใส่

“ชุดไหนดี” ตอนนี้ไม่รู้จะใส่ชุดไหนดี เพราะไม่รู้ว่าธุระที่พี่รัมบอกคืออะไร

“ชุดนี้แล้วกัน” ฉันเลือกที่จะหยิบชุดเดรสคอปกสีขาวขึ้นมาใส่แทน มันค่อนข้างที่จะสุภาพ

ติ้ง

รัม : เดี๋ยวไปรับ 10 โมง

คาร์เทีย : ได้ค่ะ

รัม : อืม

คาร์เทีย : ส่งสติ๊กเกอร์

หลังจากที่ตอบข้อความพี่รัมไปแล้วเมื่อมองนาฬิกานี่ก็เกือบจะ 10 โมงแล้วทำให้ฉันเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อแต่งหน้าไม่ให้หน้าโทรมจนเกินไปป

เหมี้ยวววว เหมี้ยวววว

“หืมม ว่าไงแมวอ้วนน” หลังจากแต่งหน้าเสร็จก็เดินออกมานั่งที่ห้องรับแขกด้านหน้า เจอเข้ากับแมวอ้วนที่กำลังนอนอืดกันอยู่

เหมี้ยวว ง๊าววว

พอเห็นร่างอ้วนๆ แบบนี้แล้วก็อดที่จะอุ้มขึ้นมาวางบนโซฟาไม่ได้ ตัวของทั้ง 2 ตัวหนักใช่ย่อยเลยนะเนี่ย

“ทำไมหนักแบบนี้ล่ะหืม”

ง๊าวววว

“ป่าวอะไรร เนี่ยอ้วนนน” ฉันเอานิ้วไปจิ้มๆ พุงน้อยที่ตอนนี้ไม่น้อยแล้ว

แง้วววว แง้ววววว

“แหนะๆ จะกัดเทียเหรออ เทียงอนแล้วนะไปเล่นกับเกรย์ดีกว่า”

เหมี้ยวววว

“เกรย์ พี่ฟิวจะกัดเทีย เทียมาเล่นกับเกรย์ดีกว่าเนอะ”

หลังจากกดรัดฟัดเหวี่ยงแมวอ้วนทั้ง 2 ตัวอยู่นานก็นึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามพี่รัม เรื่องเกรย์ไปเลย จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งแชทถามพี่เขา

คาร์เทีย : พี่รัมคะ พี่รัมจะให้เทียพาเกรย์ลงไปด้วยเลยไหม

รออยู่ ซักพักพี่รัมก็ไม่ได้ตอบกลับ น่าจะกำลังขับรถอยู่มั้ง

ติ้ง

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นฉันที่กำลังเดินไปกินน้ำในครัวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปรากฏว่ามันเป็นข้อความของพี่รัม

รัม : ยังไม่ต้อง เดี๋ยวค่อยมาพาไปทีหลัง

คาร์เทีย : อ้อค่ะ

รัม : อยู่หน้าคอนโด

คาร์เทีย : กำลังลงไปค่ะ

เมื่อตอบแชทพี่รัมเสร็จก็เดินไปหยิบกระเป๋าและหยิบของสำคัญ แล้วจึงเดินมาที่หน้าห้องรับแขก

“เดี๋ยวเทียมานะ นอนเล่นกันไปก่อน”

เหมี้ยววว ง๊าวววว

“เด็กดี” เมื่อพูดจบจึงเปิดประตูออกมาจากห้องเดินลงลิฟท์ไปด้านล่าง

ติ๊ง!

เสียงลิฟท์ดังขึ้นพร้อมกับประตูลิฟท์ที่เปิดออก หญิงสาวก้าวขาเดินออกมาตรงไปที่หน้าคอนโดทันที เมื่อออกมาก็พบเข้ากับชายหนุ่มที่กำลังยืนพิงรถรออยู่ หญิงสาวเดินเข้าไปพรางสำรวจการแต่งตัวของชายหนุ่มไปด้วย

วันนี้พี่รัมใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีดรองเท้าผ้าใบสีดำ สวมแว่นกันแดดสีดำ เป็นการแต่งตัวที่เรียบง่ายแต่พอมันมาอยู่บนตัวเขาแล้วกลับดูดีไปหมด

“พี่รัมสวัสดีค่ะ” เมื่อเดินเข้ามาถึงตัวเขาแล้วจึงเอ่ยทักทายร่างสูงที่กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์พร้อมกับมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าค้างไปซักครู่แล้วจึงเอ่ยตอบ

“อืม หวัดดี”

“ค่ะ เทียไปชุดนี้ได้ใช่ไหมคะ” ฉันถามขึ้นมาเมื่อเห็นเขามองเสื้อผ้าที่ฉันใส่วันนี้

“อืม ขึ้นรถเถอะ” พี่รัมลุกขึ้นพร้อมเปิดประตูรถให้ฉันเข้าไปนั่งด้านใน แล้วจึงเดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับ

“ขอบคุณค่ะ แล้วเราจะไปไหนกันเหรอคะ” ฉันถามขึ้นมาเมื่อพี่รัมขับรถออกมา

“จะให้ไปช่วยเลือกของขวัญหน่อย”

“ของขวัญเหรอคะ”

“อืม”

“ได้เลยค่ะ”

“อืม เกรย์เป็นไงบ้าง”

“ก่อนเทียลงมาก็ให้อาหารไว้เผื่อแล้วค่ะ ตอนนี้น่าจะกำลังนอนเล่นกันอยู่”

“เลี้ยงยากไหม”

“ไม่ยากเลยค่ะ เกรย์น่ารักมากเลยกินเก่งด้วย” ฉันตอบพร้อมกับนึกถึงแมวอ้วน 2 ตัวที่ชอบแข่งกันกินแข่งกันเล่นไปซะทุกอย่างก็ยิ้มขึ้นมา โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาของคนข้างๆ มองอยู่

“อาจจะต้องฝากเลี้ยงไปซักพักนะ ช่วงนี้งานยุ่งอาจจะไม่มีเวลาให้”

“ได้ค่ะ ถ้าพี่รัมสะดวกมารับน้องตอนไหนบอกเทียได้เลยค่ะ”

“อืม” ผมเหลือบไปเห็นกระโปรงตอนนี้ติดไฟแดงอยู่จึงหันไปหยิบเสื้อคลุมมาส่งให้

“คะ?” ยังจะมองอีก

“คลุมขาเผื่อหนาว”

“อ้อค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ติ้งง

เสียงแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาทำให้ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เฮียกุชชี่ : ตัวเล็กอยู่ไหน

คาร์เทีย : หนูออกมาข้างนอกค่ะ เฮียมาถึงแล้วเหรอ

เฮียกุชชี่ : อืม เฮียเพิ่งลงเครื่อง

คาร์เทีย : อ่าวทำไมไม่บอกก่อนล่ะค่ะ หนูจะได้ไปรับ

เฮียกุชชี่ : เฮียไม่อยากให้หนูขับรถไง

คาร์เทีย : ฮื้ออออคิดถึงเฮียจัง

เฮียกุชชี่ : หนูบอกว่าอยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอ ให้เฮียไปหาไหม

คาร์เทีย : หนูออกมากับเพื่อนอ่ะค่ะ

เฮียกุชชี่ : อ้อ แล้วตอนกลับล่ะให้เฮียไปรับไหม

คาร์เทีย : ได้ค่ะ

เฮียกุชชี่ : งั้นถ้าหนูจะกลับบอกเฮียนะ เดี๋ยวเฮียไปรับ

คาร์เทีย : ค่าาาาา

เฮียกุชชี่ : เที่ยวให้สนุกนะตัวเล็ก

คาร์เทีย : ได้เลยค่าาาา

“ถึงแล้ว” ถึงแล้วเหรอเนี่ย ไวจัง

“ค่ะ” ฉันกับพี่รัมเปิดประตูลงมานอกรถ รอจนพี่เขาล็อครถเสร็จพวกเราจึงเดินเข้าไปในตัวห้าง

“เมื่อกี้เคียวทักมาเหรอ”

“อ้อ ไม่ใช่เคียวหรอกค่ะ เป็นพี่ชายเทียเองเขาเพิ่งกลับมาไทยค่ะเลยทักหา”

“อืม”

ร่างสูงยกยิ้มมุมปากโดยที่คนร่างเล็กที่เดินอยู่ข้างๆ นั้นไม่ได้รู้เลยซักนิด

เมื่อเดินเข้ามาในห้างแล้วร่างสูงจึงหันไปถามคนข้างๆ

“ปกติผู้หญิงเขาชอบอะไรกัน”

“ผู้หญิงเหรอคะ อืมมมอายุประมาณไหนเหรอคะ”

“น่าจะเท่าๆ กับพวกเรา ไม่แน่ใจ”

“ถ้าอย่างนั้นกระเป๋า เครื่องสำอาง เสื้อผ้าน่าจะประมาณนี้นะคะ”

“อืม”

“เธอชอบอะไรพี่รัมพอจะรู้ไหมคะ อย่างเช่นพวกสีหรือว่ารูปทรง”

“ไม่รู้ เป็นน้องเพื่อน”

“อ้อ ถ้างั้นเทียว่าเราไปดูที่ชอปแบรนด์ต่างๆ ไหมคะ”

“อืม แบรนด์ไหนเลือกเลย”

“โอเคค่ะ เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนคะ หวานๆ หรือว่าออกเท่ๆ” ฉันหันไปมองแบรนด์ต่างๆ ระหว่างที่เดินอยู่

“เท่นิดๆ มั้ง”

“อ้อค่ะ งั้นเทียว่าแบรนด์นี้ก็ได้ค่ะ” เมื่อเห็นแบรนด์ที่น่าจะตรงกับสไตล์ของน้องสาวเพื่อนพี่รัมจึงเดินเข้าไปด้านใน

“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ” เมื่อดินเข้ามามีพนักงานเข้ามาต้อนรับ

“สวัสดีค่ะ” หลังจากนั้นเดินไปที่เคาเตอร์ด้านหน้าที่มีพนักงานขายยืนอยู่

“สวัสดีค่ะ สนใจสินค้าชิ้นไหนสามารถบอกได้เลยค่ะ”

“สวัสดีค่ะ อยากดูกระเป๋ารุ่นที่ออกใหม่หน่อยค่ะ”

“ได้เลยค่ะ รอซักครู่นะคะ” หลังจากบอกพนักงานเสร็จจึงหันมาถามพี่รัม

“พี่รัมคะ งบเท่าไหร่เหรอคะ”

“เท่าไหร่ก็ได้”

“ค่ะ”

“เดี๋ยวไปนั่งรอ เลือกได้เลย” พี่รัมพูดขึ้นมา ฉันพยักหน้ารับแล้วจึงหันไปเดินดูของภายในร้านแทน

“นี่ค่ะคุณลูกค้า” พนักงานเดินกลับมาพร้อมกับกระเป๋า 3-4 ใบ

“ขอบคุณค่ะ” ฉันเลือกดูใบแรกไป พี่รัมที่นั่งอยู่ก็ลุกขึ้นมายืนดูด้วย

“พี่รัมคะ เธอสูงประมาณไหนเหรอคะ”

“น่าจะสูงประมาณใบหูบนเรา” ฉันสูง 175 ซม ถ้าสูงประมาณใบหูบนก็ 165-170 ซม น่าจะประมาณนี้นะ

“อืมม ใบนี้ดีไหมคะ ถ้าเท่ๆ หน่อยก็สีดำ” ฉันเลือกหยิบใบแรกที่วางอยู่ขึ้นมา สายไม่ยาวมาก ใบก็กำลังพอดีด้วย

“อืม”

“เอาใบนี้ค่ะ ห่อไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอก” ฉันพยักหน้าพร้อมกับหันไปบอกรายละเอียดกับพนักงาน

“ขอดูเส้นนี้” พี่รัมชี้ไปที่สร้อยที่อยู่ในตู้โชว์

“ได้ค่ะ” พนักงานหยิบขึ้นมาส่งให้พี่รัมดู

“สวยไหม”

“คะ? สวยค่ะ”

“มาลองให้หน่อย”

“ค่ะ” ฉันหยิบสร้อยจากพี่รัมมาลองใส่ที่ตัวเองดู แต่ด้านหลังติดไม่ได้ซักที ทำให้พี่รัมที่ดูอยู่เดินมาติดให้ เรายืนอยู่ใกล้กันมาก มากจนได้กลิ่นน้ำหอมมาจากตัวพี่เขา

ตึกตัก ตึกตัก

“ขอบคุณค่ะ”

“อืม” เมื่อลองมองกระจกดู อืมสร้อยก็สวยดีนะ ซื้อดีไหม

“เอาเส้นนี้ด้วยครับ”

“ได้ค่ะ” พี่รัมถอดสร้อยที่คอฉันส่งให้พนักงาน

“ขออนุญาตนะคะ สินค้าที่คุณลูกค้าสั่งมี กระเป๋า รุ่นXXX ราคา 40,000 บาท สร้อยรุ่นXXX ราคา 16,500 บาท รวม 56,500 บาทค่ะ ลูกค้าต้องการชำระแบบไหนดีคะ”

“นี่ครับ” พี่รัมหยิบบัตรพร้อมกับส่งให้พนักงาน

“ค่ะรอซักครู่นะคะ” รอไม่นานพนักงานก็เดินกลับมาพร้อมกับส่งบัตรและใบเสร็จให้

“ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ ครั้งหน้าเชิญใหม่นะคะ” พี่รัมรับเอาถุงใส่กระเป๋าและสร้อยมาถือพร้อมกับเดินออกมาจากร้าน

“หิวไหม” ฉันก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือตอนนี้เที่ยงกว่าแล้ว

“หิวนิดหน่อยค่ะ”

“อืม กินอะไร”

“พี่รัมเลือกก็ได้ค่ะ เทียคิดไม่ออก”

“อืม งั้นร้านนั้นแล้วกัน” พี่รัมเดินนำเข้าไปในร้าน ร้านที่พี่รัมเลือกเป็นร้านอาหารอิตาเลี่ยน

“สวัสดีค่ะ กี่ท่านคะ”

“2 ครับ”

“ค่ะเชิญด้านนี้เลยค่ะ”

“นี่เป็นรายการอาหารนะคะ หากต้องการสั่งอาหารเรียกพนักงานได้เลยค่ะ”

“ค่ะขอบคุณค่ะ” โต๊ะที่พวกเรานั่งเป็นโต๊ะริมหน้าต่าง

“พี่รัมทานอะไรดีคะ”

“เราสั่งให้พี่หน่อย” แล้วจะรู้ไหมพี่ชอบอะไร

“ค่ะ ได้ค่ะ”

“น้องคะ”

“คะ”

“พี่เอา Osso buco alla Milanese 1 จาน ,Spaghetti with tomato sauce 2 จานค่ะ”

“ค่ะ รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ”

“พี่รัมเอาน้ำอะไรคะ”

“น้ำป่าวก็ได้”

“น้ำป่าง 2 แก้วค่ะ”

“รับขนมหวานเพิ่มไหมคะ” ฉันหันไปเป็นเชิงถามพี่รัม พี่เขาส่ายหน้า ฉันเอาก็ยังไม่อยากทานเลยปฏิเสธไปก่อน

“ค่ะ ขออาหาร 15 นาทีนะคะ”

“ค่ะ” เมื่อพูดจบพนักงานก็เดินไป

“ขอบใจนะที่วันนี้มาเป็นเพื่อน”

“ไม่เป็นไรค่ะ เทียว่างพอดี”

“อืม” พี่รัมหยิบถุงสร้อยขึ้นมาวางตรงหน้าฉัน

“คะ?”

“แทนคำขอบคุณ” WHAT!!!!

“พี่รัมคะ ไม่ต้องก็ได้ค่ะ”

“เอาไปเถอะ เราอุตสาห์มานิ” ก็หนูว่างไงพี่

“เอ่อคือว่า...”

“เอาไป เวลาผู้ใหญ่ให้ของก็ควรรับ” แต่พี่แก่กว่าเทียแค่ปีเดียวนะ ฉันที่กำลังจะเถียงเมื่อเห็นสายตาดุๆ ของพี่รัมที่มองมาก็ต้องรีบหุบริมฝีปากลง

“ค่ะ เทียรับก็ได้ค่ะ”

“อืม เดี๋ยวใส่ให้” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินมาด้านหลังฉันพอดีพร้อมกับหยิบสร้อยขึ้นมาใส่ให้เสร็จสรรพ

“ขอบคุณค่ะ” ใจจะวายตายย

“อืม อย่าถอดออกแล้วกัน”

---------------------------------------------------------------------------------

หายไปนานกลับมาแว้วววว บ้านไผน้ำท่วมบ้างเด้ บ้านไรท์บ่ท่วม แต่มีกิจต้องไปจัดการจึงบ่ใด้มาแจ้งเลย555555555 พาร์ทนี้อิพี่มาน้องมาซื้อของ ซื้อให้คนอื่นไม่พอซื้อให้น้องไปอีกกกกก ฉันล่ะอิจฉา เนื้อเรื่องกำลังเดินเด้อ ไม่ได้ย่ำกับที่แต่อาจจะช้าหน่อยยย เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า กดไลค์ แชร์ คอมเม้นต์มาพูดคุยกันได้น้าาา ยอดคอมเม้นต์เยอะมีสิทธิ์ลงเร็ว ถ้าน้อยอาจะมีสิทธิ์ลงช้า ไรท์ไม่มีกามรางจายเลยยยอิ้อิ้ ไปและ กู๊ดรักกก