พายุใช้เวลาประมวลผลไม่นานเขาก็นึกได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็คนเดียวกันกับที่เขาเจอในผับและมันก็คือคนเดียวกันกับที่เขาพามานอนด้วยในคืนนั้นนั่นเอง พายุอึ้งชะงักไปพักใหญ่สองตาเบิกโพลง อ้าปากกว้างทำอะไรไม่ถูกเลย
"ไง..ไง..ฉันบอกแล้วไงว่าอาจารย์คนใหม่สวยมาก เนี่ยสเปคฉันเลย..เสียดายอย่างเดียวว่ะนมเล็กไปหน่อย แต่ก็คงพอแก้ขัดได้บ้างแหละ..เฮ้ย!..แกว่าถ้าฉันจีบอาจารย์มาใหม่เขาจะสนใจฉันไหมวะ ว่าไง..อ้าวเฮ้ยค้าง ค้างเลย ไอ้พายุ!!!"
"ห้ะ…แกว่าอะไรนะ!.."
"นี่แกยังแฮงค์ไม่หายหรอวะ…ฉันบอกว่าถ้าฉันจะจีบอาจารย์มาใหม่เขาจะสนใจฉันไหมวะ?"
"ไม่ .ไม่รู้ดิ..ฉันไม่ใช่เขานี่หว่า…ขอตัวไปขี้ก่อนนะ" พายุลุกลี้ลุกลนรีบลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องไป..โดยที่ไม่ได้ขออนุญาตอาจารย์ก่อนด้วยซ้ำ..แต่แน่นอนว่าตอนนี้ทุกคนต่างให้ความสนใจไปที่อาจารย์คนใหม่จึงไม่มีใครเอะใจหรือสังเกตเห็นว่าพายุลุกออกจากห้องไปแล้วนั่นเอง พายุเลือกที่มิดชิดที่สุดก็คือข้างตึก เขายืนรวบรวมสติอยู่นานพร้อมกับตบหน้าตัวเอง 2 ครั้งเพื่อยืนยันว่านี่ไม่ใช่ฝัน
"ใช่จริงๆด้วย มาได้ไงวะเนี่ย แหม..ไม่ได้เจอนานตั้ง 2 เดือนยังสวยเหมือนเดิม..ในที่สุดก็ได้เจอกันอีกครั้งสินะ ฮึฮึ คิดถึงคืนนั้นจัง" พายุเอื้อมมือขึ้นมาลูกริมฝีปากตัวเองก่อนจะสบถยิ้มออกมาออกเดียว..พายุพยายามเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ก่อนเพื่อรอให้ถึงเลิกคาบเรียนแล้วเขาจะหาลู่ท่งเข้าไปคุยกับเธอ…พายุเดินกลับเข้ามาในห้องในขณะที่เพื่อนๆกำลังแนะนำตัวให้เขาหอมรู้จักกันอยู่นั่นเอง ซึ่งคนที่กำลังแนะนำตัวอยู่ตอนนี้ก็คือเวล
"ผมไม่มีอะไรมากครับอาจารย์ ผมหล่อ ผมรวย พ่อผมเป็คนใหญ่คนโตและที่สำคัญผมอร่อย ชื่อเวลครับ" ทันทีที่เวลแนะนำตัวเสร็จเพื่อนๆในห้องก็โห่ร้องะโราวกับว่าเขากำลังจะบอกเวลว่าอย่าหลงตัวเองให้มันมากนักนั่นเอง
"โอเคจ้าต่อไปหนูคิตตี้.."
"ค่ะ..ชื่อคิตตี้นะคะ เป็ลูกสาวคนเดียวของผอโรงเรียนนี้และที่สำคัญตี้เป็คนรู้ใจของพายุค่ะ" ข้าวหอมยิ้มแห้งๆทำหน้างงเพราะเธอไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้จะแนะนำทำไมว่าเขาเป็แฟนของใคร ด้วยความที่คิตตี้เป็ลูกสาวของผอจึงไม่มีแม้แต่เสียงโห่ร้องหรือพูดแซวอะไรเธอเลยแม้แต่น้อยทุกอย่างเงียบสนิทคิตตี้แนะนำตัวจบเธอก็นั่งลงและคิวต่อไปก็คือพายุนั่นเอง เขาลุกขึ้นพร้อมกับมองตรงมาที่เข้าหอสองมือล้วงที่กระเป๋ากางเกงนักเรียน พายุยิ้มมุมปากแววตาอันเป็ประกายส่งตรงไปที่ข้าวหอมอย่างเห็นได้ชัด ข้าวหอมยิ้มแห้งๆและพยักหน้าทำเอาพายุเสียทรงไปชั่วขณะ เขาใที่ข้าวหอมทำเป็เหมือนไม่รู้จักเขาและไม่เคยเห็นเขามาก่อน
"อ้าวจะยืนเก๊กอีกนานไหมล่ะพ่อคุณ รีบแนะนำตัวสิคะ คนอื่นจะได้แนะนำต่อ"..เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อเห็นว่าพายุเสียเซลล์และเสียงหัวเราะนั้นก็ดังมาจากเวลเพื่อนสนิทของเขานั่นเอง พายุยังคงปักหลักส่งแววตาเป็ประกายให้ข้าวหอมเพื่อจะให้เธอจำเขาได้ แต่แน่นอนว่าทุกอย่างมันเปล่าประโยชน์เพราะเขาหอมจำเขาไม่ได้จริงๆ พายุตัดอาการเขินโดยการแนะนำตัวแบบห้วนๆ
"ชื่อพายุ…." พายุแนะนำชื่อสั้นๆแล้วก็นั่งลงพร้อมกับเบี่ยงหน้าหันไปมองที่อื่น ทำเอาทั้งห้องต้องหันไปมองเขาเป็สายตาเดียวกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นนั่นเอง เช่นเดียวกับข้าวหอมที่เธอกำลังรู้สึกได้ว่าพายุไม่พอใจในตัวของเธออยู่ ทุกคนไล่แนะนำตัวจนครบตอนนี้ก็มาถึงที่ของข้าวหอมที่ต้องแนะนำตัวให้เด็กๆทุกคนรู้จักนั่นเอง
"สวัสดีค่ะ พี่ชื่อข้าวหอมนะคะ เป็นักศึกษาฝึกสอนจะมาดูแลวิชาภาษาไทยแทนอาจารย์วงเดือนที่กำลังจะลาคลอดเร็วๆนี้ค่ะ ยังไงพี่ก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ" เขาหอมกว่าสายตาไปหาเด็กทุกคนพร้อมกับแสดงรอยยิ้มและไมตรีจิตให้ ทุกคนต่างปรบมือให้กับเธอทว่ามีเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่ดูจะไม่สนใจเธอเลย ข้าวหอมพยายามคิดว่าคงเป็อารมณ์แอนตี้ของเด็กเธอจึงไม่ได้สนใจอะไร เวลาล่วงเลยมาถึงการสอน..ระหว่างที่อาจารย์วงเดือนกำลังสอนข้าวหอมก็ได้สังเกตพฤติกรรมของนักเรียนทุกคนและจดลงในสมุดโน๊ตของเธอ ซึ่งนักเรียนส่วนใหญ่ก็จะมีทั้งตั้งใจเรียน ไม่ตั้งใจเรียน แอบหลับหรือแอบเล่นมือถือตามแบบฉบับของเด็กนักเรียนทั่วไป…แต่มีเพียงเด็กนักเรียนสองคนเท่านั้นที่นั่งจ้องหน้าเธออย่างไม่พักสายตา ทำเอาข้าวหอมถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว…เธอหลบสายตาโดยการขออนุญาตออกไปเข้าห้องน้ำ…
"อะไรกันเนี่ย เราทำอะไรผิดตรงไหน ทำไมเด็กคนนั้นถึงได้จ้องมองเราด้วยอาการไม่พอใจแบบนั้น อีกคนก็เข้าใจนะว่าเ้าชู้..เเต่อีกคนนี้สิ..มันคืออะไรกันนะ อุ้บ!! โอ้ย!!"
"ขอโทษครับ เป็อะไรไหมครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ผมขอโทษนะครับผมไม่ได้ตั้งใจครับ…อ้าว..คุณ!!"
"อ้าว..คุณ…ลูกค้า!"
"ผมชื่อพลครับ…ว่าแต่คุณข้าวหอมมาทำอะไรที่นี่ครับมาส่งกาแฟหรอ?"
"อ๋อเปล่าค่ะ ข้าวมาฝึกสอนที่นี่ว่าแต่คุณพลมาทำอะไรที่นี่หรอคะ?"
"มาฝึกสอน เอ้ะ!!หรือว่าคุณจะเป็อาจารย์ที่มาใหม่?"
"ใช่ค่ะ คุณพลรู้ได้ยังไงคะ?"
"โลกกลมจังเลยนะครับ ผมเองก็สอนอยู่ที่นี่ ผมเป็ครูพละครับ"
"จริงหรอคะ..ถ้าอย่างนั้นข้าวหอมฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
"ยินดีครับ..แสดงว่าต่อไปนี้ผมก็จะได้เห็นหน้าคุณข้าวหอมโดยที่ผมไม่ต้องไปร้านกาแฟแล้วสิครับ?"
"ที่ร้านกาแฟก็จะยังเห็นอยู่ค่ะ เพราะข้าวยังทำงานที่นั่นอยู่เหมือนเดิมค่ะ"
"เก่งจังเลยนะครับ ทำงานหลายที่จัง"
"ชีวิตมันสอนให้เก่งต่างหากล่ะคะ ข้าวออกมานานแล้ว ขอตัวไปสังเกตการสอนก่อนนะคะ"
"เอ่อ..ถ้างั้นตอนกลางวันไปทานข้าวกับผมไหมครับ?"
"คะ…อ่อ..ได้สิคะ"
"ครับ แล้วเจอกันนะครับ ผมจะรอครับ"
"ค่ะ…ฮึฮึ งั้น..ข้าวไปนะคะ"
"ครับ เดินดีๆนะครับ"
"ค่ะ..ขอบคุณค่ะ" บทสนทนาทั้งคู่ทำให้โลกเหมือนหยุดหมุนโดยที่ครูพลไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าจะต้องเรียกว่าพรหมลิขิตหรือ์ส่งให้มาเจอกัน ครูพลได้แต่ยืนยิ้มแก้มแดงในขณะที่ข้าวหอมเดินจากไปโดยที่เขาไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังแอบดูพวกเขาอยู่จากตัวอาคารอีกด้านนึงนั่นเอง
"นี่สินะเหตุผลที่จำเราไม่ได้ ยัยปลาทองเอ้ย!! สงสัยจะต้องเตือนความจำกันหน่อยแล้วสิ ดูซิว่าจะยังจำไม่ได้อยู่อีกไหม!!!" พายุแอบย่องตามข้าวหอมออกมาเพื่อจะหาช่องว่างคุยกับเธอแต่ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเข้าหอมอยู่กับผู้ชายอีกคน จึงเป็สาเหตุที่ทำให้พายุเข้าใจผิดว่าตอนนี้ข้าวหอมกับครูพลกำลังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอยู่จนทำให้ข้าวหอมแกล้งทำเป็จำเขาไม่ได้นั่นเอง
1K
