.
.
..น่านฟ้าทิศตะวันตกของโลก
“ANCเรียกเฮอร์คิวลิสทุกลำ”
“…”
“ตอนนี้ประธานของพวกคุณถูกกำจัดเรียบร้อยแล้ว พวกคุณควรยอมจำนนและลงจอดพวกคุณจะถูกควบคุมตัวไว้ฐานะพยานไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย”
“…”
“เราจะให้เวลาพวกคุณห้านาที หลังจากเวลานี้แล้วเราจะไม่รับรองความปลอดภัย”
“…”
“เฮอร์คิวลิสซับวันเรียกเฮอร์คิวลิสทั้งหมด”
“ทราบ” / “ทราบ”
“เราจะไม่ยอมตกอยู่ใต้การควบคุมตัวของ ANC แน่นอน ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะทำยังไงกับพวกเรา”
“แต่เราสู้อะไรพวกเขาไม่ได้! นั่นมันเครื่องบินรบ”
“ใช่ เราเป็แค่อากาศยานลำเลียง ฉันคิดว่าเราควรทำตามที่เขาบอก”
“ฉันเห็นด้วย พลเรือนที่อยู่บนเครื่องไม่ควรจะต้องมาเสี่ยงตาย”
“แต่ฉัน..”
“ฉันไม่คิดว่านายจะรับผิดชอบชีวิตคนทั้งหมดไหว..”
“!!”
“เฮอร์คิวลิสแห่งโนอาห์เรียก ANC”
“ANCทราบ”
“เราจะทำตามข้อเสนอถ้า ANC สามารถทำตามสิ่งที่เรากำลังจะร้องขอ”
“ANCพร้อมรับฟังเงื่อนไข”
“เราขอคำมั่นจากผู้ปกครองประเทศสิบประเทศขึ้นไปลงนามเป็ลายลักษณ์อักษรในข้อตกลงว่า พลเรือนทั้งหมดของโนอาห์จะมีชีวิตรอดและจะไม่ถูกดำเนินคดีใดๆเพื่อเห็นแก่มนุษยธรรมและความถูกต้อง”
“เราไม่คิดว่าพวกคุณมีอำนาจในการต่อรองใดๆ”
“!!!”
“ผม..ประธานาธิบดีของประเทศ.. เอาล่ะ ในนามตัวแทนของ ANC กองกำลังพันธมิตรร่วมอุดมการณ์โค่นล้มโนอาห์(ANC : Anti Noah Corps) เราขอให้คำมั่นกับพลเรือนของโนอาห์ว่าหากตรวจสอบแล้วว่าพวกคุณเป็เพียงแค่พนักงาน หรือผู้รับจ้างเท่านั้น”
“…”
“พวกคุณจะไม่มีความผิดใดๆ แน่นอน ด้วยเกียรติของผู้นำประเทศ”
“..ตกลง พวกเรา..พลเรือนทั้งหมดของโนอาห์จะปฏิบัติตามข้อเสนอของ ANC”
.
..ทางเดินไปห้องผ่าตัด
..คิล
น้ำหนักตัวของไอ้คนที่หมดสติที่ถูกแบกอยู่บนหลังไม่ได้หนักอะไรแต่ไม่รู้ทำไมร่างกายถึงได้รู้สึกเหนื่อยล้าขนาดนี้..อยากจะถอดหน้ากากออกซิเจนจะแย่ อึดอัด อากาศก็ใกล้หมด แต่อิชะบอกว่ายังยืนยันค่าของสารพิษในอากาศไม่ได้..ทนมันต่อไป บอกตัวเองว่าต้องเร่งและเร่ง อาการของคีย์น่าเป็ห่วง ถึงจะกลับมามีลมหายใจหลังจากทำซีพีอาร์ให้แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่ามันจะไม่จากโลกนี้ไปก่อนถึงมือหมอ ..เลี้ยวซ้ายข้างหน้าเดินไปตามทางอีกสิบเมตรก็จะถึงห้องผ่าตัด อิชะจัดการต่อได้แน่ แค่นี้ก็เรียบร้อยอยากเจอหน้าไอ้เด็กนั่นจะแย่ แค่นึกถึงหน้ากวนๆ ของมัน ..ก็รู้สึกดีแปลกๆ ..แต่แล้วขาทั้งสองข้างก็ต้องหยุดชะงักเพราะมีคนยืนขวางเต็มทางนับสิบ มีไอ้คนที่ตายยากตายเย็นเดินฝ่าพวกของมันออกมายืนอยู่ด้านหน้า
“..ไง”
“ฉันรีบ ไม่มีเวลามายืนคุยกับนาย ขอทางด้วย ตอนนี้คีย์อาการหนัก”
“..ก็เื่ของคุณคีย์สิ ไม่เห็นเกี่ยวกับฉัน”
“แต่นี่มันลูกของประธานโนอาห์?”
“แล้วยังไง”
“!!!”
“ฉัน..โทนี่ ฉิน ไม่เคยมีใครอยู่เหนือฉันทั้งนั้น”
“นายนี่มัน.. งั้นคงพูดดีๆ กันไม่ได้”
“จริงๆ ก็ได้นะ แค่นายไปกับฉันดีๆ รู้อยู่แล้วนิว่าตัวเองเป็ ‘โคลน’ตัวทำเงินของท่านประธาน ถ้านายไปกับฉัน คุณคีย์ก็อาจจะรอด”
“หึ นายคิดว่าฉันจะยอมไปดีๆ ไหมล่ะ”
“ฉันก็ไม่ได้คิดว่านายจะยอม..” มันพูดยังไม่ทันจบก็โบกนิ้วเรียกให้พรรคพวกเดินดาหน้าเข้ามา
..ขอเวลาฉันสองนาที นึกบอกคีย์ในใจแล้ววางมันลงพิงกับผนัง ..ยังหายใจอยู่ถึงตาจะยังปิดเหมือนคนนอนหลับลึก..จากหางตาในมุมเกือบร้อยแปดสิบองศามันคนนึงเดินเข้ามาและตั้งท่าจะยกเท้าสูง ..คงกะเตะเข้าที่หัวหึ ไอ้พวกไม่มีฝีมือแถมยังไร้จรรยาบรรณไม่เห็นรึไงว่ายังไม่ทันวางคนป่วยเสร็จเรียบร้อย! มือข้างที่ว่างยกปัดเข้าที่ข้อเท้าของไอ้คนไม่มีมารยาทตามด้วยะโสองขาคู่ถีบตามเข้าที่ท้องของมัน หวังจะใช้มันแทนลูกโบวลิ่งเก็บสไตรค์เพื่อลดเวลาต่อสู้..ได้ผล พวกมันล้มลงไปนอนกองกับพื้นเกินครึ่ง ซึ่งไม่มีไอ้จอมตายยากอยู่ในนั้น พวกของมันที่เหลือตีโอบเข้ามาจากด้านหลังคงไม่คิดเสียเวลาเหมือนกัน มันคนนึงะโขึ้นบนหลังและใช้แขนหนารัดที่คอ เพื่อนของมันตามเข้าปล่อยหมัดหนักที่หน้าท้อง..ไม่แรงเท่าไหร่ ยังไม่ทันที่มันจะซ้ำ ไอ้คนบนหลังก็ร้องลั่นด้วยความเ็ป เพราะถูกทิ้งตัวเอาหลังลงกระแทกเข้ากับพื้นอย่างรวดเร็วส่วนไอ้คนด้านหน้าก็โดนปลายเท้าเตะอัปเปอร์คัตเสยเข้าใต้คาง ..ไม่ทันมองเต็มๆ แต่คิดว่าร่างของมันคงลอยกระเด็นไปไกลในสภาพกลับเข้าสังเวียนต่อไม่ได้..พวกมันทยอยล้มร่วงเป็ใบไม้ แต่ก็ยังไม่หมด ตอนนี้ถ้าได้ถอดหน้ากากที่ออกซิเจนใกล้หมดร่างกายคงจะพร้อมลุยต่อมากกว่านี้..
.
..ห้องผ่าตัด
..อาร์
ทำไมไอ้คิวมันช้าขนาดนี้!! ..ร้อนใจกว่าอิชะก็น่าจะเป็ผมที่เดินวนมันไปมาอยู่หน้าประตูด้านในของห้องผ่าตัดที่เตรียมอุปกรณ์ไว้ช่วยชีวิตคีย์เรียบร้อย
“ผมจะออกไปข้างนอก” บอกอิชะไปแบบนั้น เพราะขืนยังยืนหายใจอยู่แบบนี้คงได้ตายเพราะความรู้สึกอึดอัดของตัวเองแน่
“ผมไปด้วย”
“ไม่ได้ คุณเป็หมอของคีย์ คุณควรพร้อมที่สุดเมื่อเขามาถึงที่นี่”
“..งั้นฝากด้วยครับ” อิชะไม่ดื้อกับเหตุผลที่ผมให้ ผมรีบหยิบหน้ากากออกซิเจนที่ยังเหลืออยู่สวมเข้าที่หน้าแล้วเดินออกจากห้องทันทีที่ประตูชั้นในของห้องผ่าตัดเปิดออก ก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกดังทะลุผ่านผนังห้องเข้ามาเบาๆ..ไม่บอกก็รู้ว่าข้างนอกนั่นเกิดอะไรขึ้น ผมกดปุ่มเปิดประตูอัตโนมัติพอเดินออกมาก็เห็นพวกหมาหมู่กำลังรุมคิว!! ส่วนคีย์..หมดสตินั่งอยู่ที่พื้นไกลออกไปพอประมวลเหตุการณ์เสร็จก็วิ่งเข้าหาพวกของมันที่ยืนหันหลังให้ ใช้แขนล็อกเข้าที่คอแล้วหักบิดโค้งจนมันหมดสติล้มลงอย่างเงียบๆ
“คุณอาร์ไม่เก่งเื่การต่อสู้ประชิดตัว ถ้าไม่มีอาวุธแล้วคู่ต่อสู้มาเยอะ ผมว่า.. คุณอาร์วิ่งหนีดีกว่า”
มันเป็บ่ายแก่ๆ ของวันหนึ่งในหน้าร้อน ในห้องฝึกที่บ้านและเป็วันที่เราอยู่กันแค่สองคน..ตอนนี้เื่สมัครเข้าเป็หน่วยลับกำลังอยู่ในหัวสมอง พอคิวเป็ได้ผมก็อยากเป็ด้วย การฝึกการต่อสู้เลยเป็สิ่งที่จำเป็ ผมต้องเชี่ยวชาญให้ได้ คงไม่ยากเท่าจำชื่อเซลล์ประสาทในสมองแถมผมยังมีแต้มต่อ เพราะมีหน่วยลับติวเข้มให้แบบตัวต่อตัว
“คนเป็หน่วยลับเขาควรทำแบบนั้นรึไง ถ้ามีใครเห็นคงได้เก็บไปแบล็คเมลล์แน่”
“ผมไม่ได้บอกให้หนีแบบหนีไปเลย แต่ผมกำลังบอกว่าให้หนีไปตั้งหลัก หาที่ที่มันเหมาะกับการจัดการ”
“…”
“ในเมื่อเราจัดการพวกมันทีเดียวหลายๆ คนไม่ได้ เราก็ต้องหนีเพื่อล่อ.. ล่อให้พวกมันแยกกัน เราก็จะเพิ่มโอกาสในการซัดพวกมันได้”
“…” ผมพยักหน้าเข้าใจ ..แล้วก็ไม่บอกแต่แรก
“ถ้ามีซอยมีตรอกให้หลบ ก็หลบ พอมันเผลอก็เข้าโจมตีจากด้านหลัง เคลียร์ทีละคนและต้องแบบเงียบๆพวกมันจะได้ไม่แห่กันมา”
“ยังไง? ไอ้ที่ว่าจากด้านหลัง เงียบๆ”
“จริงๆ ครูฝึกก็สอนแล้ว?”
“นายก็รู้ว่าฉันอ่อน..”
“คุณอาร์แค่ไม่สนใจตังหาก”
“เออ”
“คุณอาร์ก็แค่..” คิวพูดไปด้วย แล้วก็สอนไปด้วย มันเดินอ้อมมาที่ข้างหลังของผม“..ก่อนอื่น เอาแขนรัดเข้าที่คอแบบนี้”
“…”
“ไงครับ อึดอัดใช่ไหม”
“อืม”
“คุณอาร์ต้องออกแรงทั้งหมด โดยต้องไม่กลัวว่าจะเผลอทำมันตาย”
“!!!”
“อีกมือกดเข้าที่ตำแหน่งนี้.. ไม่ก็ใช้มือของข้างที่รัดนั่นแหละกด แล้วจับคอให้งอลงอย่าลืมว่าต้องปิดปากมันไว้ด้วย เพราะมันต้องแหกปากแน่”
“…”
“ยิ่งคุณอาร์ทำได้เร็วเท่าไหร่ โอกาสรอดของคุณอาร์ก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น”
“…”
“ลองดูหน่อยนะครับ”
“..อืม” เป็ผมที่เดินอ้อมเข้าข้างหลังของคิวบ้าง ..ทำตามทุกขั้นตอนที่มันสอนกว่าจะทำถูกและหวังผลได้จริงก็เล่นเอาเหนื่อย เพราะไอ้คิวมันสอนแบบจริงจังและตั้งใจมากไม่ยอมให้ผมหยุดพักสักนิด
“งั้นถ้าเราเป็ฝ่ายโดนล็อกคอแบบนี้บ้างล่ะ?” ไอ้คิวถามผม
“..ก็” ผมพยายามเอามือสอดใต้แขนของคิวที่รัดคอของผมทั้งที่มันรัดไว้หลวมๆ มือของผมก็ยังแทรกเข้าไปไม่ได้ ..ต้องทำไงวะไอ้คนตัวสูงกว่านิดหน่อยเห็นผมออกอากาศหงุดหงิด มันเลยกระซิบที่ข้างหู
“คุณอาร์ก็แค่ก้มตัวลง ออกแรงงัดแบบรวดเร็ว แล้วม้วนตัวไปพร้อมกัน..แบบนี้”
..อั่ก!!!! “โอยยย ไอ้เชี่ยคิววว” ทั้งที่ผมนอนทับอยู่บนตัวของมัน และเป็มันที่กระแทกกับพื้นแข็งแต่กลับเป็ผมที่ร้องเสียงหลง
“มือที่รัดอยู่ก็จะคลายออกทันที”
“ทำไมไม่บอกก่อนวะ ใหมด”
“…”
“แล้วไหนบอกมือจะหลุด มือมึงก็ยังอยู่บนคอกูเนี่ย”
“ก็คุณอาร์ยังไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงมาจริงๆ”
“…”
“..แล้วผมก็ไม่ยอมปล่อยมือเองด้วย”
“จะฆ่าให้ตาย?”
“ใช่ ผมจะฆ่าคุณอาร์ให้ตายคามือผมเลย” มันพูดจบก็เอามือล้วงเข้าไปใต้กางเกงของผม!
“ไอ้คิว!!”
“อยากตายอยู่ตรงนี้ หรือว่า..”
“จะว่าอะไร.. กูเหนียวไปทั้งตัวแล้ว อยากอาบน้ำ”
“งั้นผมไปอาบให้”
“ไม่ต้อง!”
“งั้นผมไม่ปล่อย”ไอ้คิวไม่พูดเปล่ายังเอาขาสองข้างรัดลำตัว่ล่างของผมไว้ ในขณะที่มือของมันก็ยัง..
“ว่าไงครับ หรือว่า..ตรงนี้”
“อืออ..” เสียงครางต่ำของผมคงแทนคำตอบได้ เพราะมันพลิกตัวเองขึ้นอยู่ข้างบนและปล้นลมหายใจของผมทันที
..ดีที่ตั้งใจเรียนวิชาจากไอ้คิวมา ผมจัดการพวกมันสลบไปได้หลายคน พวกมันบางคนเริ่มรู้ตัวและหันหลังมาคิวเองก็เหมือนกัน
“มาทำไม!” ไอ้คิวส่งเสียงดังมาจากอีกฝั่งทั้งที่กำลังซัดพวกมันที่รุมล้อม
“ก็มาช่วยมึงกับคีย์”
“ไม่เห็นจำเป็ แต่ไหนๆ มาแล้ว ก็ช่วยเอาคีย์ไปทีมันดูไม่ค่อยดีแล้ว”
ผมพยายามหลบหลีกมากกว่าจะต่อสู้กับพวกมันเพื่อไปให้ถึงคีย์คิวเองก็คอยกันพวกมันไว้ให้ ..ผมหิ้วปีกของคีย์โดยที่สองเท้ากับมือที่ว่างก็เตะถีบปัดพวกมันเป็ระยะจนมาถึงห้องผ่าตัดในที่สุด
“อิชะ!”
“คีย์!”
“รีบช่วยคีย์ ผมจะไปช่วยคิว”
“…” อิชะพาคีย์ไปที่เตียงในห้องผ่าตัด และใส่เครื่องช่วยหายใจสีหน้าของอิชะไม่ดีพอๆ กันกับคีย์ที่หมดสติ คนนึงหน้าซีดเพราะร่างกายป่วยแต่อีกคน..ใจกำลังป่วยเพราะคนรักนอนเจ็บและเสี่ยงจบชีวิต
“ผมเชื่อว่าคีย์จะผ่านไปได้”
“…”
“ผมจะรีบกลับมาช่วยนะครับ”
“ขอบคุณครับหมออาร์”
“นายจะออกมาอีกทำไม ฉันจัดการพวกมันเองได้”
“สองหัวดีกว่าหัวเดียว”
“ฉันไม่เข้าใจ”
“เอาเป็ว่า ช่วยกันจะได้จบเร็วๆ”
ผมดูออกว่าคิวเองก็ล้ามาก เพราะถ้าเป็คิวที่ร่างกายพร้อมสมบูรณ์จำนวนคนแค่นี้ไม่น่าเกินห้านาที ไหนจะร่องรอยเืตามตัวกับที่มือ ดูไกลๆ ก็รู้ว่าาเ็ไม่น้อยละอองน้ำใต้หน้ากากก็ออกมาก ..มันกำลังจะขาดออกซิเจน!!
“คิว! รีบเข้าไปที่ห้องผ่าตัดซะ มึงกำลังจะช็อก”
“..เพราะอากาศน่ะเหรอ”
“ใช่!”
“ง่ายนิดเดียว”ไอ้คิวพูดจบก็กระชากหน้ากากของคู่ต่อสู้ของมันออกแล้วสวมบนหน้าของตัวเองแทน “ไงแค่นี้ก็เรียบร้อย”
“…”
“น่าจะคิดได้ก่อนหน้านี้ ค่อยยังชั่ว”
แล้วไอ้คิวก็เปิดฉากลุยกับพวกมันต่อ ผมเองก็เหมือนกัน ..คงอีกไม่นานปรายตามองเห็นพวกมันเหลือยืนอยู่ไม่ถึงห้าคน ผมหยุดยืนหอบที่เหลือปล่อยให้คิวจัดการไป ผมควรเตรียมสติสำหรับการดูแลมันหลังการต่อสู้ไหนจะคีย์ที่ไม่รู้ว่าได้สติรึยัง
“มองดูคนรักเพลินเลยนะครับคุณอาร์” ผมหันหลังไปมองเ้าของเสียง
“..โทนี่!” ผมถีบเข้าที่ท้องของมันทันทีกลัวว่าถ้าเปิดโอกาสให้มันแม้เพียงเสี้ยววิ ผมอาจเพลี่ยงพล้ำเสียท่าให้มันผมรีบพุ่งตัวตามปล่อยหมัดเข้าที่หน้าของมันไม่ยั้งแม้มันจะล้มลงนอนอยู่ที่พื้น แต่ถึงเืจะกลบปากและผมหยุดเหนื่อยหอบ มันก็ยังแสยะยิ้มออกมาได้
“หมัดหนักใช้ได้นะครับคุณอาร์” พูดจบมันก็หัวเราะในลำคอ“แต่ถ้าผมยังไม่ตายคุณอาร์ก็ยังไม่ปลอดภัยนะครับ” มันยกตัวขึ้นเอาอกหนากระแทกตัวผมจนเป็ผมที่เซถอยออกจากตัวของมันเผลอสติหลุดนิดเดียวมันก็ยืนอยู่ข้างหลังขณะที่ผมกำลังคุกเข่าเท้าของมันเหยียบหนักอยู่บนน่องขาทั้งสองข้าง ส่วนมือก็ถูกบิดไพล่หลังจนหลุดเสียงร้องขณะที่พวกของมันคนสุดท้ายก็ล้มลงใต้ปลายเท้าของคิว
“!!!”
“ไง..นัมเบอร์ซีโร่ จะยอมไปกับฉันดีๆ ได้รึยัง”
“!!”
“บอกเลยนะว่า ต่อให้เป็คุณอาร์ที่ฉันอยากได้ ยังไงเื่ผลประโยชน์ก็ต้องมาก่อน”ไอ้โทนี่เอามีดปลายแหลมจ่อเข้าที่ลำคอของผมของเหลวซึมไหลทันทีที่ปลายแหลมทะลุผ่านเนื้อ
“ไม่ต้องสนกู จัดการมันซะ!”
“ปากเก่งจังเลยน้าคุณอาร์ มันไม่ง่ายเหมือนในหนังหรอกนะอย่าคิดว่าคนดีต้องเป็ฝ่ายชนะมันทุกครั้ง”
..กูจะทำให้ดู ผมล้มตัวลงนอนและหมุนตัวไปด้านขวา ขาสองข้างหลุดจากน้ำหนักที่กดทับของโทนี่ฉินทันที คิดว่าคิวน่าจะมาถึงตัวและรับ่จัดการโทนี่ต่อได้แน่นอนแต่หนึ่งในพวกของมันดันลุกขึ้นมารั้งคิวไว้ได้ แค่จังหวะเดียวเท่านั้น ผมก็ถูกลำแขนใหญ่ของไอ้โทนี่กระชากให้ยืนขึ้น..หายใจแทบไม่ออกเพราะแรงรัดที่คอ
“ปล่อยเด็กนั่นซะ!”
“ถ้าฉันไม่ปล่อย นายจะทำอะไรได้ แน่จริงก็เข้ามา..”
“ไม่ต้องท้า!” ไอ้คิววิ่งเข้ามาหาผมกับโทนี่พร้อมกับหมัดที่ง้างพร้อมผมหลับตาสนิทเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะหลบแรงปะทะของคิวยังไง
………………………..
..ไม่เกิดอะไรขึ้น! ผมลืมตาขึ้นดู เห็นคิวคุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยระยะห่างเพียงเมตร!
“ดีนะที่ยอมเสียเวลาไปหาของชิ้นนี้มา”
“!!!”
“โคลนโง่เง่าอย่างนาย ยังไงก็เป็ได้แค่อาวุธที่ต้องทำตามคำสั่งมันจะไปมีความคิดเป็ของตัวเองได้ยังไง”
ผมมองไปที่มือของโทนี่ ..อุปกรณ์หน้าตาคล้ายไอแพต บนหน้าจอมีหน้าตาคล้ายปุ่มควบคุม..อย่าบอกนะว่า..!
“ฉันจะให้แกมีความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดก่อนแกจะถูกรียูสเป็แค่อาวุธโง่ๆ”ไอ้โทนี่พูดพลางออกแรงกดมีดเข้าที่ลำคอของผม ความปวดแสบทำผมกลั้นหายใจ ..จะไม่ส่งเสียงร้องเด็ดขาด!
“ความอดทนเป็เยี่ยม แต่ผมชอบฟังเสียงไง ทำไมไม่ร้องล่ะครับ” มันยิ่งกดมีดให้จมลึกและกรีดลากเป็ทางสองมือของผมพยายามปัดป้องขัดขืน แต่ก็ไม่มีผลอะไรกับความแข็งแกร่งที่ต่างชั้น ..เจ็บจนอยากร้องะโแต่กลับไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา ..ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ เืของตัวเองไหลอุ่นเปรอะเปื้อนคอผมหายใจแรงเหมือนปลาแห้งขาดน้ำ ความรู้สึกใกล้ตายคงเป็ประมาณนี้
“ปล่อย..” เสียงของคิว.. มันพยายามพูดทั้งที่โดนควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย
“โอ๊ะโอว นายนี่มันอึดถึกสมกับที่เป็ตัวท็อป”
“!!!” คิวพยายามที่จะขยับร่างกาย แต่มันเป็ไปไม่ได้ ชิปที่อยู่ในสมองของคิวตอนนี้ไม่ต่างจากแม่กุญแจขนาดใหญ่ที่ล็อกอยู่กับโซ่เส้นหนาที่พันรอบตัวคิว..ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว
“..ไม่ต้องสนใจกู! อย่างมากก็แค่ตาย อย่าฝืนขยับตัวเด็ดขาด สมองของมึงรับไม่ไหวแน่”ใช่ เซลล์สมองต้องเกิดความเสียหาย ..มันอันตรายถึงชีวิต!
..แต่คิวก็ฝืนลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก “แต่ฉะ.. ฉัน.. จะ.. ไม่..ยอม.. ให้.. ใคร.. มาทำอะไรนายได้!” พูดจบคิวก็พุ่งตัวเข้าหาโทนี่มันชนร่างใหญ่จนกระเด็นออกจากตัวของผม
“รีบไปหาอิชะซะ!!” คิวะโบอกผม ถ้ามองไม่ผิด ..มันมีเืไหลออกมาจากตา!!!!
“กูไม่ไป!”
“ฉันบอกให้รีบไป อย่าอยู่เป็ภาระ”
“!!!” คิวพูดถูก ขืนผมยังยืนอยู่ตรงนี้ คิวก็ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ผมกุมคอที่เปื้อนเืและเดินห่างออกไปจากจุดต่อสู้อย่างน้อยโทนี่ก็ลากผมเข้าไปเกี่ยวไม่ได้อีก แต่จะให้ทิ้งคิวไป ..ผมก็ทำไม่ได้เหมือนกัน
.
..คิว
“ฉันบอกให้รีบไป อย่าอยู่เป็ภาระ” พูดเก่งทำเท่ทั้งที่ข้างในหัวปวดจนแทบจะะเิตาสองข้างก็เริ่มพร่าเบลอ หน้าก็เปื้อนทั้งของเหลวข้นที่ออกจากตากับจมูก ..หึ แค่ต้องเคลียร์ไอ้บ้านี่ให้จบๆไปสักที ปล่อยหมัดตรงซัดเข้าที่หน้าของมัน ..ถึงจะหลบได้ แต่มันก็หลบขายาวๆที่ยกเตะสูงฟาดเข้าที่คอไม่ทัน แถมก่อนที่มันจะเซล้มก็โดนเท้าคู่กระแทกที่อกหนาเต็มแรงจนตัวมันปลิวไปปะทะกับเสาเหล็กและล้มล่วงลงนอนกับพื้นแต่มันก็ไม่ได้สลบอย่างที่ใจหวัง มันลุกขึ้นยืนแทบจะทันที และคว้าเอาของสะท้อนแสงออกจากอก..มีดพก! มันคว้างมาแบบเต็มแรงมือ ..พลาดไปนิดเดียว แต่ก็เฉี่ยวเข้าที่เนื้ออกจนได้เืมันไม่ปล่อยโอกาสแม้ตอนคู่ต่อสู้เผลอ วิ่งเข้ามาจู่โจมเตะตอกที่ท้อง ..เล่นเอาจุกแถมตอนนี้ภาพที่เห็นก็แย่ลงเรื่อยๆ การเคลื่อนไหวร่างกายก็ช้าลง ..ต้องรีบจบคิดเสร็จก็วิ่งเข้าปะทะมันอย่างบ้าคลั่ง เอาหัวกระแทกจนมันได้เื..
.
..อาร์
ผมทนมองต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว สภาพของคิวแย่เต็มที การเคลื่อนไหวของมันในตอนนี้มาจากประสาทสั่งการแบบอัตโนมัติที่ร่างกายคุ้นชินทั้งหมดเซลล์สมองของคิวในตอนนี้เสียหายจนรักษาไม่ได้อีกแล้ว ..น้ำตาอุ่นๆของผมไหลอาบสองแก้ม าแที่คอไม่ได้ทำให้ผมเ็ปอย่างที่ควรจะเป็ ..พอได้แล้ว!!ต่อให้ผมะโบอกมันไป เสียงของผมก็คงไปไม่ถึงคิวแน่วแน่กับความตั้งใจของมันทุกครั้ง ไม่ว่าตอนนี้มันจะเป็คิวคนไหน.. คิวสู้กับโทนี่ฉินแบบไม่คิดถึงอะไรทั้งนั้น ทุกการเคลื่อนไหวของมันทำผมเ็ป ..าแที่เพิ่มขึ้นเืที่หยดไหลไปตามทาง ความทรมานที่มันไม่ยอมแสดงออกมา..จนกระทั่งแรงรัดสุดท้ายที่มันใช้กับคอของโทนี่ ฉิน คนร่างหนาที่อยู่ใต้อาณัติของคิวดิ้นขลุกขลักพยายามกระทุ้งศอกหนักๆเข้าที่ท้องของคิวหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ผล..คิวของผมอยู่ในโหมดปิดกั้นการรับรู้ถึงความเ็ปไม่ก็อยู่ในภาวะต่อสู้แบบแลกชีวิต และในที่สุด..มันก็ทำสำเร็จ โทนี่ร่างแข็งเกร็งสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานก่อนจะหมดลมหายใจ ..จบสิ้นกันทีผมรีบวิ่งเข้าไปรับร่างของคิวที่ทิ้งตัวลงหลังจากมันคลายอ้อมแขนออกจากคอของซากศพผมจับคิวขึ้นหลังแล้วรีบแบกมันกลับมาที่ห้องผ่าตัด ..อิชะเป็หมอที่เก่งมากอิชะดูแลคีย์มาตลอดชีวิตได้ อิชะก็ต้องรักษาคิวได้.. ผมพยายามหยุดเสียงสะอื้นเพราะกลัวว่ามันจะะเืไปถึงคิว..มันเจ็บมากพอแล้ว
“..จะ ..ร้อง ..ทำไม” คิวพยายามเปล่งเสียงพูด
“เื่ของกู.. มึงไม่ต้องพูดมาก”
“หึ” มันส่งเสียงในลำคอก่อนจะเงียบไปจนผมใจเสีย
“คิว! มึงยังอยู่ใช่ไหม”
“จะ.. เอา.. ไง.. แน่..” เสียงของคิวติดๆ ขัดๆ และช่างแ่เบา ไม่ต่างจากใจของผม..มันเต้นอ่อนแรงลงทุกที
“กูยังอยากได้ยินเสียงมึง..ต่อไปเรื่อยๆ”
“ดี.. ใจ..”
“กูก็ดีใจที่ได้เจอมึงอีก อดทนหน่อย ใกล้ถึงมือหมอแล้ว”
“นาย.. ก็.. หมอ..”
“ไม่..” ..ตอนนี้ผมไม่เหลือสติไว้รักษาใครทั้งนั้น
“นาย.. เป็..”
“…”
“เป็.. ให้.. ที..”
“ไม่.. กูเป็ไม่ไหว แต่ไม่ต้องห่วงนะ มีอิชะทั้งคนเขารักษามึงได้แน่” ผมพยายามข่มเสียงที่สั่นเครือ แต่ร่างกายผมมันไม่เชื่อฟัง น้ำตาก็ไหลรื้นท่วมจนผมมองทางไม่ถนัดมันเอ่อร้นเต็มกรอบตาจนเห็นภาพโมเสค
“เอา.. ใจ.. ฉัน.. ให้คีย์..”
ขาของผมเดินช้าลง “มึง..”
“ฉัน.. กำลัง.. จะ.. ตาย..”
“…”
“รู้.. ใช่.. ไหม..”
“…” ผมพยักหน้า เท้าสองข้างก้าวเดินด้วยความหนักหน่วงหัวใจของผมเต้นไม่เป็จังหวะ ผมเม้มริมฝีปากแน่นกล้ำกลืนคำพูดและความรู้สึกที่ดำดิ่งมันเป็่เวลาที่ผมไม่เคยคิดจินตนาการ ..มันเร็วเกินไปผมเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะได้คิวกลับคืนมา ..คิวคนใหม่ที่ยังคงเป็คิวผมกำลังจะสร้างความทรงจำใหม่กับมันอีกครั้ง แต่ตอนนี้..ผมไม่เหลือโอกาสอะไรอีกแล้ว..ไม่ว่าจะกับคิวคนไหน
“ทำ.. ได้.. ไหม..” เสียงของคิวเบาลงทุกที
“..ได้สิ” ผมพูดทั้งที่ทนเก็บความรู้สึกไว้แทบไม่ไหว ใจของผมแทบจะแตกออกเป็ชิ้นๆ
“ขอบ.. ใจ..” เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจของคิวเต้นอ่อนลงผมััมันได้ผ่านแผ่นหลัง ..เวลาของคิวใกล้หมดแล้ว ผมกระชับมือแน่น เร่งฝีเท้าจนมาถึงห้องผ่าตัดอิชะมองผมด้วยความใ
“เกิดอะไรขึ้นครับ!!”
“คุณ..เคยผ่าตัดหัวใจไหมครับ” ผมไม่สามารถพูดโดยที่เสียงยังเป็ปกติ
อิชะนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะตอบ “ผมซ้อมเปลี่ยนหัวใจมาเป็ร้อยรอบเพื่อที่จะผ่าตัดให้คีย์..”
“..ดีครับ”
“…”
“คุณคงได้ผ่าตัดให้คีย์จริงๆ สักที”
“คุณหมายความว่า..”
“คีย์มีหัวใจที่เหมาะสมที่สุด..ของคิว”
“…”
“คิวอยากให้หัวใจของมันกับคีย์.. ไม่มีเวลาอธิบายอะไรแล้วครับคุณรีบเตรียมตัวดีกว่า” ผมพยายามหลบตาของอิชะที่มองมา ..ผมอยากจะเห็นแก่ตัวอยากจะบอกให้อิชะรักษาสมองให้คิว อยากจะขอร้องให้ยื้อชีวิตของคิวให้ผมอยากจะบอกว่าคีย์ยังอยู่ต่อไปได้โดยไม่ต้องใช้หัวใจของคิว ..ทำเพื่อผมได้ไหม
“..ครับ แต่หมออาร์จะเป็ผู้ช่วยผ่าตัดได้ใช่ไหมครับ”
ผมยิ้มตอบทั้งน้ำตา.. กดความรู้สึกเ็ปไว้ข้างใน และหายใจลึก“ได้สิครับ คิวขอผมไว้ ..ภารกิจสุดท้ายของมันกับผมที่จะทำด้วยกัน”
“ขอบคุณมากครับ”
..ทั้งผมและอิชะต่างสวมชุดคลุมสำหรับผ่าตัดไฟสว่างฉายเหนือร่างของคนหน้าเหมือนกันที่ต่างนอนสงบนิ่ง ..คนหนึ่งโอกาสรอดชีวิตเป็ศูนย์ส่วนอีกคนยังมีโอกาสใช้ชีวิตต่อ
“หมออาร์พร้อมนะครับ”
“ครับ”
“รบกวนด้วยครับ”
..มันเป็ครั้งแรกของผมในการเป็ผู้ช่วยในห้องผ่าตัดผมควรจะรู้สึกตื่นเต้น ตื่นตัว แต่สติและสองมือของผมตอนนี้กลับกำลังทำหน้าที่ตามคำสั่งเท่านั้นเพราะหัวใจของผมมันด้านชาไปหมด ..เปลือกตาที่ปิดสนิทราวกับคนนอนหลับเป็ใบหน้าที่ผมแอบมองมาตลอดนับครั้งไม่ถ้วนคิวชอบคิดว่าตัวมันตื่นก่อนในทุกครั้งที่เราหลับไปด้วยกัน ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็ผมตังหากที่ตื่นขึ้นมาเพื่อจ้องมองมันที่กำลังหลับอยู่ข้างๆ ..เพราะผมไม่กล้ามองมันเต็มตาสักครั้งเวลาได้อยู่ใกล้..กลัวว่าตัวเองจะเผลอแสดงออกมากเกินไปว่ารู้สึกกับมันมากกว่าแค่เพื่อนร่วมงานหรือคู่นอน จนกระทั่งคืนที่ผมสารภาพความในใจออกไป ..คิวรู้สึกเหมือนกันกับผมผมดูออกมาตลอด ติดแค่ไอ้คิวมันไม่กล้า.. เรากำลังจะเริ่มสถานะของคนรักที่ชัดเจน แต่มันก็กินเวลาได้แค่สามวันก่อนที่คิวจะถูกพาตัวจากผมไป
..ผมมองหัวใจของคิวที่ถูกประคองอยู่ในมือและมองไปที่ใบหน้าของคนที่ผมรัก ..งานชิ้นสุดท้ายของเรากำลังจะสำเร็จลุล่วง ..มึงเก่งมากคิวกูจะทำให้ได้เหมือนมึง
..มันไม่ง่ายเลยกับเวลาร่วมสามชั่วโมง จนการผ่าตัดปิดแผลของคีย์เลร็จเรียบร้อยและร่างของคิวที่ได้รับการดูแลเป็อย่างดีโดยอิชะ ..ผมยืนยิ้มทั้งที่รู้สึกอิดโรย
“หมออาร์.. ขอบคุณมากนะครับ”
“เป็การผ่าตัดที่ยอดเยี่ยมมากครับ”
“แต่ถ้าผมไม่ได้ผู้ช่วยที่มีความสามารถ ผมคงทำมันไม่ได้แน่”
“ขอบคุณครับ” ผมยิ้ม มันเป็ประสบการณ์ที่ดีมากแม้ว่าความรู้สึกของผมตอนนี้มันจะ..
“ไอ้อาร์!” ผมหันไปมองต้นทางของเสียงนายพลพละพ่อของผมยืนอยู่ที่หน้าประตูชั้นนอกของห้องผ่าตัด พ่อคงเข้ามาหลังจากสัญญาณไฟหน้าห้องบอกว่าการผ่าตัดได้เสร็จสิ้นลงแล้วตามมาตรฐานการรักษาผมเดินไปหาพ่อ พลางถอดหมวกและเสื้อคลุมที่เปื้อนเืออก
“..พ่อ” พ่อดึงผมเข้าไปกอดแน่น
“แกไม่เป็ไรสินะ”
“อืม ผมสบายดี”
“ไอ้คิวอยู่ไหน”
พอได้ยินคำถาม ..น้ำตาที่เก็บกลั้นมาตลอดก็กลับไหลออกมาอีกครั้ง ผมจะทำยังไงต่อไปในวันที่ผมจะไม่มีคิวอีกแล้ว
.
.
1K
