ดังนั้นเมื่อเครื่องบินบินผ่านเหนือ ูเาไฟฟูจิ เขาจะสามารถถ่ายรูปของมันจากมุมสูงได้ และไม่ผิดหวังเขาสามารถถ่ายรูปอันสวยงามของูเาไฟฟูจิได้ ท่ามกลางทะเลหมอกมันโผล่ขึ้นมาให้เห็นยอดที่มีหิมะสีขาว ทะเลหมอกที่ฐานสะท้อนประกายแดงส้มระเรื่อนับว่าเป็ภาพที่หาดูได้ยากเขานึกเสียดายแทนคนที่นั่งตรงกลางกับคนที่นั่งด้านขวาของเครื่องบินที่ไม่ได้มีโอกาสเห็นภาพอันงดงามเช่นนี้
ต่อมามีแอร์โฮสเตสเข้ามาสอบถามผู้โดยสารทุกคนและแจกใบลงทะเบียนเข้าประเทศ แน่นอนเขาเขียนเรียบร้อยั้แ่สนามบินดอนเมืองแล้วมันประกอบด้วยข้อมูลเช่นสถานที่เดินทางไป เที่ยวบินขาเข้าและแบบกรอกการนำสิ่งของต้องห้ามต่างๆ ที่แทบจะกาลงในช่องว่างไม่และไม่มีเท่านั้นลงไป
จากนั้นมีการประกาศเกี่ยวกับสภาพอากาศที่สนามบินปลายทางรวมถึงเวลาที่ต่างกันของประเทศปลายทาง ที่ญี่ปุ่นเวลาเร็วกว่าประเทศไทยสองชั่วโมงเครื่องเทคออฟบินขึ้นจากดอนเมืองราวเที่ยงคืนครึ่งบินมาห้าชั่วโมงควรจะเป็เวลาหกโมงเช้าแต่ทันทีที่เครื่องลงเวลาท้องถิ่นจะกลายเป็แปดนาฬิกา หากผู้โดยสารไม่ตรวจสอบเวลาเครื่องลงที่สนามบินปลายทางให้ดี การจองตั๋วรถไฟหรือรถโดยสารจะต้องเจอปัญหาอย่างแน่นอน
ด้วยความสนใจในสภาพแวดล้อมนอกเครื่องบินวันนี้อากาศเหนือท้องฟ้าญี่ปุ่นบริเวณนี้ มีทัศนะวิสัยโล่งเขาเห็นสะพานสายรุ้งและเมืองโตเกียวอยู่ด้านล่าง หลังจากผ่านโตเกียวเครื่องบินแท๊กซี่*ออกไปทางมหาสมุทรทางขวามือทำให้เห็นชายฝั่งที่มีหมู่บ้านพอสมควร หลังจากเครื่องตีวนแล้วปักหัวลงสนามบินนาริตะ
ในที่สุดการเดินทางที่ยาวนานห้าชั่วโมงก็สิ้นสุดเครื่องแท๊กซี่* บนรันเวย์อย่างรวดเร็ว ถึงแม้ใช้เวลามากกว่าปรกติแต่ตอนนี้เข้ามาถึงสนามบินนาริตะแล้ว
หลังจากเครืองลงจอดเขาไม่รีบร้อนที่จะออกจากเคบิน เครื่องของสายการบินนี้ส่วนใหญ่จะเหมาจอด ประตูที่เก้าสิบแปดหรือเก้าสิบเก้าของเทอร์มินอลที่สองเสมอ (สนามบินนาริตามีสามเทอร์มินอล) ราวกับเป็ลูกเมียน้อยที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆผลก็คือต้องเดินผ่านทางเดินเข้าออกเกท ที่ยาวไกลร่วมสองกิโลเมตรถึงแม้จะมีสายพานเลื่อนช่วยก็ตาม แต่มันนับว่าไกลไม่น้อย
สนามบินนาริตะมีขนาดที่ใหญ่โตโอฬารใช่เล่นระหว่างทางชายหนุ่มแวะเข้าห้องน้ำ และได้พบกับอาซามิอีกครั้งพอดีทั้งสองคนแลกไลน์สำหรับการติดต่อ แล้วเดินไปยังด่านตรวจคนเข้าเมืองพร้อมกันชายหนุ่มทักครอบครัวของหญิงสาวอย่างมีมารยาท พวกเขาแสดงอาการแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีท่าทางรังเกียจคนไทยแต่ประการใด
ทั้งกลุ่มมาแยกกันตรงด่านตรวจคนเข้าเมืองซึ่งแยกกันระหว่าง คนญี่ปุ่นกับคนต่างชาติ ตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นขึ้นชื่อลือชาถึงความเข้มงวดและเ็า ยามนีมีคิวยาวเหยียดเนื่องเพราะเป็บิซิเนสไทม์มีผู้โดยสารจำนวนมากมาอั้นอยู่ที่ ด่านตรวจคนเข้าเมือง รอคอยร่วมครึ่งชั่วโมงในที่สุดหลังจากฝรั่งคนด้านหน้าเขาเดินผ่านประตูด่านคนเข้าเมืองเข้าไป
คราวนี้ถึงตาเขาแล้วเขาเดินเข้าไป ยื่นพาสปอร์ต เ้าหน้าที่รับไปโดยยังไม่ดูสิ่งที่ยื่นให้เขาคว่ำหน้าพาสปอร์ตแล้วมองที่จอ ในทันใดนั้นใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันทีเงยหน้ามองเขาพร้อมส่งเสียงเป็ภาษาญี่ปุ่นที่ดุดันออกมาเ้าหน้าที่ตำรวจด้านหลังด่านพุ่งเข้ามาในขณะที่ชายหนุ่ม ยืนงงเกิดอะไรขึ้นว่ะเนี่ย
ในฉับพลันรอบกายเกิดเสียงการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วรุนแรงมีเ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองหลายคนกรูเข้ามาและยังมีสารวัตรทหารหลายนายวิ่งตรงเข้ามา อาวุธปืนหลายกระบอกถูกเล็งมาที่เขาพร้อมเสียงตวาด ภาษาอังกฤษลั่น
“นอนลงกับพื้น ...หมอบลง… ยกมือให้เห็น”
เขาพึ่งหมอบลงบนพื้นพลันรู้สึกถึงน้ำหนักกดบนหลังอย่างรุนแรงอย่างน้อยมีร่างชายฉกรรจ์หนักเกือบเก้าสิบกิโลกรัมกดเข่าบนหลังเขาส่วนขาทั้งสองข้างถูกกดลงกับพื้นแล้วมือถูกดึงไปไพล่หลังอย่างรุนแรงความเ็ปเกิดขึ้นที่ข้อมือและหัวไหล่จากนั้นเขาถูกกระชากไหล่ขึ้นแล้วถูกหิ้วปีกลากไปกับพื้นด้วยความรวดเร็วเลี้ยวซ้ายขวา เป็ระยะทางไม่น้อยจากนั้นถูกโยนโครมลงบนพื้นอย่างไม่เมตตาปรานีแล้วถูกมือด้านหลังจับหัวกระแทกพื้นอย่างแรง รู้สึกเจ็บบนหน้าผาขวา’ แปล๊บ’ จากนั้นทุกอย่างเงียบสนิท เสียงรอบตัวหายไป
ได้แต่นอนมึนอยู่กับที่ในใจคิดว่า
“นี่มันเื่อะไรกันว่ะนี่อะไรมันจะซวยขนาดนี้ มันทำราวกับว่าตูเป็ฆาตกร หรือผู้ก่อการร้ายข้ามชาติ”
เขารู้เื่ราวของด่านตรวจคนเข้าเมืองดีแต่ไม่เคยได้ยินว่าอีกฝ่ายจะปฏิบัติต่อคนต่างชาติที่เข้าเมืองมาได้อย่างดิบเถื่อนขนาดนี้นี่เขากำลังเจอกับสถานการณ์อะไรกันแน่เพื่อนของเขาที่เคยเดินทางมาญี่ปุ่นด้วยกันเมื่อครั้งแรกมีปัญหาเื่ชื่อที่ผิดเพี้ยน แต่เพียงถูกนั่งแช่ในห้องเย็นอยู่ราวสี่ชั่วโมงพอยืนยันความถูกต้องแล้ว ก็ถูกปล่อยออกไปคราวนั้นเ้าหน้าที่เพียงเดินมาบอกว่าให้เพื่อนของเขาเดินตามไปแต่โดยดี
แต่นี่เขาถูกจู่โจมโดยกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่ดูลักษณะแล้วไม่น่าใช่ตำรวจธรรมดาด้วยซ้ำ นอนกลิ้งอยู่ครู่หนึ่งสภาพห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลางด้านหนึ่งมีกระจก ด้านหน้าเป็โต๊ะตัวใหญ่ด้านเขามีเก้าอี้หนึ่งตัว ฝั่งตรงข้ามมีเก้าอี้สามตัว เสียงคนหลายเดินเข้ามาแต่เขาไม่เห็นเพราะถูกกดหัวกับพื้นในทันที
จากนั้นเขาถูกกระชากตัวอย่างแรงหิ้วปีกให้มานั่งบนเก้าอี้ ในลักษณะที่แขนถูกไพล่หลังอยู่ด้านหน้ามีชายชาวผิวขาวสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเิเ นั่งอยู่ตรงกลางด้านขวาเป็ชาวญี่ปุ่นร่างใหญ่ั์ราวกับนักซูโม่ ด้านซ้ายเป็ชาวญี่ปุ่นร่างสันทัดทั้งสามคนล้วนสวมเครื่องแบบ คล้ายคอมมานโด เพียงแต่สีสันแตกต่างกันเล็กน้อย
เนื่องจากเขาคุ้นเคยกับระบบทหารมองปราดเดียวรู้ว่า ฝรั่งคนนี้มียศพันตรีส่วนสองคนชาวญี่ปุ่นด้านข้างล้วนมียศร้อยเอก เขามองทั้งสามคนอย่างสงสัยเงยหน้าถามขึ้นมาเป็ภาษาอังกฤษอย่างมึนงง
“นี่มันเื่อะไรกันทำไมพวกคุณถึงทำร้ายผม”
เขาได้กลิ่นคาวเืแน่นอนหน้าผากของเขาแตกเป็แผล
พอเห็นหน้าของเขาชัดตานายทหารฝรั่งหน้าเปลี่ยนไปตวาดถามลูกน้องร่างั์ที่เป็คนหิ้วปีกเขาขึ้นแล้วยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่ม
“โรเบิตร์คุณทำบ้าอะไร เขาเป็ชาวเอเชีย ส่วนเป้าหมายของเราเป็ชาวรัสเซียแล้วคุณทำเขาาเ็ทำไม ปลดกุญแจมือเขาเดี๋ยวนี้”
ฝรั่งที่ด้านหลังสบถออกมาอย่างหัวเสีย และหงุดหงิด ท่าทางของเขาเป็คนอารมณ์ร้อนจนชายหนุ่มรู้สึกได้แม้ยังไม่เห็นหน้า แทนที่เขาจะปลดกุญแจมือในทันทีชายหนุ่มรู้สึกถึงแรงลมสะบัดมาด้านหลังศีรษะ ก่อนรู้สึกมึนหัวและเสียงดัง “ฉาด” ที่แท้เขาถูกฝรั่งด้านหลังตบหัวเข้าอย่างแรง
รู้สึก “วิ้ง” ในหัวขึ้นมา จากนั้นบันดาลโทสะอย่างที่สุด เกิดแรงะเิขึ้นมาจากภายในร่างะโขึ้นหมุนตัว พร้อมตวัดเตะไปด้านหลังในทันที
“พลั่ก... โครม”ฝรั่งร่างั์สูงร่วมสองเมตรในชุดทหาร ถูกลูกเตะหมุนกลางอากาศที่ไม่คาดหมาย เข้าที่กรามดังสนั่น แล้วร่วงลงไป ตูมเดียวสลบกลางอากาศ!
ชายหนุ่มลงพื้นอย่างสง่างามด้านข้างเก้าอี้ ยืนมองด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด…
เสียงเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายนายเปิดประตูวิ่งเข้ามา แต่นายทหารญี่ปุ่นตวาดห้ามเอาไว้ชายหนุ่มหันมาดวงตาวาวโลดพร้อมกับเสียงตะคอกเป็ภาษาไทยด้วยอารมณ์เดือด
“กูเป็คนไทยคนไทยห้ามตบหัว พวกมึงเข้าใจไหม!”
หลังจากตวาดออกไปเขาพึ่งนึกได้ว่าไอ้พวกนี้มันจะรู้เื่หรือ ในขณะที่จะพูดเป็ภาษาอังกฤษ
นายทหารชาวญี่ปุ่นร่างเล็กกลับพูดออกมาด้วยภาษาไทยในทันที
“ขอโทษ โอ ...นี่คงเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเรา ที่แท้คุณเป็คนไทย”
เขาหันไปสั่งเป็ภาษาอังกฤษและบอกกับนายทหารผิวขาวคนนั้นเร็วบรื่อ จับใจความได้ว่า นี่เป็ความผิดพลาดและทหารฝรั่งคนที่สลบไปนั้น ละเมิดข้อห้ามของชาติพันธุ์และระดับการกระทำค่อนข้างรุนแรง นายทหารยศพันตรี พยักหน้าเป็เชิงเข้าใจแน่นอนฝรั่งมันชอบเล่นตบหัวกัน ซึ่งเป็ข้อห้ามของคนไทยแม้ว่าธรรมเนียมนี้เริ่มจะเจือจางลงก็ตาม ในทางกลับกันคนไทยหยอกล้อกันด้วยการเตะก้นแต่หากเผลอไปเตะก้นฝรั่ง ย่อมเป็เื่เป็ราวเช่นกัน
นายทหารยศพันตรีส่ายหัวอ่อนใจในความวู่วามของลูกน้องตัวเองที่ยังนอนสลบอยู่หลังเสียงสั่งการของนายทหารญี่ปุ่นร่างเล็กคนนั้นเพียงครู่เดียวมีเ้าหน้าที่ญี่ปุ่นเข้ามาสองคน คนหนึ่งเข้ามาไขกุญแจมือให้กับชายหนุ่มส่วนอีกคนเข้ามาตรวจและปฐมพยาบาลทหารที่ถูกเตะสลบไป เพียงครู่เดียว เขาเริ่มได้สติทหารอีกสองคนเข้ามา ประคองเขาออกไป
ชายหนุ่มที่ได้รับการไขกุญแจมือลากเก้าอี้มานั่งลง แล้วถามเป็ภาษาอังกฤษ
“ตกลง...นี่มันเื่อะไรกันนี่ พวกคุณเข้ามาจู่โจม ลากผมมาเอาโยนแล้วจับหัวผมโขกพื้นจนหน้าผากแตก ถ้าไม่ให้เหตุผลที่ดีผมไม่ยอมแน่และผมขอติดต่อสถานทูตไทยในทันที หากไม่มีคนของสถานทูตอยู่ด้วย พวกคุณก็ไม่ต้องมาคุยกับผม”
พันตรีฝรั่งทำหน้าเจื่อนเขารู้ว่างานนี้ลูกน้องของเขาผิดเต็มๆ ได้แต่พูดออกมาว่า
“เื่นี้เกรงว่าคุณจะต้องเสียเวลาไปหลายชั่วโมง”
ชายหนุ่มส่ายหัว
“อย่างไรผมก็ตก NEX*เที่ยวที่จองล่วงหน้าอยู่แล้ว ถ้าผมผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองตามปรกติ”
เขาเหลือบดูนาฬิกาที่เป็เครื่องประดับเพียงอย่างเดียวในห้องตอนนี้เวลาแปดนาฬิกาสิบห้านาที โดยไม่ดูที่ข้อมือ แล้วพูดต่อ
“NEX ขบวนหมายเลขแปดจะออกภายในหนึ่งชั่วโมงซึ่งผมไม่สามารถทำสิ่งต่างๆ ได้ทัน ไม่ว่าจะเป็การรับตั๋วชินคันเซ็นและอีกหลายอย่าง อย่าว่าแต่ผมยังไม่ได้ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองและกระเป๋าที่โหลดใต้ท้องเครื่องของผมตอนนี้คงต้องถูกกักไว้ที่สถานีตรวจสอบกระเป๋าที่ไม่มีคนรับ แล้วพวกคุณจะให้ผมไปไหนได้ เื่นี้หากพวกคุณไม่คุยและจัดการให้ผม คงต้องไปคุยกันในศาล อย่าว่าแต่หัวผมแตกอย่างนี้พวกคุณจะว่ายังไงกัน”
ชายหนุ่มก็เป็ประเภทไม่กลัวฟ้าดินเช่นกันปรกติหากเขาจะเป็คนที่ค่อนข้างเรียบร้อย ออกจะเ้าระเบียบนิดๆ จนอาจน่าเบื่อแต่ถ้ามีเื่ราวแล้ว เขากลับเป็คนที่ดันทุรังและห่ามสุดขั้วคนหนึ่งเลยทีเดียวไม่เช่นนั้นคงไม่กล้าเตะปลายคาง คอมมานโดร่างั์คนนั้นจนสลบเหมือดเช่นนี้
และเมื่อมีเื่ราวแล้วต้องดันให้สุด เื่นี้เขาไม่ได้ทำผิดอะไร ทำไมต้องถูกนำเข้าห้องสอบสวนและต้องถึงกับได้รับาเ็เืตกยางออก แต่การที่จะคุยต่อรองกับคนเหล่านี้เื่นี้ไม่อาจวางใจ เขาจึงต้องรอคนจากสถานทูตมาก่อน หลังจากพูดจบแล้วเขานิ่งเงียบไป
นายทหารญี่ปุ่นอีกคนที่ไม่เคยพูดโบกมือให้คนอื่นและตัวเขาออกจากห้องไปเพราะเห็นว่าอยู่ไปไม่มีประโยชน์ มิสู้ไปค้นหาว่าทำไมถึงเกิดความผิดพลาดอย่างที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เช่นนี้ภายในห้องยามนี้เหลือแต่ ชายหนุ่ม นายพันตรีฝรั่ง และนายทหารยศเรือเอกคนนั้น
ตอนนี้กระเป๋าและเอกสารของเขาทั้งหมดล้วนถูกนำมาวางกองอยู่บนโต๊ะเขาคว้าขึ้นมาแล้วเปิดขึ้นภายในมุมหนึ่งมีซองพลาสติกคลิปล็อกขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อยภายในถึงกับมีชุดทำแผลขนาดเล็ก เขาคว้าผ้าก็อซขนาดเล็กมาเช็ดแผล สองแผ่นใหญ่แล้วนำแผ่นแอลกอฮอล์แห้งออกมาเช็ดแผลที่หน้าผากจากนั้นใช้ปลาสเตอร์กันน้ำปิดอย่างรวดเร็ว ด้วยท่าทางคล่องแคล่วโชคดีที่แผลไม่ใหญ่นัก ใช้ปลาสเตอร์ยาเพียงแผ่นเดียวก็เอาอยู่
นายทหารฝรั่งมองด้วยสายตาสงสัยเมื่อครู่เขาเลินเล่อพลาดไปอีกครั้ง ที่ไม่ได้สั่งให้ทำแผลให้ชายหนุ่ม แต่พอเห็นเขาถึงกับเตรียมพร้อมมีแม้กระทั่งอุปกรณ์ปฐมพยาบาลชุดเล็กที่สามารถใช้ได้ในทันทีอดมองด้วยความรู้สึกประหลาดไม่ได้ ขนาดเขาเป็ทหารยังไม่พร้อมถึงขนาดนี้ทั้งหมดเงียบไปอึดใจ ก่อนที่จะมีคนนำเอกสารมาให้เขา กับนายทหารญี่ปุ่นคนนั้นระหว่างที่อ่านเอกสาร ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา แนะนำตัวเองว่าเขามาจากสถานทูตไทยเข้ามาสะสางเหตุการณ์
หลังจากนั้นร่วมหนึ่งชั่วโมงชายหนุ่มถึงได้เดินออกมาจากด่านตรวจคนเข้าเมือง พร้อมกระเป๋าเอกสารส่วนเื่ตั๋วและพาสต่างๆ ที่เขาจองเอาไว้ล้วนถูกเ้าหน้าที่ดำเนินการให้หมดแล้วแน่นอนที่เขาจำเป็ต้อง จัดการเื่พาสหรือตั๋วชุดในการเดินทางไปยังส่วนต่างๆของญี่ปุ่น เพราะพาสพวกนี้ต้องซื้อหรือแลกเปลี่ยนจากใบจองทางอินเทอร์เน็ตเป็ตั๋วจริงที่สนามบินขาเข้าเท่านั้น
ตั๋วพวกนี้ไม่สามารถซื้อได้จากจุดบริการทั่วไปหรือต้องเข้าซื้อที่ตัวแทนของบริษัทขนส่งตามจุดที่กำหนด ซึ่งไม่สะดวกอย่างยิ่งไม่สู้วางแผนล่วงหน้า และซื้อให้เบ็ดเสร็จจากสนามบิน เลยจะดีกว่า
ประโยชน์อีกอย่างของการซื้อล่วงหน้าผ่านระบบออนไลน์คือส่วนลดพิเศษที่ไม่อาจหาได้ หากซื้อเอาหน้างานเมื่อเดินทางมาถึงแน่นอนตั๋วบางอย่างจำเป็ต้องจองล่วงหน้าผ่านออนไลน์มาให้เรียบร้อยเช่นตั๋วรถไฟพิเศษอย่าง ตั๋วรถไฟโรมานซ์คาร์
เพียงแต่...ไม่ว่าจะจองผ่านอะไรล้วน เมื่อมาถึงญี่ปุ่นจะต้องรับตั๋วจริงของบริษัทที่เคาน์เตอร์ และที่สะดวกก็คือทุกบริษัทล้วนมีเคาน์เตอร์เปิดที่สนามบิน ยังมีอีกกรณีคือ สามารถระบุวันเวลาและสถานที่ที่มีศูนย์บริการของบริษัทนั้นเพื่อที่จะไปรับตั๋วซึ่งสะดวกไม่เท่าการรับที่จุดเดียวอย่างสนามบินขาเข้าอย่างแน่นอน
เมื่อเขาออกจากห้องอีกฝ่ายให้บัตรเงินสดที่สามารถใช้แลกอาหารและใช้เดินทางในโตเกียวมาเป็การชดเชยซึ่งเขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก หามุมสงบนั่งกินแฮมเบอร์เกอร์ที่อยู่ในกระเป๋าแล้วออกเดินทางเข้าโตเกียวด้วยNEX หมายเลขสิบหก รถไฟขบวนพิเศษนี้ ต้องระบุที่นั่งดังนั้นก่อนเดินทางนอกจากต้องไปรับตั๋วแล้ว ยังต้องระบุที่นั่งให้เรียบร้อยแต่หากไม่ระบุสามารถขึ้นไปนั่งเป็เก้าอี้ดนตรี หากเ้าของที่นั่งขึ้นมาต้องลุกเปลี่ยนนับว่าไม่สะดวกและอาจถูกสายตาคนอื่นมองอย่างดูถูกได้
โดยปรกติเมื่อไปรับตั๋วที่เคาน์เตอร์เ้าหน้าที่จะสอบถามแผนการเดินทางของผู้ใช้บริการเพื่อที่จะได้ยืนยันและตรวจสอบกำหนดเที่ยวหมายเลขขบวนรถ ให้เหมาะสมและให้เกิดการเปลี่ยนแปลงน้อยที่สุด เนื่องจากผู้โดยสารส่วนใหญ่มักไม่รู้เื่เวลาที่แท้จริงของการเดินทางเพราะแม้ว่าสามารถเปลี่ยนแปลงก่อนการเดินทางได้แต่นั่นทำให้เกิดความยุ่งยากในระบบที่เกี่ยวข้องทั้งหมด
แน่นอนว่าสมควรหลีกเลี่ยงการเลื่อนหรือเปลี่ยนแผนการเดินทางเป็การดีที่สุดและที่สำคัญคือหากวางแผนไม่ดี จะกระทบถึงแผนการเดินทางโดยรวมเป็ทอดๆโดยเฉพาะหากต้องเดินทางต่อเนื่อง เช่นหลังจากใช้บริการ NEX แล้วผู้โดยสารต้องใช้บริการรถไฟความเร็วสูงชินคันเซ็นต่อ
หากไม่เพื่อเวลาต่างๆ ให้ดีจะเกิดการตกรถไฟอย่างแน่นอน นอกจากการจองที่นั่งแล้ว ตรวจสอบเที่ยวรถระยะเวลาเดินทางจากสถานีต้นทางและปลายทาง ยังต้องรวมถึงเวลาในการลงเปลี่ยนสถานีที่ต้องต่อรถ และเวลาที่ต้องเดินหาท่าขึ้นรถในสถานีปลายทางอันกว้างใหญ่ด้วยอย่างน้อยต้องเพื่อเวลาที่สถานีเปลี่ยนถ่ายรถไฟ อย่างต่ำครึ่งชั่วโมงขึ้นไป
ชายหนุ่มออกจากสถานีสนามบินนาริตะเวลาสิบเอ็ดนาฬกาสิบห้านาทีและไปลงที่สถานีชินจูกุใช้เวลา เจ็ดสิบหกนาที ที่จริง NEX เที่ยวนี้สถานีสุดท้ายคืออิเคโบคูโรซึ่งเป็สถานีปลายทางที่เลยสถานีชินจูกุที่เขา้าเดินทางไปหนึ่งสถานีดังนั้นแทนที่จะได้นั่งหลับอย่างสบายใจ กลับต้องตื่นตัวตลอดเวลาเพราะสถานีสุดท้ายไม่ใช่สถานีชินจูกุเหมือนรถหมายเลขแปดที่เขาจองเอาไว้ั้แ่ต้นเพราะหากนั่งเลยต้องเสียเวลาต่อรถกลับมาอีก
ที่ชายหนุ่มเลือกใช้บริการ NEX หรือชื่อเต็มว่า“นาริตะเอ็กเพรส” เพราะเป็รถไฟด่วนเข้าเมืองโตเกียวจอดเพียงเจ็ดสถานีจะถึงที่หมายคือสถานีชินจูกุ และที่สำคัญใช้เวลาน้อยกว่ารถบัสหากใช้รถบัสนอกจากจะใช้เวลานานกว่าถึงสองเท่า คือประมาณสามชั่วโมงครึ่งแล้วเคราะห์หามยามร้ายอาจจะเจอรถติดบนทางด่วน ซึ่งเป็เื่ที่สามารถเกิดได้เสมอยิ่งคนที่มีกำหนดต้องเดินทางต่อด้วยรถด่วนสายยาวอย่างชินคันเซ็นแล้วละก็การเดินทางด้วยรถบัสออกจากสนามนาริตะอาจเป็ฝันร้ายมีโอกาสตกรถไฟได้ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ทีเดียว
นี่เป็เื่น่าแปลกใจอย่างหนึ่งขบวนรถด่วนชินคันเซ็นไม่ได้ผ่านสนามบินนาริตะที่เป็สนามบินนานาชาติคนที่ลงเครื่องที่นาริตะต้องเดินทางจากสนามบินไปสถานีรถไฟโตเกียวเพื่อขึ้นรถด่วนที่เชื่อมประเทศเหนือจรดใต้เข้าด้วยกันการไปสถานีโตเกียวที่ใช้ต่อรถด่วนด้วยNEXใช้เวลาเพียงห้าสิบสามนาที และ NEX จอดเพียงสี่สถานีเท่านั้น
ในที่สุดเื่ยุ่งยากในการเดินทางเข้าประเทศก็หมดไปเสียทีสิ่งที่รออยู่คือการผจญภัยภายในประเทศ ที่ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอน
เครื่องบินแท๊กซี่*=เครื่องถูกบังคับให้บินตามเส้นทางหรือเคลื่อนที่ไปตามที่หอบังคับการบินกำหนดอาจจะเป็ในอากาศเพื่อรอจังหวะสนามบินว่าง เพื่อนำเครื่องขึ้นลงหรือหมายถึงการที่เครื่องบิน เตรียมขึ้นลง ออกจากท่าโดยสารวิ่งไปบนรันเวย์เพื่อไปยังจุดเทคออฟ