หวังซุนตั้งใจที่จะใช้ชีวิตอยู่กับบุตรสาวอย่างเรียบง่ายภายในหมู่บ้านที่สุดแสนจะเงียบสงบแห่งนี้ เขาตั้งใจที่จะสร้าง์บนดินให้กับนางส่วนในเื่ของการแก้แค้นนั้นตัวของเขาย่อมไม่มีวันลืม ไม่ว่าจะเป็หลีอี้เฟิง ญาติผู้พี่ที่มีจิตใจแสนจะชั่วร้ายชายผู้นี้นั้นแย่งทุกสิ่งไปจากเขา และอีกคนที่ขาดไปไม่ได้เลยซูเมิ่งอดีตภรรยาของเ้าของร่างเดิมสตรีนางนี้ถึงจะมีรูปร่างที่สวยสดงดงามดุจนางฟ้าแต่จิตใจของนางนั้นชั่วช้าราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากขุมนรกสักวันหนึ่งเขาจะต้องให้บทเรียนราคาแพงกับนาง ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ถ้าตัวเขาไม่จัดการสักวันหนึ่งมันจะต้องเป็ภัยต่อบุตรสาวที่น่ารักยิ่งของเขาเป็แน่
“หวังซุน ท่านปู่ให้มาถามว่าเ้าเลือกที่ดินที่ไว้ใช้สำหรับการเพาะปลูกได้หรือยัง” ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังหยอกล้อกับบุตรสาวนั้นก็มีน้ำเสียงของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นบุคลิกหน้าตาของนางนั้นใช้ได้ไม่เลวเลยนางมีความสวยสดงามดั่งธรรมชาติราวกับว่าเป็ดอกไม้ป่าด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างของนางเพียงแค่นี้ก็รู้แล้วว่าสตรีนางนี้ไม่ค่อยชื่นชอบตนมากนักอาจจะเป็เพราะตัวของเขานั้นเคยพูดจาไม่ดีต่อท่านปู่ของนาง
“ซิ่วอิง ข้าขอโทษเ้าด้วยนะ ที่ทำกิริยาท่าทางไม่เหมาะสมกับท่านปู่ของเ้าเป็เพราะข้าไม่ดีเอง” ชายหนุ่มจ้องมองสบตากับนางด้วยหน้าตาที่หล่อเหลาของเขาทำให้ใบหน้าของนางมีความเขินอายขึ้นสีเล็กน้อย
“เื่มันแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะ เ้าอย่ามัวชักช้าไปพบท่านปู่ของข้าได้แล้ว” สาวน้อยนางทำเสียงเข้มเล็กน้อยแต่ถึงจะเป็อย่างงั้นนางก็ไม่กล้าที่จะสบตาชายตรงหน้าโดยตรง
“ข้าฝากบุตรสาวของข้าด้วยนะ เดียวข้ามา” ชายหนุ่มส่งยิ้มให้กับนาง แต่สาวน้อยตรงหน้านางก็ไม่ยอมที่จะสบตาเขาอยู่ดี นางทำทีหันไปทางอื่นเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงสบตากับเขาโดยตรง
“ซูเหวิน ลูกอยู่เล่นกับพี่สาวซิ่วอิงไปก่อนนะเดียวพ่อมา” หวังซุนบอกกล่าวกับบุตรสาวตัวน้อยของตน
“ค่ะ ท่านพ่อ” เด็กหญิงตัวน้อยนางส่งเสียงตอบรับออกมาอย่างว่าง่ายพร้อมทั้งนางวิ่งเล่นอยู่บริเวณโดยรอบสวนดอกไม้ตรงหน้า นางไม่เคยได้มีโอกาสวิ่งเล่นเท่าเช่นนี้มาก่อนสถานที่แห่งนี้นั้นมันไม่ต่างอะไรไปจากโลกกว้างของนางฟ้าตัวน้อย หลังจากที่ท่านพ่อของนางเดินหันหลังไปไกลๆจนเห็นลิบๆสุดสายตาเด็กหญิงตัวน้อยก็หันมาให้ความสนใจกับตัวผู้หญิงตรงหน้า
“ท่านพี่ ซิ่วอิง ท่านชอบท่านพ่อของข้าอย่างงั้นเหรอ” เด็กสาวตัวน้อยนางกล่าวถามออกมาอย่างไร้เดียงสาเพราะนางสังเกตเห็นสตรีนางนี้แอบจ้องมองท่านพ่อของนางอย่างไม่วางตา
“ม่าย...ซูเหวินนี่เ้าพูดอะไร ข้าเพียงแค่เห็นพ่อของเ้าเป็คนดีก็เท่านั้น เ้ายังเล็กเกินไปกว่าที่จะเข้าใจความรักของคนหนุ่มสาว ซูเหวินตัวน้อยเ้าไปเรียนรู้เื่พวกนี้มาจากไหน” ซิ่วอิง ถึงกับมีใบหน้าที่เขินอายในทันทีนางไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเด็กหญิงวัย 3 ขวบตรงหน้าตัวของนางช่างพูดช่างจานักมันแอบแฝงไปด้วยความฉลาดทำให้ตัวของนางนั้นเกิดความรักใคร่เอ็นดู
ทางด้านของผู้นำหมู่บ้านและหวังซุนกำลังพูดถึงพื้นที่ทำกินของเขาว่าตัวของเขานั้นจะเลือกพื้นที่ไหนไว้ใช้ในการเพาะปลูกดี ดูเหมือนว่าคนทั้งสองนั้นจะพูดจากันรู้สึกถูกคอเป็อย่างมากถึงแม้ว่าคนทั้งสองจะต่างวัยกันส่วนผู้คนภายในหมู่บ้านอื่นๆก็เริ่มที่จะให้การยอมรับหวังซุนกันมากขึ้นแล้วถึงแม้ว่าในวันแรกตัวของเขานั้นจะเป็คนปากเสียอยู่บ้างแต่ในวันนี้นั้นตัวของเขาราวกับว่าเป็คนล่ะคนตัวของเขาช่างเป็คนที่มีจิตใจที่เต็มไปด้วยความกว้างขวางและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้ใครจะไปคิดได้ว่านายน้อยผู้ไม่เอาไหนกับมีความรู้ในด้านการเพาะปลูกอีกด้วยความรู้ของเขานั้นเป็สิ่งที่ใครหลายคนไม่เคยรู้มาก่อน
“พื้นที่เพาะปลูกของท่านเลือกตรงนี้ไม่เลวเลยแถมมันยังใกล้แหล่งน้ำอีกด้วย แต่พื้นที่ตรงนี้นั้นมันออกจะห่างไกลผู้คนไปหน่อย” ที่เบื้องหน้าของเขาในยามนี้นั้นเป็พื้นดินโล่งที่กว้างใหญ่และมันยังใกล้ธารน้ำอีกด้วยหวังซุนไม่เพียงแต่ที่จะเลือกพื้นที่ตรงนี้เป็พื้นที่เพาะปลูกของเขาแต่เขายังเลือกที่จะสร้างบ้านตรงนี้ด้วย
“ท่าน ไป๋อัน ตัวท่านนั้นคิดมากไปแล้ว ใช้ระยะเวลาเดินเท้าเพียงไม่กี่อึดใจก็ถึงบ้านเรือนของผู้คนแล้วท่านไม่ต้องห่วงตัวข้านั้นสามารถดูแลตัวเองได้” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆพื้นที่บริเวณตรงนี้นั้นหากเป็ที่โลกเดิมของเขานั้นมันเหมาะกับการเป็บ้านพักต่างอากาศเป็อย่างมากเพราะสถานที่แห่งนี้นั้นอยู่ใกล้บึงน้ำขนาดใหญ่แล้วถูกล้อมรอบไปด้วยูเา ไม่มีพื้นที่แห่งนี้ที่จะสวยเท่ากับพื้นที่บริเวณตรงนี้อีกแล้ว
“เ้าหนุ่มเ้าไม่ต้องเป็ห่วงเดียวข้าจะเป็ผู้สร้างบ้านให้กับเ้าเอง เ้าชอบแบบไหนบอกข้ามาได้เลย” ผู้ที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความเกรงอกเกรงใจหวังซุนนั้น เขาคือช่างไม้ที่มีฝีมือดีที่สุดในหมู่บ้าน
“กงลี่ คำพูดคำจาของเ้าให้มันน้อยๆหน่อยนี่คือนายน้อยของพวกเราเชียวนะ” ผู้นำหมู่บ้านดุด่าชายช่างไม้ที่ฝีมือดีที่สุดด้วยความโมโหกิริยาท่าทางของมันผู้นี้ช่างหยาบกระด้างนักแต่ถึงจะเป็อย่างงั้นตัวของมันผู้นี้ก็ถือได้ว่าไม่เป็พิษไม่เป็ภัยอะไร
“พูดมากหน่า..ตาแก่ เขายังไม่ถือตัวเลยแล้วท่านจะไปถือตัวแทนเขาทำไม” กงลี่ บ่นอุบอิบออกมา พื้นฐานนิสัยของชายผู้นี้นั้นเป็คนขวางโลกแต่ก็เป็คนที่หัวร้อนง่ายอีกด้วย แต่ถึงจะเป็อย่างงั้นเขาก็เป็คนที่มีจิตใจดีเขาพร้อมที่จะสร้างบ้านให้กับหวังซุนหลังที่รู้ว่าตัวของเขานั้น้าที่จะสร้างบ้านใหม่อยู่กับบุตรสาวตัวน้อยที่สุดแสนจะน่ารัก ชายผู้นี้นั้นเป็คนแข็งนอกแต่อ่อนใน
“ท่านผู้นำหมู่บ้านอย่าไปว่าท่านลุงกงลี่เลย เขามีน้ำใจต่อข้าถึงเพียงนี้จะให้ข้าไปทำตัวถือดีถือหยิ่งได้อย่างไร” เพราะเดิมทีชายหนุ่มเองก็ไม่ใช่คนถือเนื้อถือตัวอะไรอยู่แล้ว
“ขอรับนายน้อย” ชายชราตอบรับคำพูดของหวังซุนอย่างว่าง่ายเขาคาดคิดไม่ถึงเลยว่าชายผู้นี้นั้นจะให้ความเป็กันเองอย่างน่าเหลือเชื่อ นี่เขาไปฟังข่าวผิดๆเกี่ยวกับนายน้อยหวังซุนไปได้อย่างไรชายชราแอบโทษตัวเองเล็กน้อยเขาหลงรักและเอ็นดูนายน้อยผู้นี้เสียจนแทบอยากที่จะยกหลานสาวให้ แต่เกรงกลัวว่าหลานสาวของตนนั้นจะไม่ยอมตัวของนางช่างเป็คนดื้อรั้นนักทุกวันนี้ตัวของนางยังหาสามีไม่ได้เลย
“ฮ่า ฮ่า นายน้อยของข้ามันต้องเป็อย่างงี้ซิ ข้าคิดว่าท่านเป็ไอ้บัดซบที่ไม่ได้เื่ซะอีก” กงลี่ช่างไม้ผู้มากไปด้วยฝีมือส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ ทางด้านตาเฒ่าส่งเสียตาที่ไม่พอใจเล็กน้อยที่เ้าคนผู้นี้มันช่างทำตัวเสียมารยาทนัก
271
