ความสงสัยลึกลับในใจของฉันเกี่ยวกับตัวคุณพ่อณรงค์ยังคงไม่ได้รับการคลี่คลายลงโดยง่าย...
แม้ว่าคำอธิบายเื่นามบัตรช่างซ่อมตู้เย็นของคุณพ่อณรงค์จะฟังกว้างขวางและสมเหตุสมผลพอที่จะทำให้ฉันไม่กล้าเอ่ยปากซักไซ้ผู้ใหญ่อีกก็ตาม แต่ในความเป็จริง ความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่แปลกประหลาดกลับยิ่งทวีความรุนแรงและหยั่งรากลึกขึ้นเรื่อยๆ ในทุกๆ วัน บรรยากาศภายในบ้านสวนหลังใหญ่กึ่งปูนกึ่งไม้โบราณที่กว้างขวางแห่งนี้เริ่มทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดระแวดระวังจนแทบจะหายใจไม่ออก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามพลบค่ำที่ดวงตะวันลับขอบฟ้า และความมืดมิดอันไร้ขอบเขตเริ่มปกคลุมดงไม้ครึ้มรอบตัวบ้าน...
ฉันมักจะรู้สึกเหมือนมี "สายตาคู่หนึ่ง" คอยจับจ้องและสบมองสรีระของฉันอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็ตอนที่ฉันกำลังยืนล้างถ้วยชามอยู่ในครัวไทยตอนล่าง ตอนก้าวเดินขึ้นบันไดไม้สักที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลั่นวังเวง หรือแม้แต่ยามที่ฉันเข้านอนหลับตาลงในความมืด ความหวาดระแวงทำให้ฉันต้องคอยขยับเสื้อยืดตัวโคร่งดึงชายเสื้อลงมาปิดบดบังสะโพกผายอวบอัดของตัวเองอยู่เสมอ และหลายครั้งที่ฉันต้องสะดุ้งหันควับไปมองข้างหลังอย่างรวดเร็วเพราะรู้สึกเสียววาบที่กลางแผ่นหลัง คล้ายกับมีใครบางคนแอบก้าวเดินสะกดรอยตามมาเงียบๆ
และสถานที่ที่ทำให้ฉันรู้สึกระแวงและเปราะบางที่สุดในเวลานี้... คือ "ห้องน้ำเก่าชั้นล่าง"
ห้องน้ำของบ้านหลังนี้ตั้งอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของตัวตึกโบราณ ผนังฝั่งหนึ่งก่อด้วยอิฐปูนหนาฉาบปูนหยาบๆ แต่อีกฝั่งซึ่งเชื่อมต่อกับโถงทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวยาวไปยังห้องทำงานและห้องนอนใหญ่ของคุณพ่อณรงค์นั้น เป็ฝาไม้สักแผ่นหนาโบราณที่เข้าลิ้นต่อกันตามสไตล์ช่างโบราณ ด้วยความที่เป็ไม้เก่าแก่อายุหลายสิบปี เนื้อไม้ในบางตำแหน่งจึงเริ่มแห้งตัว หดตัวตามสภาพอากาศ และเกิดรอยแยกหรือรูผุตามธรรมชาติ
เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังเข้าไปทำความสะอาดห้องน้ำ ขัดถูคราบน้ำและจัดเรียงสบู่อชมพู ฉันก็ต้องชะงักกึกเมื่อสะดุดตาเข้ากับรูไม้ผุขนาดใหญ่เกือบเท่าปลายนิ้วก้อยบนแผ่นฝาไม้สักแผ่นหนา รูไม้นั้นอยู่ในระดับระดับสายตาพอดีเมื่อเวลายืนอาบน้ำ และเมื่อฉันลองชะโงกหน้าเข้าไปเพ่งมองดูใกล้ๆ ก็พบว่ามันสามารถทะลุออกไปมองเห็นพื้นที่บริเวณโถงทางเดินด้านนอกได้อย่างชัดเจน
ซึ่งโถงทางเดินแคบมืดสลัวนอกห้องน้ำนั้น เป็เส้นทางหลักที่คุณพ่อณรงค์ต้องใช้เดินผ่านทุกวันเวลาก้าวเดินไปห้องทำงานหรือห้องนอนใหญ่ของท่าน
"รูใหญ่ขนาดนี้เชียวเหรอ... น่ากลัวจัง" ฉันพึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนกปนขัดเขิน ร่างกายอวบอัดรู้สึกเกร็งวาบยามคิดว่าหากตัวเองยืนเปลือยกายอาบน้ำอยู่ตรงนี้ แล้วมีคนนอกบ้านหรือคนในบ้านเดินผ่านแล้วลอบมองเข้ามา ฉันจึงรีบนำสบู่ก้อนกลมมาแกล้งวางปิดทับรูนั้นไว้เป็การชั่วคราว
บ่ายวันเดียวกันนั้น เมื่อฉันพบคุณพ่อณรงค์กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เก่าและจิบชาจีนอย่างสงบอยู่ที่โซฟาไม้สักกลางห้องโถง ฉันจึงตัดสินใจก้าวเดินเข้าไปหาท่านช้าๆ ด้วยท่าทางนอบน้อมสุภาพ
"เอ่อ... คุณพ่อคะ ฝ้ายเจอรูไม้ผุขนาดค่อนข้างใหญ่ที่ผนังฝั่งไม้ในห้องน้ำด้านล่างน่ะค่ะ มันค่อนข้างจะมองทะลุเห็นข้างในห้องน้ำได้ชัดเจนเลย คุณพ่อพอจะมีช่างหรือเศษไม้เหลือใช้สำหรับช่วยอุดปิดรูนี้ให้ฝ้ายหน่อยได้ไหมคะ"
คุณพ่อณรงค์ลดหนังสือพิมพ์ในมือลงอย่างช้าๆ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นหนาจ้องมองมายังใบหน้าของฉันนิ่งสนิท แววตาของท่านดูลึกซึ้งยากจะคาดเดาความรู้สึก ก่อนที่ท่านจะยกยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนประหนึ่งผู้ใหญ่ที่รักลูกหลานและเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม
"อ๋อ... รูไม้นั่นรึ พ่อก็เคยเห็นผ่านตาอยู่เหมือนกันจ้ะฝ้าย แต่มันเป็ไม้สักทองโบราณเนื้อแข็งค่อนข้างหนา หาไม้ประเภทเดียวกันมาปะอุดให้เนียนตาเรียบร้อยคงจะยากหน่อยนะ อีกอย่าง โถงหลังบ้านส่วนนั้นก็แทบไม่มีใครเดินผ่านเลยนอกจากพ่อคนเดียว แมนเขาก็ไม่อยู่ ไม่มีใครเขาแอบดูหนูหรอกจ้ะ ไม่ต้องกังวลใจไปนะ พ่อรับปากว่าถ้าเจอเศษไม้ที่เหมาะสมเมื่อไหร่ จะรีบเรียกช่างมาจัดการอุดปิดให้ทันทีเลย"
"ค่ะ... ขอบคุณมากค่ะคุณพ่อ" ฉันยอมรับคำและเลี่ยงตัวก้าวเดินออกมา
แม้คำพูดของคุณพ่อณรงค์จะดูสุภาพอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่ทว่าประโยคที่ว่า "มีแค่พ่อเดินผ่านคนเดียว" กลับยิ่งสลักลึกในสมองและทำให้ฉันอึดอัดใจอย่างประหลาด ร่างกายอวบอัดรู้สึกเสียววูบวาบและสั่นเทาขึ้นมาเบาๆ เมื่อจินตนาการถึงดวงตาคมกริบของพ่อผัวยามที่กวาดมองสำรวจร่างกายของฉัน
ทว่า สิ่งที่ฉันไม่มีวันรู้เลยก็คือ... ลับหลังการสนทนานั้น คุณพ่อณรงค์ไม่เคยมีความคิดที่จะซ่อมแซมหรืออุดรูไม้นั้นเลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม ชายวัยห้าสิบสามปีผู้มีท่าทางสุภาพน่าเกรงขาม กลับแอบนำอุปกรณ์ลึกลับบางอย่างมาติดตั้งไว้ที่รูไม้นั้นจากฝั่งโถงมืดด้านนอกเงียบๆ... มันคือกล้องรูเข็มไร้สายขนาดเล็กจิ๋วพิเศษที่แฝงตัวอยู่ในเงามืดและเชื่อมต่อสัญญาณส่งตรงเข้าสู่แท็บเล็ตและหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่วนตัวในห้องทำงานของเขา
กล้องจิ๋วแฝงตัณหานั้น ถูกเซ็ตมุมกล้องให้ส่องจ้องตรงไปยังตำแหน่งอ่างน้ำไม้และฝักบัวอาบน้ำของสะใภ้สาวอย่างประณีตแม่นยำ... เพื่อลอบบันทึกและเฝ้าชมทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างอวบอัดขาวผ่องยามที่ฉันไร้เสื้อผ้าปกปิดได้อย่างละเอียดลออที่สุด!
คืนวันนั้น... อากาศข้างนอกแห้งแล้งและร้อนชื้นอบอ้าวมากจนเหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมเปียกชื้นตามแผ่นหลังและร่องอก
ฉันนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความเหนียวเหนอะหนะตัวจนทนไม่ไหว จึงตัดสินใจเดินลงบันไดลงมาอาบน้ำชำระร่างกายยามดึกสงัด คาดเดาว่าคุณพ่อณรงค์คงจะเข้านอนและหลับสนิทไปนานแล้วเพราะไฟในส่วนห้องโถงใหญ่ดับลงจนมืดมิด
ฉันเดินเข้าห้องน้ำ ล็อกกลอนประตูไม้เก่าอย่างระมัดระวัง ถอดเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นทิ้งลงในตะกร้าผ้าอย่างแ่เบา
ร่างกายเปลือยเปล่าอวบอัดขาวผ่องสะท้อนประกายอยู่ในกระจกเงาบานเก่าสีหม่น...
สรีระของฉันมีความอวบอิ่มสมบูรณ์แบบตามธรรมชาติ หน้าอกอวบสะบึมเต่งตึงสองข้างมีปลายยอดชูชันสีหวาน เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายกลมกลึงขนาดใหญ่ ต้นขาอวบเนียนนุ่มนิ่มชวนให้ัั ฉันพรูลมหายใจออกยาวเพื่อระบายความเครียดสะสม พลางใช้ตักน้ำเย็นจัดจากอ่างราดรดชำระร่างกายช้าๆ
*ซ่า...*
สายน้ำเย็นลูบไล้ผ่านผิวเนื้ออุ่น ฉันเทสบู่เหลวกลิ่นน้ำนมข้าวหอมละมุนลงบนฝ่ามือ ลูบไล้บีบเค้นฟองสบู่นุ่มละเอียดไปตามเนื้อตัว สองมือบางขยับบีบเคล้นเคล้นคลึงเต้าหน้าอกอวบหยุ่นขนาดใหญ่สองข้างอย่างผ่อนคลายอารมณ์ ััอุ่นจากมือน้อยลากไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบ เลื่อนต่ำลงไปยังซอกขาอ่อนและร่องหอยนุ่มชุ่มชื้น
ในหัวพลันจินตนาการไปถึงอ้อมกอดแสนคิดถึงและการกระแทกกระทั้นกระตุ้นตัณหาของแมนสามีรักที่ห่างเหินไปนาน... ความเหงาปนความรุ่มร้อนแฝงกายในร่างทำให้ฉันเผลอใช้นิ้วบางสะกิดััโดนเม็ดเสียวส่วนกลางสะโพกแ่เบา ร่างกายอวบอัดสะท้านเยือก ร่องเนื้ออุ่นขมิบตอดตอดรับนิ้วมืออย่างลืมตัว ขับน้ำเงี่ยนใสผสมฟองสบู่ออกมาเยิ้ม...
แต่ทว่า... ท่ามกลางห้วงความเสียวซ่านและเสียงน้ำไหลเอื่อย
สัญชาตญาณความระแวงอันแรงกล้ากลับตบเตือนจิตใต้สำนึกของฉันให้สะดุ้งตัวโยนและรีบชะงักมือลงทันควัน
ฉันรู้สึกเสียววาบเหมือนมีกระแสจิตริษยาและพลังงานบางอย่างพุ่งทะลุมาจากผนังฝาไม้สักข้างตัว...
ฉันรีบปัดฟองสบู่ออกจากดวงตาและใบหน้า พลางหันขวับไปจ้องมองตรงไปยังช่องรูไม้สักผุโบราณที่ฝาผนังทันทีอย่างจับสังเกต
ก้อนสบู่กลมที่ฉันเคยตั้งใจวางปิดทับรูนั้นไว้ บัดนี้กลับถูกเลื่อนขยับเบี่ยงออกไปด้านข้างเล็กน้อยประหนึ่งมีสิ่งของหรือแรงกดบางอย่างดักผลักจากภายนอก...
และที่ทำลายสติสัมปชัญญะของฉันให้พังทลายลงในพริบตาคือ...
ในรูกลมช่องไม้นั้น ท่ามกลางความมืดสลัวภายนอกที่เงียบเชียบเย็นเยือก...
ภาพที่สะท้อนในเลนส์ดวงตาของฉันคือ "รูม่านตาขนาดใหญ่สีดำเข้มของดวงตามนุษย์เพศชาย" คู่หนึ่ง กำลังขยับไหวเบิกกว้างสบจ้องตรงเข้ามาในห้องน้ำอย่างกระหายตัณหา!
ดวงตาสีเข้มดุดันคู่นั้นกวาดจ้องมองสำรวจสรีระอวบอัดเปียกชื้นที่ไร้สิ่งใดปกปิดของฉันอย่างหยาบโลน มันจ้องมองั้แ่เต้าหน้าอกกลมโตขนาดใหญ่สั่นไหวไปตามจังหวะหายใจไปจนถึงร่องหอยเปียกชื้นกลางซอกขาหนีบอย่างถือดีและไม่มียำเกรง!
"กรี๊ด!..."
เสียงกรีดร้องสั้นๆ หลุดจากลำคอของฉันด้วยความใสุดชีวา ร่างอวบอัดชาวูบสั่นสะท้านสะอึก ฉันรีบเอื้อมมือคว้าจับผ้าขนหนูผืนใหญ่มาห่อพันร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้แน่นบดเบียดอกอวบอัดจนขึ้นรูปเป็รอยแผลใจ
ฉันวิ่งกระหืดกระหอบรีบสลัดกลอนประตูเปิดอ้าออกไปในโถงมืดด้านนอกเพื่อจะตามล่าหาตัวไอ้คนแอบดูโรคจิตนั้นทันทีด้วยโทสะปนหวาดระแวงอย่างที่สุด
ทว่า... ทันทีที่ก้าวเท้าย่างพ้นประตูห้องน้ำเข้าสู่โถงมืดสลัวหลังบ้านสวน
ฉันกลับต้องสะดุ้งสุดตัวและวิ่งปะทะชนเข้ากับแผงอกกว้างกำยำแข็งแกร่งของใครบางคนที่ยืนตั้งหลักขวางทางดักอยู่หน้าห้องน้ำอย่างจัง!
"อุ๊ย!... คุณพ่อ!"
ฉันอุทานเสียงหลง ร่างกายอวบอัดเปียกชื้นสั่นระริกขณะจ้องใบหน้าคมเข้มของคุณพ่อณรงค์ที่ยืนประชิดติดตัวในเงามืดสลัว
คุณพ่อณรงค์สวมเพียงกางเกงแพรสีน้ำเงินเข้มตัวเดี่ยว ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยมัดกล้ามเนื้อไหล่และหน้าท้องแข็งแรงกำยำสมวัยห้าสิบสามปีอย่างชายหนุ่ม ในมือหนาของท่านถือแก้วนมสดอุ่นส่งกลิ่นน้ำผึ้งหอมโชยละมุนมาด้วย
"เป็อะไรไปจ๊ะฝ้าย? ร้องเสียงดังลั่นบ้านเชียว พ่อเพิ่งชงนมอุ่นผสมน้ำผึ้งตั้งใจจะเอาไปให้หนูดื่มแก้นอนไม่หลับพอดีเลย"
คุณพ่อณรงค์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มสุภาพ นุ่มนวลและสุขุมลุ่มลึกอย่างปรกติ ทว่าใบหน้าเรียบเฉยนั้นกลับขยับก้มต่ำ สายตาคมกริบภายใต้แว่นตาจ้องเขม็งลงมายังเนื้อเนินทรวงอกอวบสะบึมขาวผ่องที่สั่นไหวดันล้นพ้นผ้าขนหนูผืนบาง และหยดน้ำใสที่เกาะพราวระยับตามร่องอกของสะใภ้สาวอย่างจงใจและหิวกระหายโดยปิดไม่มิด...
2K
