ราชันเหนือห้วงมิติ

เช้าวันถัดมา เมืองถูกห่มด้วยแสงแดดอ่อน ๆ ที่เล็ดลอดผ่านเมฆหนา ถนนยังเปียกชื้นจากฝนเมื่อคืน ราวกับโลกยังไม่ยอมแห้งสนิทเสียที เซริอัสเดินออกจากบ้านในชุดนักศึกษาธรรมดา เสื้อเชิ้ตขาวที่รีดไม่เรียบกับกางเกงขายาวสีดำ รองเท้าผ้าใบคู่เก่าเปื้อนคราบน้ำฝน เขาสะพายกระเป๋าใบเล็กที่ข้างในมีสมุดเรียน และที่สำคัญที่สุด หนังสือของเอลิน่า ที่เขาห่อเก็บไว้อย่างระมัดระวัง

เขาไปมหาวิทยาลัยเหมือนทุกวัน แต่หัวใจกลับไม่เหมือนเดิม สมาธิแทบไม่เหลือให้กับวิชาเรียนที่ยาวนาน อาจารย์บรรยายเสียงเรียบยาวต่อเนื่อง แต่สิ่งที่แทรกเข้ามาในหูเขามีเพียงเสียงกระซิบเล็ก ๆ ราวกับคนกำลังอ่านคำประหลาดซ้ำ ๆ ในหัว

เขาสะบัดความคิด พยายามจดเลคเชอร์ แต่เมื่อมองลงไปในสมุด ข้อความที่เขาเขียนกลับบิดเบี้ยวผิดรูปไปบางส่วน เหมือนมือเขาเขียนเองโดยไม่รู้ตัว

พักกลางวัน เซริอัสนั่งอยู่คนเดียวในมุมโรงอาหาร เพื่อนร่วมชั้นผ่านไปผ่านมา เสียงคุย เสียงหัวเราะทำให้บรรยากาศดูปกติ แต่โลกของเขากลับแปลกแยกออกมา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์เพื่อนสนิท “ไอแซค”

ปลายสายรับแทบจะทันที

“ว่าไงวะ? สุดท้ายก็โทรมาเองนะ”

เซริอัสกดริมฝีปากแน่น 

“…แค่อยากคุย”

“อย่าบอกนะว่านายยังไม่ได้นอนเหมือนเดิม” น้ำเสียงอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความห่วงใย

“เมื่อคืนฉันส่งข้อความไป นายไม่ตอบเลย”

“ฉันอ่านอยู่…”

“อ่าน? หนังสือเล่มนั้นอีกแล้ว?” ไอแซคถอนหายใจหนัก

“เซริอัส นายต้องฟังฉันนะ เ๱ื่๵๹พวกนั้นมันไม่ใช่ทางออกหรอก มันไม่พาน้องสาวนายกลับมาได้หรอก”

เซริอัสเงียบไป ดวงตาจ้องภาพผู้คนที่เดินขวักไขว่ แต่กลับเหมือนเขาอยู่ในโลกอีกใบหนึ่งที่ทับซ้อน

“…แต่ฉันรู้สึกว่าเธอทิ้งเบาะแสไว้” เสียงเขาเบาลง

“และนี่คืออย่างเดียวที่เหลืออยู่ให้ฉันยึดเกาะไว้”

ปลายสายเงียบไปนาน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“โอเค…แต่สัญญากับฉันอย่างนึงได้มั้ย? ว่าถ้าเมื่อไหร่มันเริ่มทำให้นายเปลี่ยนไป นายจะหยุด”

เซริอัสพยักหน้าทั้งที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น “อืม”

พวกเขาคุยกันต่ออีกเล็กน้อย เ๱ื่๵๹เรียน เ๱ื่๵๹อาจารย์ เ๱ื่๵๹งานกลุ่มบทสนทนาธรรมดาที่ทำให้เขารู้สึกยังไม่ขาดจากโลกจริงเสียที แม้ลึก ๆ จะรู้ว่าจิตใจเขากำลังค่อย ๆ ถูกดึงไปในทางที่มืดกว่า

ตกเย็น เขากลับถึงบ้าน เปิดหนังสือของเอลิน่าอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่จ้องตรง ๆ แต่ใช้วิธีใหม่ เขาเปรียบเทียบกับเอกสารที่จดมาจากห้องสมุด วางเคียงกันบนโต๊ะ เขียนตัวอักษรซ้ำไปซ้ำมาเหมือนคนฝึกท่องสูตรคณิตศาสตร์

สิ่งประหลาดเกิดขึ้น ตัวอักษรบางตัวเริ่มเชื่อมโยงกันเป็๲รูปทรงง่าย ๆ คล้ายสัญลักษณ์เลข หรือเสียงพยางค์บางอย่าง แม้ไม่ชัดเจน แต่สมองเขากลับ

“รู้สึก” ว่ามันเริ่มมีโครงสร้าง

ขณะที่จด เขาได้ยินเสียงเหมือนหยดน้ำหยดลงพื้นดัง ติ๋ง…ติ๋ง ทั้งที่บ้านไม่มีรอยรั่ว เขาลุกขึ้นสำรวจแต่ไม่เจออะไร พอกลับมาที่โต๊ะ ตัวอักษรที่เพิ่งเขียนลงไปเหมือนเปลี่ยนรูปร่างเล็กน้อยหรือเขาแค่คิดไปเอง?

หัวใจเต้นถี่ เหงื่อซึมที่ฝ่ามือ เขารีบปิดสมุด ลุกขึ้นเดินไปคว้าภาพถ่ายคู่กับเอลิน่าที่ตั้งอยู่บนชั้นหนังสือ

ภาพนั้นยังเหมือนเดิม รอยยิ้มสดใสของเธอยังตรึงเขาไว้ แต่ในเงาสะท้อนของกรอบรูป เขากลับเห็นเงาเคลื่อนไหวบางอย่างอยู่ด้านหลังตัวเองในพริบตาเดียว

เขาหันกลับไป ห้องยังว่างเปล่า

เขาเม้มปากแน่น สะกดกลั้นความกลัว ก่อนกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง ค่อย ๆ เปิดหนังสือออกใหม่ แม้หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่ความคิดถึงน้องสาวผลักดันให้เขาไม่หยุด

เวลาล่วงไปจนถึงค่ำ เซริอัสแทบไม่ได้กินอะไรนอกจากกาแฟซองที่ชงไว้๻ั้๹แ๻่บ่าย ดวงตาแดงก่ำ ร่างกายเริ่มอ่อนแรง แต่เขายังจดต่อไป เส้นต่อเส้น สัญลักษณ์ต่อสัญลักษณ์

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เป็๲ไอแซคที่โทรมาซ้ำ

"มีอะไรหรอ.."

“เซริอัส! มึงยังไม่กินอะไรเลยใช่มั้ย? เสียงนายโคตรแย่”

“…ก็แค่ยังไม่หิว”

“ไม่หิวบ้าอะไร! มึงกำลังแหลกไปทีละนิดเพราะเ๹ื่๪๫นี้อยู่ รู้ตัวบ้างมั้ย?” เสียงอีกฝ่ายเริ่มเข้มขึ้น 

“โอเค เดี๋ยวฉันจะไปหามึงเอง เอาตรง ๆ ถ้าน้องสาวมึงกลับมาแล้วเห็นมึงในสภาพนี้ เธอจะคิดยังไง?”

เซริอัสกำแน่น เขาไม่อยากตอบคำถามนั้น เพราะรู้ดีว่ามันแทงตรงกลางใจ แต่เขาก็ไม่อาจห้ามเพื่อนที่พยายามดึงเขากลับมาสู่โลกจริงได้

“ฉัน…จะพยายาม” คำพูดหลุดออกมาในที่สุด

“พยายามไม่พอว่ะมึง” ไอแซคถอนหายใจยาว 

“โอเค ฟังนะ พรุ่งนี้เลิกเรียน เดี๋ยวฉันลากมึงไปกินข้าวเอง ไม่ต้องอ้างใด ๆ ทั้งนั้น”

เซริอัสนิ่งไปนาน ก่อนตอบสั้น ๆ 

“…อืม”

คืนนั้น เขานั่งอยู่กับความเงียบจนเกือบเที่ยงคืน หนังสือยังคงเปิดค้างอยู่ ภาพของเอลิน่าในความฝันเมื่อคืนยังติดตา เสียงกระซิบยังคงวนเวียนในหัว

เขาหลับตาลง มือกอดภาพถ่ายไว้แน่นเหมือนยึดเหนี่ยวสุดท้ายในโลกที่กำลังแตกเป็๲เสี่ยง ๆ

ความสิ้นหวังคืบคลานทีละนิด แต่ในความสิ้นหวังนั้นเองก็มีไฟเล็ก ๆ ของความหวัง ความหวังว่าจะได้เจอน้องสาวอีกครั้ง ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไร…

ฝนพรำตกลงมาอีกครั้ง ท้องฟ้าสีเทาหม่นคล้ายจะทิ้งความมืดลงมาก่อนเวลาที่ควรจะเป็๲ เซริอัส โมแรน สะพายกระเป๋าหนังสือของเอลิน่าและสมุดบันทึกที่เขาคัดลอกจากห้องสมุด ก้าวเท้าออกจากบ้านไปยังมหาวิทยาลัย เขามีเพียงเป้าหมายเดียวในใจ เอเดรียน

แต่หัวใจของเขากลับเต้นแรงผิดปกติ ทุกย่างก้าวเป็๲ความตึงเครียดและความกังวล ลมเย็นปะทะกับใบหน้า

เขามาถึงตึกเก่าฝั่งตะวันตกของมหาวิทยาลัย ประตูไม้เก่าและสนิมบนบานพับสะท้อนแสงไฟจากถนน ทำให้ความมืดยิ่งดูหนาวเหน็บ เซริอัสผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังตามมา เขาเดินผ่านโถงว่างเปล่า มองหาเอเดรียน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า โต๊ะไม้ยาว และโคมไฟที่ยังส่องแสงสลัวอยู่

“เอเดรียน…?” เขาเรียกเสียงเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ

ความเงียบตอบสนองกลับมาเพียงเสียงฝีเท้าของเขาเองที่สะท้อนก้องในห้อง เซริอัสยกหนังสือขึ้นอีกครั้ง พยายามหาสัญญาณอะไรสักอย่าง แต่ไม่มีร่องรอยใด ๆ ว่าเอเดรียนเพิ่งอยู่ที่นี่

เขานึกขึ้นได้ ลืมขอเบอร์ติดต่อจากชายคนนั้นไป ตอนนั้นความเร่งรีบและความร้อนรนทำให้เขาลืมทุกสิ่งที่ควรเตรียม

หัวใจเขากระตุกด้วยความสิ้นหวัง แต่ความคิดถึงน้องสาวกลับทำให้เขาผลักตัวเองต่อไป

เซริอัสตัดสินใจไปห้องสมุดแห่งชาติอีกครั้ง คราวนี้เขาหวังว่าจะเจอเอเดรียนที่ทำงานหรือหาที่ปรึกษาใกล้ชิด แต่เมื่อถึงชั้นสาม ชั้นที่เขาเคยค้นหาสัญลักษณ์โบราณ ก็พบเพียงเอกสารและหนังสือเก่า ๆ วางเรียงรายเหมือนเดิม

เ๯้าหน้าที่บอกเขาว่าเอเดรียนไม่เคยมาที่นี่นับ๻ั้๫แ๻่สัปดาห์ก่อน เซริอัสยืนมองโต๊ะไม้ที่เคยเขานั่งอ่านหนังสือ ราวกับเวลาไม่เคลื่อนไหว ทุกสิ่งเงียบสงัด จนความรู้สึกโดดเดี่ยวซัดเข้ามาเต็มแรง

เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ แขนกอดอก มองเอกสารที่เขาเคยคัดลอกไว้แล้ว คิดถึงเอลิน่าอีกครั้ง

“น้องสาว…ฉันควรทำยังไงต่อไป” เขาพึมพำ เสียงฝนที่กระทบหน้าต่างเหมือนกระซิบคำตอบแต่ไม่เคยชัดเจน

ในใจเขารู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ระหว่างโลกสองใบ หนึ่งใบคือโลกที่เต็มไปด้วยความเป็๞จริงของความหายไปของเอลิน่า อีกใบคือโลกของสัญลักษณ์ที่เขายังไม่เข้าใจ

ระหว่างที่เขานั่งอยู่ เซริอัสสังเกตความผิดปกติเล็ก ๆ รอบตัว 

แม้ไม่พบเอเดรียน เซริอัสไม่ยอมแพ้ เขาลุกขึ้น เดินไปยังมุมเก็บเอกสารพิเศษ หยิบหนังสือและแฟ้มที่เคยค้นดูมาก่อนออกมา เริ่มคัดลอกตัวอักษรที่เขายังไม่เข้าใจ พร้อมจดโน้ต

ทุกตัวอักษรที่เขาจดเป็๞เหมือนเบาะแสชั้นเล็ก ๆ ที่เชื่อมโยงไปยังสิ่งที่เอลิน่ากำลังเกี่ยวข้อง เขาจดจนดวงตาเริ่มล้า มือชา แต่ความคิดถึงน้องสาวยังผลักดันให้เขาไม่หยุด

ค่ำคืนล่วงมาถึง เซริอัสปิดไฟในห้องสมุด แพ็คเอกสารลงกระเป๋า เดินออกไปใต้แสงไฟสลัว ฝนโปรยบาง ๆ กลิ่นดินและความชื้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกักขังในโลกของความว่างเปล่า

“เอเดรียน…น้องสาว…ฉันจะตามหาความจริงให้เจอ ไม่ว่าใครจะอยู่หรือไม่อยู่” เขาพึมพำ มือกำแน่นกับหนังสือของเอลิน่า

แต่ขณะเดินออกจากประตู เขารู้สึกเหมือนมีใครหรือบางสิ่งมองเขาอยู่ในความมืด 

เซริอัสก้าวต่อไป แต่หัวใจเต็มไปด้วยคำถาม

ทำไมเอเดรียนถึงหายไป?

น้องสาวอยู่ที่ไหน?

และตัวอักษรเหล่านี้กำลังพาเขาไปยังอะไร…

ฝนโปรยปรายยังคงไม่หยุด น้ำบนทางเท้าสะท้อนแสงไฟเป็๞ลวดลายประหลาด เซริอัสเดินกลับบ้าน ใจเขาร้อนรนเหมือนลุกเป็๞ไฟ แต่ก็รู้ว่าเส้นทางนี้ยังยาวไกล และเขาอาจต้องเผชิญสิ่งที่เกินกว่าความเข้าใจของคนธรรมดา