บทที่ 28 เขารักเธออย่างลึกซึ้ง
ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี เธอก้มหน้าลงด้วยความประหม่า
จากนั้นเยี่ยเจียก็ได้ยินเสียงของแม่สามีกระซิบข้างหูต่อ “วันนี้ฉันให้ป้าอู่ไปซื้อมาเยอะเลย ฉันคำนวณแล้วว่าวันนี้เป็นช่วงไข่ตกพอดี ให้เขากินพวกนี้เข้าไปสิ”
“พะ… พวกนี้เหรอคะ?” เสียงของเยี่ยเจียสั่นเครือ
หมายความว่า นอกจากเอ็นวัวแล้ว ยังมีอย่างอื่นอีกงั้นเหรอ เธอกะพริบตาถี่ ๆ ด้วยความตกใจ
“ใช่แล้ว แต่ฉันจ่ายเงินไปเยอะมากเลยนะ รับรองได้ผลแน่นอน”
“คุยอะไรกันอยู่เหรอ” โทนเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มแทรกเข้ามาระหว่างบทสนทนาของทั้งคู่
เยี่ยเจียหันไปมองฟู่อวิ่นซางซึ่งยืนพิงอยู่ที่ประตูห้องครัว มือถือชามข้าวต้มอยู่ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงตอนกลืนอาหาร แม้แต่ตอนกินข้าวต้ม เขาก็ยังดูดีเป็นพิเศษ
นึกถึงสิ่งที่แม่สามีพูดเรื่องเอ็นวัว ภาพยั่วยวนตอนที่เหงื่อไหลจากกล้ามท้องแน่น ๆ ของเขาตอนอยู่บนเตียงก็...
ดวงตาของเยี่ยเจียที่มองไปยังฟู่อวิ่นซาง อยู่ดี ๆ ก็ปรากฏคลื่นน้ำแห่งความอายระคนขวยเขินออกมา เธอก้มหน้าลงทันทีแล้ววิ่งออกไปอย่างร้อนรน “อวิ่นซาง คุณคุยกับคุณแม่ไปก่อนนะคะ ฉันไปหาข้าวต้มกินก่อนดีกว่า”
เห็นท่าทางเขินอายจนวิ่งหนีไปของเธอแบบนั้น ชายหนุ่มก็เดาได้ว่าแม่ของเขาต้องพูดเรื่องที่เกี่ยวกับเรื่องบนเตียงแน่ ๆ
แต่ดูเหมือนเขาจะถามเรื่องนี้ไม่ได้ จึงพูดว่า “แม่ครับ เยี่ยเจีย เป็นคนที่ทนต่อการหยอกล้อไม่ค่อยได้ เธอค่อนข้างไร้เดียงสา อย่าไปขู่เธอมากนักเลยจะได้ไหม”
“ไอ้ลูกชายคนนี้นี่ มีเมียแล้วก็ลืมแม่ซะงั้น ลูกอกตัญญู”
“แม่ยังเป็นที่หนึ่งในใจผมเสมอนะครับ”
ได้ยินแบบนั้น คุณนายฟู่ก็รู้สึกพอใจจึงยิ้มอย่างแจ่มใสออกมา
หลังอาหารเช้า เยี่ยเจียยังคงอยู่ที่บ้านใหญ่ เธอยังมีวันลาป่วยเหลืออยู่ แต่ฟู่อวิ่นซางต้องไปบริษัท ส่วนแม่สามีและพ่อของฟู่อวิ่นซางก็ต้องไปงานเลี้ยงน้ำชากับเพื่อน ดังนั้นในบ้านจึงเหลือแค่เธอกับป้าอู่เท่านั้น
เยี่ยเจียเดินไปที่ห้องครัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนเข้าไปใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอขาวใส ทว่าเมื่อออกมากลับแดงก่ำด้วยความอาย
ตอนกลางคืน หลังจากที่ฟู่อวิ่นซางกลับมา ทุกคนในครอบครัวก็รับประทานอาหารด้วยกัน จนกระทั่งใกล้จะเสร็จ เยี่ยเจียได้ถูกแม่สามีดึงไปด้านข้าง คุณนายฟู่กระซิบบอกเธอเบา ๆ “เธอรีบไปเตรียมตัวเถอะ อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็แต่งหน้าด้วยล่ะ”
“ค่ะคุณแม่” เยี่ยเจียตอบรับอย่างว่าง่าย
“ขอแค่เธอทำให้ฉันได้อุ้มหลาน นั่นก็คือลูกสะใภ้ที่ดีของฉันแล้ว”แม่สามีลูบหลังมือเธอ ใบหน้าก็ยิ้มแย้มเสียยกใหญ่
เยี่ยเจียพยักหน้า แล้วพูดเบา ๆ “ค่ะคุณแม่ หนูจะพยายามนะคะ”
คุณนายฟู่พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วปล่อยให้เธอจากไปเพื่อปฏิบัติภารกิจอันยิ่งใหญ่ของตระกูล
สายตาของฟู่อวิ่นซางมองไปที่เยี่ยเจียซึ่งกำลังวิ่งขึ้นไปชั้นบน เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “แม่ แม่ไปพูดอะไรกับเยี่ยเจียเหรอครับ”
“แม่บอกให้เธอพักผ่อนให้ดี ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน เธอป่วยมาสองวันแล้ว ไม่ค่อยมีแรง เมื่อบ่าย แม่ให้ป้าอู่ทำข้าวต้มบัวหิมะให้เธอทานน่ะ” คุณนายฟู่ตอบอย่างไม่สบอารมณ์
“แม่นี่ใจดีจังเลยนะครับ” ฟู่อวิ่นซางตักซุปชามหนึ่งแล้ววางไว้ตรงหน้าคุณนายฟู่
“พอแล้ว แม่อิ่มแล้วละ ป้าอู่… เอ่อ… เอาซุปที่ฉันเตรียมไว้ให้อวิ่นซางออกมา อย่าลืมปรุงรสด้วยนะ”
ซุปที่เตรียมไว้? ฟู่อวิ่นซางวางตะเกียบลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมก็สำรวจมองไปที่ชามในมือของป้าอู่
ป้าอู่โรยต้นหอม ใส่มะเขือเทศ ไข่ และส่วนผสมอื่น ๆ ลงไป ดูเหมือนจะเป็นซุปธรรมดาทั่วไป อย่างมากก็แค่จัดเต็มกว่าซุปบนโต๊ะไปเล็กน้อย ไม่มีอะไรผิดแผกไปจากปกติ
คุณนายฟู่รีบเสริมขึ้นอย่างเหมาะเจาะ “ในซุปนี้ แม่ให้ป้าอู่ใส่ตังกุยเข้าไป สองวันมานี้เยี่ยเจียป่วยหนัก ลูกก็ดูแลเธอมาตลอด ก็ควรจะบำรุงร่างกายบ้างนะ”
ฟู่อวิ่นซางพยักหน้า เขาย่อมไม่ปฏิเสธความหวังดีของแม่
เมื่อเห็นลูกชายกินซุป คุณนายฟู่ก็ยิ้มออกมาอย่างปลาบปลื้ม
“อีกไม่นานก็จะได้อุ้มหลานแล้วสินะ”
บรรยากาศชั้นล่างดูคึกคัก ส่วนห้องน้ำชั้นบนก็เต็มไปด้วยไอน้ำ
เยี่ยเจียอาบน้ำเสร็จแล้ว เธอยืนอยู่หน้ากระจกเป็นเวลานาน ถือดินสอเขียนคิ้วโดยไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงดี เธออยากเข้ากับรสนิยมการแต่งหน้าของฟู่อวิ่นซาง จึงพยายามนึกถึงภาพวาดน้ำมันที่อยู่หลังประตูห้องหนังสือก่อนหน้านี้
เธอจำได้ว่า ผู้หญิงในภาพวาดสีน้ำมันมีใบหน้าที่ดูสง่างาม โครงหน้าเรียวยาว ดูอ่อนโยนและสดใส
จริง ๆ แล้วตัวเธอเองก็สวยไม่แพ้กัน แต่ต่างจากสวีเสี้ยนซูตรงที่ความสวยของเธอนั้นนุ่มนวลและดูสงบ โครงหน้าเรียวเล็ก บุคลิกดูอ่อนหวานกว่าหน่อย
มือของเยี่ยเจียเริ่มขยับ เธอใช้เทคนิคการแต่งหน้าวาดตาให้ดูลึกขึ้น เพิ่มเงาจมูกและไฮไลต์ ทำให้โครงหน้าที่เล็กอยู่แล้วดูมีมิติและยาวขึ้น
เมื่อมองกระจกอีกครั้ง ใบหน้ายังเป็นใบหน้าเดิม แต่ความรู้สึกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
แอ๊ด…
มีคนเปิดประตูจากด้านนอก
เยี่ยเจียแง้มประตูห้องน้ำออกไปดูเล็กน้อย ยังไม่ทันได้แทรกตัวออกไป ก็เห็นชายหนุ่มที่มีดวงตาสีเข้มเดินเข้ามา เขากำลังดึงเนกไทด้วยมือข้างเดียว และขมวดคิ้วแน่น ริมฝีปากได้รูปเผยอขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับหอบหายใจ ดูร้อนรุ่มไม่น้อย
“คุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่า” เธอรีบเข้ามาประคองเขาไว้
ฟู่อวิ่นซางรู้สึกร้อนรุ่มแปลก ๆ เขาอยากจะอาบน้ำเย็น แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นกำลังจะตอบ กลับเห็นเครื่องสำอางบนใบหน้าของเธอในทันที ในชั่วขณะนั้นสายตาของเขาพลันเย็นชาขึ้น และจ้องมองเธออย่างเอาเป็นเอาตาย
เขาถึงกับคิดว่าสวีเสี้ยนซูกลับมาแล้ว แต่พอมองให้ดี ความหวาดกลัวและกังวลในดวงตา รวมถึงแรงอันน้อยนิดที่โอบแขนเขาไว้ ล้วนเป็นของเยี่ยเจียอย่างชัดเจน
“ใครอนุญาตให้คุณแต่งหน้าแบบนี้” ฟู่อวิ่นซางชักมือออก
ในดวงตาของเขามีความเย็นชาปะทุขึ้นมาอย่างเปิดเผย
ท่าทางสงบเสงี่ยมและอ่อนโยนของเธอดูดีมาก เขาก็ค่อนข้างชื่นชมเธอเลยทีเดียว แต่ตอนนี้ที่แต่งออกมาแบบนี้ จะมีส่วนไหนที่เหมือนเธอบ้างล่ะ!
สวีเสี้ยนซูก็คือสวีเสี้ยนซู ส่วนเธอก็คือเธอ
เยี่ยเจียมองแขนของตัวเองที่กอดความว่างเปล่าอย่างงงงวย พลางอธิบายเบา ๆ ว่า “ฉัน ฉันแค่…”
แค่อยากจะปรนเปรอเขาอย่างบริสุทธิ์ใจเท่านั้นเอง
“ไปล้างเครื่องสำอางออกซะ” น้ำเสียงของเขาเย็นชา และอัดแน่นไปด้วยความโกรธ
เยี่ยเจียกัดริมฝีปาก มือกำขอบอ่างล้างหน้าแน่น เขาโกรธขนาดนี้ เป็นเพราะในใจยังรักสวีเสี้ยนซูอย่างลึกซึ้ง อีกฝ่ายคงนึกว่าเธอกำลังทำให้เจ้าของชื่อนี้ต้องมัวหมองอย่างนั้นเหรอ
ยิ่งคิดก็ยิ่งหดหู่ เยี่ยเจียพิงอ่างล้างหน้า เม้มปากอธิบายอีกครั้ง “ฉันแค่คิดว่า… อื้ม!...”
ไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ฟู่อวิ่นซางก็ปิดปากเธออย่างหยาบกระด้าง นิ้วเรียวยาวของเขากดไหล่เธออย่างแรง ราวกับจะบีบเธอให้หลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขา
เยี่ยเจียรู้สึกว่าร่างกายถูกยกขึ้น ทั้งตัวถูกเขากดทับบนอ่างล้างหน้า เธอไม่เคยเห็นฟู่อวิ่นซางเสียการควบคุมแบบนี้มาก่อน จูบของเขาร้อนแรง และเต็มไปด้วยความต้องการ มันทิ้งความรู้สึกเจ็บแปลบไว้บนผิวเนียนนุ่ม
เธอถูกเขาทำให้รู้สึกเจ็บปวด ตอนแรกเธอก็คิดจะให้เขาหยุด แต่พอนึกถึงซุปของแม่สามีเธอก็โอบกอดแขนแกร่งของเขา แล้วหลับตายอมรับชะตากรรม
เธออยากมีลูกเหมือนกัน
ฟู่อวิ่นซางประคองใบหน้าเธอไว้ แล้วมอบจุมพิตอันแสนหวาน จากนั้นก็อุ้มเธอไปวางลงบนเตียง
ในที่สุด เยี่ยเจียก็มีเวลาหายใจหายคอครู่หนึ่ง หางตาของเธอชื้นเล็กน้อย เธอหันหน้าไปเห็นเขาเปิดลิ้นชัก ในใจก็ขมขื่นจนแน่นหน้าอก
เธอรู้สึกได้ว่า เป็นเพราะซุปของแม่สามีที่ทำให้เขาสูญเสียสติไปบางส่วน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ลืมหยิบถุงยางอนามัย เขาไม่อยากมีลูกกับเธอขนาดนั้นเลยเหรอ
ฟู่อวิ่นซางจูบเธออย่างหนักหน่วง นิ้วเรียวก็ไล้ไปตามผิวกายทุกตารางนิ้วที่เขาอยากครอบครอง โดยไม่ลืมแกะซองถุงยางอนามัย
เยี่ยเจียยันตัวขึ้น กระชับแขนเขาแน่นด้วยความตื่นเต้น มองสิ่งที่อยู่ในมือเขา หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่สังเกตเห็นว่าเธอแอบทำอะไรกับถุงยางอนามัยไปบ้าง
42K
