ทลายภพสยบหมื่นดารา

ผู้เฒ่าโม่ยังชักกระบี่เก่าออกจากฝักไม่พ้นคืบเสียงตะโกนก็ดังจากโรงชั่ง

“คนร้ายตายแล้ว!”

เยี่ยซิงเหอกับคนแก่สบตากัน ก่อนวิ่งกลับโดยไม่ต้องเอ่ยคำ

ผู้ซึ่งตายคือเฉียนซุ่น

เขานอนตะแคงบนพื้น มือถูกมัดไพล่หลังข้อเท้าร้อยด้วยเชือกสองชั้น ปากอุดผ้าและตรวจแล้วว่าไม่มีพิษซ่อนผู้เฝ้าสองคนยืนยันว่าเมื่อครู่ยังได้ยินเขาหายใจ

บัดนี้ใบหน้ากลับขาวราวหิมะ

ไม่มีเลือดแม้หยดเดียวใต้ร่าง

ไม่มีแผลเปิด

ไม่มีรอยเชือกรัดคอ

แต่เส้นเลือดทุกเส้นใต้ผิวหายไป

“อย่าแตะศพ” ผู้เฒ่าโม่สั่ง

ชายซึ่งกำลังจะพลิกร่างชักมือกลับทันที

คนร้ายอีกสามคนถูกแยกขังคนละมุม พวกเขายังมีชีวิตทว่าพอเห็นเฉียนซุ่น สีหน้ากลับไม่แปลกใจ มีเพียงความกลัวว่าตนจะเป็นรายต่อไป

ผู้เฝ้าคนหนึ่งยื่นแผ่นไม้บันทึกเวลาให้ทุกครึ่งก้านธูปเขาขีดหนึ่งรอยหลังตรวจลมหายใจ เชือก และผ้าอุดปากรอยล่าสุดยังมีหมึกชื้นหมายความว่าเฉียนซุ่นตายในช่วงสั้นกว่าที่ผู้ใดจะเดินจากประตูโรงชั่งมาถึงตัวเขา

“ตอนตรวจครั้งก่อน ผิวเขาสีใด?” เยี่ยซิงเหอถาม

“ซีดจากบาดเจ็บ แต่ริมฝีปากยังแดง”

“ได้ยินเสียงกลองหรือไม่?”

ผู้เฝ้านับรอยบนไม้ “ดังหนึ่งครั้งหลังข้าตรวจ แล้วเขาตัวสั่น”

เวลาตายตรงกับจังหวะจากบนเขา

ผู้ใหญ่บ้านให้คนจดข้อนี้เพิ่ม มิให้ความกลัวทำลำดับเหตุการณ์ถ้าศัตรูฆ่าจากระยะไกลได้ ทุกคนต้องรู้ว่าสัญญาณใดมาก่อนผลมิฉะนั้นครั้งต่อไปจะไม่มีผู้ใดรู้ว่าต้องหยุดอะไร

เยี่ยซิงเหอถามผู้เฝ้า “ก่อนตายเขาทำสิ่งใด?”

“นอนนิ่ง แล้วตัวสั่นครั้งหนึ่ง”

“มีเสียง?”

“เหมือนถอนหายใจ”

“ผู้ใดเข้าออก?”

“ไม่มี”

ประตูมีคนเฝ้า หน้าต่างปิด และพื้นโรงชั่งยกสูงจากดินคนซึ่งถูกมัดไม่ควรฆ่าตนเองได้ ศัตรูนอกกำแพงก็ไม่ควรเข้าถึงเขาโดยไร้ร่องรอย

นี่เป็นคนตายที่ไม่ควรตาย

มิใช่เพราะชีวิตเขามีค่ามากกว่าผู้อื่นแต่เพราะทุกทางที่ทำให้ตายถูกปิดไว้แล้ว

ผู้เฒ่าโม่ใช้ปลายฝักกระบี่ยกชายเสื้อศพขึ้นใต้สะดือมีจุดดำเล็กเท่าเมล็ดงา ตรงกับตำแหน่งซึ่งผงโลหิตในตะกร้าเคยสว่าง

“ตอนมัด ตรวจตรงนี้หรือไม่?”

ผู้ดูแลพยักหน้า “มีเพียงไฝ”

“มิใช่ไฝ”

ผู้เฒ่าโม่โรยเกลือบาง ๆ รอบจุดดำ เม็ดเกลือเปลี่ยนสีเป็นแดงแล้วค่อย ๆ จมเข้าใต้ผิวศพ

คนร้ายร่างท้วมเริ่มดิ้น “ย้ายข้าออกไป!อย่าให้ข้าอยู่ใกล้เขา!”

เยี่ยซิงเหอหันไป “เจ้ารู้ว่านี่คือสิ่งใด?”

“ไม่รู้!”

“แต่เจ้ารู้ว่าต้องกลัว”

“ผู้ใดเห็นคนตายเช่นนี้ก็กลัว!”

ผู้เฒ่าโม่ไม่สอบต่อ เขามองริมฝีปากศพ “เอาผ้าออกด้วยคีม”

ชาวบ้านใช้คีมเหล็กดึงผ้าอุดปากออก ลิ้นของเฉียนซุ่นยังอยู่ไม่มีถุงพิษ แต่ใต้ลิ้นมีอักษรสีแดงหนึ่งขีดซึ่งก่อนหน้านี้ไม่มี

อักษรนั้นเต้นเบา ๆ

พร้อมกับกลองบนเขา

ตุบ

อักษรหด

ตุบ

มันขยาย

เลือดในร่างไม่ได้ไหลออกจากบาดแผล มันถูกดึงเข้าไปในขีดอักษรแล้วส่งผ่านจังหวะบางอย่างออกนอกหมู่บ้าน

เยี่ยซิงเหอถาม “เหตุใดฆ่าคนของตน?”

ผู้เฒ่าโม่ตอบ “เพื่อปิดปาก เพื่อเอาพลังคืน หรือทั้งสองอย่าง”

“คนอื่นมีตราเดียวกันหรือไม่?”

คำถามทำให้คนร้ายทั้งสามหยุดดิ้น

ผู้ดูแลใช้ไม้เปิดปากตรวจทีละคนใต้ลิ้นของชายร่างท้วมมีจุดแดงสองจุด อีกคนมีเส้นเล็กครึ่งขีดส่วนชายร่างผอมซึ่งถูกเยี่ยซิงเหอกดกระบี่กลับไม่มีสิ่งใด

ชายร่างผอมมองเพื่อนร่วมทางสีหน้าเปลี่ยนเป็นความเข้าใจอันน่ากลัว “พวกมันเลือกคนที่รู้ทางส่งข่าว”

“เจ้าไม่รู้?” เยี่ยซิงเหอถาม

“ข้ารู้เพียงงานในหมู่บ้าน ไม่รู้ค่ายนอกกำแพง”

“เฉียนซุ่นรู้อะไร?”

ชายผู้นั้นลังเล

จุดแดงใต้ลิ้นชายร่างท้วมเต้นแรงขึ้น

“พูดก่อนคนต่อไปตาย” เยี่ยซิงเหอกล่าว

“เขารู้จำนวนหลักค่ายกล รู้ทางเปลี่ยนเวรและรู้ชื่อเด็กในบัญชี”

ผู้เฒ่าโม่เงยหน้าทันที “ชื่อใด?”

“ข้าไม่เคยเห็น เขาอ่านคนเดียว”

“บัญชีอยู่ที่ใด?”

“กับคนถือเกี้ยวบนเขา”

เยี่ยซิงเหอถาม “บัญชีนั้นเขียนเมื่อใด?”

ชายร่างผอมส่ายหน้า “เก่ากว่าคำสั่งครั้งนี้ข้าได้ยินว่าเปลี่ยนผู้ถือมาหลายรุ่น”

ผู้เฒ่าโม่ถาม“เฉียนซุ่นเคยบอกหรือไม่ว่าเหตุใดต้องหาเด็กจากบัญชีเก่า?”

“เขาบอกเพียงว่าคนในบัญชีมิใช่ผู้ที่คนระดับเรามีสิทธิ์ถามถึง”

เยี่ยซิงเหอรู้สึกดวงตราบนแผ่นหลังร้อนขึ้นทั้งที่เขาไม่ได้ส่งปราณ

ผู้เฒ่าโม่ตวัดสายตา“อย่าฟังคำของคนซึ่งไม่เคยเห็นบัญชีเกินสิ่งที่มันรู้”

“ข้ารู้”

“กล่าวออกมา”

เยี่ยซิงเหอสูดลมหายใจ “เขารู้เพียงคำที่เฉียนซุ่นพูดไม่รู้ว่าหมายถึงข้า ไม่รู้ว่าบัญชีเขียนเมื่อใด และไม่รู้ว่าใครเป็นผู้เขียน”

คนแก่พยักหน้า “เก็บความจริงแยกจากการคาดเดามิฉะนั้นศัตรูไม่ต้องโกหก เพียงทิ้งช่องว่างให้เจ้ากลัวเติมเอง”

ชายร่างผอมมองทั้งสอง “พวกเจ้าคิดว่าข้าลวง?”

“ข้าคิดว่าเจ้ากลัวตายและกำลังพูดทุกสิ่งที่จำได้”เยี่ยซิงเหอตอบ “นั่นยังไม่ทำให้ทุกสิ่งถูกต้อง”

การสอบถามหยุดเพียงเท่าที่จำเป็นเพราะจุดแดงใต้ลิ้นคนอื่นกำลังเต้นเร็วขึ้นไม่มีเวลาแลกชีวิตพวกเขากับคำซึ่งยังตรวจไม่ได้

ความเย็นในโรงชั่งหนักกว่าหิมะด้านนอก

ถ้าชื่อของเด็กอยู่ในบัญชีเก่าเหตุการณ์นี้มิได้เริ่มเมื่อศิลาวัดปราณแตกร้าว ไม่ได้เริ่มเมื่อคืนที่ค่ายกลเปิดและอาจไม่ได้เริ่มหลังเยี่ยซิงเหอเกิด

แต่คำบอกของคนร้ายยังเป็นเพียงเศษข่าวเขาไม่เห็นบัญชีด้วยตนเอง และไม่รู้ชื่อ

เยี่ยซิงเหอไม่ยอมให้ความกลัวเติมส่วนที่ขาด

“ช่วยสองคนที่มีตราก่อนได้หรือไม่?” เขาถาม

ผู้เฒ่าโม่ตรวจจุดแดงใต้ลิ้น “ตราฝังในเส้นเลือด ถ้าตัดลิ้นเลือดจะไหลผ่านทางอื่น ถ้าปิดชีพจร มันจะดึงจากหัวใจเร็วขึ้น”

ชายร่างท้วมส่งเสียงอู้อี้ น้ำตาไหล “ข้าไม่อยากตาย”

เยี่ยซิงเหอมองเขา “ตอนเข้ามาเจ้าเตรียมใช้ชาวบ้านเป็นเชื้อพิธี”

“ข้าทำตามคำสั่ง!”

“ความกลัวคำสั่งไม่ลบสิ่งที่เจ้าทำ”

ชายผู้นั้นก้มหน้า

เยี่ยซิงเหอหันหาผู้เฒ่าโม่ “แต่เรายังต้องช่วย”

คนแก่ถาม “เพราะต้องการคำตอบ?”

“เพราะถ้าเราปล่อยให้วิชาของศัตรูตัดสินว่าใครควรตายเราก็ทำตามกฎเดียวกับมัน”

ผู้เฒ่าโม่มองเขาครู่หนึ่ง แล้วถอดฝักกระบี่เก่าวางข้างศพ

“เอากระจกทองแดง น้ำสะอาด และด้ายขาวมา”

ของทั้งหมดหาได้จากเรือนรอบลาน กระจกทองแดงมีรอยมัวน้ำสะอาดต้องแบ่งจากบ่อซึ่งทุกคนกำลังประหยัดด้ายขาวเป็นม้วนสุดท้ายของหญิงช่างเย็บ

นางยื่นให้โดยถาม “ใช้แล้วเอาคืนได้หรือไม่?”

ผู้เฒ่าโม่ตอบ “ถ้าใช้ได้ผล มันจะเปื้อนจนใช้เย็บผ้าไม่ได้”

หญิงช่างเย็บพยักหน้า “เช่นนั้นใช้”

ทุกสิ่งมีราคา แม้แต่ด้ายหนึ่งม้วน

ผู้ใหญ่บ้านนำแผ่นไม้บันทึกชื่อคนตายมาวางข้างกระจกรายชื่อเริ่มจากผู้ซึ่งเสียชีวิตในค่ายกลเมื่อคืนต่อด้วยศพทหารนิกายหน้าประตูและสัตว์อสูรที่ถูกฆ่า

“ต้องนับศัตรูด้วยหรือ?” ชาวบ้านคนหนึ่งถาม

“ถ้าวิชาใช้ศพทุกศพ ก็ต้องนับ” ผู้ใหญ่บ้านตอบ“เราไม่จำเป็นต้องไว้ทุกข์เหมือนญาติ แต่ถ้าลืมร่างหนึ่งมันอาจเป็นทางฆ่าคนของเรา”

คนเฝ้ากำแพงถูกส่งไปโรยเถ้ารอบศพนอกประตูเท่าที่ทำได้โดยไม่เปิดแนวคนในหมู่บ้านตรวจเรือนซึ่งมีผู้ตาย ห้ามเคลื่อนร่างลำพังและวางภาชนะทองแดงใกล้ศพเพื่อฟังการสั่นตามกลอง

คำสั่งใหม่กินกำลังจากกำแพงอีกหลายคน

ศัตรูใช้คนตายบังคับคนเป็นให้แบ่งหน้าที่ แม้ยังไม่เคลื่อนทัพ

ผู้เฒ่าโม่วางกระจกเหนืออกศพ เทน้ำบางส่วนบนผิวโลหะแล้วขึงด้ายจากจุดดำใต้สะดือไปยังขอบกระจก

“ซิงเหอ มองเงาในกระจก อย่ามองศพตรง ๆ”

“เหตุใด?”

“สิ่งที่ถูกดึงไม่ใช่เพียงเลือด”

เยี่ยซิงเหอก้มมอง

ตอนแรกเห็นเพียงใบหน้าขาวซีดของเฉียนซุ่นทว่าเมื่อกลองดังอีกครั้ง เงาอีกชั้นหนึ่งกลับลอยซ้อนเหนือร่างเป็นเค้าโครงพร่าเหมือนลมหายใจบนผิวทองแดง

ดวงตาเงานั้นยังเปิด

ปากขยับแต่ไม่มีเสียง

ด้ายขาวเปลี่ยนเป็นสีชมพูจากปลายศพทีละชุ่น

“วิญญาณยังไม่ออกจากร่างทั้งหมด” ผู้เฒ่าโม่กล่าว“พวกมันกำลังดึงตามเลือด”

“ตัดเส้นได้หรือไม่?”

“ตัดผิด จุดเชื่อมจะย้ายไปคนเป็นซึ่งมีตรา”

ชายร่างท้วมสะอื้นดังขึ้น

เยี่ยซิงเหอจับกระบี่เงาดารา “ให้ข้าดูทางปราณ”

“เนตรของเจ้ารับค่ายกลนี้มากเกินแล้ว”

“ถ้าไม่ดู เราจะเดา”

“ถ้าดูเต็มกำลัง มันจะมองกลับ”

“ข้าใช้เพียงชั่วลมหายใจ”

ผู้เฒ่าโม่ไม่อนุญาตทันทีเขาผูกด้ายอีกเส้นรอบข้อมือซิงเหอแล้วส่งปลายให้หญิงผู้ถือคันธนู“ถ้าเส้นนี้เปลี่ยนแดง ดึงเขาล้มออกจากวง ไม่ต้องถาม”

นางรับไว้ “ถ้าเขาดื้อ?”

“ดึงแรงขึ้น”

เยี่ยซิงเหอคุกเข่าหน้ากระจกเปิดเนตรเทวะพินิจดาราเพียงเศษหนึ่ง

โลกตรงหน้าซีดลง

เส้นปราณในร่างศพหายหมดเหลือเพียงทางสีแดงจากหัวใจมุ่งเข้าจุดดำ จากนั้นมิได้วิ่งออกทางพื้นหรือฟ้าแต่แตกเป็นเส้นเล็กนับสิบเชื่อมกับเงาของคนตายอื่นซึ่งอยู่นอกโรงชั่ง

ศพทหารนิกายหน้าประตู

สัตว์อสูรที่ถูกฆ่า

คนซึ่งตายในค่ายกลเมื่อคืน

ทุกศพเป็นปมของตาข่ายเดียวกัน

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเส้นบางส่วนพาดผ่านคนเป็นซึ่งเคยถูกค่ายกลดูดเลือด

เยี่ยซิงเหอเห็นปลายหนึ่งหันกลับมาหาตน

ดวงตราบนแผ่นหลังร้อนวาบ

เงาในกระจกหันหน้ามองเขา

ด้ายรอบข้อมือเปลี่ยนสี

หญิงผู้ถือคันธนูกระชากเต็มแรง เยี่ยซิงเหอล้มพ้นวงกระจกทองแดงร้าวตรงกลาง เสียงกรีดร้องซึ่งไม่มีผู้ใดได้ยินนอกจากเขาดังอยู่ในศีรษะ

ภาพเด็กปั้นตุ๊กตาหิมะพร่าอีกครั้ง

เขากัดฟันเรียกชื่อนั้นจากแผ่นไม้ในความทรงจำ

ชื่อยังอยู่

แต่สีถุงมือของเด็กหายไป

ราคาของการมองหนึ่งลมหายใจมาถึงแล้ว

ผู้เฒ่าโม่กดฝ่ามือบนอกเขา “เห็นสิ่งใด?”

“มันเชื่อมศพทุกศพ และแตะคนเป็นซึ่งเสียเลือดในค่ายกล”

“ศูนย์รวมอยู่ที่ใด?”

“มองไม่ถึง มีหลายทางบังกัน”

“นั่นคือสิ่งที่มันต้องการ ให้เจ้าตามเส้นจนดวงตราเปิด”

เยี่ยซิงเหอลุกนั่ง “แต่เรารู้แล้วว่าตัดศพเดียวไม่พอ”

ผู้เฒ่าโม่มองรอยร้าวบนกระจก “และรู้ว่ามันเริ่มดึงวิญญาณ”

คนร้ายร่างผอมหน้าซีด “นั่นเป็นเพียงวิชาเก็บเลือดมิใช่หรือ?”

คนแก่ตอบ “มหาเวทย์โลหิตกลืนวิญญาณ”

ทันทีที่ชื่อถูกเอ่ย จุดแดงใต้ลิ้นคนร้ายสองคนเต้นเร็วขึ้นราวกับวิชาจำเสียงผู้รู้จักมันได้

“มันเพิ่มพลังอย่างไร?” เยี่ยซิงเหอถาม

“เลือดเปิดทาง วิญญาณเป็นเชื้อ ผู้ตายหนึ่งคนไม่มากแต่สนามรบหนึ่งแห่งทำให้ผู้ใช้ข้ามขีดของตนชั่วคราว”

“แล้วชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน?”

ผู้เฒ่าโม่ไม่ตอบ

ไม่จำเป็นต้องตอบ

ค่ายกลใต้โม่เหอสร้างมานานเพื่อสิ่งนี้ศัตรูไม่ได้ต้องการเพียงฆ่า แต่นำทุกการตายกลับไปเพิ่มกำลังแก่ผู้ทำพิธี

ยิ่งป้องกันนาน ยิ่งมีศพ

ยิ่งมีศพ ศัตรูยิ่งแข็งแกร่ง

การต่อสู้ตามวิธีปกติกำลังเลี้ยงฝ่ายตรงข้าม

ผู้เฒ่าโม่ใช้ปลายกระบี่เก่าชี้รอยแตกบนกระจก“วิชานี้ต้องมีสามสิ่ง เลือดเปิดทาง วิญญาณคงทาง และผู้ทำพิธีรับสิ่งที่ส่งไปถ้าขาดอย่างหนึ่ง วงจะอ่อนลง”

“เราไม่มีทางหยุดเลือดทุกหยด” ผู้ใหญ่บ้านกล่าว

“และคืนชีวิตคนตายไม่ได้”

“เช่นนั้นต้องหาผู้รับ” เยี่ยซิงเหอว่า

“ถูก แต่คนรับอาจซ่อนหลังหลักอื่นหลายชั้นการวิ่งตามเส้นตรงทำให้เจ้าเข้าแท่นซึ่งมันเตรียมไว้”

หญิงผู้ถือคันธนูถาม “มีวิธีบังคับให้มันเผยตำแหน่งหรือไม่?”

“ทำให้แขนงหนึ่งขาดในจังหวะที่มันดึงผู้รับจะต้องเพิ่มแรงหรือย้ายไปแขนงอื่น”

“แล้วเราดูว่าแขนงใดตอบ”

ผู้เฒ่าโม่พยักหน้า “แต่ผู้ที่อยู่ใกล้แขนงนั้นจะรับแรงแทน”

การตัดทางหนึ่งอาจช่วยศพตรงหน้าและทำร้ายคนที่อื่นไม่มีการทดลองใดปลอดภัย

เยี่ยซิงเหอมองรายชื่อบนแผ่นไม้“จึงต้องให้ทุกจุดรู้ก่อนเราตัด”

กระดิ่งสั้นถูกส่งไปตามเรือนคนเฝ้าศพแต่ละแห่งวางมือบนภาชนะทองแดงและรอสัญญาณ ถ้ามันสั่นต้องถอยคนเป็นออกจากรอบร่างทันที

เมื่อเสียงตอบกลับมาครบ ผู้เฒ่าโม่จึงเริ่ม

เยี่ยซิงเหอถาม “หยุดอย่างไร?”

“ทำลายหลักเชื่อมก่อนวิญญาณหลุดทั้งหมด”

“หลักอยู่ที่ศพ?”

“แต่ละศพมีหนึ่งจุด และต้องมีหลักใหญ่ที่อื่น”

“เราทำลายจุดนี้ก่อน”

ผู้เฒ่าโม่ยกกระบี่เก่า “ถ้าฟันตรง ๆเศษวิญญาณของเฉียนซุ่นจะสลายพร้อมตรา”

ชายร่างผอมถาม “เขาตายแล้ว เหตุใดยังต้องรักษา?”

เยี่ยซิงเหอมองเงาพร่าบนกระจก“เพราะความตายไม่ได้ทำให้เขากลายเป็นเชื้อเพลิงของผู้ใด”

ผู้เฒ่าโม่ให้ทุกคนถอย เขาใช้ปลายกระบี่ขีดวงรอบจุดดำไม่แตะผิวศพ แล้วให้เยี่ยซิงเหอจับด้ายขาวที่ยังไม่เปลี่ยนสี

“เมื่อข้าตัดเส้นเลือดของวิชา เจ้าดึงด้ายออกจากวงอย่าใช้ปราณ”

“ถ้าดึงไม่ทัน?”

“เงาในกระจกจะหาย”

“ถ้าดึงแรงเกิน?”

“วิญญาณจะติดด้ายและขาด”

งานนี้ไม่ต้องการพลังมาก ต้องการจังหวะ

กลองบนเขาดัง

อักษรใต้ลิ้นศพหด

ผู้เฒ่าโม่ไม่ฟัน

กลองดังครั้งที่สอง

จุดดำใต้สะดือขยาย เส้นแดงบนด้ายวิ่งเร็วขึ้น

กระบี่เก่าพลันเคลื่อน

ไม่มีแสง ไม่มีเสียงระเบิดมีเพียงปลายคมแตะอากาศเหนือศพแล้วตัดสิ่งซึ่งตาเปล่ามองไม่เห็น

“ดึง!”

เยี่ยซิงเหอดึงด้ายช้าแต่ไม่หยุด เงาในกระจกบิดตามเส้นสีแดงพยายามพันกลับเข้าข้อมือเขา หญิงผู้ถือคันธนูยกคบไฟจ่อระหว่างทางความร้อนทำให้มันชะงักเพียงอึดใจ

อึดใจนั้นพอ

ด้ายหลุดจากวง จุดดำแตกเป็นผงเงาเหนือศพลดตาลงแล้วจางไปอย่างสงบ

พร้อมกันนั้น จุดแดงใต้ลิ้นคนร้ายร่างท้วมดับลงหนึ่งจุด

อีกจุดยังอยู่

“ช่วยได้ครึ่งหนึ่ง?” ผู้ดูแลถาม

“ตัดเพียงแขนงหนึ่ง” ผู้เฒ่าโม่ตอบ “หลักใหญ่ยังดึงอยู่”

ชายร่างท้วมหอบหายใจ เลือดกลับขึ้นริมฝีปากเล็กน้อยเขารอดในเวลานี้ แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่านานเท่าใด

เยี่ยซิงเหอมองผงดำจากตรา “เราตามรอยจากมันได้หรือไม่?”

“ถ้าเก็บไว้ อาจได้”

“แต่?”

“ตราจะต่อกลับเมื่อกลองดังรอบถัดไป”

พวกเขาต้องเลือกระหว่างเก็บหลักฐานกับหยุดทางเชื่อม

เยี่ยซิงเหอหยิบคบไฟ “เผา”

คนร้ายร่างผอมร้อง “นั่นอาจบอกที่ตั้งคนถือบัญชี!”

“และอาจเอาวิญญาณคนในเรือนนี้ไปก่อนเราหาคำตอบ”

เขาวางไฟลงบนผงดำ

เปลวไฟสีเขียวลุกเพียงครู่ กลิ่นเหล็กไหม้กระจายหลักฐานซึ่งอาจนำไปหาศัตรูถูกทำลาย แต่เส้นเย็นที่กดทับโรงชั่งหายไปด้วย

ผู้เฒ่าโม่มองเขา “เจ้าเลือกคนเป็นเหนือคำตอบอีกครั้ง”

“ท่านพูดเหมือนแปลกใจ”

“ข้ากำลังจำไว้ เผื่อวันหนึ่งเจ้าลืม”

คำว่า ‘ลืม’ ทำให้เยี่ยซิงเหอนึกถึงสีถุงมือที่หายจากความทรงจำเขากำด้ายซึ่งหญิงช่างเย็บสละให้แล้วบอกผู้ใหญ่บ้านให้บันทึกสิ่งที่พบลงแผ่นไม้แทนฝากไว้ในหัวเขาคนเดียว

ศพเฉียนซุ่นถูกคลุมด้วยผ้าหยาบ ไม่เผาทันทีเพราะต้องตรวจว่ามีตราอื่นหรือไม่ คนร้ายที่เหลือถูกย้ายออกจากโรงชั่งแยกไกลจากคนเจ็บ และมีผู้เฝ้าปากตลอดเวลา

พวกเขาใช้เวลาเกือบหนึ่งก้านธูปกับศพเดียว

นอกกำแพง กองทัพยังไม่โจมตี

ความเงียบนั้นมิใช่โอกาสพัก

ศัตรูกำลังรอให้พิธีทำงานแทนการเสียทหาร

เยี่ยซิงเหอออกจากโรงชั่ง มองฟ้าสีแดงอักขระชั้นสองหมุนช้ากว่าเดิม แต่เงาของมันทอดครอบบ้านทุกหลัง

“หลักใหญ่อยู่ที่ใด?” เขาถาม

ผู้เฒ่าโม่ใช้กระบี่เก่าแตะพื้น ฟังการสั่นเหมือนเคย“ถ้าอยู่บนเขา เส้นจะดึงขึ้น แต่เมื่อครู่มันดึงไปด้านข้าง”

“ในหมู่บ้าน?”

“หรือใต้หมู่บ้าน”

เสียงกระดิ่งจากแนวตะวันตกดังขึ้นหนึ่งครั้ง

ก่อนผู้ใดขยับ กระดิ่งทิศใต้ก็ดังตาม

แล้วทิศตะวันออก

ไม่ใช่สัญญาณเดียวกับที่พวกเขากำหนดคนเฝ้าแต่ละจุดตีอย่างตกใจของตนเอง

หญิงคนหนึ่งวิ่งออกจากตรอกตะวันตก “ศพหน้ากำแพงขยับ!”

ชายจากทางใต้ตะโกน “เลือดซึมขึ้นจากพื้นเรือนว่าง!”

บนหลังคาทิศตะวันออกคนเฝ้าชูคบไฟแล้วร้องว่าเห็นเงาสีแดงไหลผ่านปล่องควัน

สามจุด

คนละทิศ

เกิดพร้อมกันหลังพวกเขาตัดแขนงที่โรงชั่ง

ภาชนะทองแดงจากเรือนทางใต้ถูกหามมาถึง ขอบมันร้าวจากการสั่นคนเฝ้ารายงานว่าศพซึ่งอยู่ที่นั่นไม่ได้ขยับแต่เงาบนผนังยืดยาวสวนทางแสงไฟก่อนเลือดซึมจากพื้น

อีกคนจากกำแพงตะวันตกบอกว่าเถ้ารอบศพทหารนิกายถูกดูดเข้าใต้เกราะเหลือรอยวงกลมเหมือนปากหลุม

จุดทั้งสามมิได้เลือกศพสำคัญที่สุด

มันเลือกจุดซึ่งมีคนเป็นอยู่ใกล้มากที่สุด

ศัตรูรู้ว่าพวกเขาจะเฝ้าศพและใช้ความพยายามช่วยคนตายเป็นเหยื่อล่อคนเป็น

เยี่ยซิงเหอสั่ง “ถอยทุกคนจากศพสามจั้ง ใช้เชือกลากภาชนะตรวจอย่าเข้าใกล้จนรู้ว่าพื้นหยุดดึง”

ผู้ใหญ่บ้านถาม “ถ้ามีคนเจ็บย้ายไม่ทัน?”

“ย้ายคนก่อน ทิ้งของทั้งหมด”

คำสั่งทำให้เรือนหนึ่งต้องสละยาและเสื่อซึ่งมีน้อยแต่ไม่มีผู้ใดคัดค้าน หลังสิ่งที่เห็นในกระจก ของทุกชิ้นเบากว่าชีวิต

วิชาไม่ได้หยุด

มันเพียงย้ายปากซึ่งกำลังกลืน

ผู้เฒ่าโม่กำกระบี่เก่า “หลักนี้เป็นของลวง”

เยี่ยซิงเหอมองเส้นแสงสีเลือดซึ่งเริ่มสว่างใต้ตรอกไกลออกไป

กลองบนเขาดังอีกครั้ง

คราวนี้เสียงตอบมิได้มาจากกองทัพ

มาจากใต้บ้านอีกด้านของโม่เหอ

พิธีเริ่มที่อื่นแล้ว