พลิกชีวิตในยุค 90 สาวชาวไร่คนนี้ขอมุ่งหน้าสู่ความรุ่งโรจน์

บทที่ 35 แผนการมากมายของหลี่ซิงเหอ

หลี่ซิงเหอเมื่อได้ยินดังนั้นจึงไม่เกรงใจแล้ว เธอหยิบชิ้นที่ใหญ่ที่สุดจากกล่องข้าวของโม่เป่ยใส่ลงในกล่องข้าวของตัวเอง

"กินผักด้วยสิ ตักเยอะ ๆ เลยนะ" โม่เป่ยชี้ไปที่ผักอีกจานที่วางอยู่ข้าง ๆ

"ได้เลย งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ" ในเมื่อตะเกียบยังไม่ได้ใช้ เธอจึงไม่เกรงใจจริง ๆ อีกอย่างตอนที่เธอแบ่งบะหมี่ให้โม่เป่ยเธอก็ไม่ได้ขี้เหนียว เมื่อได้โอกาสกินอาหารอร่อย ๆ แล้ว เธอจึงคีบผักชิ้นใหญ่ใส่ลงในกล่องข้าวของตัวเอง

ทั้งสองคนแบ่งอาหารให้กันเสร็จแล้วต่างก็เริ่มกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

เธอใช้มือหยิบซี่โครงชิ้นยาวขึ้นมาแทะ ซี่โครงตุ๋นนี่อร่อยจริง ๆ เนื้อที่ติดกระดูกนั้นนุ่มมากจนกัดทีเดียวก็หลุดออกจากกระดูกเลย

โม่เป่ยมองท่าทางการกินของเธอแล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนจะชิมบะหมี่อบหอม ๆ

"ฝีมือป้าเก่งจริง ๆ " เขาชมด้วยความจริงใจ

"อืม เมื่อก่อนแม่ฉันสุขภาพไม่ค่อยดี แค่เดินเร็ว ๆ หน่อยก็หอบแล้ว แต่หลังจากมาอยู่ที่อวิ๋นถิงแล้ว แม่ก็ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก จนทำอาหารให้ฉันได้แล้วล่ะ" บนใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจและความสุข นี่เป็นครั้งแรกที่โม่เป่ยเห็นรอยยิ้มที่อบอุ่นแบบนี้บนใบหน้าของเธอ

"อืม ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี" โม่เป่ยก้มหน้าลงกินบะหมี่อบอีกคำ

หลี่ซิงเหอก็ไม่พูดอะไรอีก ก้มหน้าลงกินต่อ เธอรู้สึกว่าเมื่อครู่ตัวเองพูดมากไปหน่อยแต่ไม่รู้ทำไมเวลาเจอผู้ชายคนอื่นเธอจะหลีกเลี่ยงทันที แต่พอเป็นโม่เป่ยแล้ว แม้จะรังเกียจการสัมผัสใกล้ชิดทางร่างกาย แต่เธอมักจะพูดความในใจกับเขาโดยไม่รู้ตัว

เธอครุ่นคิดถึงเรื่องนี้เล็กน้อย บางทีอาจเป็นเพราะทั้งสองคนมีฐานะที่ต่างกัน โม่เป่ยไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปจากเรื่องงาน หลี่ซิงเหอจึงรู้สึกว่าความขัดแย้งและช่องว่างทางฐานะนี้กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยในระดับหนึ่ง

หลี่ซิงเหอไม่รู้ว่าหรอกว่าสิ่งที่คิดนั้นถูกหรือผิด แต่เธอกลับรู้สึกว่าเธอคิดมากเกินไป เหมือนนักวิชาการแก่ ๆ คนหนึ่ง

"ผู้ชายคนเมื่อกี้ดูเหมือนจะตามติดคุณนะ" โม่เป่ยเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ

หลี่ซิงเหอคิดว่าเรื่องระหว่างเธอกับหวังจื้อซินเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ควรให้มันมากระทบภาพลักษณ์ของเขา "ไม่ถึงขั้นตามติดหรอก แค่เอ่อ... เขาอาจจะเป็นคนดื้อหน่อย แต่เขาเป็นคนดีนะ"

"เขากำลังจีบคุณ พอคุณไม่ตกลง เขาก็เลยมาหาคุณตลอด"

"อืม ใช่" ก็ได้ อย่างไรมันก็เป็นความจริง "แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่ส่งผลกระทบต่อซูเปอร์มาร์เก็ตนะ ต่อไปฉันจะบอกเขาห้ามมาที่นี่อีก"

"ถ้าคุณพูดแล้วได้ผล วันนี้เขาก็คงไม่มาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหรอก" โม่เป่ยพูดต่อ เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอเช่นกัน เพราะถ้าเขาพูดแค่นี้แล้วได้ผล สือฉิงก็คงไม่วนเวียนอยู่รอบ ๆ เขามาหลายปีแบบนี้

หลี่ซิงเหอพยักหน้าเบา ๆ "อืม แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่เลวร้ายมาก ประตูซูเปอร์มาร์เก็ตก็เปิดอยู่ ลูกค้าคนไหนก็เข้าได้ ฉันห้ามเขาไม่ได้หรอก แต่ฉันจะพยายามคุยกับเขาว่าถ้าไม่จำเป็นก็อย่ามาอีก"

"แล้วคุณคิดยังไงกับเขา" โม่เป่ยรู้ว่าการถามแบบนี้อาจไม่เหมาะสม แต่ความอยากรู้อยากเห็นกัดกินใจเขา ถ้าไม่ถามก็คงอึดอัดจนกินข้าวไม่ลง

จิ๊ ๆ ๆ ดูเหมือนว่าเจ้านายคนนี้ก็ยังคงชอบเรื่องซุบซิบนินทา! แต่ก็ไม่แปลก เธอเองก็ชอบฟังเรื่องซุบซิบเช่นเดียวกัน "เขาก็ดีนะ แต่เขาไม่ได้เป็นอะไรกับฉันจริง ๆ ฉันยังไม่อยากคบหากับใคร"

"หืม?" โม่เป่ยงุนงง ไม่อยากมีใครงั้นเหรอ?

"หาเงิน หาเงิน หาเงิน หาเงินสำคัญที่สุดแล้ว"

โม่เป่ยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย  ใช่ ตอนนี้การหาเงินสำคัญที่สุด เงินสามารถให้ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยได้ เธออายุยังน้อยแต่ตระหนักถึงความสำคัญของเงินได้ ไม่รู้ว่าควรรู้สึกโชคดีแทนอนาคตของเธอ หรือควรรู้สึกเสียใจกับประสบการณ์ในอดีตของเธอดี?

เขานึกถึงตอนที่เพิ่งรู้จักเธอครั้งแรก บาดแผลบนตัวเธอ สภาพร่างกายเหมือนนกตื่นตูมพร้อมจะบินหนี และแววตาดุดันที่พร้อมจะต่อสู้กับใครก็ตาม บางทีการหาเงินอาจไม่ใช่เหตุผลเดียวที่เธอปฏิเสธความรัก

โม่เป่ยไม่ได้ถามอะไรต่อ เปลี่ยนเรื่องกลับมาที่ประเด็นหลักที่อยากคุยด้วยวันนี้

"ร้านนี้เข้าที่เข้าทางแล้ว ผมคิดว่าคุณควรเริ่มพิจารณาเรื่องเปิดสาขาได้แล้ว" 

นี่เป็นการขยายกิจการตามแผน และถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็จะต้องไปยุ่งกับสาขาใหม่ ผู้ชายคนนั้นก็จะหาตัวเธอไม่เจอ

โม่เป่ยรู้สึกงงกับความเห็นแก่ตัวของตัวเอง จู่ ๆ ความรู้สึกหวงแหนที่มีต่อเธอก็ก่อตัวขึ้น มันเป็นเพราะอะไรกันแน่?

เป็นเพราะถูกดึงดูดด้วยความอ่อนแอของเธอตอนแรกพบ? หรือเป็นเพราะถูกเสน่ห์ความมุ่งมั่นทำเงินและความอดทนของเธอในสองเดือนที่ผ่านมาหรือเปล่า?

ตอนนี้โม่เป่ยก็ยังไม่แน่ใจนัก แต่สิ่งที่เขารู้ก็คือ เธอเป็นคนพิเศษสำหรับเขา ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาที่กำลังยุ่งกับการเตรียมงานห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ คงไม่มาสนใจเรื่องการขยายร้านค้าร้านเดียวในซูเปอร์มาร์เก็ตเช่นนี้หรอก

"ช่วงนี้ฉันก็กำลังคิดเรื่องขยายธุรกิจเหมือนกัน แต่บางทีฉันอาจจะไม่ได้เป็นคนดูแลเอง"

"อ้อ?" ขณะนี้โม่เป่ยกินอิ่มแล้ว เขาวางตะเกียบลง พิงโซฟาพลางตั้งใจฟังหลี่ซิงเหอพูด

"ฉันจำได้ที่คุณเคยบอกว่า มีที่ดินผืนใหญ่ตรงชานเมือง มีโกดังสินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตของคุณอยู่แถวนั้นด้วย แสดงว่าคุณยังเหลือที่ว่างที่สามารถให้ฉันเช่าได้ ถูกไหม?"

"ใช่ แสดงว่าคุณจะข้ามขั้นไปเลย ไปทำฟาร์มเลยเหรอ?"

"ฉันแค่คิดว่า ในอนาคตร้านของฉันก็จะกลายเป็นสาขาของพวกคุณโดยตรงถูกไหม? แล้วหลังจากนั้นฉันก็จะผลิตสินค้าที่มีคุณภาพเพื่อมอบให้ทางซูเปอร์มาเก็ต"

โม่เป่ยเลิกคิ้วขึ้น เขารู้สึกสนใจขึ้นมาจริง ๆ ความจริงแล้วการสิรค้าเป็นของซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นสาขาโดยตรงนั้นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดสำหรับเขา แต่ที่ผ่านมาเขาไม่ได้เสนอความคิดผูกขาดนี้เพราะเห็นแก่เธอ

"ก็พอจะพิจารณาได้ ลองอธิบายรายละเอียดมาดูสิ"

"แต่ฉันก็มีข้อแม้ว่า คุณจะขายที่ดินตรงนั้นให้ฉันได้ไหม?"

เฮอะ! ที่แท้ก็หมายตาที่ดินของเขานี่เอง "ที่ดินนั้นไม่เหมือนกับร้านค้านะ มันมีพื้นที่ใหญ่มาก ซึ่งราคาค่อนข้างแพงพอสมควรเลย"

"ฉันรู้ค่ะ ความจริงแล้ว..." เธอเขินอายพลางเสยผม 

"ฉันได้สอบถามมาแล้ว ด้วยสถานภาพของฉัน ธนาคารจะไม่ให้กู้เงิน ดังนั้นฉันอยากรู้ว่าคุณจะขายที่ดินให้ฉันได้ไหม โดยฉันจะผ่อนจ่ายเหมือนการผ่อนกู้ธนาคาร แน่นอนว่าฉันจะจ่ายดอกเบี้ยให้ทางคุณด้วย"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ซิงเหอสุภาพขนาดนี้ ถึงกับใช้คำว่า 'คุณ' เชียวนะ

โม่เป่ยฟังไปด้วยเปิดกล่องผลไม้ไปด้วย พลางเลื่อนไปทางหลี่ซิงเหอ "กินผลไม้สิ" เขามองเธอกินผลไม้ ในขณะที่สมองของเขาก็คิดตามไปด้วย

ที่ดินแปลงนั้น ตอนที่ซื้อมาราคาถูกมากและมันค่อนข้างใหญ่ด้วย หลังจากสร้างโกดังสินค้าทางฝั่งตะวันตกแล้ว ทางฝั่งตะวันออกยังเหลือที่ดินว่างเปล่าอีกกว่าแปดสิบหมู่ที่ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร

แม้จะเป็นที่ดินว่างเปล่า แต่ราคาก็ปรับตัวสูงขึ้นมากกว่าตอนที่เขาซื้อมา และดูจากสภาพการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองอวิ๋นถิงแล้ว การเพิ่มมูลค่าของที่ดินเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน

พูดตามตรง เขาไม่อยากเสียที่ดินแปลงนี้ไปจริง ๆ

"อืม การขายที่ดินแปลงนั้นให้คุณโดยตรงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้นะ แต่นอกจากสินค้าของคุณจะต้องขายผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตของผมเท่านั้นแล้ว ผมยังต้องการถือหุ้นในฟาร์มของคุณด้วย โดยมีเงื่อนไขว่าจะโอนที่ดินให้คุณ"

"สมแล้วที่เป็นนายทุน" หลี่ซิงเหอเกือบสำลักผลไม้ติดคอ

"เหมือนกันนั่นแหละ" โม่เป่ยยิ้มเบา ๆ เธอชอบบอกว่าเขาเป็นนายทุน แต่ตัวเธอเองก็ไม่ได้ใสซื่ออะไรนักหรอก

ตอนนี้ถึงคราวที่หลี่ซิงเหอต้องลำบากใจบ้างแล้ว

โม่เป่ยมองท่าทางครุ่นคิดของเธอแล้วพูดว่า "ไม่งั้น พวกเราหาเวลานัดคนจากฝ่ายธุรกิจ ฝ่ายกฎหมาย และนักบัญชีหยางมาประชุมหารือกันดีไหม?"

"ได้สิ" หลี่ซิงเหอตอบตกลงอย่างรวดเร็ว อย่างไรเสียตอนนี้เธอเองก็คิดไม่ออกว่าควรทำอย่างไรต่อไป

"เดี๋ยวนะ งั้นพวกเขาทั้งหมดก็เป็นคนของคุณน่ะสิ!" เธอพึมพำออกมาเพราะเพิ่งตระหนักได้เมื่อครู่!