หยางโจว ดวงใจมหาเทพเทวะ

ตอนที่ 32 คิดสู้เมียเหรอ น้องหญิงทุกคนดึงมันให้ขาด

 " เป็นเช่นนี้นี้เอง แต่เอ๊ะ ! ทำไมเรื่องที่ภรรยาข้าเล่ามาจึงคล้ายคลึงกับเรื่องของเจ้าจอมปีศาจมารยิ่งนัก หรือว่านางจะเป็นธิดาของจอมปีศาจมารกัน ผิงผิงภรรยาข้าเจ้าว่าเจ้ามาจากสุริยะดวงดาวปีศาจมารอย่างนั้นรึ "

 " ใช่สามีข้าท่านมีอะไรส่งสัยอย่างนั้นรึ "

 " หยางโจวคิดว่าสิ่งที่นางเล่ามาทุกอย่างตรงกับสิ่งที่จอมปิศาจมารเคยเล่าให้ตนเองฟัง ทั้งนางยังบอกว่าอายุนางอยู่มานับแสนปีแล้ว ซึ่งก็ใกล้เคียงกับจอมปีศาจมารที่โดนกักขังยังดินแดนลับของท่านผู้อาวุโสมังกรฟ้า ถ้าอย่างนั้นจอมปีศาจมารก็ต้องเป็นพ่อตาของตนเองแน่นอน ซิบหาย ! แล้วหมั๊ยละ แล้วตอนนี้ข้าจะเรียกจอมปีศาจมารว่าอย่างไรดี เฮ้อ ! เวรกรรม "

 " เอ่อ ! ผิงผิงภรรยาข้าถ้าเจ้าได้พบเจอเสด็จพ่อของเจ้าแล้ว เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป เจ้าจะกลับสุริยะดวงดาวมารเลยหรือเจ้าจะอยู่กับข้า เจ้ามีความคิดเห็นเป็นเช่นไร "

 " สามีข้า ตัวข้านั้นยังไม่ได้คิดไม่ได้ตัดสินใจอะไรเลย เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นนั้นมันอยู่นอกเหนือจากที่คาดคิดไว้ และอีกอย่างในชั่วชีวิตนี้ข้าคงไม่อาจพบกับเสด็จพ่อของข้าได้เป็นแน่ เพราะไม่รู้ว่าเสด็จพ่อของข้ายังมีชิวิตอยู่หรือไม่ หรือเสด็จพ่อของข้าไปหลบซ่อนอยู่ที่สุริยะดวงดาวใด ข้าก็ไม่สามารถรับรู้ได้ ตอนนี้ข้ามีพลังและขั้นยุทธกลับมาเหมือนเดิมแล้ว ข้าจะกลับไปช่วยเหลือทหารของข้าที่หลบหนีมาพร้อมกับข้าก่อน และค่อยคิดกลับไปช่วยเหลือเสด็จแม่ของข้าและคนในราชวงค์และทหารที่ยังจงรักภักดีที่โดนกักขังอยู่ที่สุริยะดวงดาวปีศาจมารอีกที แต่ตอนนี้ด้วยขั้นเทพปีศาจมารยุทธขั้นที่ 1 ของข้ายังไม่อาจกลับไปช่วยเหลือทุกคนได้ ในชั่วชิวิตนี้ข้าไม่รู้ว่าจะได้กลับไปช่วยเหลือเสด็จแม่และคนของข้าได้หรือเปล่าสามีข้า "

 " ผิงผิงภรรยาข้า เจ้าคงลืมไปแล้วว่าเจ้ายังมีสามีคนนี้อยู่อีกคน ในเมื่อเรามีวาสนาต่อกันแล้วต่อไปนี้เรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของข้า เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องของเสด็จแม่และคนของเจ้าที่อยู่ยังสุริยะดวงดาวปีศาจมารนั้นข้าคนนี้จะเป็นคนไปช่วยเหลือเอง "

 " จริงหรือสามีข้า แต่ท่านเพียงคนเดียวจะไปสู้กับจอมปีศาจมารคนใหม่แห่งสุริยะดวงดาวปีศาจมารได้อย่างไร พวกมันมีขั้นเทพปีศาจมารหลายหมื่นคนทั่วทั้งสุริยะดวงดาวปีศาจมารและมันยังมีพันธมิตรจากสุริยะดวงดาวเทพแห่งปัญญาอีก ทั้งยังมีจอมเทพและขั้นเทพยุทธอีกหลายหมื่นคน ท่านคนเดียวคงทำอะไรพวกมันไม่ได้เป็นแน่ "

 " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผิงผิงภรรยาข้าเจ้าเคยถามว่าข้ายังมีอะไรปิดบังเจ้าอยู่หรือไม่ ข้าจะบอกเจ้าเดี๋ยวนี้ข้ามีสถานที่หนึ่งจะพาเจ้าไป เจ้าพร้อมหรือยัง ไปยังตระกูลหยางของข้า "

 " กรึ๊มม "

                                                 .........................................................

 " ณ ตระกูลหยาง "

 " สามีข้ากลับมาแล้ว "

 " สามีข้า ข้ากับพี่เยี่ยนเอ๋อและน้องอวี้หรันกำลังบ่นคิดถึงท่านอยู่เลย พวกข้าคิดว่าถ้าท่านนำหญิงจากชนเผ่าพยัคเพลิงมาเป็นภรรยาใหม่อีกคนละก็ พวกข้าจะจับท่านตอนทันที่เลย "

 " ใช่ สามีข้าพี่เสวี่ยเอ๋อพูดถูก แต่เอ๊ะ ! ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน "

 " ใช่ สามีข้าท่านบอกมาข้ามาเดี๋ยวนี้ท่านพาภรรยามาใหม่มาใช่หรือไม่ "

 " ซิบหายแล้ว ! พวกนางอยู่ที่ตระกูลหยางพร้อมกันทั้งสามคนเลย ตายแน่กู ไม่ไหวแล้วเผ่นก่อนดีกว่า "

 " ท่านจะไปไหน น้องหญิงทั้งสามตัวข้านั้นมีนามว่า ซูผิงผิง เป็นภรรยาของเจ้ากะล่อนนี้อีกคน ข้าได้จับตัวเจ้าสามีเจ้าชู้นี้ไว้แล้วเรื่องรายละที่เจ้าสามีเจ้าชู้ทำอะไรไว้กับข้าบ้าง แล้วข้าจะเล่าให้กับน้องหญิงทั้งสามได้ฟัง แต่ตอนนี้เรามาร่วมมือกันจัดการตอนเจ้าคนนี้ก่อน "

" ได้เลยพี่หญิงผิงผิง น้องหญิงอวี้หรั่น น้องหญิงเสวี่ยเอ๋อ จัดการเจ้าสามีจอมเจ้าชู้นี้ก่อน "

" ได้พี่หญิงทุกท่าน ทุบมัน "

" ตุ๊บบ ! ตุ๊บบบ !! โอ๊ยย ! อย่า เมียจ๋า "

" เพี๊ยะ เพี๊ยะ อ๊ากก !! ยะ อย่า อย่าดึง "

" ตู๊มม !  "

" พั๊วะ ! อู๊ยยย !! พั๊วะ "

" คิดสู้เมียเหรอ น้องหญิงทุกคนดึงมันให้ขาดเลย "

" อ๊ากกก ๆ ยะ อย่าดึงตรงนั้น ยอมแล้วจ๊าาาา อ๊ากกกก "

                                                      ...............................................

 " เสวี่ยเอ่อ เยี่ยนเอ๋อ อวี้หรัน ผิงผิง ภรรยาของข้าไหน ๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นมาแล้วแทนที่พวกเจ้าจะหึงหวงและขัดแย้งกันเอง ทำไมเวลานี้พวกเจ้าจึงสมัครสมานสามัคคีกันยิ่งนัก ทำไมพวกเจ้าไม่เหมือนครอบครัวอื่นเลยที่สามี มีภรรยาใหม่แล้ว พวกเขาเหล่านั้นก็ตบตีกันเองแต่ข้านี้สิโดนพวกเจ้าทั้งตบทั้งตีทั้งดึงทั้งบีบจนตัวข้านี้ใจแทบขาด พวกเจ้าอภัยให้ข้านะ ถ้าพวกเจ้าตกลงกันเสร็จแล้ว ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เราก็มาลองอะไรใหม่ ๆ พวกเจ้าสี่คนข้าหนึ่งคน อ้า ! ข้าคิดแล้วมันจั๊กจี้หัวใจจังเลย "

 " ยี้ ! พร้อมกันเหรอ ไม่มีทางเสียหลอกเดือนนี้ทั้งเดือนเจ้าไม่ต้องมาแต๊ะต้องตัวพวกข้าเลย "

 " ใช่พี่หญิงเยี่ยนเอ๋อแล้วพี่หญิงผิงผิงและน้องหญิงอวี้หรันพวกท่านว่าอย่างไร ข้านั้นเห็นด้วยกับพี่หญิงเสวี่ยเอ่อ "

 " พวกเราทั้งสองคนก็เห็นด้วย "

 " เฮ้อ ! ทำไมพวกเจ้าช่างโหดร้ายกับข้าเยี้ยงนี้ แต่ก็เอาเถิดในว่าเมื่อข้าทำผิดไปแล้วข้าก็ต้องยอมรับกับผลที่ตามมา ข้ามีภรรยาแล้วถึงสี่คนแต่ไม่มีใครเห็นใจข้าเลยปล่อยให้ข้านอนโดดเดียวอ้างว้างเดียวดายคนเดียว ในเมื่อข้ามีภรรยาสี่คนแล้วถ้าจะให้ครบเจ็ดวันถ้าอย่างนั้นก็หาภรรยาเพิ่มอีกสามคนก็แล้วกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

 " เจ้าว่าอย่างไรนะเจ้าจะหาภรรยาเพิ่มอีกสามคน พี่หญิงเยี่ยนเอ๋อ พี่หญิงผิงผิง น้องหญิงอวี้หรัน จัดการไอ้สารเลวนี้ "

 " ตู๊มม ! ตู๊มมม !! "

 " ไม่อยู่แล้วโว๊ยยยย !!! "

 " พรึ๊บบ "

                                                   .....................................................

 " ณ ทวีปอสูรมงกรคราม ดินแดนแห่งบาป "

 " ผิงผิง เจ้าอยู่ไหนข้ากึ่งเซียนปีศาจมารนำมนุษย์มาให้เจ้าดูดลมปราณแล้ว วันนี้ก็เป็นวันที่ครบกำหนดที่เราจะครองคู่กันแล้ว ข้าได้จัดตำหนักให้เจ้าไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าเราได้ครองคู่กันข้าจะคลายพลังที่กดเจ้าไว้ เจ้าอยู่ที่ไหน ผิงผิง ออกมาเถิดอย่างไรวันนี้เจ้าก็ต้องเป็นฮูหยินของข้า เจ้าไม่ห่วงคนของเจ้าหรืออย่างไร ถ้าเจ้ายอมออกมาข้าจะปล่อยคนของเจ้าทั้งหมดทุกคนเลย นางหายไปไหน รึว่านางหนีไปแล้ว ไม่มีทางไม่มีใครเข้ามาสถานที่แห่งนี้ได้นอกจากข้าเท่านั้น เพราะที่นี้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิของท่านจอมเทพอสูรมังกรครามใช้เป็นสถานที่ฝึกศาสตร์ด้านมืดของท่าน มีเพียงแค่ข้าเท่านั้นที่จอมเทพอสูรมังกรครามอนุญาติให้เข้ามาฝึกวิชาได้ ข้าจึงนำผิงผิงมาหลบซ่อนไว้ยังสถานที่แห่งนี้ หรือว่าท่านจอมเทพอสูรมังกรครามรู้ว่าข้านำแม่นางผิงผิงมาซ่อนที่นี้ จึงได้นำตัวนางไปแล้ว แย่แล้วข้าจะทำอย่างไรดี นี้ข้าขาดพลังหยินบริสุทธิเพียงอีกนิดเดียวเท่านั้น ข้าก็จะเป็นขั้นเซียนยุทธเแล้ว ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นวันนี้ "

                                            ......................................................................

  " ณ ตระกูลหยาง "

  " เสวี่ยเอ่อ เยี่ยนเอ๋อ อวี้หรัน และผิงผิง ภรรยาข้า ในเมื่อพวกเจ้าตกลงกันได้แล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าจะนอนข้ากับเจ้าคืนละคน เหลืออีกสามวันพวกเจ้าต้องมานอนที่ตำหนักของข้า ข้าจะไปยังอณาจักรและชนเผ่าของเจ้าแต่ละคนในแต่ละวัน ส่วนผิงผิงนั้นเจ้าก็อยู่ในตระกูลหยางที่นี้ก่อนข้าได้จัดตำหนักให้เจ้าต่างหากแล้ว ส่วนตำหนักของข้า ข้าได้ให้คนปรับปรุงใหม่เพื่อรองรับพวกเจ้าทั้งสี่คนเรียบร้อยแล้ว คงไม่มีใครขัดแย้งนะ "

  " ซิ เจ้ามันจอมลามก "

  " ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

  " เอ่อ ผิงผิงภรรยาข้าจากที่เจ้าเล่าเรื่องของเสด็จพ่อของเจ้ามานั้น ถ้าตามที่ข้าคิด ข้ามีคนคนหนึ่งอยากให้เจ้าพบไม่รู้เจ้ายังจะจำคนคนนั้นได้หรือไม่ "  

  " ใครกันหรือสามีข้า "

  " จอมปีศาจมาร จงออกมา "

  " กรึ๊มม "

  " คาราวะนายท่านและนายหญิงทั้งสาม "

  " อ๊ะ ! เสด็จพ่อ เสด็จพ่อจริง ๆ ฮื้ออ ฮื้อออ เสด็จพ่อข้าตามหาท่านพบแล้วเสด็จพ่อ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน "

  " อ้า ! ผิงผิงลูกพ่อ เจ้ามาที่นี้ได้อย่างไรกัน ลูกพ่อ ลูกพ่อ มาให้พ่อกอดหน่อยลูกพ่อคิดถึงเจ้ายิ่งนัก โฮ โฮ ผิงผิง ลูกพ่อ "

  " ฮือ ฮือ เสด็จพ่อท่านมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร ข้าตามหาท่านมาหลายร้อยปีแล้ว ชาตินี้ข้าคิดว่าจะไม่ได้พบเจอท่านแล้วเสด็จพ่อ "

  " แล้วเจ้าละมาที่นี้ได้อย่างไรกันลูก หรือว่านายท่านพาเจ้าเข้ามา ใช่แล้วนอกจากนายท่านแล้วก็ไม่มีใครพาเจ้าเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ได้ "

  " ใช่แล้วสามีข้าพาข้าเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ "

  " ห๊า ! เจ้าบอกว่านายท่านเป็นสามีของเจ้าอย่างนั้นรึ "

  " ใช่แล้วจอมปีศาจมาร เอ่อ ! ไม่ใช่ซิข้าต้องเรียกท่านว่าท่านพ่อตาแล้ว "

  " หามิได้นายท่าน ถือเป็นโชควาสนาของบุตรตรีของข้าแล้ว ที่ได้นายท่านเป็นสามีอย่างนี้ข้าก็ไม่ต้องกังวลสิ่งใดแล้ว ถ้าข้าตายข้าจะได้นอนตายตาหลับเมื่อบุตรตรีของข้าได้สามีเช่นท่าน "

  " เสด็จพ่อท่านห้ามกล่าวเช่นนั้นเป็นอันขาด พวกเรายังจะต้องไปช่วยเสด็จแม่และคนของเราอีกท่านห้ามเป็นอะไรไป ข้าไม่ยอมจริง ๆ ด้วย "

  " เอ่อ จริงสิลูกพ่อเจ้าหนีรอดมาได้อย่างไร แล้วแม่ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าช่วยเล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาให่พ่อได้ฟังว่าสุริยะจักวาลปีศาจมารของเรามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง "

  " เสด็จพ่อหลังจากที่ท่านหนีออกมา ข้าและเสด็จแม่และคนในราชวงค์และทหารที่ยังภักดีต่อท่านก็ถูกจับกุม ใครที่ไม่ยอมก็ถูกสังหารทิ้งทั้งหมด เมื่อหนึ่งร้อยปีที่แล้วเจ้าจอมปีศาจมารคนใหม่มันบังคับข้ามาเป็นสนมของมัน มันจึงได้ปล่อยตัวข้าออกจากที่คุมขัง แต่ข้ายังโชคดีที่มีทหารที่ยังจงรักภักดีบางส่วนทราบข่าวจึงรวมตัวกันชิงตัวข้าออกมาได้ แต่ทหารที่ช่วยเหลือข้าก็ได้รับบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก ตัวข้าเองก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน ข้าและทหารที่เหลือไม่ถึงสิบคนหลบหนีมาขอความช่วยเหลือกับกึ่งเซียนปีศาจมารยังทวีปอสูรมังกรคราม แต่ก็เหมือนหนีเสือปะจรเข้ มันแกล้งจะช่วยเหลือข้าแล้วจับข้าไปขังยังดินแดนแห่งบาป มันใช้ทักษะบางอย่างกดพลังของข้าไว้แล้วขู่ทหารที่ตามมากับข้าว่าจะสังหารข้าทิ้ง และจับทหารที่มากับข้าไปคุมขังยังสถานที่ใดก็ไม่ทราบ ความจริงวันนี้เป็นวันที่ข้าจะต้องไปเป็นชายาของมัน มันตั้งใจจะบ่มเพาะคู่กับข้าเพื่อจะได้ดูดพลังหยินจากตัวข้ามันจะได้ขึ้นเป็นขั้นเซียนยุทธ แต่สามีข้าไปพบเข้าเสียก่อนและได้ช่วยเหลือข้าออกมาได้อย่างที่ท่านเห็นนี้แหละ "

 " บัดซบ ! ยิ่งนัก มันเป็นเพียงปีศาจมารขั้นกึ่งเซียนยุทธยังดินแดนอันน้อยนิดนี้ บังอาจจะมาข่มแหงบุตรสาวของข้า ข้าจะไปล้างทวีปอสูรมังกรครามของมัน นายท่านโปรดให้ข้าออกไปจากสถานที่แห่งนี้เถิดข้าจะไปสังหารมันให้สิ้น "

 " ช้าก่อนจอมปีศาจมาร การจะสังหารพวกมันนั้นง่ายมาก เพียงข้าพลิกฝ่ามือไม่กี่ครั้งข้าก็สังหารมันได้ทั้งหมดแล้ว ข้าคิดว่าเราควรจะยึดทวีปอสูรมังกรครามและช่วยเหลือคนของเจ้าที่ถูกกักขังอยู่ และให้คนของเจ้าปกครองทวีปมังกรครามแห่งนั้นและเจ้าจะได้คัดเลือเหล่าปีศาจมารที่มีความจงรักภักดีมาฝึกปรือเพื่อเป็นกำลังสนับสนุนเจ้าอีกทางเพื่อที่จะได้ไปยึดคืนสุริยะดวงดาวของเจ้าได้ "

 " หยางโจวฟง หยางอี้ซินมาพบข้าหน่อย "

 " พรึ๊บบ "

 " คาราวะท่านประมุขและนายหญิงทั้งสาม "

 " ลุกขึ้นได้ ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จักนายหญิงคนใหม่คนนี้ ซูผิงผิง ภรรยาอีกคนของข้า และเป็นบุตรตรีของจอมปีศาจมาร "

 " พวกเราคาราวะคาราวะนายหญิงสี่ "

 " พวกท่านลุกขึ้นเถิด สามีข้าพวกเขาเหล่านี้คือใครกันทำไมจึงพลังกดดันมากขนาดนี้ "

 " ผิงผิงภรรยาข้า นี้คือ หยางโจวฟงและหยางอี้ซินรองประมุข ประจำตระกูลหยางของพวกเรา พวกเจ้าลองบอกแก่ภรรยาข้าสิเจ้ามีขั้นยุทธอยู่ที่ขั้นใดกันแล้ว และเรามีสมาชิกตระกูลหยางทั้งหมดเท่าไร และมีขั้นยุทธเท่าไรกันบ้าง "

 " ขอรับท่านประมุข เรียนนายหญิงสี่ ตอนนี้ข้าและภรรยาข้าหยางอี้ซินมีขั้นยุทธอยู่ที่ขั้นจอมเทพยุทธขั้นที่ 1 ขอรับ และสมาชิกในตระกูลหยางมีขั้นกึ่งจอมเทพยุทธอีกร้อยคน มีขั้นเทพยุทธตั้งแต่ขั้นที่ 1 ถึงขั้นที่ 9 ประมาณ 50,000 คนขอรับ โดยคนที่เป็นขั้นเทพยุทธส่วนใหญ่เป็นคนกลุ่มแรกที่ท่านประมุขหยางโจวนำเข้ามาเป็นสมาชิกตระกูลหยางขอรับ สมาชิกตระกูลหยางของเราทั้งหมดมีอยู่มากกว่าร้อยล้านคนที่อยู่ในดวงดาวตระกูลหยางของเราขอรับ สมาชิกส่วนมากอยู่ที่ขั้นเซียนยุทธขอรับ เด็กของเราที่มีอายุ 3-10 ปีก็สามารถบ่มเพาะพลังลมปราณและมีขั้นยุทธตั้งแต่ขั้นราชายุทธขั้นต้นแล้วขอรับนายหญิงสี่ "

 " ว่าอย่างไรนะ สามีข้าเป็นอย่าทั้งสองคนพูดใช่หรือไม่สามีข้า ทั้งสองท่านอยู่ที่ขั้นจอมเทพยุทธขั้นต้นแล้ว และมีกึ่งจอมเทพยุทธหลายร้อยคน มีขั้นเทพยุทธอีกหลายหมื่นคน ขั้นเซียนยุทธมากกว่าร้อยล้านคน ที่นี้เป็นสถานที่เช่นใดกันแน่สามีข้า ถ้าอย่างนั้นสามีข้ามีขั้นยุทธอยู่ที่ขั้นที่เท่าไรกัน "