หงสาสีนิล (จบ)

        กองไฟกลางลานวัดยังคงลุกโชน

        เหล่านักเดินทางที่รอนแรมมาหลายวันต่างก็มารวมตัวกันที่นี่

        ชายชรายังพูดพล่ามจนน้ำลายกระเซ็นเป็นฝอย แม้เรื่องราวยังคงวกไปวนมาอยู่ไม่กี่ประโยค เช่นบุรุษชุดขาวคือใคร ลงมือว่องไวเพียงใด ฝีมือการใช้แส้ของเขาล้ำเลิศเพียงใด…เรื่องเหล่านี้ผู้คนที่เคยเดินทางผ่านเจียงหูล้วนแต่ฟังจนเอียน

        ทว่าเจ้าเด็กชายตัวอ้วนขาวคนนี้ช่างดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ นัก

        เจ้าเด็กอ้วนนี่ดูเหมือนเพิ่งจะเคยออกจากจวนเป็นครั้งแรก

        ท่าทางการหรี่ตาของเขาดูไม่ระแวดระวังคนรอบตัวแม้แต่น้อย

        ท่าทางไร้เดียงสาของเขาราวกำลังตะโกนออกมาว่า มาเลย...มาหลอกข้าสิ

        เหมือนที่ชายชราระหว่างที่เล่าเรื่องวกไปวนมาเช่นนั้น ก็ค่อยๆ จิบชาในกาที่เด็กชายส่งให้ด้วยความโลภ

        ทว่าเมื่อคนรอบข้างต่างก็จับจ้องมาที่เขา เขาจึงได้แต่วางกาน้ำชาลงด้วยความละอาย ทว่าเขาก็ดื่มชาในกาจนไม่เหลือสักหยดแล้ว ได้แต่ส่งกาน้ำชาคืนให้เด็กชาย

        เด็กชายรับกามาแล้ววางลงด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ

        แสงจากกองไฟสะท้อนใบหน้าแดงระเรื่อของเด็กชายข้างกองไฟ ใบหน้าขาวที่แต้มด้วยสีแดงดูราวกับทารกที่ไม่เคยได้พบเจอกับแสงแดด

        แขนที่ยื่นออกมาก็ทั้งขาวทั้งนุ่มราวกับเกี๊ยวที่ยัดไส้จนแน่น

        ผิวก็กระจ่างใสเสียจนมองเห็นเส้นเลือดบนแขน

        เมื่อเขาฟังชายชราเล่าจบ ก็ยังคงดูตื่นเต้นอยู่

        เมื่อถึงยามดึก เด็กชายก็นอนพิงอยู่บนที่นอนที่บ่าวรับใช้ชราปูไว้ให้ จากนั้นบ่าวรับใช้ชราจึงเอนกายลงนอนด้านนอก ให้เด็กชายได้นอนด้านใน

        เด็กชายตื่นเต้นเสียจนนอนไม่หลับ

        ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเขาที่ได้นอนในพื้นที่ทุรกันดารเช่นนี้

        เด็กชายสะกิดชายรับใช้เบาๆ ก่อนจะกระซิบขึ้น “ต้าป้าน ท่านว่าข้าจะได้พบวีรบุรุษชุดขาวหรือไม่”

        ร่างกายของชายรับใช้ผอมแห้งทั้งร่างล้วนมีแต่กระดูก 

        เมื่อถูกเด็กชายจิ้มเช่นนี้ เขายังกังวลว่าเด็กชายจะเจ็บมือเอาได้

        เขาจึงพลิกกายแล้วขยับกายน้อยๆ ก่อนจะกล่าวกับเด็กชายว่า “นายน้อย ท่านลืมไปแล้วหรือว่ายามอยู่ด้านนอกต้องเรียกข้าว่าลุงฉือ พรุ่งนี้เรายังต้องรีบเดินทางอีก ท่านรีบนอนเสียเถิด” 

        เด็กชายแลบลิ้นออกมา แล้วพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าเข้าใจแล้ว

        ทว่านอนได้เพียงครู่เดียว เด็กชายก็ไม่อาจข่มตานอนได้ ร่างอวบอ้วนพลิกไปพลิกมา

        “ท่านลุงฉือ ไม่มีคนนอนข้างๆ แล้วข้านอนไม่หลับ ข้าคิดถึงท่านพ่อท่านแม่แล้ว”

        บ่าวรับใช้ชราเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ขยับกายเข้าไปใกล้เด็กชายอีกหน่อย

        ร่างของชายชราแข็งเกร็ง

        เมื่อเข้าสู่ยามดึกสงัด

        กองไฟที่เคยลุกโชนก็ค่อยๆ มอดลง

        ทว่าร่างที่เคยหนาวเหน็บของชายชรากลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

        เด็กชายผิวขาวร่างอวบอ้วนข้างกายเขาอบอุ่นราวกับลูกไฟ

        ยามนี้ยังเสียงหายใจของเด็กชายก็เปลี่ยนเป็นสม่ำเสมอแล้ว

        แววตาของชายชราที่มองเด็กชายพลันปรากฏแววรวดร้าวระทมทุกข์

        นายน้อยของเขาที่เป็นถึงองค์ชายน้อยแห่งแคว้นซียังต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้ หากว่าฮ่องเต้ยังอยู่ นายน้อยของเขาจะมาตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร

        ชายชรานักเล่าเรื่องที่นอนอยู่อีกฟากก็ยังไม่หลับเช่นกัน

        ร่างนั้นค่อยๆ พลิกกายลุกขึ้นเงียบๆ

        เขาไม่อาจลืมเลือนเจ้ากาน้ำชาของเด็กชายได้จริงๆ

        หากว่าเขาสามารถนำมันไปขายได้ ย่อมจะได้เงินไม่น้อยเป็นแน่ ไม่แน่ว่าอาจจะพอให้บุตรชายหลายคนของตนแต่งภรรยาได้เสียด้วยซ้ำ

        ปกติเขาเป็นแค่ชายเกียจคร้านว่างงานคนหนึ่ง

        เพราะบุตรของเขาไปต้องตากับแม่นางน้อยในตัวอำเภอคนหนึ่งเข้า ทั้งฝ่ายตรงข้ามยังเรียกสินสอดแพงนัก เขาจึงจำเป็นต้องออกมาทำการค้าเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหาเงิน

        ชายชราลูบๆ คลำๆ ตรงหน้าที่นอนของเด็กชาย ยามนี้ย่างเข้ายามสาม ยามที่ทุกคนหลับลึกที่สุดพอดี

        ชาที่ดื่มไปก็ทำให้เขากระปรี้กระเปร่าจนถึงบัดนี้

        ยามย่องมาก็ราบรื่นนัก ไม่มีใครตื่นขึ้นมาสักคน ทว่าขณะที่เขากำลังยื่นมือออกไปหมายจะหยิบสัมภาระของเด็กชาย มือของเขาก็พลันถูกรวบไว้

        มือผอมแห้งยื่นออกมารวบมือของเขาไว้ เขารู้สึกราวกับว่าถูกโครงกระดูกจับมือไว้ก็ไม่ปาน ช่างชวนให้ขนหัวลุกนัก

        เขาตกใจเสียจนสามจิตเจ็ดวิญญาณของตนแทบจะแตกฉานซ่านเซ็น

        ทว่าเมื่อมองไปก็เห็นว่าเจ้าของมือที่ยืนมารวบมือเขาไว้ ยังไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมองว่าเขาคือใคร

        เขาออกแรงสลัดมือออก ก่อนจะแบกร่างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยปัสสาวะจากความตกใจของตนกลับไปยังที่นอนของเขา เห็นว่าบนข้อมือตนยังมีรอยช้ำจากแรงบีบที่ยังไม่หายไป เกรงว่าหากเขาไม่รีบหนีกลับมายังที่ของตน ข้อมือของเขาคงจะถูกบีบจนแหลกเป็นแน่

        เขายิ่งคิดก็ยิ่งขวัญผวา ฟ้ายังไม่ทันสางเขาก็รีบเก็บสัมภาระแล้วรีบร้อนจากไปทันที

        เด็กชายร่างอวบอ้วนยังคงหลับสบาย ชายชราข้างกายก็ยังคงมีท่าทีเหมือนหลับอยู่

        ฟ้าสว่างแล้ว

        เฉินโย่วอ้าปากกว้างหาวออกมาพร้อมทั้งยืดเหยียดแขนทั้งสองข้างอยู่หน้าทางเข้าโรงเตี๊ยม

        ยามที่นางกำลังหาวอย่างสบายอกสบายใจอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นน้าหลัวของนางที่กำลังเดินมา

        ปากที่ยังอ้ากว้างของนางก็พลันหุบลงทันใด

        ทว่าก็ไม่ทันการแล้ว น้าหลัวของนางดันหันมาเห็นเสียแล้ว

        “ข้าบอกเจ้าแล้วว่ายามอยู่ด้านนอกห้ามทำเช่นนี้”

        “ข้าผิดไปแล้ว น้าหลัว ข้ารับรองเลยว่าต่อไปจะไม่ทำเช่นนี้อีก ทว่ายามนี้ด้านนอกก็ไม่เห็นมีใครนี่” เฉินโย่วยิ้มแป้นออดอ้อนแม่นางหลัว

        แม่นางหลัวมองเด็กหญิงตรงหน้าที่แต่งกายอย่างบุรุษ กล่าววาจาออกมาอย่างไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย ราวกับว่าเดิมทีนางก็เป็นคุณชายแสนซนคนหนึ่ง ภาพนี้ดูแล้วก็รู้สึกว่าน่ามองนัก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเจ้าเด็กตรงหน้านางนี้ช่างหน้าไม่อายโดยแท้

        เมื่อเห็นท่าทางออดอ้อนของเฉินโย่ว ใจนางก็อ่อนยวบจนเลอะเลือน มิอาจหักใจสั่งสอนเด็กหญิงอย่างโหดร้ายได้

        เจ้าเด็กคนนี้ระหว่างทางก็สร้างเรื่องไปไม่น้อย ตลอดเส้นทางก็จัดการเหล่าโจรเสียจนอกสั่นขวัญแขวนไปหมด ทั้งยังสร้างตำนานวีรบุรุษชุดขาวอะไรนั่นขึ้นมาให้ผู้คนเล่าลือกันอีก

        เคราะห์ดีที่นางเป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่ง หากว่าเป็นเด็กชายจริงๆ ในอนาคตก็ไม่รู้ว่าจะไปสร้างหายนะให้สตรีบ้านอื่นอีกมากเท่าใด

        ยามนี้ผมของเฉินโย่วยาวขึ้นเล็กน้อย ผมจุกบนศีรษะก็ไม่ชี้ไปคนละทิศละทางเช่นดอกไม้บานดังเมื่อก่อน ผมยาวเรียงสลวยเป็นระเบียบ ด้านหน้ายังเผยให้เห็นหน้าผากแบบคนงาม 

        ยามยิ้มแย้ม ทั้งคิ้วและตาก็ล้วนแต่โค้งขึ้นราวกับจันทร์เสี้ยว

        แก้มทั้งสองข้างยังมีลักยิ้มบุ๋มลงไป

        ใบหน้าน้อยๆ นี้เพียงแค่มองก็ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายอกสบายใจ

        แม่นางหลัวที่ไม่อาจหักใจโกรธนางลง ได้แต่ยื่นมือออกมาหยิกแก้มเด็กหญิงเบาๆ

        แก้มยุ้ยๆ ของนางนุ่มเสียจนทำให้คนเคลิบเคลิ้ม

        แม่นางหลัวเมื่อได้หยิกแก้มเด็กหญิงด้วยความมันเขี้ยวจนหนำใจแล้วก็เดินขึ้นรถม้า กลับมาวางท่าเช่นสตรีสูงศักดิ์ดังเช่นที่ผ่านมา

        การเดินทางครั้งนี้ไม่นับว่าเร็วนัก ด้วยเพราะต้องรับมือกับเหล่าโจรที่โผล่มาไม่ขาดสาย ทั้งยังถือโอกาสช่วยปรับเส้นทางการค้าไปด้วยในคราวเดียว

        ยามเพิ่งออกเดินทางยังมีคนร่วมขบวนมาด้วยมากมาย ทว่าเมื่อเดินทางไปจนใกล้จะถึงเมืองหลวงก็เหลือคนอยู่ไม่มากเท่าไรแล้ว

        แม้ภายนอกพวกเขาจะดูเอ้อระเหย ทว่าความจริงแล้วกลับวุ่นวายนัก

        นอกจากความงุนงงในตอนแรกแล้ว ชาวบ้านจากหมู่บ้านไป๋กู่ไม่นานก็เริ่มจะรู้งาน แล้วเริ่มลงมือทำงานกันทันที

        เสี่ยวอู่และเฉินโย่วรับหน้าที่เก็บกวาดเหล่าโจรบนเส้นทาง

        โดยเฉินโย่วจะคอยออกหน้าก่อนเป็นหลัก จากนั้นจึงให้เสี่ยวอู่คอยจัดการตามหลัง

        ด้วยเหตุนี้เฉินโย่วจึงมีชื่อเสียงขึ้นมา 

        ส่วนอาลู่ตลอดเส้นทางก็เอาแต่หมกมุ่นกับการจัดตั้งหน่วยลาดตระเวนใหม่อีกครั้ง

        อาสวินมีความสามารถด้านการคำนวณ จึงช่วยคำนวณการจัดวางคนบนเส้นทางว่าควรจัดวางกำลังไว้ตรงไหนจึงจะมีประสิทธิภาพที่สุด

        ทั้งยังต้องจดราคาที่แตกต่างกันของสินค้าในพื้นที่ต่างๆ และพิจารณาสถานการณ์การขายอาวุธกู่และผ้าทอจากหมู่บ้าน โดยทั้งหมดมีนายท่านสามคอยวางแผนและจัดการ

        ราชครูมีหน้าที่หลักคือเป็นวัตถุมงคลประจำขบวน ตลอดการเดินทางเขาแทบจะไม่ปรากฏตัวให้ใครเห็น เพราะคาดว่าสาเหตุที่เหล่าโจรบุกเข้ามาเช่นนี้ก็น่าจะเป็นเพราะตน ดังนั้นจึงได้รู้สึกสำนึกผิดนัก

        เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จวบจนขบวนของพวกเขาเคลื่อนตัวอย่างเอื่อยเฉื่อยไปจนถึง…วัดร้างแห่งหนึ่ง

        พวกเขารีบออกเดินทาง ดังนั้นฟ้ายังไม่ทันสว่างก็เร่งเคลื่อนขบวนกันแล้ว

        จนเมื่อมาถึงวัดแห่งนี้ พระอาทิตย์ก็เพียงเพิ่งจะพ้นขอบฟ้า

        เหล่าคนที่ค้างแรมในวัดก็ล้วนแต่เร่งเดินทาง ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็ล้วนจากไปเกือบหมดแล้วเช่นกัน

        ทว่าเด็กหนุ่มตัวขาวอวบอ้วนหลับลึกนัก

        ไม่ว่าจะให้บ่าวกี่คนมาปลุก เขาก็เพียงกลิ้งไปกลิ้งมา ไม่ยอมตื่น

        บางครามือก็ถอนต้นหญ้าด้านข้างขึ้นมาโยนใส่ปาก

        บ่าวชราเห็นเช่นนั้นก็ปวดใจ จึงไม่ได้บังคับให้เขาตื่นนอน ได้แต่จัดสัมภาระอยู่อีกด้านขณะเดียวกันก็เตรียมลงมือทำอาหารเช้า

        เดิมทีบ่าวชราที่น่าเวทนาเป็นถึงขันทีระดับสูงในวังหลวง เขาได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้และฮองเฮาให้ตามองค์ชายน้อยออกมาเล่าเรียน ดังนั้นกระทั่งอาหารเช้าก็ยังต้องเป็นเขาที่ต้องลงมือทำ

        ทว่าเขาทำอาหารเป็นที่ไหนกันเล่า ยามนี้จึงจุดฟืนจุดไฟจนควันโขมงไปทั้งวัด โจ๊กที่ต้มเอาไว้ไม่ยอมสุกเสียที

        เมื่อมองจากด้านนอกก็ดูราวกับว่าวัดแห่งนี้กำลังเกิดไฟไหม้อยู่ก็ไม่ปาน

        เฉินโย่วมาถึงวัดก่อนใคร จึงได้เห็นว่าท่ามกลางวัดที่ควันโขมงไปทั่วทุกหนทุกแห่ง มีชายชราร่างผอมกำลังอุ้มเด็กชายตัวอวบอ้วนคนหนึ่งออกมา