ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

"ที่นี่ที่ไหน?"

"นรก?"

"ยมโลก?"

"เลี่ยหยางเจ้าจะไปไหน? ทำไมเจ้าจึงใส่ชุดคนตาย"

"อย่าไป นี่แม่น้ำหวังชวน เจ้าอย่าเดินตามวิญญาณพวกนั้นไป"

"เลี่ยหยาง!"

ไป๋เยว่หลิงลืมตาโพรง ตะโกนสุดเสียง แล้วความเจ็บปวดก็เข้ามา เขามองที่ลำตัวและแขน มีผ้าพันแผลเต็มไปหมด

เลี่ยหยางในร่างที่มีผ้าพันแผลมากมายไม่ต่างกัน รีบวิ่งเข้ามาหาและสวมกอดเยว่หลิง

"เจ้าฟื้นแล้วหลิงหลิง" เขากอดพลางร้องไห้ไปด้วย

"ที่นี่คือที่ไหน?"

แล้วร่างหญิงชราเข็นรถเข็นก็เข้ามา เธอคือผู้ที่เคยมอบเข็มให้เยว่หลิงไปนั่นเอง

"ท่านผู้อาวุโส ทำไมเป็นท่าน?"

หญิงชราบนรถเข็นไม่ตอบ แต่เธอเลื่อนล้อรถเข้ามาใกล้เยว่หลิงและฝังเข็มจุดต่างๆเพื่อรักษาให้

"อืม อาการดีขึ้นมากแล้ว รักษาตัวอีกไม่นานก็จะหายเป็นปกติ"

เลี่ยหยางเดินออกมาไปยกน้ำซุปมาให้เยว่หลิงดื่ม

"เจ้ากินซุปไก่ร้อนๆนี่ก่อน ที่นี่อากาศหนาว"

เยว่หลิงรับซุปไก่นั้นมาดื่ม เขาค่อยๆเป่าให้คลายร้อยแล้วค่อยๆจิบช้าๆ

.....เลี่ยหยางแข็งแรงหายเร็วกว่าเยว่หลิง เขาออกไปช่วยหาฟืนและผ่าฟืนมีเติมไฟให้ทุกวัน ส่วนเยว่หลิงอาการก็ค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆ

จนในที่สุดเวลาก็ผ่านไปถึง 3 เดือน วันนี้เยว่หลิงและเลี่ยหยางหายดีร่างกายเป็นปกติแล้ว พวกเขายืนที่หน้าประตู โดยมีหญิงชรานั่งรถเข็นออกมาส่ง

"พวกเจ้าไปเถอะ"

เยว่หลิงและเลี่ยหยางโค้งศรีษะคำนับ แต่เยว่หลิงสังเกตุเห็นแววตาเลี่ยหยางที่ดูมีความลับอะไรซ่อนอยู่ เมื่อเดินออกไปหลายลี้แล้วเขาจึงถาม

"เจ้าพูดมาเถอะ"

"พ่ะ...พูด...พูดอะไร?"

"ก็สิ่งที่เจ้าไม่ยอมบอกข้าไง"

เลี่ยหยางมองตาเยว่หลิง แววตาเศร้าสร้อย ทั้งสองจ้องมองหน้ากัน

"พูดเถอะ หรือต้องให้ข้าหยิกเจ้าก่อน"

"อ่ะ....เอ่อ....."

"น่ะ....นาง.....ทำข้อตกลงบางอย่างกับเงา...."

เลี่ยหยางอ้ำๆอึ้งๆ

เยว่หลิงเข้าไปจับมือเลี่ยหยาง

"พูดเถอะ พวกเราจะไม่มีความลับต่อกัน"

เลี่ยหยางจ้องมองเขา และมีน้ำตาไหลออกจากขอบตาข้างหนึ่ง

"เงามีหน้าที่ฆ่าคน ไม่ใช่ช่วยคน...."

เท่านั้นแหละ ไป๋เยว่หลิงรีบใช้วิชาตัวเบาขั้นสูงสุดรีบกลับไปที่กระท่อมทันที

แต่....อนิจจา ร่างหญิงชรานั่งแน่นิ่งอยู่บนรถเข็น เบื้องหน้ามีเงาหลายคน นำโดยอิงเหรินยินอยู่

ไป่เยว่หลิงชักกระบี่ พุ่งเข้าไปจะฆ่าเงาทั้งหมด ซึ่งอิงเหรินและเงาคนอื่นๆตกใจหวาดกลัวมาก

เป็นเลี่ยหยางที่รีบเข้ามากอดเย่หลิงไว้

"ใจเย็นๆก่อน"

"ปล่อยข้า!"

"เจ้าดูที่ศพให้ดีก่อน"

เยว่หลิงมองที่ศพหญิงชรา พบเข็มๆหนึ่งแทงเท้าที่จุดตาย

อิงเหรินคุกเข่าก้มศรีษะต่อไป่เยว่หลิงที่เลี่ยหยางกอดห้ามไว้

"นางฆ่าตัวตายเอง พวกเราไม่ได้ฆ่านาง"

"เงาถูกจ้างมาฆ๋านางหลายครั้งนานแล้ว แต่ไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ"

"นางเสนอให้พวกเราช่วยชีวิตพวกเจ้า 1 ครั้ง แลกกับชีวิตนาง เพื่อให้งานของเราบรรลุ"

อิงเหรินมีน้ำตา

"ผู้ใดจ้าง?" เยว่หลิงตะโกนเสียงดัง 

"ข้าบอกเจ้าไม่ได้..."

หยว่หลิงทำหน้าไม่พอใจ แต่อิงเหรินเดินเข้ามาหา จับผ่ามือไป๋เยว่หลิงแบมือออก และใช้นิ้วเขียนตัวอักษรบนฝ่ามือนั้น

ไป๋เยว่หลิงกระบี่หลุดจากมือ ใบหน้าซีดเผือก

เลี่ยหยางรีบหันามองอิงเหินและเงาให้รบไปได้แล้ว พวกเขาจึงโค้งคำนับและหายไปในป่าราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ที่นี่

แล้วเลี่ยหยางก็หันมามองเยว่หลิง

"เรามาช่วยกันฝังศพผู้อาวุโสเถอะ"

แล้วเลี่ยหยางก้พอเยว่หลิงมานั่งหน้าบ้าน ตัวเขาขุดดินอยู่คนเดียวอยู่สักพักเป็รเป็นหลุมพอน้ำร่างหญิงชราใส่ลงไปได้ แล้วเยว่หลิงก็เดินมาช่วยกลับดินฝัง

"นางเป็นเพียงไม่กี่คนที่ยิ้มและมอบขนมเคลือบน้ำตาลให้ข้า"

เยว่หลิงพูดด้วยแววตาเศร้าสร้อย แต่เขาไม่มีน้ำตา

เลี่ยหยางเข้าไปในบ้านหาผ้าหนาๆมาห่มให้เยว่หลิง และเขานั่งอยู่ข้างๆเป็นเพื่อนจนมืด

แล้วทั้งคู่ก็กลับเข้าไปในกระท่อม....