แกรกๆๆ ซ่าๆๆๆๆ
เสียงเสียดสีกันของต้นไม้ใบหญ้าที่โอนอ่อนโยกย้ายไปตามแรงลม ดังแว่วขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบ ภายในจวนหลังใหญ่ที่ตั้งโดดเดี่ยวห่างจากตัวหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งของชานเมืองที่ห่างไกลจากเมืองหลวงพอสมควร จวนหลังนี้แม้จะอยู่ในชนบท แต่บรรยากาศโดยรอบกลับให้ความรู้สึกโอ่อ่าหรูหราในระดับนึง ภายในอาณาเขตของจวนนี้ตรงกลางเป็ที่ตั้งของเรือนหลังใหญ่ รายล้อมไปด้วยเรื่อนหลังเล็กๆ ต่างถูกประดับด้วยโคมไฟสีแดงที่คอยให้ความสว่าง แต่เมื่อสังเกตุดีๆ จะเห็นว่าลึกเข้าไปทางด้านหลังติดกับพื้นที่ป่าไผ่ กลับมีเรือนหลังเล็กๆ ซอมซ่อหลังนึงซ่อนอยู่ สภาพภายนอกของเรือนหลังนี้แตกต่างจากเรือนหลังอื่นๆอย่างชัดเจน ด้วยสภาพที่ขาดการทำนุบำรุงมาค่อนข้างนาน จนแทบจะเรียกว่าบ้านร้างได้เลยทีเดียว
ด้านในมุมห้องโทรมๆ ภายในเรือนเล็กหลังนี้ มีร่างเล็กบอบบางนอนคุดคู้อยู่ ตามร่างกายปรากฎร่องรอยาแเป็แนยาว ตามแขน ขา แต่ที่หนักสุดก็คงจะเป็าแกลางหลังเล็กๆนั้น เพราะมันอนู่ภายใต้อาภรที่ขาดรุ่ย ชุ่มโชกไปด้วยเืจนมองไม่ออกเลยว่าเป็าแที่เกิดจากอะไร ร่างกายเล็กผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ิัหยาบกระด้าง ผมเผ้าขาดการสางจนพันกันยุ่งเหยิง ดวงหน้าเล็กจิ้มลิ้มขาวซีด ริมฝีปากกลายเป็สีม่วงคล่ำ ลมหายใจที่กำลังรวยรินลงไปทุกที
แต่ดูเหมือนว่าในห้วงเวลาเฮือกสุดท้ายของหญิงสาวร่างบางนี้ สำนึกสุดท้ายที่ใกล้จะเรือนรางเต็มทีกลับมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่อยากมีชีวิตอยู่ ความคับแค้นใจจากสิ่งที่เธอพบเจอมาตลอดั้แ่จำความได้นั้น พลักดันให้จิตใต้สำนึกเธอต่อต้านสิ่งที่กำลังเผชิญ เธอยังไม่อยากตาย เธออยากมีชีวิตอยู่ เธอ้าแก้แค้นทุกๆคนที่ทำกับเธอเช่นนี้ เธอได้แต่คิดวนเวียนไปจนความมืดค่อยๆกลืนกินจิตได้สำนึกเธอจนดับไปในที่สุด
แต่เหมือน์จะรับรู้ความปรารถนาของสาวน้อยที่แสนอาภัพ จู่ๆ ท้องฟ้าที่ปลอดโปล่งนั้นกลับมีกลุ่มเมฆดำทะมึนลอยล่องมา ดวงจันทร์ดวงใหญ่กลางท้องนภาค่อยๆถูกบดบังจนท้องฟ้ามืดมิด หยาดฝนน้อยใหญ่ต่างค่อยๆร่วงหล่งลงสู่พื้นดิน ท้องฟ้าส่งเสียงคำรามดังลั่นจนะเืไปทั่วทั้งเรือน
ซ่าาาา!!!!!!!!!!!!!! ครืนๆๆๆ เปรี้ยง!!!!!
เสียงของสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนักหน่วง สายอัสนีบาตฟาดลงกลางเรือนมอซอหลังเล็กจนเกิดประกายแสงสว่างวาบไปทั่วทั้งท้องฟ้า แต่น่าแปลกที่เรือนหลังเก่านี้กลับไปไม่ได้รับความเสียหายไดๆ ไม่นานพายุที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ค่อยๆเบาลงเหลือเพียงสายฝนเม็ดเล็กๆหล่นโปรยปราย อากาศที่หนาวจนรู้สึกเย็นเข้าไปถึงกระดูกนั้น ค่อยๆซึมเข้าสู่ผิวหญิงสาวร่างบาง สติที่ดับวูบไปนั้นค่อยๆถูกปลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ ร่างเล็กๆที่เต็มไปด้วยาแนั้นค่อยๆขยับเขยื้อนทีละนิด ดวงตาที่เคยปิดสนิทค่อยๆเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ สายตาที่พล่ามัวกลอกลกลิ้งไปมา ราวกับกำลังหาจุดให้สายตาได้เพ่งมองไป
ความรู้สึกปวดแปลบๆที่แล่นไปทั่วร่างกาย ค่อยๆเรียกสติสัมปัชชัญะของเธอกลับมา กลิ่นความเืผสมกับกลิ่นควาทชื้นของฝนลอยเข้าจมูกเบาๆ หัวที่ปวดราวแทบจะะเิออกมา ทำใหเธอไม่สามารถประมาลผลใดๆ ได้ชั่วคราว จึงได้หลับตาลงแล้วค่อยตั้งสติพิจารณาความทรงจำในหัวของเธอที่ค่อยๆปรากฏภาพบางอย่างฉายทับกันไปมาจรนเธอแทบอ้วก
!!!!!!
และแล้วเมื่อความทรงจำเริ่มเข้าที่ เมื่อเธอเริ่มประติดประต่ออะไรบางอย่างได้ เธอก็ต้องลืมตาโผล่มาด้วยความใ เธอจำได้แล้ว ว่าเธอคือใคร เธอคือ หลิวอี้หราน นักฆ่าที่อยากเปลี่ยนแปลงชีวิตของตนเองจึงทำการปล่อยให้ร่างของเธอค่อยๆร่วงหล่นลงสู่พื้นดินที่แข็งประด้าง แล้วนี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเธอถึงได้ยังมีชีวิตอยู่ แถมยังอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นตาอีกด้วย....
614
