ไมล์รู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด จึงตัดสินใจนั่งวินมอเตอร์ไซค์แทน หากเขายังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้อาจจะขาดใจตายเพราะความเหนื่อยก็เป็ได้ ทันทีที่รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าสนามบินทำให้เขารู้ว่า พ่อบ้านหนุ่มกำลังจะหนีเขาไปตลอดกาล จึงให้วินมอเตอร์ไซค์เลี้ยวเข้าสนามบินตามไปเพื่อจะไปขอโทษและขอร้องคนๆ นั้น เมื่อลงจากรถมอเตอร์ไซค์ได้คุณชายก็ควักเงินในกระเป๋ากางเกงนอน นับว่าเป็โชคดีที่เขาพอมีเงินติดกระเป๋ามาบ้าง แต่ก็รู้สึกแปลกใจว่าเอาใส่ไว้เมื่อไหร่ แล้วยื่นเงินนั้นให้กับวินมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปด้านในเพื่อตามหาพ่อบ้านหนุ่มแต่ก็ไม่พบ จึงตัดสินใจไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของสนามบินเพื่อติดต่อกับบุคคลที่เขากำลังตามหา เมื่อเขามาถึงยังจุดประชาสัมพันธ์
"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ช่วยเหลือคะ"
"สวัสดีครับคือผมอยากจะขอประกาศตามหาคนๆ นึงครับ"
"ยินดีค่ะ ขอทราบชื่อจริง นามสกุลจริงของผู้ที่คุณ้าประกาศหาค่ะ"
เ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ หยิบปากกาและสมุดโน้ตขึ้นมาเตรียมจดชื่อและนามสกุลจากคุณชาย
"ขอโทษครับ ผมขอยืมไมค์ได้ไหมครับ ผม้าจะประกาศตามหาเขาด้วยเสียงของผมเองครับ"
เ้าหน้าที่มีอาการลังเล ก่อนจะยื่นไมค์ให้กับเขา
"ปาร์วีน ปาร์วีนได้ยินเราไหม เราขอโทษกับเื่เมื่อกี้นี้ เราขอโทษจริงๆ อย่าไปเลยนะ"
เสียงคุณชายวินด์แฮมดังก้องอาคารผู้โดยสาร ทำให้เ้าของชื่อถึงกับใพยายามมองหาต้นเสียงนั้น ระหว่างที่เขากำลังรอขึ้นเครื่องในโซนผู้โดยสารขาออก เสียงคุณชายประกาศตามหาเขาอยู่หลายรอบ ทำให้เ้าหน้าที่ของสนามบินตามหาตัวเขาให้วุ่นวายด้วยเช่นกัน
"คุณคะ พอเถอะค่ะ เดี๋ยวผู้โดยสารท่านอื่นจะเกิดความใกันนะคะ"
เ้าหน้าที่สาวร้องห้าม ก่อนจะให้เ้าหน้าที่ชายรับไมค์คืนจากคุณชาย แต่กลับถูกปฏิเสธพร้อมทั้งยังส่งเสียงใส่ไมค์อย่างไม่ขาดสาย จนเกิดความชุลมุนวุ่นวาย เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงเข้าควบคุมตัวคุณชายตามคำสั่ง ที่กำลังส่งเสียงโวยวายและยื้อแย่งไมค์จากเ้าหน้าที่
"ปล่อยผม ปล่อยผมนะครับ ปาร์วีน ปาร์วีนได้ยินไหม เราขอโทษกลับมาหาเราเถอะ"
ไมล์พยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากพันธนาการจากการควบคุมของเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพร้อมทั้งะโโวยวายส่งผลให้ผู้โดยสารในสนามบินต่างแตกตื่นด้วยความใกันยกใหญ่
"ทำยังไงกับเขาดีครับ"
หนึ่งในเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเอ่ยถามเ้าหน้าที่สาวฝ่ายประชาสัมพันธ์
"ฉันว่านำตัวส่งตำรวจดีกว่าค่ะ แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้อาจจะเป็อันตรายต่อผู้โดยสารท่านอื่นได้"
"ครับ"
ขณะที่เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและตำรวจท่องเที่ยว กำลังจับกุมและควบคุมตัวคุณชายอยู่นั้น เป็จังหวะเดียวกับพ่อบ้านหนุ่มปรากฏตัวขึ้น
"คุณชาย" พ่อบ้านหนุ่มยืนเรียกชายตรงหน้าที่กำลังถูกควบคุมตัวก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ
"นี่คุณรู้จักเขาหรอคะ"
"ครับ ผมเองคนที่เขาประกาศตามหา รบกวนปล่อยตัวคุณชายได้ไหมครับ"
"คุณชาย!!!" ทุกคนพูดพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงด้วยน้ำเสียงใ
"ใช่ครับ ท่านนี้คือคุณชายไมล์ วินด์แฮม"
ปาร์วีนกล่าวเสียงเรียบๆ พร้อมเดินเข้าไปประคองชายตรงหน้าที่มีอาการอิดโรยจากความเหนื่อย ขณะที่เ้าหน้าที่ทุกคนค่อยๆ ปล่อยคุณชายด้วยความใปนหวาดกลัว
"คุณชาย ดิฉันขอประทานอภัยค่ะ ดิฉันไม่ทราบจริงๆ ว่าท่านคือคุณชาย" เ้าหน้าที่สาวกล่าวอย่างสุภาพก่อนจะทำความเคารพ
"ไม่เป็อะไรหรอกครับ พูดธรรมดากับผมก็ได้ ผมไม่ถือ"
"พวกผมขออภัยคุณชายด้วยนะครับ ที่ล่วงเกินคุณชายเมื่อสักครู่นี้"
"อย่ากังวลเลยครับ ผมเองก็ผิดที่ทำแบบนี้ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เพราะผมไม่อยากให้เขาจากผมไป พวกคุณกลับไปทำงานเถอะครับ ผมคงไม่โวยวายอีกแล้วล่ะ"
คุณชายกล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจและมีใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเ้าหน้าที่ทุกคนกลับไปปฏิบัติงานตามเดิม ทำให้บริเวณนั้นมีเพียงคุณชายวินด์แฮมและปาร์วีนเพียงสองคนเท่านั้น
"ปาร์วีน เราขอโทษกลับไปเป็พ่อบ้านให้เราต่อเถอะนะ เื่เมื่อเช้านี้เราผิดเองที่ใช้แต่อารมณ์โดยไม่มีเหตุผล"
"คุณชายจะมาไม้ไหนอีกครับ"
"เปล่า เราไม่อยากให้นายไปจริงๆ อย่าไปเลยนะ"
"ไม่ ผมไม่เชื่อคุณชายอีกแล้ว การที่ผมไปนับว่าเป็ผลดีต่อคุณชายนะครับ ผมเองก็ไม่สามารถอยู่บ้านเดียวกันกับคนที่คิดจะทำร้ายผม เพราะผมไม่อาจอดทนที่จะไม่โต้ตอบคุณชายได้" พ่อบ้านหนุ่มพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ผู้โดยสาร
"ถ้านาย้าจะตอบโต้เรา เราก็ยินดี นายจะต่อย จะเตะเรายังไงก็ได้ ถ้าทำให้นายพอใจ เราขอเพียงอย่างเดียวขอให้นายกลับมาเป็พ่อบ้านของเราเหมือนเดิมเท่านั้นก็พอ"
คุณชายกล่าวพร้อมยื่นหน้าเข้าหาพ่อบ้านหนุ่ม หวังให้พ่อบ้านหนุ่มได้ระบายความโกรธแค้นที่เขาได้กระทำกับอีกคนไว้ แต่กับไม่เกิดอะไรขึ้น
"ทำไมคุณชายต้องทำแบบนี้ คุณชาย้าอะไรผมขอถามจริงๆ"
"เราไม่ได้้าอะไรทั้งนั้น เรา้าให้นายกลับมาเป็พ่อบ้านของเราอีกครั้งได้ไหม นะปาร์วีน เราขอร้อง"
"มาพูดตอนนี้คงไม่ทันแล้วครับ เพราะผมต้องเตรียมตัวขึ้นเครื่องแล้ว ผมขอตัวนะครับ"
สิ้นเสียงพ่อบ้านหนุ่มลุกจากเก้าอี้ผู้โดยสารตัวเดิมก่อนจะเดินอ้อมไปทางด้านหลังของคุณชาย ขณะที่คุณชายมองตามพ่อบ้านหนุ่มด้วยสายตาละห้อยแล้วพบกับ…
"นม!!”
"แม่นมได้ยินคำพูดทั้งหมดแล้วใช่ไหมครับ ช่วยจำไว้ให้ผมด้วยนะครับ ว่าคุณชายพูดอะไรบ้าง"
พ่อบ้านหนุ่มกล่าวกับแม่นมด้วยสีหน้าเหมือนคนได้รับชัยชนะในศึกา ขณะที่คุณชายของนมมีอาการใกับภาพที่เห็น
"ไม่ต้องเป็กังวลจ้ะปริ้นซ์ ตอนนี้นมได้บันทึกเสียงพร้อมวีดีโอในทุกถ้อยคำที่คุณชายได้พูดกับหนูไว้แล้ว ว่าคุณชายของนม้าให้หนูกลับมาหาคุณชายของนมมากแค่ไหน"
"นี่มันเื่อะไรกัน ทุกคนหลอกผมอยู่ใช่ไหม สนุกมากไหมครับ"
คุณชายกล่าวกับคนทั้งสองด้วยสีหน้าไม่พอใจและเริ่มมีอาการโกรธเคือง
"ถ้าอย่างงั้นผมขอถามคุณชายกลับบ้าง คุณชายทำกับผมเมื่อกี้นี้คุณชายสนุกมากไหมละครับ ถือว่าหายกันนะครับคุณชาย กลับบ้านกันเถอะครับแม่นม ผมเริ่มหิวข้าวแล้ว"
1K
![ชีวิตใหม่ของผม ได้โปรดจืดจางลงหน่อยเถอะครับ! [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597895123_76560558.webp)
