เช้าวันต่อมาเซมีตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใสเพียงคิดว่าวันนี้จะได้เจอคุณไคโรชายที่เธอแอบรักเธอก็มีความสุขมากแล้วแม้ถูกทอดทิ้งให้อยู่ที่นี่เพียงลำพังแต่เธอก็มีที่พึ่งทางใจคือการตกหลุมรักเขานี่แหละ
"วันนี้ใส่ชุดอะไรดีนะ ชุดนี้สวยไหมมิ้ว"
เซมีหันไปถามเ้าแมวตัวน้อยที่หันมามองเล็กน้อยก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง
"จำเป็ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอคอยดูเถอะกลับไทยจะทิ้งไว้ที่นี่คนเดียว"
ถ้ามิ้วเ้าแมวเหมียวพูดได้มันคงจะบอกทาสสาวว่ากลับให้ได้ก่อนค่อยมาขู่เพราะเห็นขู่แบบนี้มาหลายปีแล้ว
"โอเคเอาชุดนี้แหละน่ารักที่สุดแล้ว"
เมื่อจัดการกับชุดตัวเองเรียบร้อยแล้วเซมีก็พยายามลุกเดินกะเผลกๆ ไปทำอาหารไว้รอคนที่ใกล้จะมาถึงแล้วอย่างอารมณ์ดี
เธออยู่ต่างประเทศมานานคนเดียวทำให้ทำอาหารกินเองพึ่งพาอาศัยตัวเองแม้จะเป็ผู้หญิงร่างอ้อนแอ้นบอบบางแต่เธอก็เข้มแข็งและแกร่งพอตัวไม่งั้นก็ไม่อาจมีชีวิตรอดได้เพื่อรอวันที่ความจริงจะปรากฏ
ก๊อกๆๆๆ
"มาแล้วจ้าๆ "
โครม!!
"โอ๊ย! "
"เซมี!! "
ไคโรรีบเปิดประตูเข้าไปเองก่อนจะเห็นร่างเล็กนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นเงียบๆ เธอไม่ร้องไห้ฟูมฟายแบบที่เขาคิดแต่กลับพยายามปาดน้ำตาที่ไหลออกมา แล้วพยายามลุกขึ้นแม้เข่าจะมีเืไหลออกมาก็ตาม
"คุณไคมาแล้วเหรอคะ แย่จังมี่ไม่ได้ไปเปิดประตูให้"
"คุณไค? "
"คะ? อ๋อค่ะต่อไปมี่จะเรียกคุณไคโรสั้นๆ ว่าคุณไคมันไม่เหมือนใครดี"
เซมียิ้มตาหยีแม้ใบหน้าจะนองไปด้วยน้ำตาทำให้ไคโรต้องหันหน้าหนีกลัวว่าตัวเองจะมีใจให้เธอซึ่งมันเป็ไปไม่ได้สำหรับเขา
"ตามใจเธอสิยังไงฉันก็ห้ามไม่ได้ ลุกขึ้นแผลเก่ายังไม่หายแผลใหม่ก็มาอีกแล้วซุ่มซ่ามจริงๆ "
แม้ปากเหมือนจะไม่ไยดีแต่มือหนาก็พยุงร่างเล็กขึ้นไปนั่งที่โซฟาก่อนจะเอายาที่ตัวเองเตรียมมาทาให้เธอทั้งแผลเก่าและแผลใหม่
เซมีมองดูชายที่เธอรักด้วยความปลาบปลื้มใจยิ่งเขาทำแบบนี้เธอก็ยิ่งเปลี่ยนจากชอบเป็รักเขามากขึ้นทุกวัน
"เสร็จแล้ว ต่อไปนี้ห้ามมีแผลอีกเพราะฉันไม่ได้จะมาทำแผลให้เธอได้ตลอดหรอกนะ"
"ขอบคุณนะคะ ถ้าคุณไครับรักมี่เราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดดีไหมคะ"
เซมีถือโอกาสจีบคนที่ตนชอบซึ่งๆ หน้าจนคนใจแข็งเ็าคิดว่าตัวเองไม่มีหัวใจั้แ่ครอบครัวถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาในครั้งอดีตถึงกับใจสั่นไหว
"มันไม่มีอะไรสวยงามแบบที่เธอคิดหรอกนะเซมี เธอยังไม่รู้ว่าอีกด้านของฉันเป็ยังไงถ้าเธอรู้แล้วเธออาจจะรับไม่ได้และไม่อยากชอบฉันแล้วก็ได้"
คนที่ปกติไม่ค่อยพูดเยอะมีแต่ฆ่าและแก้แค้นวันนี้กลับต้องมานั่งอธิบายให้กับสาวน้อยที่รู้จักพูดคุยกันได้ไม่นาน
"ชีวิตฉันเองก็ผ่านอะไรมาเยอะนะคะเห็นสวยหวานเหมือนลูกคุณหนูแบบนี้ก็เหอะ"
เซมียังคงบอกเขาด้วยรอยยิ้มที่ตอนนี้เขาเริ่มชอบและละสายตาจากมันไม่ได้
"ฉันไม่สามารถมีรักดีๆ ให้เธอได้หรอกนะ เธอรู้แค่ชื่อฉันทำไมเธอถึงรักฉันขนาดนี้สักวันฉันอาจจะฆ่าเธอก็ได้"
ไคโรลุกขึ้นเอนตัวพิงผนังกอดอกมองไปยังใบหน้าสวยหวานนิ่งๆ แต่เซมีก็ไม่ได้สนใจ เธอคิดเอาไว้แล้วว่าจะเดินหน้าขอความรักจากเขาให้ได้
"มี่ไม่มีใครชีวิตนี้มีแต่คนไม่้า มี่แค่อยากทำตามใจตัวเองสักครั้งเพราะไม่รู้จะตายตอนไหน ไม่สู้เรามาใช้ชีวิตที่เหลือให้มีความสุขไม่ดีกว่าเหรอคะ"
เซมีพยายามรวบรวมความกล้าค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้คนที่ยืนพิงผนังอยู่ก่อนจะสะดุดขาตัวเองพุ่งเข้าไปหาเขาแล้วตกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งนั้นอีกครั้ง
"ว๊าย!! "
"เฮ้อ...ฉันควรทำยังไงกับเธอดีเซมี "
"ก็รักมี่สิคะ มี่จะได้มีคุณไคค่อยทำแผลให้ทุกครั้งที่เจ็บตัว คุณไคเองก็จะได้กินข้าวฝีมืออะไรของมี่ทุกวันดีไหมคะ"
ไคโรไม่ตอบแต่มองไปที่หญิงสาวในอ้อมกอดนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเช่นเคยแต่เธอก็ใจกล้าจ้องมองเขากลับเช่นกันก่อนจะขยับตัวเข้าไปจุ๊บปากที่แดงๆของเขาอย่างเร็วแล้วผละออก
"มัดจำไว้ก่อนนะคะถือว่าคุณไครับเป็แฟนมี่แล้ว"
ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของไคโรอีกเช่นเคยซึ่งเซมีเองก็ถือว่ามันเป็เื่ที่ดีสำหรับเธอแสดงว่าตอนนี้เราเป็แฟนกันแล้วจริงๆ
หลังจากที่เธอเออออคบหากับเขาเอาเองเซมีก็พยายามเข้าหาเขาด้วยการหาข้ออ้างให้เขามาทำโน่นนี่ให้และเธอเองก็เทียวไปหาเขาไม่ว่าจะเป็ที่ร้านและที่ห้องจนเธอคิดว่าเราทั้งสองต่างรักกันแล้วแน่นอน
ถึงแม้ไคโรจะเป็ผู้ชายเ็าพูดจาไม่ค่อยหวานหูแต่เขาก็ไม่เคยทำพฤติกรรมไม่ดีที่ทำให้เธอไม่ไว้ใจเขาเลย เขาไม่เคยทำเ้าชู้ใส่เธอหรือมีท่าทางที่จะคุกคามเธอเลยสักนิดมีแต่เธอเองที่เข้าไปกอดไปหอมเขาเองจนเขารำคาญเหมือนอย่างเช่นตอนนี้
"ว๊าว!! คุณไคหุ่นดีมากหน้าท้องเป็มัดๆ ขอมี่จับได้ไหมคะ"
"โรคจิตรึไงทำไมไม่เคาะประตู"
ไคโรเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวสอบิ่เหม่เหมือนมันจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ทำให้ต่อมใคร่รู้ของเซมีทำงานทันทีว่าไอ้ขนที่ขึ้นบริเวณหน้าท้องหายไปในพื้นที่ผ้าพันอยู่มันลามไปที่ไหนอีกไหม
"ปกติมี่ก็ไม่เคยเคาะ อย่าเปลี่ยนเื่นะคะมี่ของจับหน่อยได้ไหมนะๆ "
ป๊อก!!
"โอ๊ย! เจ็บนะ"
"ยัยหื่นฉันไปใส่เสื้อผ้าก่อน"
ไคโรดีดหน้าผากคนที่มองหุ่นเขาตาไม่กะพริบก่อนจะเดินหันหลังกลับเข้าห้องไป เซมีมองดูแผ่นหลังของเขาที่เต็มไปด้วยรอยสักและาแด้วยความเสียดาย
เธอชอบลายทุกลายที่อยู่บนตัวเขารวมทั้งแผลเป็ที่เขาเคยบอกเอาไว้ว่าได้จากการเป็ทหารรับจ้างออกรบหลายปีเลยมีมัน ไม่รู้สิเธอชอบและรักทุกอย่างที่เป็เขาไม่ว่าอะไรก็ตามขอแค่มีเขาเธอก็มีความสุขแล้ว
เธอและเขาก็ใช้ชีวิตเหมือนคู่รักทั่วไปไคโรก็ยังเป็ผู้ชายเ็าแบบเดิมเพิ่มเติมคือเขาเหมือนจะมีเื่บางอย่างที่ปิดบังเธอเพราะ่นี้เขาไม่กลับบ้านและไม่ค่อยมาเจอเธอเลย
จากที่เซมีถามเขาครั้งล่าสุดเขาบอกว่างานของเขาไม่อยู่กับที่ต้องบินไปหลายประเทศและอาจไปนานหลายวันแต่เท่าที่เธอเห็นเขากลับมาด้วยสภาพที่ไม่ค่อยดีตลอดก่อนที่จะหายไปอีกแล้วเธอได้แต่นั่งที่ร้านกาแฟที่เขาทำงานอยู่ด้วยความห่อเหี่ยวใจไม่รู้จะติดต่อเขายังไงเธอเองก็ไม่เคยถามด้วยว่างานที่เขาทำคืออะไร
"ไงคุณหนูเซมี สบายดีนะ"
" !! "
1K
