บทที่ 2: แพ็คเกจรากฐานแห่งเต๋า
ความมืดมิดในห้วงสำนึกของหลิงเซียวค่อยๆ จางหายไป ััแรกที่เขารู้สึกคือความอ่อนนุ่มของพื้นหญ้าและกลิ่นหอมบริสุทธิ์ของพงไพรยามค่ำคืน เขาคาดหวังว่าจะต้องรู้สึกถึงความเ็ปรวดร้าวไปทั่วทุกอณูของร่างกายจากการฝึกเกินกำลัง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม
กระแสพลังงานอันอบอุ่นสายหนึ่งกำลังไหลเวียนอยู่ภายในร่างของเขาอย่างแ่เบา บรรเทาความเหนื่อยล้าและฟื้นฟูกล้ามเนื้อที่ฉีกขาด มันเป็ความรู้สึกที่สบายจนน่าประหลาดใจ
"ฝันไปงั้นรึ?" เขาพึมพำกับตัวเองขณะที่เปลือกตาค่อยๆ เปิดขึ้น
ภาพแรกที่เห็นคือท้องฟ้ายามราตรีที่ประดับประดาไปด้วยดวงดาวนับล้านดวง แสงจันทร์สีเงินนวลสาดส่องลงมาอาบไล้สรรพสิ่งจนดูราวกับภาพฝัน... แต่แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
ไม่ใช่เพราะความงามของท้องฟ้าเบื้องบน แต่เป็เพราะสิ่งที่ปรากฏขึ้น "ระหว่าง" ดวงตาของเขากับท้องฟ้ายามค่ำคืน
มันคือหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนที่ลอยนิ่งอยู่ในอากาศ... ไม่สิ มันไม่ได้ลอยอยู่ในอากาศ มันปรากฏอยู่ "ในห้วงความคิด" ของเขา!
บนหน้าต่างนั้นมีตัวอักษรเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยความหมายที่เขาสามารถเข้าใจได้ในทันที
[ การติดตั้งระบบ "เ้าแห่งศาสตร์กระบี่บรรลือจักรวาล" เสร็จสมบูรณ์ ]
[ โฮสต์: หลิงเซียว ]
[ สถานะ: อ่อนแอ ]
[ ระดับการบำเพ็ญเพียร: ก่อกำเนิดลมปราณ ขั้นที่ 1 ]
[ ทักษะ: ไม่มี ]
หัวใจของหลิงเซียวหยุดเต้นไปชั่วขณะ จิติญญาของ "ภพ" อดีตบรรณาธิการผู้คร่ำหวอดในวงการนิยาย ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มกำลัง!
"นี่มัน...นี่มัน 'นิ้วทองคำ'!" เขาร้องออกมาในใจด้วยความตื่นเต้นจนแทบคลั่ง
นี่คือของวิเศษสุดโกง! คือตัวช่วยของเหล่าตัวเอกผู้ทะลุมิติ! คือสิ่งที่เขาเคยได้แต่อ่านและจินตนาการถึงมาตลอดหลายปี! มันมีอยู่จริง! และมันก็เลือกเขา!
หลังจากความตื่นเต้นยินดีระลอกแรกผ่านพ้นไป ความสุขุมเยือกเย็นของบรรณาธิการก็เข้าควบคุมความคิดของเขาอีกครั้ง เขาไม่ได้โห่ร้องออกมาอย่างไร้สติ แต่กลับเริ่มสำรวจและวิเคราะห์ "ของขวัญ" ที่์ประทานมาให้อย่างละเอียด
เขาพยายามสั่งการในใจ "เปิดหน้าต่างสถานะ"
หน้าต่างโปร่งแสงก็ยังคงแสดงข้อมูลเดิม... "แสดงว่ามันไม่ได้ทำงานด้วยเสียง แต่ด้วยความคิด"
เขาเพ่งสมาธิไปที่คำว่า "ระบบ" และทันใดนั้น ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น
[ ระบบเ้าแห่งศาสตร์กระบี่บรรลือจักรวาล: ระบบเสริมการฝึกฝนที่อุทิศให้แก่วิถีแห่งกระบี่เพียงหนึ่งเดียว ยิ่งโฮสต์ฝึกฝน, ต่อสู้ และทำความเข้าใจในแก่นแท้ของกระบี่มากเท่าไหร่ ระบบก็จะยิ่งมอบรางวัลและปลดล็อคความสามารถใหม่ๆ มากขึ้นเท่านั้น ]
"อุทิศให้แก่วิถีแห่งกระบี่เพียงหนึ่งเดียวงั้นรึ..." หลิงเซียวกำกระบี่ไม้ที่ตกอยู่ข้างกายแน่น "ดี! ข้าก็ไม่คิดจะเดินบนเส้นทางอื่นอยู่แล้ว!"
เขาลองสำรวจต่อไปและพบว่ามีไอคอนรูปกล่องของขวัญเล็กๆ กะพริบอยู่ที่มุมขวาล่างของหน้าต่าง พร้อมกับข้อความกำกับว่า [ ของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้น ]
ไม่จำเป็ต้องลังเล! เขาใช้ความคิดสั่ง "เปิด" ทันที!
แสงสีทองสว่างวาบขึ้นในห้วงความคิดของเขา ก่อนที่หน้าต่างใหม่จะปรากฏขึ้นมาแทนที่
[ ท่านได้รับ "แพ็คเกจรากฐานกระบี่แห่งเต๋า" ]
[ คำอธิบาย: รากฐานคือสิ่งที่สำคัญที่สุดของผู้ฝึกยุทธ์ แพ็คเกจนี้ได้รวบรวมแก่นแท้ของเพลงกระบี่พื้นฐานสามสายหลักเข้าไว้ด้วยกัน เพื่อสร้างรากฐานที่สมบูรณ์แบบและไร้ที่ติให้แก่โฮสต์ ]
[ ท่าน้าเปิดใช้แพ็คเกจหรือไม่? ]
"แพ็คเกจ? ไม่ใช่แค่วิชาเดียว?" หัวใจของหลิงเซียวเต้นระรัว นี่มันเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก! โดยปกติตามพล็อตนิยายแล้ว ของขวัญเริ่มต้นมักจะเป็เคล็ดวิชาพื้นฐานดีๆ สักหนึ่งอย่าง แต่นี่กลับมาเป็ "แพ็คเกจ"!
"เปิดใช้!" เขาสั่งการในใจโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
ทันใดนั้นเอง ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขาโดยตรง ภาพของเงาร่างสายหนึ่งที่กำลังร่ายรำเพลงกระบี่ปรากฏขึ้นในหัว ท่วงท่าเ่าั้ดูเรียบง่าย แต่กลับแฝงไปด้วยความลึกซึ้งของหลักการแห่งเต๋า มันถูกแบ่งออกเป็สามส่วนอย่างชัดเจน
[ ท่านได้เรียนรู้ทักษะ: เพลงกระบี่พื้นฐาน: ลำนำวายุ ]
- แก่นแท้: ความเร็ว, ความต่อเนื่อง, ความลื่นไหลดุจสายลม
[ ท่านได้เรียนรู้ทักษะ: เพลงกระบี่พื้นฐาน: ผาทะลวง ]
- แก่นแท้: พลังทำลาย, การแทงทะลุ, ความหนักหน่วงดุจภูผาถล่ม
[ ท่านได้เรียนรู้ทักษะ: เพลงกระบี่พื้นฐาน: วารีไหล ]
- แก่นแท้: การป้องกัน, การปัดป้อง, การเปลี่ยนทิศทางพลัง เฉกเช่นสายน้ำที่โอนอ่อนแต่แข็งแกร่ง
หลิงเซียวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ของเขาสะท้อนเงาของดวงดาว แต่ประกายที่อยู่ลึกลงไปนั้นกลับเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาวนับล้านดวงรวมกัน
เขา...เข้าใจแล้ว
นี่ไม่ใช่แค่ระบบธรรมดา แต่มันคือระบบที่ "โกง" อย่างแท้จริง!
รุก-รับ-เร็ว! พื้นฐานทั้งสามสายหลักที่ผู้ฝึกกระบี่ทั่วไปต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อจะเชี่ยวชาญเพียงสายเดียว บัดนี้กลับมารวมอยู่ในร่างของเขาั้แ่แรกเริ่ม! เขามีรากฐานที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้!
เส้นทางที่เคยมืดมิดไร้ความหวัง บัดนี้กลับถูกสาดส่องด้วยแสงสว่างจ้าจนแสบตา คำเยาะเย้ยของหลิงเฟิงและคนอื่นๆ ที่เคยบาดลึกในใจ บัดนี้กลับกลายเป็เพียงเสียงลมพัดที่ไร้ความหมาย
เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเ็ปนั้นกลับทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"ในที่สุด..." เขากระซิบเสียงแ่เบา "การเดินทางที่แท้จริงของข้าในโลกใบนี้...ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!"