ณ ความฝันของปิงหยาง
"ว่าแต่9สมบัติมีอะไรบ้างล่ะ ข้าเคยได้แค่'ลูกแก้วดารา'กับเ้าที่เป็'กุญแจสู่ฝันเท่านั้นเอง" ปิงหยางเอ่ยถาม
"เื่นี้เป็เื่พื้นๆอยู่แล้ว ข้าคิดว่าคนส่วนใหญ่ในดินแดนแห่งนี้ก็จะน่าจะรู้ชื่อของพวกมันด้วยแหละถ้าจะถามว่ามีอะไรบ้างข้าก็จะบอกฟัง ได้แก่
1.ข้าที่เป็ กุญแจสู่ฝัน
2.มุกดารา ที่เ้าพูดถึง
3.ลูกปัดมิติเวลา
4.สายฟ้าปะาเซียน
5.ตราประทับโลกา
6.คัมภีร์เป็ตาย
7.ขวานผ่านภา
8.หม้อสรรพชีวิต
และ 9.แก่นผลึกโลกา
ในหมู่สิ่งของทั้งหมด 'ลูกปัดมิติเวลา' คือสิ่งที่ทรงพลังมากกว่าที่สุด ส่วนข้าจะเรียกว่าอ่อนแอที่สุดก็ว่าได้"
"โอ้" ปิงหยางรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่มันพู เนื่องจาก'กุญแจสู่ความฝัน'บอกว่าตนเองอ่อนแอที่สุดในหมู่สมบัติทั้ง9
"เอาล่ะ เราเลิกพูดเื่พรรค์นั้นเถอะ เ้าต้องบ่มเพราะไปถึงระดับ'ก่อเกิดเซียน'เพื่อใช้ความสามารถที่สองของข้า ถ้าหากอยากใช้'ผนึกความฝัน' เ้าก็ต้องถึงระดับ'เซียนแท้จริง' ก่อน" กุญแจสู่ความฝันกล่าว
ก่อเกิดเซียน!?
เซียนแท้จริง!?
"ข้าจะพยายามละกัน"ปิงหยางกล่าว และคิดในใจ'ตอนนี้เรายังอยู่ระดับมนุษย์ธรรมดาอยู่เลย เื่ของขั้นเซียนไว้ค่อยไปคิดทีหลังดีกว่า'
"เอาล่ะ ฝนเมื่อเ้าเข้าใจแล้วเราก็มาสร้าง'ดินแดนความฝัน'กัน" กุญแจกสู่ความฝันกล่าว
"วิธีสร้างนั้นง่ายมากเพียงแค่คิดเ้าก็จะสามารถสร้างอะไรก็ได้ในดินแดนแห่งความฝ้น แต่เ้าไม่สามารถทำบางอย่างที่เกินเลยไปได้ เช่น ตอนนี้เ้าเป็ระดับมนุษย์ธรรมดา แต่อยากเป็ระดับจักรพรรดิมนุษย์ขึ้นมาทันทีนั้นเ้าไม่สามารถทำได้ แต่เ้าสามารถใช้พลังระดับนั้นได้ในดินแดนความฝันเพียงแค่เ้าจินตนาการ"
"เอาล่ะ เ้าลองจินตนาการดู" กุญแจสู่ความฝันกล่าว
'เอาล่ะ อย่างแรกก็ต้องมีลำธารสักสายหนึ่งและมีกระท่อมหลังน้อยๆ โอ้ ต้องมีลมพัดเบาๆตลอดด้วย เอาล่ะ แค่นี้น่าจะพอแล้วล่ะมั้ง' ปิงหยางคิด
ทันใดนั้น ในห้วงความคิดของเด็กหนุ่มก็เกิดดินแดนมีทุ่งหญ้า ลำธารสายหนึ่ง และมีกระท่อมหลังเล็กๆอยู่ข้างๆลำธารปรากฎขึ้น
แต่... เอ๊ะ
"ทำไมพื้นที่มันมีแค่นี้ล่ะ" ปิงหยางสงสัย เนื่องจาก'ดินแดนความฝัน'มีพื้้นที่ 10×10 เมตรเองถัดจากนั้นก็เป็สีดำเหมือนกับการหลับตา
"เอ่อ ข้าลืมบอกเ้าไปว่า ขนาดของ'ดินแดนความฝัน'ขึ้นอยู่กับระดับการบ่มเพาะด้วย" กุญแจสู่ความฝันตอบ"ถ้าเ้ามีระดับการบ่มเพาะสูงพอเ้าก็จะสามารถสร้างโลกขึ้นมาได้เลยล่ะ"
"โอ้ เข้าใจแล้ว" ปิงพยางตอบ
"เอาล่ะ ข้าจะเริ่มบ่มเพาะแล้ว"
หลักจากบ่มเพาะไปได้สักพักหนึ่ง
"หืม ข้ารู้สึกว่าการบ่มเพาะทำได้รวดเร็วกว่าข้างนอกอีก"
"เป็เพราะความหนาแน่นของปราณที่อยู่ในดินแดนของเ้ามันน้อยน่ะสิ" กุญแจสู่ความฝันกล่าว
"ใน'ดินแดนความฝัน'ความหนาแน่นของปราณด้อยกว่าขอบของทะเลโน้มดาราอยู่นิดหน่อยน่ะ"
'ว้าว สุดยอด' ปิงหยางคิด" เอาล่ะ ข้าเริ่มบ่มเพาะต่อดีกว่า"
ผ่านไปห้าชั่วยามในดินแดนความฝัน
ปัง!!!!
ปิงหยาง ได้เข้าสู่ระดับ นักสู้ฝึกหัดขั้นต้นแล้ว
จากนั้นดินแดนความฝันก็เริ่มขยายขึ้นไปเรื่อยๆ จนขยายไปถึง 20×20 เมตรแล้วแถมปราณยังหนาแน่นขึ้นมานิดหน่อยด้วย
"จริงสิ ในเมื่อข้าเป็เหมือนพระเ้าในนี้ ข้าสามารถนำพลังปราณมาไว้จุดๆเดียวกันได้ไหมนะ"
เมื่อคิดได้ดังนั้น ปิงหยางด็ลอมคิดให้พลังปราณมารวมกันจุดเดียวภายในบ้าน
"ว้าว ทำได้จริงๆด้วย ความเร็วในการดูดซับพลังปราณของข้าเพิ่มขึ้นตั้งหลายเท่า"
"เอาล่ะเหลือเวลาอีกประมาณ 1 ชั่วยามก่อนจะเช้า รีบบ่มเพาะดีกว่า"
หลังจากความเร็วในการบ่มเพาะเพิ่มขึ้นหลายเท่า หลังจาก 1 ชั่วยามผ่านไปปิงหยางก็อยู่ระดับ ครึ่งก้าวนักสู้ฝึกหัดขั้นกลาง แล้ว (ครึ่งก้าว คือ ใกล้จะทะลวงแต่ก็ยังไม่ทะลวงนะครับ)
หลักนั้น ปิงหยางก็ตื่นขึ้นมา
"ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ฝันไปสินะ ข้าอยู่ระดับ ครึ่งก้าวนักสู้ฝึกหัดขั้นกลาง แล้วจริงๆ"
หลังจากนั้น 1 เค่อ อาจารย์เฉินก็มาเรียกให้ปิงหยางไปที่ลาน
"เอาล่ะ วันนี้ข้าได้ยินมาว่า เ้าอายุ 16 แล้วสินะ"
"ครับ" ปิงหยางพยักหน้า
"เอานี่ไป" อาจารย์เฉินส่งหินก้อนหนึ่งให้ปิงหยาง
"มันคืออะไรครับ" ปิงหยางสงสัย
"มันคือ'หินปราณ' มันเกิดมาจากการที่หินดูดซับพลังปราณในธรรมชาติเป็ระยะนานไงล่ะ มันมีประโยชน์ในการบ่มเพาะ หรือเ้าจะใช้มันเป็สกุลเงินก็ได้แล้วแต่เ้า"
"นอกจากนี้ยอดฝีมือระดับ ปรมาจารย์นักสู้ ก็สามารถสร้างหินปราณขึ้นมาได้ แต่ไม่ค่อยมีใครทำหรอกเพราะจะทำให้สูญเสียการบ่มเพาะไประดับหนึ่งน่ะ" อาจารย์เฉินบอกกล่าว
"แล้วก็'หินปราณ'ก็มีแบ่งระดับด้วยนะ ระดับล่างสุดคือ'หินปราณธรรมชาติ'ซึ่งเกิดตามธรรมชาติ ระดับต่อมาคือ'หินปราณธาตุ'จะมีทั้งพลังปราณและพลังธาตุอยู่ภายในเช่น หินอัคคี หินโลหะ หินระดับนี้ ปรมาจารย์นักสู้ขึ้นไป เท่านั้นที่ทำขึ้นมาได้ ระดับต่อมาคือ'แก่นแท้แห่งปราณ' ซึ่งจะบรรจุพลังแก่นแท้ไว้ภายใน ซึ่งเ้ายุทธจักรขึ้นไปเท่านั้นถึงจะทำขึ้นมาได้ และว่ากันว่า ในตำนานมี'หินเซียน'ที่บรรจุพลังของเซียนไว้ด้วย"
"เอาล่ะ นอกเื่กันมาพอแล้ว 'หินปราณ'ก้อนนี้เป็'หินปราณ'ระดับ1 หรือ 'หินปราณธรรมชาติ' ถึงจะเป็ระดับที่ต่ำที่สุดแต่ก็สามารถช่วยเ้าในตอนนี้ให้พัฒนาได้"
"ขอบคุณครับ ท่านอาจารย์" ปิงหยางแสดงความขอบคุณต่ออาจารย์เฉิน
"เอาล่ะ วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว เพราะข้าจะปล่อยให้เ้าบ่มเพาะไปก่อนสักสัปดาห์หนึ่งแล้วข้าจะมาดูความคืบหน้าของเ้า เพราะ่นี้ข้าก็มีธุระเหมือนกัน" อาจารย์เฉินกล่าว ก่อนจะเดินจากไป
9K
