เช้าวันหนึ่งในฤดูหนาว ลั่วซี บุตรสาวคนเล็กของ ขุนนางหลี่หรือหลี่ผิง นางแอบลอดช่องที่ข้างกำแพงออกไปนอกจวนดังเช่นทุกวัน ลั่วซีเดินไปซื้อขนมที่ร้านเ้าเดิมทุกครั้ง ขณะที่นางหันหลังเดินเที่ยวชมตลาดต่อ มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งมาด้วยควมเร็ว พุ่งตรงมาที่นาง
บุรุษผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่หมวกตกลงมาปิดบังใบหน้าคม คว้าจับนางไว้แล้วดึงเข้าปะทะอกแกร่ง ลั่วซีใจนแทบทรุดลงบนถนน
“เ้าเป็เช่นไรบ้าง”
บุรุษตรงหน้าก้มลงไถ่ถามนางเบาๆ ลั่วซีส่ายหน้าน้อยๆ และนิ่วหน้า ยามที่นางยันตัวจะลุกขึ้นยืนด้วยตนเอง
“โอ้ยยย!”
“เ้าาเ็หรือ ให้ข้าพยุงเ้าไปทำแผลตรงโน้นดีหรือไม่”
ลั่วซีพยักหน้าน้อยๆ เป็การตกลงให้คนตรงหน้า เขาพานางไปนั่งที่มุมหนึ่งของกำแพง บุรุษตรงหน้านั่งลง ขว้าจับเท้าของนางวางบนเข่าของเขา มือหนาถือวิสาสะถอดรองเท้าของนางออกเบาๆ มือหนาจับลงบนข้อเท้าขาวๆ และลูบไล้มันอย่างช้าๆ
ลั่วซีถึงกับสะดุ้ง พลันรีบชักเท้าของตนกลับด้วยความอับอาย นางลืมไปได้อย่างไรว่ามิควรให้บุรุษใดเห็นฝ่าเท้าของนาง แต่ทว่าบุรุษตรงหน้ากับจับข้อเท้าของนางเอาไว้แน่น ไม่สามารถชักเท้ากลับอย่างใจคิดได้
“โอ้ยยย!”
“อยู่นิ่งๆ ข้อเท้าของเ้าพลิก เดี๋ยวข้าจะขยับให้มันเข้าที่ตามเดิม สองสามวันมันจะทุเลาลงเอง บ้านเ้าอยู่ที่ใด ข้าจะไปส่งเ้า”
“บ้านข้าอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้ ข้าอยู่ที่จวนหลี่”
หลังจากบุรุษตรงหน้าขยับข้อเท้าของนางให้เขาที่แล้วก็จัดการสวมถุงเท้ากับรองเท้าคืนให้นาง เขาพยุงนางลุกขึ้น แล้วก้มลงหันหลังให้นางขึ้นขี่ ลั่วซีอายจนหน้าแดงก่ำ แต่ก็ต้องยอมเพราะตอบตกลงบุรุษผู้นี้ไปแล้ว
นางขยับกอดคออีกฝ่ายแน่นอีกนิด เมื่อเขาเริ่มก้าวเดิน เขาเดินมาได้สักพักแล้ว เหตุใดนางถึงรู้สึกยาวนานนัก ตอนนี้ไม่ว่าหน้านางจะหน้าแดงก่ำด้วยเพราะอากาศที่เย็นลง หรือเพราะความใกล้ชิดก็ไม่อาจรู้ได้ อกของนางแนบชิดกับแผ่นหลังกว้าง ยอดอกเสียดสีกับแผ่นหลังกว้างไปมาจนนางรู้สึกราวเป็ไข้ ใบหน้าร้อนวูบวาบ แล้วอยู่ๆ เขาก็วางนางลงบนกองลังๆ หนึ่งในมุมมืดหนึ่งข้างกำแพง
“อะ...เอ่อยังไม่ถึงจวนข้า อีกสองตรอกก็ถึงแล้วท่าน”
“ข้าทราบแล้ว เพียงอยากพักสักหน่อย”
ลั่วซีพยักหน้าเบาๆ ด้วยใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม ด้วยความเผลอตัว นางจึงนั่งได้ไม่เรียบร้อย กระโปรงถลกขึ้นมาเผยเรียวขาร่ำไร บุรุษจ้องมองเรียวขาขาวที่โผล่มาร่ำไร มือหนาเผลอยื่นมือลงไปลูบไล้เรียวขาของนางทันใด
“อ๊ะ...ท่านจะทำอันใด”
เขาขยับบังร่างนาง ลูบไล้มือผ่านใต้กระโปรงนางขึ้นมาจนถึงขาอ่อนของนาง พลางกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูขาวของนาง
“ข้าขอรางวัลหน่อย ยามนี้ไม่มีผู้คน
จะไม่มีผู้ใดรู้หากเ้าไม่ะโ “
848
