ตอนที่24 เบาะแส
โรงพยาบาล
“ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นฟื้นขึ้นมาแล้วครับหัวหน้า เขาเอาแต่ดิ้นรนจะออกไปจากโรงพยาบาลให้ได้บอกว่ามีเื่เร่งด่วนมากที่ต้องออกไปจัดการ พวกเราพยายามพูดเกลี้ยงกล่อมเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง พวกเราเลยต้องมัดเขาเอาไว้กับเตียงครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับหัวหน้าแทฮัน ที่พวกเราทำอะไรลงไปโดยไม่แจ้งหัวหน้าก่อนแบบนั้น”
ชายในชุดสูทที่ทำหน้าที่คอยเฝ้าคนเจ็บค้อมศีรษะลงต่ำ
“ยังงั้นหรอกเหรอ พวกนายทำดีแล้ว ฉันจะไปดูเขาสักหน่อย”
แทฮันเดินนำหน้าลูกน้องเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย เหยา จื่อหลิง นอนอยู่เตียงแขนและขาของเขาถูกมัดติดกับเตียงคนไข้
“ได้โปรด ปล่อยผมออกไปเถอะนะครับ คุณหัวหน้าแทฮัน” พอเห็นแทฮันเหยาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบปร่า
“นี่ นายน่ะ จำฉันได้ใช่ไหม”
แทฮันเดินเข้าไปตบบ่าของเหยา
“จำได้ครับ”
“ฉันเองก็จำนายได้เหมือนกัน นายเป็บอดี้การ์ดของคุณญ่าหลินสินะ”
“ใช่แล้วครับ”
เหยาขมวดคิ้วมุ่น
“ฟังฉันให้ดีนะ ฉันพอจะทราบมาบ้างว่าเกิดเื่ไม่ดีขึ้นทั้งกับตัวคุณหนูญ่าหลินแล้วก็ตัวนายเอง แจสเปอร์และลูกสาวของฉันทราบเื่นี้แล้ว ตอนนี้พวกเขาทั้งสองกำลังเดินทางไปที่ฮ่องกง ฉันอยากให้นายเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนั้นให้ฉันฟังอย่างละเอียด เข้าใจแล้วใช่ไหม”
“ผมเข้าใจแล้วครับ”
“ดีมาก พวกนายน่ะมาแก้มัดให้ผู้ชายคนนี้ด้วย”
ลูกน้องในห้องเดินมาช่วยกันแก้มัดให้เหยา
“คืนนั้นน่ะ…”
เหยาเล่าเื่ทั้งหมดให้กับแทฮันฟังอย่างละเอียด
“คนของฉันก็ปูพรหมออกตามหาคุณหนูญ่าหลินจากจุดที่พบซากรถยนต์เหมือนกัน แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะพบตัวเธอ” แทฮันถอนหายใจ
“หรือว่าพวกมันจะจับตัวเธอไปครับ ผมต้องออกไปตามหาคุณหนูญ่าหลิน” เหยาขยับตัวจะลุกออกจากเตียง แต่ก็ถูกมือใหญ่ของแทฮันคว้าแขนเขาเอาไว้ซะก่อน
“ดูร่างกายของนายตอนนี้สิ ขนาดตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอดแล้วจะไปช่วยใครได้ ทางที่ดีนายควรพักรักษาตัวจะดีกว่า”
เหยาก้มหน้ายอมรับ เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยาแจากคมะุ เพียงแค่ขยับตัวนิดหน่อยยังรู้สึกเจ็บที่าแจนแทบทนไม่ไหว
“ผม”
“เื่ออกตามหาคุณญ่าหลินน่ะ นายไม่ต้องไปห่วง เธอก็เหมือนคนในครอบครัวของฉันเหมือนกัน ดังนั้นพวกเราจะออกตามหาเธอจนกว่าจะพบ”
แทฮันยืนยันเสียงหนักแน่น
“ผมต้องขอบคุณพวกคุณมากเลยนะครับ”
เหยาก้มศีรษะด้วยความซาบซึ้งใจ
“มีอีกเื่หนึ่งที่นายต้องเล่าให้ฉันฟังอย่างละเอียด”
“หัวหน้าแทฮันถามมาเถอะครับ”
“คุณญ่าหลินระยะนี้เธอมีความขัดแย้งกับใครหรือแก๊งไหนอยู่หรือเปล่า แล้วนายคิดว่าใครที่น่าสงสัยที่สุดที่กล้าลงมือทำร้ายเธอแบบนี้”
เหยาหรี่ตา มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่น
“เื่คนที่น่าสงสัยเกี่ยวกับการลอบทำร้ายคุณหนูญ่าหลินน่ะ… ผมพอจะทราบอยู่บ้างครับหัวหน้าแทฮัน”
เหยากัดฟันกรอด ดวงตาดำใหญ่เป็ประกายน่ากลัว
“ดี งั้นก็รีบบอกมาให้หมดเถอะครับ ศัตรูของคุณญ่าหลินก็คือศัตรูของพวกเราเช่นเดียวกัน”
604
