มอสเรียกเพื่อนสนิททั้งหมดมารวมกันก่อนจะบอกที่สิ่งที่ตนอยากจะให้เพื่อนช่วย ถึงแต่ละคนจะยังไม่เข้าใจแต่การใช้คำพูดของมอสกำลังบอกพวกเขาว่าจะมีอันตรายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
“เข้าใจแผนแล้วนะ”
“เดี๋ยวๆๆ แล้วทำไมเราต้อง...”
“รู้แค่ว่าถ้าทำตามแผนแกจะดูหล่อในสายตาสาวๆเลย”
เพียงบอกแค่นั้นในแววตาของกรกับชันก็เปร่งประกายออกมาแล้ว ทั้งคู่พยักหน้ารัวๆก่อนที่ทุกๆคนจะพากันแยกย้ายไป เหลือไว้แต่มอสที่ยืนดูสถานการณ์และกำลังรอ
“หุบปากแล้วเอามือไคว้หลังซะไอ้หนู หรืออยากลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงก็เลือกเอา”
พูดจบทำการขึ้นไกรปืนทันทีทำเอาเรียวต้องชักสีหน้าไปพอใจ มอสมองเหตุการณ์และนับเวลาภายในใจในขณะที่สมองของเขากำลังประมวลผลอีกครั้ง
“ว่าไง”
“โอเค”
เมื่อสิ้นเสียงของเรียวมอสก็เห็นภาพที่เคยเกิดขึ้นแล้ว เพื่อนของเรียวที่กำลังมองหัวหน้าของตัวเองและในจังหว่ะที่เ้าหน้าที่หนุ่มกำลังจะใส่กุญแจมือ
“เอา!...”
“ปะทัดลง!!!”
เสียงของชันะโขึ้นทำเอาทั้งวงพากันแตกตื่นใและทั้งกร ชัน หยกกายต่างพากันพุ่งเข้ารวบตัวเพื่อนของเรียวเอาไว้ได้ในทันที
“พวกนายหยุดนะ!!”
น้ำขิงที่ใแต่ไม่ได้หลบออกไปเมื่อเห็นพวกของมอสเข้ารวบตัวเพื่อนของเรียวโดยที่เ้าตัวเองก็ยังใเช่นกัน กระบี่ได้ถูกชักออกมาพร้อมๆกับปืนของเ้าหน้าที่หนุ่มที่พยายามจะหันไปหาพวกกรและชัน
แกร๊กก!!
เสียงกุญแจมือที่ถูกไขหลุดออกจากมือของเรียวทำเอาทุกๆคนต่างพากันหันมาให้ความสนใจ ทว่าอีกฝ่ายนั้นลุกขึ้นพร้อมเปลวเพลิงที่ลุกโชนอย่างเต็มที่บ่งบอกถึงความพร้อมในการะเิเป็ที่เรียบร้อย
ซ่า!!...
แต่ไฟนั้นก็ถูกดับลงเมื่อมอสที่หายไปครู่หนึ่งกลับมาพร้อมกระป๋องที่เต็มไปด้วยน้ำ คว้าทั้งกระป๋องใส่หัวของเรียวทำเอาไฟของเขาดับลงในที่สุด
ทุกๆการเคลื่อนไหวหยุดลงในที่สุด ทุกๆสายตาต่างพากันมองมายังทั้งสองคนที่ยืนห่างกันเพียงไม่กี่อึดใจ มอสได้แต่ยืนตรึงกับกระทำของตัวเองในขณะที่เรียวยืนกำหมัดแน่น ชายหนึ่มค่อยๆจับกระป๋องน้ำยกมันออกจากหัวแล้วหันมาจ้องใส่มอสด้วยสายตาสุดอาฆาต
“นี่แก!!...”
ฟู่!!!
เปลวเพลิงของเรียวะเิขึ้นอีกครั้งแต่หนนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนๆ ความโกรธที่มีกำลังเพิ่มความร้อนของเปลวไฟนั้นให้ลุกโชนเข้าไปใหญ่
“ซวยแล้ว!”
“เรียว!!”
“หุบปากแล้วไปตายก็ซะให้หมด!!!”
เสียงของเรียวที่ตวาดใส่เ้าหน้าที่ทำเอาทุกๆคนใพากันแตกตื่นวิ่งหนีออกจากโรงอาหารไปในทันที ในขณะที่เพื่อนของมอสกำลังฟัดอยู่กับเพื่อนของเรียวใน่ชุลมุน
ในจังหว่ะที่ทุกๆคนยังคิดกันไม่ออกว่าจะสยบเรียวที่กำลังคลั่งยังไง มอสที่ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าของความโกรธของซาตาน จู่ๆสมองของเขาก็มีการประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงอะไรบางอย่าง
‘ตรวจพบจุดอ่อน : ลำคอ 2 หน้าอกขวา 1 ขาขวา2 หน้าผาก 1’
จู่ๆก็มีจุดปริศนาปรากฏในดวงตาของมอสพร้อมทั้งตัวเลขที่เขาไม่เข้าใจในตอนแรก ทว่าสิ่งที่ปรากฏต่อมาคือการประมวลผลพร้อมภาพการต่อสู้ที่เขาไม่ได้เรียกหา
‘วิธีการยับยั้งศัตรู’
เพียงเท่านั้นมอสก็เข้าใจในทันที
“ตายซะไปมดปลวก!!”
“เอาว๊ะ!! ฮึบ!!”
ผลัวะ!! ผลัวะ!! ปัก!!
มอสตัดสินใจทำตามการประมวลผลของสมองตัวเองเริ่มจากการหลบหมัดของเรียวที่มีเปลวไฟติดอยู่แล้วใช้ฝ่ามือทั้งสองซัดเข้าไปที่ลำคอของอีกฝ่าย ตามด้วยการใช้กำปั้นของตนกระแทกเข้าที่อกซ้ายของเรียวอย่างจังทำเอาเรียวหลุดจังหว่ะที่จะตั้งตัว
อาการกระอักกระอ่วมที่ถูกจัดการคอของเขาทำให้ตัวเองเสียเปรียบจนเริ่มเซไปทางด้านหลัง มอสไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งหลักจัดการใช้เท้าซ้ายเตะตัดไปที่ข้อพับขาขวาทำเอาเรียวล้มลงนั่งคุกเข่ากับพื้นและเมื่อนั้น เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะมอง เข่าทั้งสองของมอสก็ถูกประเคนใส่อีกฝ่ายอย่างรุนแรง
ปัก!! ปัก!!
ทำเอาเรียวหน้าหงายล้มตัวลงไปนอนสลบอยู่กับพื้นพร้อมๆกับเปลวไฟที่ดับลง แล้วทุกๆอย่างก็ค่อยๆสงบลง ผู้คนโดยรอบได้แต่มองอย่างตรึง
“ป.. เป็ไปได้ยังไง”
เสียงของน้ำขิงอุทานขึ้นเบาๆในขณะมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เ้าหน้าที่เองก็ไม่ต่างทว่าเขาได้สติก่อนจึงเดินเข้ามาหาทั้งคู่แล้วหยุดมองหน้ามอสอย่างตริตรอง
“ทำแบบนั้นได้ยังไง”
คำถามแรกถูกถามขึ้นทำเอามอสชะงักไป มองอีกฝ่ายอย่างไร้คำตอบเพราะไม่รู้จะอธิบายยังไง
“ไม่รู้เหมือนกันครับ”
“ไอ้มอส!!”
พวกเพื่อนๆที่จัดการเพื่อนของเรียวเป็ที่เรียบร้อยรีบวิ่งเข้ามาหาเ้าตัวทันที เ้าหน้าที่ละสายตาจากมอสก่อนจะก้มลงไปจัดการกับเรียวต่อ
“นายจัดการเรียวโดยใช้มือเปล่างั้นเหรอ”
กายที่ไม่ค่อยพูดยังเป็คนเอ่ยปากถามด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่คนอื่นๆเองก็อยากจะรู้คำตอบนั้นเช่นกัน
“ไม่รู้ ฉันเองก็ไม่แน่ใจแต่ตอนที่มองเ้าพวกนี้แล้วอยู่ๆก็มีอะไรเกิดขึ้นบ้างเยอะแยะมากมายแต่ฉันอธิบายเป็คำพูดไม่ได้”
“หมายความว่ายังไง”
แต่แล้วการสนทนาของกลุ่มเพื่อนก็ถูกหยุดลงเมื่อน้ำขิงที่เดินเข้ามาได้ยิน เธอหยุดอยู่ตรงหน้าของมอสพร้อมกอดอกมองอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ
“ที่นายบอกว่าแค่มองพวกนี้แล้วมีอะไรเกิดขึ้นน่ะ”
“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน อันที่จริงก่อนหน้านี้เื่พวกนี้มันเกิดขึ้นมาก่อนแล้ว เหมือนผมเห็นภาพในอนาคตแต่มันเป็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง พอผมตายมันก็ถูกย้อนเวลากลับมายังจุดก่อนเกิดเหตุน่าจะราวๆซัก2 – 3นาทีได้แล้วก็เกิดเหตุ มันเป็แบบนี้ราวๆ2ครั้งได้”
“เมื่อกี้นายบอกว่าพอนายตายแล้วเวลาก็ย้อนกลับมาสินะ”
เ้าหน้าที่หนุ่มที่ได้ยินรีบลุกขึ้นยืนถามมอสทันที อีกฝ่ายพยักหน้าตอบช้าๆทำให้เ้าหน้าที่เริ่มมีความคิดบางอย่างเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะติดต่อกลับไปหาหน่วย
“สรุปเลยก็คือ เธอสามารถย้อนเวลากลับมาได้หลังจากเธอตายแล้วเื่ราวก็จะเกิดขึ้นซ้ำๆจนกว่าเธอจะแก้ไขมันได้สินะ”
“ผมไม่รู้เหมือนกันแต่หนที่สามผม..”
“ใช่เธอจัดการเขาได้แล้วก็ไม่ถูกย้อนเวลากลับไปยังจุดเริ่มต้นอีก ฉันรู้แล้ว”
ในตอนนี้เ้าหน้าที่ของหน่วยงานP.S.S.และเหล่าสมาชิกของสภานักเรียนกำลังอยู่ในห้องสอบสวนกันครบหมดโดยมีมอสเป็ผู้ถูกสอบถึงเื่ราวที่เกิดขึ้น
“รู้หรือเปล่าว่าตัวเองมีพลังนี้”
“พลังเหรอ ไม่ผมไม่รู้ เคยไปหาหมอตอนเกิดเื่่แรกๆแล้วและหมอก็บอกผมเองว่าผมไม่มีพลังอะไรเลย”
“พลังเกี่ยวกับการต่อสู้ก็ไม่ใช่ พลังควบคุมตัดทิ้งไปได้เลย ในตอนนี้มีอย่างเดียวที่พอจะอธิบายสิ่งที่เธอมีได้”
“พลังอะไรที่หมอนี้มีงั้นเหรอครับ”
เบส ประทานสภานักเรียนผู้ดูแลและควบคุมกลุ่มเอ่ยถามขึ้น ชายผู้มีพลังในการควบคุมสายฟ้าอย่างบ้าคลั่งและยังไร้ผู้ต่อกรกับเขาได้ บุตรชายของอัศนี เอ่ยปากถามขึ้นอย่างสนใจ
“พลังการใช้งานสมอง”
เ้าหน้าที่สาวเอ่ยบอก ทำเอาทุกๆคนภายในห้องต่างพากันเงียบไป
“ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็มายังไงแต่ตามรายงาน การพบเจอกลุ่มคนพวกนี้ที่มีพลังแนวๆนี้หายากถึงยากมากไม่ต่างจากการงมเข็มในมหาสมุทเลย ตามข้อมูลที่มีถึงจะน้อยแต่ก็พอจะจับใจความสำคัญได้ว่า ผู้มีพลังทางสมองจะไร้พลังสำหรับใช้ต่อสู้ แต่สมองนั้นจะสามารถใช้งานได้ครบทั้ง100%ยังไม่ชัดเจนว่าในรูปแบบไหนแต่เท่าที่ฟังจากเธอ 2 อย่างที่รู้ตอนนี้คือ 1.เธอสามารถวางจุดเป็จุดตายของตัวเองไว้โดยที่เธอไม่รู้ตัว เป็สมองของเธอที่วางไว้และ 2 .การประมวลผลขั้นสุดยอดที่เร็วยิ่งกว่าคอมพิวเตอร์ในยุคปัจจุบัน แค่ 2 อย่างนี้ก็เหนือกว่าหลายๆคนแล้ว ยังไม่นับรวมหลังจากนี้”
“หลังจากนี้ หลังจากนี้ทำไมครับ?”
“พัฒนาการทางสมองของเธอไง ในตอนนี้มันยังอยู่แค่ 20% เท่านั้น ฉันตั้งสมมติฐานขึ้นมานะว่าแค่ตอนนี้ที่ใช้งานสมองได้ขนาดนี้ยังออกมาเป็แบบนี้ ถ้าในอนาคตเธอสามารถใช้งานได้ทั้งหมดล่ะ”
คำตอบของคุณเ้าหน้าที่กำลังทำให้มอสสับสน ไม่รู้ว่ามันจะออกหัวหรือก้อยต้องคอยลุ้นกันต่อไปอะไรทำนองนั้น
“เอาเถอะ เป็เป็หลังจากนี้เธอก็ไปรายงานตัวเพื่อระบุพลังของตนเองแล้วก็เฝ้าสังเกตการณ์พัฒนาการพลังของตัวเองไปก่อน หากมีการเปลี่ยนแปลงอะไรก็ขอให้แจ้งเ้าหน้าที่พวกฉันจะได้ช่วยเธอได้ทัน เข้าใจที่พูดนะ”
พูดพร้อมลุกขึ้นเพื่อที่จะออกจากห้องไป มอสพยักหน้าตอบช้าๆก่อนที่พวกเ้าหน้าที่จะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เขาอยู่ในห้องกับเหล่าสภานักเรียน
“ถ้างั้น จะเอาไงกับหมอนี้ดีคะท่านประทาน”
เสียงของรองประทานเอ่ยพร้อมมองมายังมอส ในตอนนี้เพียงแค่เ้าหน้าที่บอกว่ามอสอาจเป็อันตรายเขาก็เป็ที่สนใจและเฝ้าระวังไปเสียแล้ว เ้าตัวเงยหน้ามองประทานนักเรียนที่มองเขาอยู่เช่นกัน
“เขาไม่ได้ทำอะไรผิดหนิ อีกอย่างเขาช่วยน้ำขิงเอาไว้ด้วยไม่ใช่เหรอ”
พูดพร้อมหันไปมองเ้าของชื่อที่กำลังยืนกอดอกมองมอสอยู่ เ้าตัวพยักหน้าตอบกลับ
“ถ้างั้น เริ่มั้แ่วันพรุ่งนี้เป็ต้นไป นายต้องมารายงานตัวกับสภานักเรียนทุกวันไม่มีข้อยกเว้น”
“อะไรนะ!? เพื่อ!?!?”
“เพื่อจะได้ให้คนคอยสอดส่องนายไง ให้รู้ว่ามาอยู่ในการเฝ้าจับตาดูของเรา แน่นอนว่าถ้านายไม่ทำตามเราจะส่งเื่ไปให้P.S.S.แล้วนายจะได้ไปอยู่ในการดูแลของพวกเขา”
“โหดร้ายดีแท้”
“แล้วก็ เื่หน้าที่ในการเฝ้าดูนาย เน้นว่าอย่างใกล้ชิดขอยกให้เป็หน้าที่ของ น้ำขิง”
“ได้ค่ะ... เอ๋!!”
เสียงของน้ำขิงดังลั่นห้องเมื่อพบว่าตัวเองถูกมอบหมายหน้าที่ที่เธอไม่อยากได้ให้
“ทำไมต้องฉันล่ะคะท่านประทาน”
“ก็เพราะเขาเป็คนช่วยเธอไง อีกอย่างตอนนี้คนอื่นๆก็มีงานของตัวเองกันหมด เธอน่ะเหมาะที่สุดแล้ว”
น้ำขิงได้แต่ทำหน้ามุ้ยอย่างไม่พอใจ
“อ่อ อีกอย่าง เฝ้าดูเขาอย่างใกล้ชิดในที่นี่คือตามติดอย่าให้คาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว หากมีอะไรเกิดขึ้นให้รีบแจ้งมาทันที”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
40K
![[END]ทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685761984_14213840.webp)
