ลู่จิ่งซานมองท่าทีระแวดระวังของสวี่จือจือด้วยสีหน้าดำคล้ำ ที่สำคัญที่สุดคือผู้หญิงคนนี้ยังใช้สองมือมาปิดบังหน้าอกตัวเองอีกด้วย
เขาอดขำไม่ได้ “สวี่จือจือ...”
ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ กลิ่นอายอบอุ่นปนความสดชื่นแผ่ซ่านออกมา“พวกเราเป็สามีภรรยากัน คุณว่า...ถ้าผมอยากจะทำอะไรขึ้นมาล่ะ?”
“คุณมันพวกหื่นกาม” สวี่จือจือเบิกตากลมโตจ้องเขาร่างกายถอยร่นไปด้านหลัง “...อ๊ะ...” เธอร้องออกมาอีกครั้ง เกือบจะกลิ้งตกจากเตียง
เธอหลับตาปี๋ แต่ก็ไม่เจ็บอย่างที่คิด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นลู่จิ่งซานกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง และเธอก็ถูกแขนเรียวยาวของลู่จิ่งซานรวบตัวเข้าไปในอ้อมแขน
“ปล่อยฉันนะ” สวี่จือจือพูดด้วยความโมโห พร้อมกับตบหน้าลู่จิ่งซานดังเพียะ
ตอนนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตผ้าดีลอนตัวที่สวี่เจวียนเจวียนใส่ไม่ได้ส่วนลู่จิ่งซานตอนขึ้นมาบนเตียงก็ถอดชุดทหารสีเขียวออกไปแล้ว ส่วนข้างในใส่เสื้อยืดสีเขียว
การถูกลู่จิ่งซานกอดไว้แน่นแบบนี้ ทำให้เธอััได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและกลิ่นอายฮอร์โมนที่เข้มข้น โครงหน้าของเขาคมชัด สายตาลึกซึ้งก็จ้องมองเธอที่แนบชิดอยู่ตรงหน้าตาไม่กะพริบ ราวกับว่าลมหายใจของทั้งสองคนกำลังผสมปนเปกันอยู่
ลู่จิ่งซานก็ใเหมือนกัน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าจะถูกตบหน้า
ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับ
สวี่จือจือรู้สึกว่าปลายจมูกของเธอร้อนผ่าวเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะไหลออกมา
“คนหื่นกาม” เธอจ้องเขาอีกครั้ง พยายามจะดิ้นให้หลุด“รีบปล่อยฉันนะ”
ท่าทางเหมือนเด็กที่กำลังขู่แต่ก็ยังน่ารักอยู่ดี
“คุณ...”
ลู่จิ่งซานกำลังจะพูด แต่หญิงสาวตรงหน้าก็กัดเข้าที่ไหล่ของเขา
“ซี้ด...”
ยัยเด็กนี่เกรงว่าคงเป็หมาล่ะมั้ง? ไม่เพียงแต่กัดเขาเท่านั้น ยังใช้มือเท้าทั้งเตะทั้งต่อยด้วย
โครม!
คราวนี้ทั้งสองคนกลิ้งลงไปที่พื้น แต่สวี่จือจือยังไม่รู้สึกเจ็บ เพราะตอนที่ตกลงมา ลู่จิ่งซานได้ใช้มือรองศีรษะของเธอเอาไว้แล้วเอาหลังลงพื้นก่อน
“พี่จิ่งซาน พวกพี่...เป็อะไรไป?”
พวกชาวบ้านที่กำลังยืนกินแตงอยู่ข้างนอก ต่างก็อยากรู้อยากเห็นจนแทบจะทนไม่ไหว
พอได้ยินเสียงดังก็ไม่รู้ว่าใครเป็คนเริ่มทุกคนต่างก็แอบซุ่มอยู่หน้าประตู พอได้ยินเสียงโครม ประตูที่สวี่จือจือไม่ได้ปิดสนิทก็เปิดออก
ทุกคน “...”
์ พวกเขาเห็นอะไรกันเนี่ย? ฉากนี้มันช่างเร่าร้อน! ไม่นึกเลยว่าพี่จิ่งซานจะเป็ลู่จิ่งซานแบบนี้ได้ด้วย! ทำไมถึงถูกผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นคร่อมแล้วทำเื่แบบนั้นได้ ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าสวี่จือจือคนนี้ก็ร้ายใช่ย่อย แม้แต่ผู้ชายอย่างลู่จิ่งซานก็ยังล้มได้ นับถือๆ!
สวี่จือจือ “...”
อะไรคือความรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา?
เธอรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
“ลุกขึ้น” ลู่จิ่งซานพูดด้วยเสียงแหบพร่า
สวี่จือจือได้สติก็รีบคลานลงมาจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว
ผู้หญิงคนนี้ต้องจงใจแกล้งเขาแน่ๆ
สีหน้าของลู่จิ่งซานยิ่งดำคล้ำลงไปอีก
“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ” มือของสวี่จือจือพลั้งไปโดนตรงส่วนนั้นของเขาเกือบจะเอาชีวิตลู่จิ่งซานแล้ว
“สวี่จือจือ” ลู่จิ่งซานกัดฟันพูดเสียงต่ำ
“ฉันก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไง” สวี่จือจือเถียงกลับไปเบาๆ“เหมือนเห็ดเข็มทอง จะดุอะไรนักหนา?”
เห็ดเข็มทอง? คืออะไร?
ทุกคนมองทั้งสองคนอย่างงงงวย โดยเฉพาะหนุ่มๆ ที่กลัวลู่จิ่งซาน ยิ่งรู้สึกชื่นชมสวี่จือจือมาก
์ มีคนกล้าต่อว่าจอมมารอย่างนี้ด้วย? ถึงแม้จะรู้สึกเหมือนกินอาหารหมาจนจุก แต่ก็สะใจดีเพราะปกติไม่ค่อยได้เห็นจอมมารหน้าเสียแบบนี้สักเท่าไหร่!
“หุบปาก” ตอนนี้ลู่จิ่งซานอยากจะเอากาวมาปิดปากผู้หญิงตรงหน้าซะ
เห็ดเข็มทอง?
คนในหมู่บ้านอาจจะไม่รู้จัก เพราะมันไม่ใช่ของที่หาได้ทั่วไป แต่เขาเคยกินมันที่กองทัพ กล้าดียังไงมาบอกว่าเขาเหมือนเห็ดเข็มทองมันน่าอับอายที่สุด
“ออกไปซะ” ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเ็า
สวี่จือจือโมโหแล้ว เธอตัดสินใจแล้วว่าต่อให้เขาหล่อแค่ไหน ต่อให้ตรงสเปคของเธอทุกอย่างแต่ว่า!
แต่ว่า! แค่เขาชอบะโใส่เธอแบบนี้ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ดูดีแล้ว! ไม่ดูดี ไม่ดูดีเลยสักนิด!
“ออกก็ออกสิ” เธอพูดด้วยความดื้อรั้น
คิดว่าเธอแคร์ที่นี่ด้วยหรือไง? ฮึ่ม!
“ไม่ได้พูดกับคุณ” ลู่จิ่งซานรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยขมวดคิ้วแล้วมองไปที่พวกชาวบ้านที่กำลังยืนกินแตงอยู่หน้าประตู
ทุกคน “...” รู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง
์ พวกเขากินแตงของจอมมาร แถมยังกินอร่อยซะด้วย
“ไปแล้ว ไปแล้ว!”
“พวกพี่ทำกันต่อเลยนะ ทำต่อๆ”
“แหะๆ ฉันไม่ได้เห็นอะไรเลย”
“วันนี้อากาศดีจัง”
...สวี่จือจือกลอกตา แล้วถลึงตามองหน้าใครบางคนด้วยความโมโห ก็เขาเป็คนก่อเื่นี่!
“เอาไปสิ” คนที่ก่อเื่ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าลายสก็อตจากกระเป๋าเสื้อมายื่นให้เธอ
“ทำไม?” สวี่จือจือจ้องเขา
ตอนนี้อยากจะมาเอาใจเธอเหรอ? สายไปแล้ว! ฉันโกรธไปแล้ว
“เืกำเดาไหล” ลู่จิ่งซานเบือนหน้าไปทางอื่นพูดด้วยความกระอักกระอ่วน
“อะไรเืกำ...”
สวี่จือจือยังพูดไม่ทันจบ เืก็ไหลลงมาจากปลายจมูกของเธอแล้ว
ให้ตายสิ! เธอเืกำเดาไหลได้ยังไงกันเนี่ย! น่าอายที่สุด!
เธอคงเป็ผู้ทะลุมิติที่ขายหน้าที่สุดในประวัติศาสตร์แล้ว!
“ผมจะออกไปตักน้ำมาให้” ลู่จิ่งซานพูด
ถ้าตอนนี้สวี่จือจือเงยหน้าขึ้นมาก็จะเห็นว่ามุมปากของจอมมารน้ำแข็งลู่จิ่งซานกำลังยกยิ้มอยู่
“ต้องเป็เพราะ่นี้อากาศมันแห้งเกินไปแน่ๆ”สวี่จือจือพูดพึมพำพลางเช็ดเืกำเดา
ไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าเป็เพราะความหล่อของใครบางคน!
“เดี๋ยวก่อน” สวี่จือจือเรียกเขาไว้ข้างหลังพูดหน้าแดง “คุณ...ไปอธิบายให้พวกเขาฟังด้วยนะ”
อธิบาย? จะอธิบายยังไง? เื่แบบนี้ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเลอะเทอะ
“อืม” เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วออกไปตักน้ำให้เธอ
ที่ข้างนอก มีพวกใจกล้าบางคนยังไม่ยอมไป กำลังคุยเล่นกับลู่จิ่งเหนียนพอเห็นลู่จิ่งซานออกมาก็หัวเราะคิกคักใส่เขา
“จิ่งซานเอ๊ย” ชายสูงวัยคนหนึ่งพูดพลางหัวเราะ“เอาความกล้าหาญตอนเป็ทหารออกมาหน่อยสิ”
“ใช่แล้ว ผู้หญิงน่ะ จะบนเตียงหรือนอกบ้านก็อย่าไปตามใจมากนัก”ขนาดขึ้นคร่อมผู้ชายยังทำมาแล้ว ยังจะยอมอีกเหรอ?
จุ๊ๆ...ดูจากตัวของลู่จิ่งซานแล้ว ทั้งตัวมีแต่กล้ามเนื้อทำไมถึงไม่เอาไหนบ้างเลย!
“พี่สาม” ลู่จิ่งเหนียนกระซิบเบาๆ “อยากให้...น้องชายทำอะไรให้พี่กินหน่อยไหม?”
ยาเสริมสมรรถภาพ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะถูกห้ามแล้วแต่ถ้าอยากได้ก็ยังพอหาได้
ปรากฏว่าเขาได้รับรอยยิ้มเ็าจากจอมมารลู่
ซวยแล้ว!
ทำไมเขาถึงได้คิดสั้นสงสัยว่าจอมมารคนนี้ไม่เอาไหนกันนะ?
ตอนเด็กๆ ใครที่เอาของมาเทียบกัน จอมมารคนนี้ก็เอาชนะพวกเขาได้ตลอด
โจวเป่าเฉิงที่เพิ่งเข้ามาใหม่ดวงตาเป็ประกาย
ไม่เอาไหนงั้นเหรอ?
.............................
3K
