บทที่ 3 อัจฉริยะประจำโรงเรียนพลาดท่าเสียแล้ว
กา~ กา กา~
เมื่อเมฆดำบนท้องฟ้าสลายไป ฝูงอีกาสีดำบินผ่านหัวทุกคนไป เสียงร้องประหลาดดังแว่วมาแต่ไกล ยิ่งทำให้สนามที่เงียบสงัดวังเวงขึ้นไปอีก
ไม่กี่วินาทีต่อมา สนามที่เงียบสงบก็กลับมาครึกครื้นด้วยเสียงพูดคุย นี่คือภาพประวัติศาสตร์ อัจฉริยะประจำเรียนพลาดท่าต่อหน้าธารกำนัล! หลายคนหยิบมือถือขึ้นมาโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย
"ฮ่าๆๆๆ ตลกชะมัด อาวุธประจำตัวของผู้อัญเชิญิญญาไม่ใช่ไม้เท้าหรือลูกแก้ว ดันเป็พลั่วซะได้"
"ผู้อัญเชิญิญญาเป็อาชีพที่ค่อนข้างอ่อนแอในบรรดาอาชีพหายากอยู่แล้ว ตอนนี้อาวุธยังออกมาง่อยๆ อีก คงเทียบได้แค่อาชีพทั่วไปที่เก่งหน่อยมั้ง"
"นี่แน่ะ! ถ่ายรูปไว้แล้ว! ต้องรีบโพสต์ลงโซเชียลก่อนใคร!"
...
เสียงของเพื่อนร่วมชั้นที่แสดงความสะใจดังขึ้นเป็ระลอกทั่วสนาม แต่เว่ยเสี่ยวซู่ที่เพิ่งตื่นรู้บนเวทีไม่มีเวลาสนใจพวกเขา เขากำลังมองข้อมูลส่วนตัวของตัวเองด้วยความตกตะลึง
[ชื่อ : เว่ยเสี่ยวซู่]
[อาชีพ : ผู้อัญเชิญิญญา]
[ระดับ : 1 (0.000%)]
[พลัง : 11]
[ความคล่องแคล่ว : 12]
[ร่างกาย : 13]
[พลังจิต : 300]
[อาวุธประจำตัว : ความโศกเศร้าของผู้วายชนม์]
[ช่องอัญเชิญ: 0/3000]
[ทักษะ: ทักษะติดตัว - ะ (ระดับ SSS); อัญเชิญโครงกระดูกนักเวท (ระดับ G)]
[ด้วยพลังิญญาอันแข็งแกร่ง จะทำให้คุณเรียนรู้ทักษะขั้นสุดยอดของผู้อัญเชิญิญญาได้สำเร็จ คุณสามารถเรียนรู้ทักษะอัญเชิญิญญาแบบเดียวกันได้อย่างไม่จำกัด และซ้อนทับผลของการอัญเชิญได้ไม่จำกัด พร้อมทั้งมีโอกาสต่ำมากที่จะเพิ่มระดับของทักษะ]
[อัญเชิญโครงกระดูกนักเวท (ระดับ G): อัญเชิญโครงกระดูกนักเวทระดับ 0 จำนวน 1 ตน ระดับจะเพิ่มขึ้นตามผู้ใช้ การอัญเชิญแต่ละครั้งใช้พลังจิต 0.1 หน่วย]
[(หมายเหตุ: พลังจิตที่ใช้ไปสามารถฟื้นฟูได้)]
ในฐานะอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ เว่ยเสี่ยวซู่มีความรู้ด้านทฤษฎีอย่างลึกซึ้ง และนั่นเป็เหตุผลที่ทำให้เขาตกตะลึงกับข้อมูลส่วนตัวของตัวเอง
พลังจิต 300 หน่วย! แม้แต่ผู้มีอาชีพหายาก ค่าสถานะเริ่มต้นก็ไม่น่าเกิน 100 หน่วย แต่เขากลับมีถึง 300 หน่วย นี่คงเป็โบนัสของการเกิดใหม่สินะ?
นอกจากนี้ ทักษะติดตัวเป็ทักษะที่ทุกคนมี มีความสำคัญเทียบเท่าอาวุธประจำตัว เพียงแต่ทักษะจะไม่ปรากฏตอนปลุกพลัง ดังนั้นหากเ้าตัวไม่แสดงออกมา ก็ไม่มีใครรู้ระดับของทักษะติดตัวผู้อื่น
โดยทั่วไปแล้ว ผู้มีอาชีพหายากจะปลุกพลังได้ทักษะติดตัวระดับ S ส่วนระดับ SS นั้นหายากยิ่ง ใน่สามร้อยปีมานี้ มีผู้มีอาชีพหายากหลายพันคน แต่มีทักษะติดตัวระดับ SS ไม่ถึงร้อยคน
ส่วนเว่ยเสี่ยวซู่ กลับปลุกพลังได้ทักษะติดตัวระดับ SSS!
ในรอบสามร้อยปี มีผู้ที่ทำได้เพียงหยิบมือ และผู้มีทักษะติดตัวระดับ SSS ทุกคน หากไม่เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ล้วนบรรลุถึงขั้นสูงสุดของอาชีพ คือระดับขั้นที่เก้า!
แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เว่ยเสี่ยวซู่ผู้มีประสบการณ์ชีวิตสองชาติภพตกตะลึงจนพูดไม่ออก นอกจากทักษะติดตัวแล้ว ก็คืออาวุธประจำตัวของเขานั่นเอง
[ความโศกเศร้าของผู้วายชนม์ (สถานะผนึก)]
[เลเวล : 1]
[เกรด : ขั้น 0]
[พลังโจมตี : +1]
[ความว่องไว : +1]
[ความแข็งแกร่ง : +1]
[พลังจิต : +1]
[ผลลัพธ์ที่ 1: ขุดหลุมหนึ่งหลุม ฝังศพหนึ่งศพ หลังจาก 60 วินาที คุณจะได้รับต้นกล้าขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยผลไม้แปลก ๆ มากมาย
(หมายเหตุ: จะเกิดผลลัพธ์ที่ 1 ได้เฉพาะสิ่งมีชีวิตที่คุณฆ่าด้วยตนเองเท่านั้น)]
[คำอธิบาย: เขาตายแล้ว แต่ยังไม่ตายสนิท เขายังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่เหมือนมีชีวิตอยู่ ความตายไม่ใช่จุดจบ ดวงิญญาต่างหาก!]
[ปลดผนึกเมื่อทำการเปลี่ยนอาชีพสำเร็จ...]
พลั่วดำเล็กๆ ดูไร้ค่าในตอนแรก ทำให้เว่ยเสี่ยวซู่รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ แต่เมื่อได้อ่านคำอธิบาย เขาก็ตื่นเต้นอย่างมาก
แม้จะเป็เพียงของกระจอกระดับ 0 ราคาแค่ร้อยกว่าหยวน แต่ประสิทธิภาพของมันกลับน่าทึ่ง
โดยปกติแล้วซากสัตว์ประหลาดแทบไร้ค่า คนส่วนใหญ่มักทิ้งไว้หลังจากจัดการมัน แต่พลั่วนี่ทำให้เว่ยเสี่ยวซู่สามารถใช้ประโยชน์จากซากเ่าั้ได้
แค่ขุดหลุมฝังกลบในเวลาไม่กี่นาที เขาก็จะได้รับรางวัลพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น พลั่วยังสามารถพัฒนาขึ้นได้ตามความแข็งแกร่งของเขา
โดยตอนนี้ปลดล็อคความสามารถแรกไปแล้ว และในอนาคตจะมีความสามารถที่สอง สาม หรือมากกว่านั้นอีก
ศักยภาพอันมหาศาลนี้ทำให้เว่ยเสี่ยวซู่แน่ใจว่าแม้มีคนเสนออาวุธวิเศษมาแลกก็ไม่ยอมแน่นอน
"เงียบ!" พลังของหวังเหว่ยที่ตอนนี้ทะลุถึงระดับ 6 พอปลดปล่อยออร่าออกมา ก็ทำให้สนามฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกกลับเงียบสงัดในพริบตา
จากนั้น เขาก็หันไปมองเว่ยเสี่ยวซู่ที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างๆ ถอนหายใจ แล้วฝืนยิ้มปลอบเบาๆ ว่า
"เสี่ยวซู่ อย่าเพิ่งท้อแท้ไป ถึงแม้ว่าอุปกรณ์ประจำตัวจะไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็เป็ผู้อัญเชิญิญญาถือว่าเป็อาชีพลับและหายากเหมือนกัน
ฉันคิดว่า สัตว์อัญเชิญของเธอต้องไม่ธรรมดาแน่ ถ้าฝึกฝนให้ดี อนาคตต้องรุ่งโรจน์แน่นอน"
"ใช่แล้ว" หลี่จิ้งเดินเข้ามาหาพอดี ใบหน้าอันงดงามไม่ได้แสดงความผิดหวังออกมา แต่กลับมีแววกังวลเล็กน้อย
"เสี่ยวซู่ สัตว์อัญเชิญเริ่มต้นของเธอคืออะไร? อัศวินไร้หัว? าาโครงกระดูก? หรือัิญญา?"
เมื่อได้ยินเสียงของอาจารย์ใหญ่และครูประจำชั้นดังขึ้น เว่ยเสี่ยวซู่ถึงได้รู้สึกตัว เขาปิดหน้าต่างข้อมูลที่มองเห็นได้เฉพาะตนเองอย่างรวดเร็ว ก่อนถามกลับ
"สัตว์อัญเชิญของผมเหรอครับ?"
ไม่รอให้หลี่จิ้งพยักหน้า เว่ยเสี่ยวซู่ก็ยื่นมือไปชี้ที่พื้นที่ว่างด้านหน้า ในชั่วพริบตานั้นก็ปรากฏหมอกสีดำขึ้นพร้อมกับเสียงกระทบกันของกระดูก
"ออกมา! โครงกระดูกจอมเวท!"
เมื่อหมอกควันจางหายไป ก็ปรากฏโครงกระดูกที่สูงเพียง 1.5 เมตร ที่ประกอบขึ้นจากกระดูกสีขาวทั้งตัว มันไม่ใช่อัศวินไร้หัว ไม่ใช่าาโครงกระดูก และไม่ใช่ัิญญา
หวังเหว่ย “o( ̄ヘ ̄o#)”
หลี่จิ้ง “(???_??)?”
ทุกคน "..."
ทันทีที่โครงกระดูกจอมเวทปรากฏตัว ความเงียบสงัดแปลกประหลาดก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งสนาม โดยเฉพาะหวังเหว่ยที่ตอนนี้แทบกลั้นขำไว้ไม่อยู่ เื่นี้มันน่าใยิ่งกว่าการได้พลั่วเป็อาวุประจำตัวเสียอีก
โครงกระดูกเป็เผ่าพันธุ์ระดับล่างอยู่แล้ว ยิ่งเป็โครงกระดูกจอมเวทด้วยแล้ว มันแทบไม่มีศักยภาพในการเติบโตเลย แม้แต่ผู้อัญเชิญิญญาทั่วไปก็แทบจะไม่มีใครอัญเชิญโครงกระดูกจอมเวทออกมาได้
"ไม่น่าเป็ไปได้ ผู้อัญเชิญิญญาเป็อาชีพหายาก โครงกระดูกจอมเวทตัวนี้ต้องมีอะไรพิเศษแน่ๆ"
หวังเหว่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไปหาโครงกระดูกจอมเวท ใช้นิ้วจิ้มเบาๆ ที่หน้าผากเรียบลื่นของมัน...
ปัง!
โครม!
โครงกระดูกจอมเวทที่เพิ่งปรากฏตัวได้ไม่ถึง 10 วินาที ก็ถูกหวังเหว่ยจิ้มจนแหลกละเอียด ตายสนิทคาที่
หวังเหว่ย "..."