ส่วนหัวกลุ่มโจรมากมายนับเกินกว่าร้อยหัวแล้วที่ถูกหยิบนำมาปล่อยกลิ้งไถลยาวลงมากองเพิ่มขึ้นๆ ให้หัวหน้าและเหล่าโจรสมุนที่ยืนล้อมกันประจันหน้ากับเหล่ากองกำลังที่บุกเข้าหากระทันหันอย่างหวาดกลัว ส่วนชาวบ้านที่ถูกขังไว้ที่ไม่ไกลก็ถูกตามช่วยไว้เรียบร้อยเหลือไว้เพียงแค่ไม่กี่คนที่ต้องมาสังหารกันเองที่มิอาจช่วยเหลือคนเหล่านี้ได้ สติสัญปชัญญะของพวกเค้าตอนนี้มิอาจต่างจะสัตว์ป่าความคิดความอ่านล้วนแล้วถูกสบั่นทิ้งสิ้นการจะรื้อฟื่นความทรงจำก็มีแต่ทำให้จิตใจยึดติดกับความโหดร้ายนี้ได้แต่เพียงทำให้สลบแล้วพากลับไปรักษาหรือบำบัดทีหลัง
ขณะนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าส่วน หัวของเหล่าโจรมากมายพวกนี้มาจากไหนแต่ที่รู้เป็กลุ่มมากมายที่กระจัดกระจายออกปล้นชาวบ้านแต่ตอนนี้มารวมตัวกันนะแห่งนี้เพียงแค่ไม่มีร่างกายส่วนอื่นตามติดมาเพียงเท่านั้น
"ขะ ข้าขอร้องหละ ไว้ชีวิตด้วย ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านผู้เยี่ยมยุทธ ทุกๆท่านให้โอกาศข้าเถอะ จริงๆแล้วข้าก็ถูกจับมาเหมือนกันข้าเพียงแค่ต้องทำตามคำสั่งเท่านั้นมิเช่นนั้นข้าก็ต้องตายข้าพูดความจริงนะ "ใช่ๆ ข้าก็ด้วย" "ข้าก็เช่นกัน! เหล่าบรรดาสมุนโจรที่เหลือรีบวางอาวุธกันเพรียบพร้อมเช่นกันโดยมิได้นัดหมาย รีบคุกเข่ากุมมือขอร้องหันไปทั่วสารทิศและรีปพ่นคำพูดมากมาย เหตุผลต่างๆนาๆ ถูกหยิบยืมมาใช่เป็อุบายเพื่อให้รอดชีวิตจากสถานการณ์นี้ ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงและโกรธเกลี้ยวเป็อย่างมากของหัวหน้าผู้ที่ยืนแน่นิ่งตรงกลางและยืนอยู่เป็บุคคลสุดท้าย
"ไอพวกทรยศ เห็นแก่ตัว!! กล้าคิดคดข้าผู้นี้เรอะ! ไม่ต้องรอพวกมันพิจารณาพวกเ้าหรอก ให้ข้าช่วยส่งพวกเ้าไปด้วยมือของข้าเอง เช้ง! ว่าแล้วก็ลงมือหยิบอาวุธกระบี่ยาวข้าวเอวออกมาก่อนจะฟาดฟันคนข้างๆทันที ย๊ะ!! ฉัวะ!! อ๊ากกก เสียงสบัดกระบี่ด้วยความเร็วสบั่นหัวมากมายของกลุ่มโจรตัวเองที่มิอาจปัดป้องเนื่องจากอาวุธได้ทิ้งไปหมดแล้ว จนเหลือเพียงชายชราผู้เดียวที่ยังถืออาวุธที่อาบไปด้วยโลหิตของอดีตพวกพ้อง จ้องมองไปมาที่เหล่าชาวยุทธและกองกำลังมากมายจนไปสะดุดตากับร่างนึงเข้า
คนผู้นี้สวมชุดและอาภรณที่แตกต่าง ชุดคลุมสีฟ้าพร้อมสนับแขนที่ประดับด้วยลวดลายบางอย่างไว้ด้านในเห็นเกราะอ่อนสีขาวรอบเอว บนอกสลักหน้าเหยี่ยวคำรามอ้าปากกึ่งก้อง ผมที่รวบเป็กระจุกก่อนจะมีปิ่นเสียบปั้นผมไว้ ดวงตาดั่งเหยี่ยวที่จ้องมองชายชราอย่าเบื่อหน่าย ใบหน้าโศกเศร้าเล็กน้อยที่ต้องจ้องมองชาวบ้านที่หนีภัยอันตรายจากหมู่บ้านไปได้แล้วแต่กลับมิอาจหนีความตายจากเผ่าพันธุ์เดียวกันก่อนจะหันมาสนใจเข้ากับร่างชายชราที่สายตาสะดุดเข้ากับร่างของตนพอดีก่อนจะสบัดแขนแรงไปก่อนเหมือนมีนัยยะบางอย่างก่อนจะหันกายหายไปอย่างฉับพลัน
ก่อนร่างของชายหนุ่มผู้นี้จะปรากฏออกทีนอกพื้นที่ป่าด้านในและเริ่มเปลี่ยนท่าทีจากเดินอย่างสุขุมเป็เริ่มวิ่งอย่างรวดเร็วไปตรงทางเข้าเส้นทางหมู่บ้านเขียวขจีที่ได้รับความเสียหายอย่างหนักหน่วงท่ามกลางร่างศพโจรไร้หัวมากมายจากจุดซุ่มพื้นที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็ต้นไม้สูง หลุ่มกับดักที่เปิดทิ้งไว้ พุ่มหญ้าขจีที่เต็มไปด้วยโลหิตที่ประดับตกแต่งส่งเจิดจ้ากระทบกับแสงอาทิตย์ที่แผดเผาระยิบระยับ และพื้นที่หลักบางจุดที่ชายหนุ่มเคลื่อนที่ผ่านก็มีร่างที่สวมชุดชาวบ้านทว่าถูกฉีกทิ้งด้านหลังเผยสัญลัญลักษณ์รอยสักที่เหมือนกับกลุ่มโจรผู้อื่นที่แต่ละกลุ่มสร้างไว้เป็หลักฐานก่อนจะทิ้งไว้เพียงพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเหล่าชาวยุทธที่ติดตามมาด้วยที่ทิ้งไว้ด้านในที่ตอนนี้ยกปลอกอาวุธหรือด้ามอาวุธมาโค้งคารวะเหมือนกับน้อมส่งชายหนุ่มผู้นั้นจากไป
ทว่าหลังจากนั้นไม่นานเหล่าผู้ติดตามทั้งหมดจะเปลี่ยนสีหน้าท่าทางไปพร้อมจดจ้องไปที่ชายชราก่อนจะกระโจมเข้าหาเข้ารุมสังหารอย่างไม่ปรานี ภายใต้ดวงตาที่จ้องค้างของชายชราก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนท่วงท่าแบกรับท่วงท่าทักษะมากมายที่กรูเข้าจุดเดียวอย่างยากลำบาก เสียงกระทบโลหะและเส้นสายพลังปราณที่อัดอนูเข้าไปภายในมากมายกึ่งก้องไปทั่วพื้นป่าด้านในไม่ห่างจากทางหลักที่ใช้อพยพหลบหนี ไม่ถึง 30 ลมหายใจเข้าออกการต่อสู้ภายในนั้นก็จบลงเหลือเพียงศีรษะที่ถูกเสียบประจานไว้และมีป้ายที่เขียนไว้ด้านข้างว่า "คนเถื่อนไล่ฆ่าผู้บริสุทธิ์สังหารคนของเขียวขจี บัดนี้์ได้ลงทัณฑ์ผู้กระทำผิดและขอประจานการกระทำนี้ด้วยเหล่าศีรษะของพรรคพวกและหัวหน้าไว้ย้ำเตือนและละลึกถึงผู้สูญเสียและเปลี่ยนพื้นป่าบริเวณนี้เป็ชื่อใหม่ว่า "แดนเขตสังหารคนเถื่อนป่าเขียวขจี"
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เด็กหนุ่มไป๋ลู่ที่ตอนนี้ สภาพจิตใจที่ดีขึ้นแต่มิอาจอดทนหลบใต้เตียงภายในโรงเตี้ยมไหว เมื่อเหม่อมองออกไปจากช่องพื้นที่แตกเป็รูไม้จากจุดภายในต่างๆ เด็กหนุ่มเห็นสถานการณ์ภายนอกทุกอย่างทั้งฉากการต่อสู้อย่างบ้าคลั่งและรูปลักษณ์มากมายของเหล่าสัตว์มายาที่เป็ร่างแปลงที่ถูกสร้างขึ้นจากสรรพสัตว์วิชาของสัตว์อสูรเพียงเท่านั้น ใบหน้าที่ได้รับการทำความสะอาดเพียงไม่นานจากนี้ก่อนหน้านี้ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงมากมายเกาะเต็มตัว เนื่องการปะทะ ส่งผลให้ตัวอาคารสั่นไหวเป็ครั้งๆ ฝุ่นผงบนพนังกำแพงหรือเพดานก็เทลงต้องไปทุกพื้นที่ ตนที่อยู่ด้านในภายในอาคมถูกสลักเอาไว้ตรงประตูและเพดานเป็เหมือนหลุมหลบภัยเฉพาะ ที่สร้างความมั่นใจแก่เด็กหนุ่มเป็อย่างมาก ตอนที่เห็นฉากปะทะมากมายสร้างเสียงโครงเครงไปทั่ว ตัวอาคารก็เกิดสั่นไหวเป็พักๆตนยังนึกเสียว่าอาคารแห่งนี้คงเททับตนจนเละเป็แน่
"อ๊า สมุดบันทึกของข้าอยู่ไหนกัน จะให้จำอย่างเดียวข้าคงเสียดายสิ่งที่เห็นเป็แน่ ใครมันขโมยของของข้าไป อยู่ไหน อยู่ไหน"
เด็กหนุ่มพยายามย่องเบาไปตามจุดต่างๆ ของห้องท่วงท่าเชื่องช้าเพราะต้องคอยระวังไปโดนบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ควรเช่นสรรพวุธที่มากมายเต็มห้องที่เหล่าเสี่ยวเอ๋อเลือกสรรไปใช้ต่อสู้แต่ไม่ได้เก็บเอาไว้ อาจจะเผื่อไว้ในกรณีสรรพวุธที่ใช้เสียหายจะได้เข้ามาปรับเปลี่ยนก่อนจะเข้าไปสู้ใหม่ ภายในนี้ยังมียาโอสถบางส่วนที่ใช้สหมานแผลฉุกเฉินอีกด้วยเป็กลิ่นเดียวกับที่หมางต้าให้ไป๋ลู่กินตอนช่วยเค้าจากลุ่มของหานจง
ทว่าเด็กหนุ่มก็ได้ยินเสียงบางอย่างด้านนอกเป็เสียงเหมือนกรประตูที่กักขังด้านนอกเหมือนถูกแกะสลักออกด้วยโลหะเล็กน้อยก่อนจะมีเสียงกระทบเบาๆบางส่วน เสียงที่ไม่คุ้นเคยเข้าสู่โสทประสาทเด็กหนุ่มทันที ปกติเสียงล้อคจะถูกเปิดออกอย่างง่ายดายและมีเสียงกริ๊กแกร๊ก! ของกุญแจเฉพาะที่ออกแบบมาเพื่อล้อคห้องนี้เท่านั้น เด็กหนุ่มเอามือทั้งสองอุดปากทว่าลืมไปเนื้อตัวเปรอะเปื้อนฝุ่นผงคราบผงยังมิได้สลัดออกเปรอะตามร่างกายเมื่อตนอุดปากมือที่ป้องไว้ก็มีคราบฝุ่นอยู่เล็กน้อย ส่งผลเด็กหนุ่มไอจามออกมาอย่างช่วยไม่ได้กระทันหัน พร้อมเสียงด้านนอกหยุดชะงักก่อนจะกลายเป็เสียงอัดกระแทกอย่างแรงจากภายนอก ตึง!! ตึง! และว่าความรุนแรงที่อัดเข้ากับตัวประตูนั้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนอักขระตรงตัวประตูเปร่งเเสงพร้อมกับไอปราณที่ปะทุออกมาเป็ม่านเฉพาะครอบทั้งภายนอกและในกำแพงโดยมีส่วนประตูเป็สื่อกลางม่านพลังนี้
"ใครอยู่ด้านในคิดว่าจะซ่อนตัวจากข้าได้อย่างนั้นรึ ดี จงภาวนาต่อสิ่งที่เ้ายึดมั่นไปเถิดยามที่ประตูนี้มิอาจต้านทานพลังของข้าไปได้นานหรอก ฮ่าๆๆ"
เสียงอัดกระแทกของบางสิ่งที่พยายามเข้ามา พร้อมเสียงทุ่มต่ำก่อนจะเริ่มเกิดรอยร้าวปริแตกของอาคมและประตูที่ล้อคไว้ก็เริ่มอ่อนกำลังลงอย่างเรื่อยจนได้ที่สุด แกร๊ก! โพร่ง! กำปั่นหนาสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยขนต่อยประตูที่ลงม่านอักขระไว้แหลกละเอียดทะลุออกมา พร้อมร่างกายที่ค่อยๆโพล่ออกมาอย่างช้าๆ ท่ามกลางท่วงท่าล้มตึงของเด็กนึงที่ดวงตาแดงฉานโตวาวหากแต่มิได้ชื่นชมสิ่งตรงหน้ากลับเป็ผวาจนตาค้างไปเลย ร่างกายที่หนักอึ่งไม่ขยับตามคำสั่ง ก่อนสัญชาตญาณจะดึ่งเด็กหนุ่มให้ขยับไถล่ไปชิดติดกำแพง
"อะไรกัน? มีโอสถในที่แห่งนี้ด้วยอืมม ฝืดๆ กลิ่นที่คุ้นเคยนี้อีก หญ้าเขียวขจีแฝด 3 สี!และ...ของคบเคี้ยวเล่นๆ ตัวจ้อยอีกหนึ่ง ถึอว่ามาไม่เสียเที่ยวจริงๆ ว่าไหมไอหนู? ร่างที่เข้ามาในประตูปรากฏสู่สายตาเด็กน้อยที่นั่งแข็งค้าง เป็ร่างเสือดำที่ยืนเยี่ยงมนุษย์ทั้งพฤติกรรมและสามารถพูดดั่งมนุษย์อีกทั้งภาษาเดียวกันอีก "จะเ้าพูดได้อย่างไรกัน? เด็กน้อยเริ่มชันตัวเลื่อยไปด้านข้างจนชิดมุมห้องก่อนร่างสัตว์อสุรตัวนี้จะเดินเข้าหาเพียงก้าวเดียวก็มาถึงหน้าเด็กหนุ่ม "คนจะตายแล้วจะสนใจไปใย" ร่างมหึมาที่ตนพบเจอครั้งแรกกลับมืดมิดก่อนจะง้างแขนกว้างไว้เตรียมท่าตะปบอย่างเฉยเมยก่อนจะเหวี่ยงเข้าหาเด็กหนุ่มที่นั่งหลับตาปี๋อย่างหวาดกลัว ก่อนแสงอักขระบนเพดานตอบสนองต่อท่าทีฉับพลันของสัตว์อสูรเสือดำทันที
"ซึบ ซึบ ซึบ!! บังเกิดโซ่มากมายพุ่งออกมาจากจุดต่างๆ เข้าโอบรัดร่างสัตว์อสูรเหมือนตนนั้นสร้างจิตสังหารออกมาเล็กน้อยเท่านั้นแต่กลับกระตุ้นอักขระที่เปิดใช้อัตโนมัติ โซ่มากมายพุ่งโอบรัดร่างมหึมานี้ไม่เว้นแต่เด็กน้อยทว่าด้วยร่างกายที่ใหญ่โตจึงบังรัสมีทุกอย่างของโซ่ที่โพล่มามากมายนี้เป็พันธนาการร่างสัตว์อสูรอย่างสมบูรณ์ตรงไว้กับที่ พร้อมเสียงคำรามกึ่งก่องออกไปอย่างไม่ยินยอม ท่าทางขึงขังเฉยเมยเริ่มทะมัดทะแมงอย่างรวดเร็วก่อนจะเริ่มเกร็งตัวสบัดไปมาจนโซ่ที่พันไว้เริ่มปริแตกบางส่วนและเริ่มคลายตัวก่อนจะเริ่มพังทลายทีละนิดๆ อย่างรวดเร็ว
เด็กน้อยไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิตร่างน้อยที่โพล่ออกประตูไปเพียงไม่นาน ก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเห็นร่างที่ตนคุ้นเคยมากมายต้องมาล้มกองตามจุดต่างๆ พี่ชายเสี่ยวเอ๋อนามท่ายก็นอนแน่นิ่งไร้สติบนพื้น บางคนก็พาดเพดานไม้ที่ไว้เตรียมขึ้นบรรไดสู่ชั้นถัดไป บางก็กระเด็นชนกำแพงเห็นร่องรอยยุบตัวของกำแพงไที่ปริออกมาโคมไฟที่ติดเพดานก็ร่วงล้นพร้อมเงาร่างที่ไร้ชีวิตมากมายประจักแก่สายตาเด็กหนุ่มความเชื่อและความหวังของเด็กหนุ่มที่คิดว่าต้องรอดให้ได้กลับริบรี่ลงอย่างรวดเร็วร่องรอยลูกแก้วสีเขียวมรกตมากมายเกลื่อนพื้น พร้อมคราบโลหิตและศพมนุษย์ภายในนับไม่ถ้วนเช่นกัน มีเพียงสภาพของอาคารที่เละไม่เป็ท่าหากแต่ยังคงเหลือเค้าโครงเป็ตัวอาคารอยู่เท่านั้น ท่ามกลางร่างที่นิ่งแข็งค้างอย่างหมดอาลัยและเรี้ยวแรงที่ตกหวบเหม่อมองคนรู้จักที่จากไปเพราะปกป้องตน
น้ำตาที่ไหล่อาบแก้มทะลักออกมาไม่หยุดทะว่าไร้ซึ่งเสียงร้องให้ของเด็กหนุ่ม ก่อนด้านหลังจะปรากฏร่างที่แหวกประตูออกเป็ชิ้นๆ ก่อนจะเคลื่อนกายมาอย่างช้าๆ เข้าด้านหลังเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็วก่อนชะงักร่างด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ภายในใจมันยังนึกประหลาด หากเป็คนที่้าเอาชีวิตรอดต้องหลีกหนีออกไป ต่อให้รักใคร่ผู้ใดหากแต่เผชิญความตายล้วนแล้วต้องเอาตัวรอด เด็กนี้กลับนิ่งเงียบไม่ทำอะไรหรือมันยินยอมต่อชะตามันแล้ว? ก็ดีข้าจะส่งเคราะห์ให้หวังว่าเนื้อเ้าจะอร่อยกว่าคนอื่นๆที่ข้ากินสะละก่อนที่มันจะง้างมืออีกทีครั้งนี้กลับจริงจังกว่าครั้งก่อนและเหวี่ยงเข้าร่างเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งเงียบอีกครั้ง
401K
