ิอันวิ่งไปควานหาเชิงเทียนและชุดไฟ เป่าจุดเทียนให้ความสว่างในห้องนางใช้เวลาไม่นานเพราะนางถือว่าคุ้นเคยกับหอเรือนไผ่มากพอจะจำได้ว่าของสิ่งใดเก็บไว้ที่ใด ต่อมาในห้องมืดก็สว่างขึ้น
เยว่สือหันหลังให้นาง ยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดริมฝีปากเขาพยายามถอดเสื้อตัวนอกออกและโยนทิ้งบนพื้นเพื่อปกปิดกองเืที่เขาเพิ่งจะอวกออกมาแต่ิอันเห็นกองเืนั่นแล้ว
“ไม่ต้องกลัว มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เ้าคิด”เขายังมีแก่ใจเป็ห่วงว่านางจะกลัว
เขารู้ดีว่านางหวาดกลัวเืมากเพียงใดหลายปีก่อนตอนที่มีคนตามล่าเขาและนางบังเอิญอยู่กับเขาพอดีเขาทิ่มแทงกระบี่ทะลุคอของอริ เขานิ่งสงบ นางกลับหวาดกลัวไม่ยอมออกจากห้องนอนหลายวันเพียงแต่ยามนี้แม้นางจะหวาดกลัวมาก ในใจของิอัน นางกลับเป็ห่วงเขามากกว่า
“เ้าโง่ไปแล้วหรือ?!!!!” นางตะคอกใส่เขา
ิอันวิ่งไปกอดเขาไว้จากด้านหลัง น้ำตาไหลริน
“เจ็บหรือไม่ ข้าไม่ดีเอง ปกติข้ากินเยอะไป ตัวข้าจึงหนักมากเมื่อครู่เ้าต้องมาอุ้มข้า ทำให้พิษกระจาย ข้าขอโทษ” นางร้องไห้ขอโทษ
“ไม่ใช่เ้า” เยว่สือตอบสั้นๆ
เขารู้ดีว่าพิษจะกระจายต้องขับพลังภายใน เพียงอุ้มนางสองสามครั้งไม่ทำให้เขาาเ็ได้ ที่เขาเป็เช่นนี้ เป็เพราะก่อนที่นางจะมาเขาซ้อมกระบี่ไปหลายกระบวนท่า เดิมทีเยว่สือตั้งใจจะตายั้แ่คืนนี้เขาไม่คิดว่าจู่ๆนางจะตามมาหาเขาอีก นางทำให้แผนของเขาวุ่นวายไปหมดเขาอยากตายลำพังนางยังมาให้แสงสุดท้ายกับชีวิตเขา เขาเป็คนสารเลวที่โชคดีนัก
ิอันยังคงร้องไห้หวาดกลัว เยว่สือไม่รู้จะพูดปลอบเช่นไรปกติเขาก็ไม่ได้ช่างพูด ได้แต่หันมาเช็ดน้ำตาให้นางส่วนนางยังคงร้องไห้ตลอดใช้แขนเสื้อเช็ดคราบเืที่ปากให้เขาคราแรกเขานึกว่าตัวเองจะตายอย่างสงบ ยามนี้พอได้เห็นน้ำตาของหญิงแกร่งตรงหน้าคิดอย่างไรเขาก็ไม่คู่ควร คิดอย่างไรเขาก็ไม่น่าออกไปร่ายรำเพลงกระบี่
“ข้าไม่คู่ควรกับน้ำตาของเ้า ไม่คู่ควรกับความใจดีของเ้าหรอกหยุดร้องเถิด” เขาขอร้องแทนการปลอบใจที่เขาทำไม่เป็
“เ้าไม่คู่ควรกับน้ำตาของข้า โลกนี้คงไม่มีผู้ใดคู่ควรแล้ว”ิอันยังคงสะอื้นต่อว่าเขา มือก็ยังคงพยายามเช็ดคราบเืที่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเปรอะเปื้อน
คำพูดง่ายๆที่นางพูด กลับเป็เื่ที่ชั่วชีวิตเขาไม่กล้าฝันถึงหัวใจของเยว่สือราวกับรัวกลองรบ เขาอยากขอให้นางพูดอีกครั้งอยากขอให้นางแสดงความห่วงใยความ แสดงเป็เ้าของเขาให้มาก แต่พูดไม่ออกเขาตัดสินใจว่าจะยังไม่ตายคืนนี้ เขาต้องใช้ชีวิตกับนางก่อน แม้สักวันก็ยังดี
เขาพยายามกลืนเืบางส่วนลงท้องไปแล้วแต่บางส่วนก็ยังทะออกทางจมูกของเขา สุดท้ายเป็เขาที่หยุดมือนางเขาจูงมือิอันเดินไปหลังเรือน มีถังอาบน้ำขนาดใหญ่ที่มีน้ำอยู่เต็มเขาถอดเสื้อผ้าชุดนอกของนางที่เปื้อนเื หาเสื้อคลุมแถวๆนั้นคลุมให้นาง
“รอข้าตรงนี้” เขาสั่งเสียงเรียบสั้นๆ
และเขาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองทั้งหมดทีละชิ้นิอันต้องรีบยกมือปิดตาตัวเองไว้ เยว่สือลงไปล้างตัวในถังอาบน้ำ
“เดี๋ยว นี่มันน้ำเย็นนะ!” ิอันใ
แม้นางจะปิดตาอยู่ไม่กล้ามองเขา แต่คืนนี้อากาศค่อนข้างเย็นและเขาคงไม่ได้ต้มน้ำเอาไว้ ถึงจะต้มไว้ ป่านนี้น้ำก็คงเย็นหมดแล้ว
“รอข้า” เขาสั่งสั้นๆเช่นเดิม ก่อนจะทิ้งตัวจมสู่ก้นถังอาบน้ำใบใหญ่
ิอันได้แต่ปิดตากระวนกระวายใจ ไม่รู้เลยว่าปกติแล้วเขาใช้วิธีเช่นนี้หยุดเืนั่นเองตลอดมาเขาไม่เคยอาบน้ำอุ่น บางครั้งถึงกับแช่อยู่ในน้ำเย็นจัดใน่หน้าหนาวมันช่วยให้อาการของเขาดีขึ้น แม้เขาจะรู้สึกเจ็บตามิั แต่เขารู้สึกสะอาดขึ้นจากการถูกความเย็นกัดครั้งนี้เขาต้องรีบหยุดเืเพื่อนาง และเพื่อยืดชีวิตของเขาให้นานขึ้นอีกสักพักเขาพานางออกมาด้วยก็เพราะนางอาจจะกลัวกองเืในห้อง
เยว่สือแช่ตัวสักครู่ก็ออกมาจากถังน้ำเย็นรีบคว้าเสื้อคลุมมาคลุมตัวเอง ใช้เชือกผูกเอวเพียงหลวมๆก่อนจะจูงมือนางเข้ามาในห้อง ิอันแอบลืมตาดูเขา เห็นว่าเขาสวมเสื้อคลุมแล้วจึงสบายใจขึ้นเล็กน้อยกล้ามองเขาตรงๆ เห็นว่าผมยาวสลวยของเขายังคงเปียกจนเสื้อคลุมเริ่มเปียกไปด้วย
“รีบเช็ดผมเถิด เดี๋ยวไม่สบาย” นางเตือน
“อืม” เขาตอบ
แต่เขาไม่คิดจะอธิบายให้นางฟังว่า เขาไม่กลัวว่าจะไม่สบายเพราะไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องตายเร็วๆนี้แล้วเขาพานางมานั่งเก้าอี้และเริ่มเก็บเสื้อผ้าเปื้อนเืของทั้งสองคนโยนใส่เตาไฟเขาใช้เสื้อคลุมตัวเก่าเช็ดกองเืที่เขาอวกไว้จนหมดแล้วโยนใส่เตาไฟก่อนจะจุดไฟเผาเสื้อผ้าพวกนั้น
เยว่สือกลัวว่าถึงจะเผาเสื้อผ้าที่เปื้อนเืหมดแล้วแต่ยังเหลือคราบเืและกลิ่นคาวเือาจทำให้นางกลัวจึงตั้งใจจะเดินไปตักน้ำมาล้าง แต่ิอันกลับจับมือเขาไว้
12K
![[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734091024_52065864.webp)
