
หลังจากที่ฝ่าาและเฝิงหวงอี้ ไม่เจอกันหลายปี ฝ่าาก็ได้มอบจดหมายให้องค์รักษ์ หลังจากผ่านไปหลายวัน ก็ถึงเวลานัดหมาย เฝิงหวงอี้กับฝ่าาก็เจอกัน ป่าไผ่
ที่ล้อมด้วยไผ่ และ แม่น้ำ คนที่เข้ามา ต้องนั่งเรือมา และยามค่ำคืน ย่อมมีเสียงไผ่เสียงสัตว์ต่างๆ แต่องค์รักษ์ได้บอกเหล่าบ่าวรับใช้มาหลายคน ซึ่งทุกคนเป็บ่าวจงรักษ์ภักดีทั้งนั้น พอมาถึงป่าไผ่ บ่าวรับใช้และองค์รักษ์ก็รออยู่ อีกฝั่งหนึ่งของ ศาลา
ฝ่าาเห็นเฝิงหวงอี้ ก็วิ่งเข้าไปกอด
เฝิงหวงอี้ใ ฝ่าาเพคะ อย่าทำเช่นนี้เลยเพคะ เฝิงหวงอี้กล่าว จากนั้นฝ่าาก็ยิ่งกอดแน่น แล้วพูดขึ้นมาว่า เ้าหายไปไหนมา รู้ไหมข้าคิดถึงเ้า ตามหาเ้ามาโดยตลอด ทำไมเ้าหนีข้าไปเช่นนี้ เ้าคงลำยากมาดไม่น้อย ดูเ้าผอมลงไปมาก หลังจากที่พูดจบ ทั้งสองก็นั่งพูดคุยกัน
ฝ่าาลี่ต้าเว่ยจึงถามขึ้นมาว่า เ้าไปไหนมา
ทำไมตามหาเ้าไม่เจอ เฝิงหวงอี้จึงเบ่าให้ฝ่าาฟัง ฝ่าา ได้ยินดังนั้น รู้สึกดีใจที่เฝิงหวงอี้ยังไม่ออกเรือน จึงพูดขึ้นมาว่า
จ้าจะรับเ้าเข้าวัง หลายปีมานี้ ถึงข้าจะแต่งตั้งฮองเฮา แต่ข้าไม่เคยนอนกับนางเลย
ข้ารอเพียงแต่เ้าผู้เดียว ในค่ำคืนนั้น ทั้งสองคน ก็พูดคุยกัน จนรุ่ง 3 ฝ่าาจึงไปส่งเฝิงหวงอี้เสร็จก็กลับเข้าวัง