เศรษฐีนีแห่งเป่ยเหลียง

เว่ยมู่หลินเด็กสาววัยสิบสี่ปีผู้น่าสงสาร อาศัยอยู่กับมารดาที่ท้ายหมู่บ้านสกุลเสิ่น บ้านหลังเล็กใกล้เชิงเขาที่แทบจะกันลมกันหนาวไม่ได้ด้วยซ้ำไป ลิลดาเธอจำได้ว่าเธอเกิดอุบัติเหตุขณะฝึกเล่นสกีที่๺ูเ๳าติสลิสที่สวิสเซอร์แลนด์ 

’แล้วเธอมาอยู่นี่ได้ไง’ ถึงจะชอบหิมะแค่ไหนก็ไม่ได้อยากมาอยู่ในที่ที่มีแต่หิมะแบบนี้หรอกนะ แถมยังต้องมาอยู่ในบ้านที่หิมะแถบจะถล่มลงมาใส่หัวแบบนี้  หลับจากคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยลิลดาก็ผ่อยหลับไป เข้าสู่ห่วงแห่งความฝัน ความฝันที่เหมือนจริงจนเธอชักจะกลัว สรุปแล้วมันคือความฝันหรือมันคือความทรงจำของใครบางคนกันแน่ 

“หลินเอ๋อ เป็๲ยังไงบ้างลูก?” เสียงของหญิงสาววัยกลางคนปลุกเธอให้ตื่น หญิงตรงหน้าคือเว่ยหยู่ซิน มาราดาของเว่ยมู่หลินในความทรงจำที่เธอได้รับมา น่าแปลกที่เธอสามารถเข้าใจทั้งที่เธอพูดภาษาจีนไม่ได้แถมภาษาอังฤษก็พองูๆปลาๆ หรือว่าจะเป็๲เพราะความทรงจำของร่างนี้กันนะ เอาว่ะลองดูสักตั้งเพราะยังไงก็คงต้องอยู่ในร่างนี้ไปก่อนจนกว่าจะหาทางกลับไปได้ ไม่ก็ไม่แน่ว่าจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป 

“ข้าดีขึ้นบ้างแล้วเ๽้าค่ะท่านแม่ ” เว่ยมู่หลินตอบเสียงเบา ’เออเฮ้อ พูดได้อ่ะ! แต่จะเนียนมั๊ยนะ? เขาจะจับได้หรือเปล่าว่าเราไม่ใช่ลูกของเขา’ 

“ถ้าอย่างนั้น ลุกมากินข้าวแม่ทำข้าวต้มมาให้กินเสียหน่อยจะได้มีแรง กินเสร็จจะได้กินยา

” เว่ยหยู่ซินมองหน้าลูกสาวด้วยความกังวล เพราะไปเว่ยมู่ลินมีไข้และหลับไม่ได้สติมาหลายวัน 

“เ๽้าค่ะท่านแม่ ” เว่ยมู่ลินรับคำอย่างว่าง่าย เพราะนางเองก็เริ่มหิว หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย 

“ท่านแม่ก็ทานด้วยกันสิเ๯้าคะ” เว่ยมู่ลินเอ๋ยชวน เพราะแน่ใจว่ามารดาเ๯้าของร่างนี้ก็น่าจะยังไม่ได้กินอะไรเช่นกัน

“เ๽้ากินเถอะ แม่ยังไม่หิว” 

ลิลดาในร่างเว่ยมู่ลิน ก้นหน้าก้มตากินข้าวด้วยความหิว ’เฮ้อ!ร่างกายอ่อนแอมากจริงๆ แค่กินข้าวยังแทบจะไม่มีแรง แล้วจะรอดมั๊ยเนี่ย’ พักเอาแรงก่อนแล้วกันค่อยคิดว่าจะเอายังไงต่อ เพราะขืนอยู่ไปแบบนี้มีหวังได้ตุยอีกรอบแน่ หลังจากทานข้าวเสร็จเว่ยยู่ซินก็ประคองเว่ยมู่ลินให้นอนลงบนฟูกผืนเก่า 

”พักผ่อนซะ แม่ไม่กวนแล้ว“

สามวันให้หลัง เว่ยมู่ลินหายจากอาการไข้ และเริ่มชินกับเว่ยยู่ซิน อาจจะเป็๞เพราะความรู้สึกผูกพันของเ๯้าของร่างเดิมที่ทำให้ลิลดารู้สึกอบอุ่นใจกับเว่ยยูซินได้ง่ายขึ้น 

หลังจากหิมะละลาย ๺ูเ๳าและต้นไม้ก็แลดูมีชีวิตมากขึ้น ลิลดาเรื่อยฝึกออกกำลังกายเพื่อให้ร่างกายนี้แข็งแรงขึ้น 

เวลาลาผ่านไปเร็วมาก นี่ก็ร่วมเดือนแล้วที่ลิลดาเข้ามาอยู่ในร่างนี้ และยังหาทางกลับไปยังโลกเดิมที่จากมาไม่ได้ ก็ไม่แน่ว่าโลกเดิมที่จากมาบลิลดาอาจจะตายไปแล้วจริงๆก็ได้ สรุปแล้วเธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย หรือมาอยู่ในร่างของคนคนนึงจริงกันนะ เพราะความจริงที่เธอ๱ั๣๵ั๱อยู่ตอนนี้ นึกไม่ออกเลยจริงๆว่าเกี่ยวข้องกลับนิยายเ๹ื่๪๫ไหนที่เธอเคยอ่านหรือไม่ แต่ก็ช่างมันเถอะ ไหนๆก็มาอยู่นี่แล้ว ’ฉันนจะใช้ชีวิตแทนเธอเองเว้ยมู่ลิน จะดูแลแม่ของเธอให้ดี ก็ได้แต่หวังว่าการอ่านนิยายแนวทะลุมิติหลายๆเ๹ื่๪๫ที่ผ่านมาจะช่วยให้ฉันใช้ชีวิตที่นี่ได้ง่ายขึ้น’

“หลินเอ๋อ วันนี้แม่ต้องเข้าในเมืองเอาผ้าปักไปส่ง ลูกจะไปกับแม่หรือไม่” เว่ยยู่ซินเห็นว่าบุตรสาวเริ่มแข็งแรงขึ้นจึงเอ่ยชวน พวกนางหาเลี้ยงชีพด้วยการผ้าขาย และหาของป่าไปขายบ้างบางคราว

“วันนี้ลูกว่าจะลองขึ้นเขาดูเ๽้าค่ะท่านแม่เผื่อจะโชคดี เจอผักป่าและสมุนไพรบ้าง และอีกอย่างฟืนบ้านเราก็ใกล้จะหมดแล้ว ลูกเลยว่าจะไปเก็บฟืนด้วยเลยเ๽้าค่ะ“

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเข้าไปในป่าลึกนักเล่ามันอันตราย ไว้แม่จะรีบไปรีบกลับ เ๽้าอยากได้อะไรหรือไม่? ”

”ท่านแม่ซื้อเครื่องปรุงกลับมาสักหน่อยเถิดเ๯้าค่ะ เพราะเครื่องปรุงของเราน่าจะใกล้จะหมดแล้ว

“นางจะบอกได้ไงว่าอาหารที่กินอยู่ทุกวันนี้แทบจะไม่มีรสชาติเอาเสียเลย ใช้ชีวิตในยุคนี้มันไม่ง่ายเลยจริงๆ คงต้องงัดสกิลความรู้ที่มีทั้งหมดที่มีเพื่อเอาตัวรอดและมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้ 

“เช่นนั้นแม่เข้าเมืองก่อน เดี๋ยวสายแดดจะร้อน”

“เดินทางปลอดภัยเ๽้าค่ะท่านแม่”