BEWARE เด็กอันตราย (จบแล้ว)

43 : ประลอง

        ความมืด...มองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดได้แต่เดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายปลายทางราวกับหลงอยู่ในวังวนในใจของเธอเอง

        ...ติ๋ง...

        เสียงหยดน้ำดังก้องกังวานไปทั่วทุกสารทิศจนจับไม่ได้ว่าต้นเสียงอยู่ที่ไหน แต่ทุกฝีก้าวที่ย่ำไป เสียงก็เหมือนจะยิ่งดังขึ้นทุกที

        ฮิๆๆ เสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิงดังขึ้นกลบเสียงหยดน้ำนั่น

        ใครน่ะ เนียร์ถามออกไปผ่านความมืดมิด

        เด็กผู้หญิงยังคงหัวเราะต่อจนกระทั่งเนียร์ได้เห็นร่างของอีกฝ่าย เด็กผู้หญิงนั่งหันหลังให้ส่วนมือก็ขยับไปมาจนเนียร์อดสงสัยไม่ได้

        กำลังทำอะไรอยู่น่ะ

        ฉีกเนื้อคนให้เป็นชิ้นๆ ไง เธอหันมาตอบ และทำให้เนียร์ตกใจเผลอถอยหลังให้กับสิ่งที่เห็น

        ในมือของเด็กคนนั้นถือหัวคนที่เนื้อตรงแก้มถูกตัดออกลูกตาถูกควักออกไปข้าง ทั้งมือเต็มไปด้วยเลือด กลิ่นเลือดทำให้เนียร์ต้องปิดจมูกแต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจมากที่สุดคือใบหน้าของเด็กคนนั้น ใบหน้าของเธอ!!

        ทำไม...ทำไมเธอถึงหน้าเหมือนฉันล่ะ คำถามนี้ทำให้อีกฝ่ายวางหัวในมือลงแล้วหันมายิ้มให้

        ใครว่าเหมือนกันล่ะฉันก็คือตัวเธอไง

        ตัวฉัน? ได้ไง ก็ฉันอยู่ตรงนี้เธอนั่นแหละเป็นใครกันแน่!

        ฉันก็คือตัวตนของเธออีกคนที่ถูกเก็บกดอยู่ภายในนี้ยังไงล่ะ อีกฝ่ายทาบมือลงบนอกตัวเอง

        เก็บกด?

        ตัวตนที่กระหายเลือดอยากฆ่าคร่าชีวิตคนให้ดับสิ้นไปจากโลกด้วยสองมือนี้ เธอยกมือที่เปื้อนเลือดเต็มไปหมดให้เนียร์ดู

        เนียร์เห็นแล้วรู้สึกพะอืดพะอมจนอยากจะหนี

        ไม่ เธอไม่ใช่ฉันฉันไม่เคยคิดอยากฆ่าใคร เนียร์ส่ายหน้าปฏิเสธ

        อ้าว งั้นเหรอแล้วไอ้ที่อยู่ในมือของเธอมันคืออะไรกันล่ะ  ตัวเธออีกคนทำท่าเหมือนสงสัยนับประดาให้เนียร์ขมวดคิ้วไม่เข้าใจคำถาม

        รู้สึกเหมือนถูกเปลี่ยนมุมมองเด็กคนนั้นยืนขึ้นตั้งแต่เมื่อไร แล้วทำไมจู่ๆ ตัวเธอถึงเป็นฝ่ายนั่งแทนล่ะสัมผัสเหนอะหนะที่มือทำให้เนียร์ค่อยๆ ก้มลงมองดูอย่างนึกหวั่นและต้องพบว่าตัวเองกำลังถือหัวคนที่ถูกเด็ดออกมาจากตัวเมื่อครู่ ลูกตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวจ้องเธอเขม็งด้วยแววตาเคียดแค้น

        แกเป็นคนฆ่าฉัน!

        เนียร์ผวาเฮือก สะดุ้งตื่นออกจากฝัน

        “ฝะ..ฝัน? แค่ฝัน...สินะ” เนียร์พึมพำอย่างโล่งใจ แต่ความรู้สึกสุดท้ายที่โดนหัวนั้นจ้องกลับมายังเหลือค้างทำให้จิตใจหดหู่ตั้งแต่เริ่มแรกของวัน

        บ๊อกขึ้นมาเลียหน้าเธอเหมือนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเนียร์ลูบหัวมันเบาๆ

        “ไม่ต้องห่วงหรอก มันก็แค่ความฝันเท่านั้นเอง” เธอว่า เหมือนเพื่อบอกตัวเองเสียมากกว่าแล้วบ๊อกก็กระโดดไปคาบปฏิทินบนโต๊ะมาให้เธอดู

        วันนี้ เธอใช้ปากกาวงเอาไว้หมายถึงมีธุระบางอย่างที่ต้องทำ แต่เรื่องที่สำคัญถึงขั้นบ๊อกต้องมาเตือนนั้น...

        “วันนี้เป็นวันประลองแล้วนี่นะ” เนียร์บอกกับตัวเองอย่างหมายมั่น แล้วลุกออกจากที่นอนไปอาบน้ำเตรียมตัวเดินทางไปโรงเรียน

        เมื่อถึงเวลานัดพบ ทุกคนที่ถูกเรียกก็มาถึงกันครบหมดแล้วและแน่นอนว่าเมื่อฝ่ายเนียร์เห็นเหล่าคนที่จะต้องสู้ด้วยก็ถึงกับอ้าปากค้างไปตามๆกัน เมื่ออีกฝ่ายเป็นกลุ่มเดียวกันกับที่มาบุกโรงเรียนพวกเธอเมื่อตอนงานกีฬาสี

        แต่ดูเหมือนฝ่ายพวกเล็ทจะไม่ได้มีท่าทีตกใจเท่าไรที่เจอพวกเธอพวกเขาคงรู้ตั้งแต่ตอนได้ข่าวให้มาสู้กันที่โรงเรียนนี้แล้วล่ะ แต่ไม่รู้ทำไมสายตาของทางฝั่งนั้นถึงได้ทำให้ฝ่ายเจ้าบ้านรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ชอบกล

        “ทุกคนมาครบแล้วสินะครับ” ผู้ชายที่เป็นคนมาคุมพูดขึ้นขณะกวาดตามองทั้งสองฝ่าย

        “งั้นผมจะอธิบายกติกาการประลองต่อสู้ให้ฟัง

        ข้อหนึ่งต้องสู้กันจนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขอยอมแพ้

        ข้อสอง ถ้ามีคนตายจะไม่มีผลกระทบใดๆ ในการต่อสู้ทั้งสิ้น และ

        ข้อสามในการสู้นี้ห้ามออมแรงหรือแกล้งยอมแพ้เด็ดขาด”

        “ถึงไม่บอกก็สู้เต็มที่อยู่แล้ว” ซีลที่ในวันนี้ใส่เกาะอกกับกางเกงขาสั้นรัดรูปพูด

        “มีอะไรก็จะงัดออกมาใช้ให้หมดเลย” ริสจ้องเขม็งไปทางฟิวส์เหมือนต้องการจะเอาชนะเพื่อล้างอายคราวก่อน

        เนนส่งยิ้มให้วาลที่ยังทำหน้าเย็นชาใส่เหมือนเดิมส่วนโลมก็ยังคงนิ่งเฉย ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น

        ชายหนุ่มชุดดำถลกแขนเสื้อขึ้นดูเวลาตรงนาฬิกาข้อมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูด “เวลาสิบนาฬิกาห้านาทีแล้วเชิญสู้ได้ตามสบายไม่ต้องกังวลว่าจะทำอะไรเสียหาย ทางพวกผมจะจัดการเอง ขอตัว” เขาเดินห่างออกไปจนลับสายตา เพื่อจะได้ไม่เกะกะในการต่อสู้

        เมื่อทั้งหมดเข้ามาประจันหน้ากันฝ่ายเจ้าสถานที่ก็รู้สึกถึงไฟอาฆาตลุกโชนออกมาจากตัวเด็กโรงเรียนนิรารักษ์ ซึ่งอันที่จริงก็รับรู้ได้ตั้งแต่เจอกันตอนแรกแล้วล่ะแต่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะรุนแรงขึ้นจนสัมผัสได้ง่ายๆ

        “ครั้งก่อนทำไว้แสบมากเลยนะยะ” ริสพูดเสียงเย็นพลางหักนิ้วไปด้วย ท่าทางแต่ละคนจะยังไม่ลืมเรื่องเมื่อตอนกีฬาสีเป็นพวกเธอเองเจอแบบนั้นเข้าไปก็คงลืมไม่ลงเหมือนกัน

        แต่เนียร์อยากร้องบอกใจจะขาดและคิดว่าคนรอบข้างเธอตอนนี้ก็คงจะคิดเหมือนกัน ว่าไอ้ตัวต้นเรื่องที่คิดวิธีเก็บขยะน่ะมันไม่ใช่พวกเธอสักหน่อยไอ้ตะเกียบบ้า สร้างเรื่องทิ้งไว้ให้พวกเธอต้องตามเก็บเศษซากที่เหลือกันเองเลยนะ

        “เมื่อตอนที่แล้วยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักฉันชื่อ เล็ท ส่วนนี่ ลิท สัตว์เลี้ยงของฉัน” ว่าจบเจ้าสัตว์ประหลาดสีครามก็โผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านหน้ากระโดดขึ้นมาเกาะตรงมือของเล็ท 

        ขณะที่เล็ทแนะนำตัวเองสัตว์เลี้ยงของแต่ละคนก็โผล่ขึ้นมาเกาะที่มือของเจ้านาย

        “ฉันชื่อริส แล้วนี่ก็ ครัส” ริสโชว์ตัวสัตว์ประหลาดขนสีส้มคล้ำให้ดู

        “ส่วนฉันชื่อ ซีลสัตว์เลี้ยงฉันชื่อ ซิว นะ” ตัวประหลาดสีเขียวตองเหลืองของซีลแยกเขี้ยวให้ทุกคน

        “ฉันชื่อว่า เนนยินที่ได้รู้จักนะคะ แล้วนี่เป็นสัตว์เลี้ยงของฉันชื่อว่านีน่ากรุณาช่วยทะนุถนอมมันด้วยนะคะ”เจ้าตัวสีน้ำตาลแดงตรงหน้าเนนทำท่าเจี๋ยมเจี้ยมจนทุกคนที่เห็นเกิดอาการหมั่นไส้อยากเข้าไปถีบเสียมากกว่า 

        ส่วนโลม เนนเป็นคนแนะนำชื่อให้อีกฝ่ายฟังเองแต่เนนไม่ได้บอกชื่อของตัวสัตว์ประหลาดที่มีขนสีน้ำเงินมืดซึ่งนิ่งเหมือนเจ้าของและเจ้าของก็ไม่ได้คิดจะบอก ให้ตีความกันไปว่ามันคงไม่มีชื่อเรียก

        เมื่อถึงฝ่ายของเนียร์โชลก็เป็นคนเริ่มต้นเป็นคนแรกและปิดท้ายด้วยเอล

        พอแนะนำจบ ก็เป็นดั่งสัญญาณให้เริ่มสู้พวกเล็ทตรงเข้าหาแต่ละคนแยกออกไปเป็นคู่ทันทีท่าทางพวกเขาคงจะตกลงกันมาก่อนหน้านี้แล้วว่าให้จับคู่สู้คู่ใครคู่มันและยังเป็นคู่เดิมกับที่เคยสู้กันเมื่อครั้งที่แล้ว...ไม่สิมีอยู่คู่หนึ่งที่เปลี่ยน

        เนียร์สังเกตเห็นว่าผู้หญิงตาสีเขียวชื่อซีลซึ่งคราวก่อนได้คู่กับโชล คราวนี้หันมาสู้กับเอล ส่วนโชลก็ไปสู้กับเล็ทแทนแต่ดูจากท่าทางของโชลแล้ว เขาคงพอใจที่ได้สู้กับผู้ชายมากกว่าสู้กับผู้หญิง

        ลมที่พัดแรงขึ้นจนผิดปกติบ่งบอกว่าการประชันระหว่างผู้ใช้ลมทั้งสองได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

        เนียร์พยายามไม่เป็นห่วงเพื่อนมากเกินไปตอนนี้เอลควบคุมพลังได้ดีกว่าเดิมมาก เธอก็ควรเชื่อใจว่าเอลจะต้องเอาชนะอีกฝ่ายได้ส่วนผู้ชายสองคนนั้นอาจเรียกได้ว่าหายห่วง และถึงไม่เคยเห็นวาลสู้มาก่อนเธอก็เชื่อว่าวาลคงไม่ใช่คนที่ใครจะมาล้มได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน...

        ดวงตาสีดำเลื่อนมาจับจ้องคู่กรณีเก่าตรงหน้าที่ยังยืนนิ่งตีหน้าขรึมซะจนน่ากลัว พลางคิดว่าคนที่ควรห่วงมากที่สุดในตอนนี้คือเธอต่างหากล่ะ

        การต่อสู้ยังคงดำเนินไปยังไม่มีฝ่ายใดเพลี่ยงพล้ำให้แก่กัน อากาศร้อนระอุด้วยไฟของสองผู้ใช้ไฟ แต่อากาศ ณบริเวณนั้นกลับแห้งแล้งผิดปกติ เมื่อเหล่าผู้ใช้น้ำต่างดึงความชื้นในอากาศไปใช้จนหมดและลมที่ปั่นป่วนจนแทบเรียกได้ว่าวิปริต เดี๋ยวพัดโหมกระหน่ำ เดี๋ยวก็นิ่งสงบอย่างน่ากลัวราวช่วงเวลาก่อนพายุเข้าจากสองสาวผู้ควบคุมลม

        “ซีล!”เล็ทเรียกสาวตาสีเขียว ขณะพุ่งตัวเข้าหาโชลแต่ไม่อาจเข้าไปถึงตัวได้สักทีเมื่ออีกฝ่ายใช้ไม้เข้ามาขวางไว้ไม่ให้เขาเข้าไปได้

        เด็กสาวหันไปมองแล้วเข้าใจสิ่งที่ต้องทำทันทีเธอแปรสภาพน้ำที่อยู่รอบตัวหนุ่มหัวเกรียนให้เป็นน้ำแข็งจนหมดเป็นโล่กำบังให้ไม้แหลมแทงใส่น้ำแข็งแทนเล็ทใช้วิธีนี้จนเข้าไปถึงตัวโชลได้ในที่สุด

        ฟึ่บ!

        ซีลหันมาสลายเสี้ยวลมที่พุ่งเข้าหาได้ทันราวกับรู้ล่วงหน้าก่อนจะถีบตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

        “ถึงจะหันไปช่วยเพื่อนก็ไม่ได้หมายความว่าจะคลายความระวังไปหรอกนะ เธอล่ะช่วยอะไรเพื่อนได้บ้าง” ซีลยิ้มเหยียด

        เอลไม่โต้อะไรกลับไป แต่ดวงตากลับฉายแวววูบไหวเมื่อด้านหลังของเด็กสาวลูกครึ่งเอลเห็นเนียร์เสียหลักล้มและกำลังถูกชายร่างยักษ์เข้าไปซ้ำ

        “เนียร์!”เธอตั้งใจจะเข้าไปช่วย แต่มีอีกคนที่เร็วกว่า เขาคนนั้นตรงเข้าไปรับหมัดของชายร่างโตไว้ได้ทัน

        “มาขวางทำไม” น้ำเสียงคนถูกช่วยบอกชัดว่าหงุดหงิดเท้าที่ยกขึ้นเตรียมถีบกลับเป็นอันต้องลดลงไปอยู่ที่พื้นตามเดิม

        เด็กหนุ่มหัวส้มที่เข้ามาปกป้องไว้ไม่ยอมตอบแต่หันมาสั่งแทน “ไอ้ยักษ์นี่ฉันสู้ให้เองเธอไปช่วยยัยนั่นไป” ฟิวส์ขยับหัวไปทางเอลแล้วไฟก็ระเบิดออกมาจากมือจนโลมต้องกระโดดถอยหนี

        “ว่าไงนะ”เนียร์ยังคงไม่เข้าใจ ลุกขึ้นมาจ้องหน้าอีกฝ่าย

        “เธอน่ะ รับมือเจ้านี่ไม่ไหวหรอกเพราะงั้นฉันจะสู้แทนเธอ...” ฟิวส์พูดไม่จบ เพราะริสเข้ามาจากด้านข้างด้วยสีหน้าที่บอกได้ว่าโมโหเหตุเพราะฟิวส์ทิ้งการต่อสู้กับเธอไว้มือที่เต็มไปด้วยไฟกำลังเข้ามาที่ใบหน้าของเขา

        ก่อนที่ฟิวส์จะตั้งตัวสวนกลับได้เนียร์ก็โผเข้าไปคว้าแขนริส ดึงให้เข้ามาใกล้แล้วยกเข่าขึ้นกระแทกท้องเด็กสาวก่อนจับเหวี่ยงไปทางโลมที่ทันรับร่างริสไว้ทันพอดีแล้วเนียร์ก็หันมาจ้องฟิวส์เขม็ง

        “ถ้าจะมาช่วยก็จัดการเรื่องของตัวเองให้เสร็จก่อนเถอะ”

        และเกินกว่าที่ริสกับโลมจะตั้งตัวได้ทันฟิวส์ก็แสดงความรับผิดชอบต่อหน้าที่โดยการกำหมัดไปที่สองคนนั้นเกิดเป็นแรงบีบอัดของความร้อนจนกระทั่งมันระเบิดออกมาแม้ไม่รุนแรงขนาดทำให้ทั้งสองเป็นจุณ แต่ก็แรงพอที่จะทำให้ทั้งคู่สลบไป

        “ริส! โลม!” เล็ทตื่นตระหนกเมื่อคนในกลุ่มสองคนที่เขาคิดว่าไม่มีทางเป็นอะไรง่ายๆถูกล้มอย่างง่ายดาย ซีลเองก็มีทีท่าเป็นห่วงอยากเข้าไปดูอาการอย่างเห็นได้ชัดหากไม่ติดว่ากำลังสู้ติดพันกับเอลอยู่

        ทว่าคนในกลุ่มเล็ทที่เหลืออีกคนกลับมีไม่มีท่าทีลำบากใจนัก

        “คิกเพื่อนในกลุ่มแตกคอกันเองแล้วนะคะ” เนนหมายถึงเนียร์กับฟิวส์ที่กำลังจ้องกันอย่างไม่ลดละ

        วาลไม่ได้โต้กลับสีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ใดอย่างทุกครั้ง จนรอยยิ้มคนอยากหยอกหายไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมาขยับยิ้มใหม่

        “ทำเป็นไม่สนใจไปอย่างนั้นเองสินะคะแล้ว...” เนนเลื่อนสายตาไปทางผู้ใช้ลมของอีกฝ่ายวาลมองตามและรีบเข้าไปคั่นหน้าเอลทันทีเหมือนรู้ว่าเนนต้องเล่นงานคนในกลุ่มเธอแน่ซึ่งไม่ผิดไปจากที่คิดเลยเมื่อเนนสะบัดมือข้างที่ใส่กำไลไม้ไว้มันขยายกว้างหลุดออกจากมืออย่างง่ายดาย แยกจากกันเป็นห้าส่วน แปรสภาพเป็นเข็มแหลมหมายทิ่มแทงในขณะที่ถูกขว้างมาทางวาลและเอล

        วาลเหยียดแขนออกไปข้างหน้า แล้วเอลก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ปลายเท้าอีกช่วงถัดมา ปลายกิ่งไม้ก็แทงทะลุพื้นดินขึ้นมาตรงหน้าบิดเป็นเกลียวแน่นหนาตั้งแผ่เป็นกำแพงทำให้เข็มทั้งห้าแทงลึกลงเนื้อไม้แทนที่จะเป็นร่างของพวกเธอ

        สาวแว่นมีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อยแต่พอมองไปข้างหลังวาลไม่ไกลนักมีต้นไม้ใหญ่อยู่ ถึงได้รู้ว่าเป็นรากต้นไม้ที่แผ่ขยายรากเป็นวงกว้างจนถึงตรงนี้

        “ขอบคุณนะวาล” เอลบอกอย่างซึ้งใจ แต่วาลไม่ได้ใส่ใจ ดวงตาเย็นชาหรี่ลงขณะมองเนน

        “...รีบเข้าไปช่วยเชียวนะคะแสดงว่าคนกลุ่มนี้คงจะเป็นเพื่อนคนสำคัญของคุณสินะ” เนนว่าสะบัดมือให้ของของตนกลับมาเป็นกำไลที่มือตามเดิม แต่ใบหน้าที่มีรอยยิ้มอยู่เสมอพลันมลายหายไปเมื่อได้ยินวาลแค่นเสียงหึ

        “เพื่อนเหรอ” วาลทวนก่อนจะคลายเกลียวรากไม้ให้กลับไปอยู่ใต้ดินดังเดิมทิ้งรูใหญ่บนพื้น ทำให้มองใบหน้าเนนได้ถนัดชัด “เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าคนพวกนี้ไม่ใช่เพื่อนของฉัน”

        ไม่ใช่แค่เนนที่ตะลึงเอลที่ถูกช่วยเหลือก็ทำหน้าตกใจด้วย

        “ฉันไม่เชื่อหรอกค่ะ” เนนคัดค้าน “คุณไม่เคยปกป้องใครอยู่แล้วเสียแต่ว่า...คนคนนั้นจะเป็นเพื่อนของคุณ”

        เนนสบตากับวาลดั่งจะสื่อความนัยออกไปแต่นั่นกลับทำให้วาลมีแววตาเย็นชาลึกลงไปยิ่งกว่าเดิม

        “ก็ถ้าเธอจะทึกทักเอาเองว่าคนที่ฉันช่วยต้องเป็นเพื่อนกับฉันหมดละก็...ตามใจอยากจะสำคัญตัวเองผิดต่อไปก็เชิญเลย แต่ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือเมื่อก่อนก็ตามฉันไม่เคยมีเพื่อนทั้งนั้น”

        ...สองคนนี้รู้จักกันมาก่อนเหรอเอลได้ยินบทสนทนาหมดทุกคำ และเมื่อทบทวนสิ่งที่ได้ยินมา ทำให้เอลที่มองแผ่นหลังของสาวขรึมอย่างรู้สึกอุ่นใจจนถึงเมื่อกี้นี้เริ่มจะขยับหนีอย่างไม่ไว้ใจอีกแล้ว แต่คนตรงหน้าก็เหมือนจะรู้ทัน

        “ไม่ต้องกังวลเรื่องฉันไปหรอกเอล” วาลเอี้ยวตัวมาหาเธอ ที่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังยิ้ม แต่นั่นไม่ทำให้คนที่ปกติมีสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลาดูเป็นมิตรขึ้นสักนิด“ตราบใดที่ฉันกับพวกเธอยังอยู่กลุ่มเดียวกันรับรองว่าฉันไม่ทำอะไรที่เป็นผลร้ายต่อกลุ่มแน่ วางใจได้”

        เอลกลืนน้ำลายขณะวาลหันกลับไปเธอเห็นสีหน้าของเนนดูปวดร้าวอย่างเห็นได้ชัด ประโยคที่วาลพูดทิ้งไว้กับเนนก่อนหน้านี้คงทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายมากแน่

        เนนกุมมือแน่นตรงอกก่อนจะตะโกนออกมาอย่างห้ามไม่อยู่อีกแล้ว

        “คุณโกหก! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาจะไม่มีใครเป็นเพื่อนกับคุณเลย” ด้วยแว่นตาอันโตที่สวมบดบังเกือบครึ่งใบหน้าทำให้ไม่มีใครได้เห็นหยาดน้ำที่เอ่อคลอเต็มนัยน์ตา

        วาลยังนิ่งเฉยกับคำพูดของเนนแต่ก็เดินเข้าไปใกล้พลางพูดว่า “ใช่ เธอพูดถูกแล้ว ฉันมีเพื่อนอยู่คนนึง เพื่อนที่ฉันไว้ใจ เพื่อนที่จะไม่มีทางทรยศฉันเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด คือ บีดี เพื่อนของฉันเท่านั้น”

        เนนเงยหน้าขึ้นมองวาลที่มาอยู่ตรงหน้าในระยะประชิดอย่างไม่อยากเชื่อแต่ก็ไม่พบความเท็จใดจากดวงตาเย็นชาของอีกฝ่ายทำให้เธอเก็บก้อนสะอื้นเอาไว้แล้วตะโกนออกมาสุดเสียง

        “นีน่า!!”

        สัตว์ประหลาดสีน้ำตาลแดงได้ยินเสียงเจ้านายแม้ไม่สั่ง หากเข้าใจด้วยอารมณ์ที่สื่อถึงกัน นีน่ากระโดดเข้าไปหาต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่แถวริมสนามฟุตบอลใช้แรงถอนมันออกมาทั้งต้นก่อนจะเขวี้ยงไปทางบีดีทันที

        “บีดี!”ความตื่นตระหนกฉายชัดออกมาจากคนที่ไม่เคยแสดงอารมณ์ใดได้ชัดเจน

        ทว่าท่ามกลางกลุ่มฝุ่นและผงดินที่ลอยฟุ้งเต็มอากาศได้ปรากฏเงาร่างของสัตว์ประหลาดสีน้ำตาลออกเหลืองพุ่งตัวเข้าหาวาลบีดีเลียหน้าเธอราวกับจะบอกว่ามันไม่เป็นอะไร ทำให้วาลระบายหายใจโล่งอก

        ดวงตาที่จ้องมองสัตว์เลี้ยงนั้นเต็มไปด้วยความรักแต่พอหันมาทางคนที่บังอาจคิดร้ายกับเพื่อนของเธอแล้ว ก็แปรเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยรุนแรงจนทุกคนถึงกับชะงักแต่ยังไม่มีใครคิดเข้ามายุ่ง กระทั่งบีดีทำขนลุกจนตัวพองแล้ววิ่งเข้าชนสัตว์เลี้ยงของเนนจนมันล้มกระแทกพื้นบีดีเข้าไปคร่อมมันใช้อุ้งมือใหญ่ที่กางกรงเล็บออกข่วนใส่อย่างไม่หยุดยั้งและโจมตีใส่สัตว์เลี้ยงของคนอื่นทุกตัวที่เข้ามายุ่งอย่างไม่แบ่งแยกพรรคพวก

        ขณะเดียวกัน ต้นไม้ที่นีน่าถอนออกมาจู่ๆ กิ่งก้านของมันก็ยาวยืดคดเคี้ยวได้ราวกับเป็นดินน้ำมันขยับไปหาเนน พันลำคอและลำตัวเธอแล้วดึงอย่างหวังให้หลุดออกจากกัน

        เนียร์กับฟิวส์รู้ทันทีว่าตอนนี้วาลควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วเมื่อสัตว์เลี้ยงของเธอตกอยู่ในอาการคลั่ง

        “เนน!”เล็ทกับซีลรีบเข้าไปหวังจะช่วยเพื่อนแต่ก็ถูกก้านไม้ที่ขยายใหญ่จนเท่าท่อนซุงเข้าฟาดใส่กลางท้องของทั้งคู่ ทั้งสองปลิวลอยไปกระแทกพื้นอย่างแรงจนไม่อาจลุกขึ้นได้อีก

        “วาล หยุดนะ” เอลบอก เมื่อเห็นว่าตอนนี้เนนกำลังร้องออกมาด้วยความเจ็บแว่นตาหลุดร่วงลงไป เผยให้เห็นใบหน้าที่แปรเป็นแดงเข้มคล้ำอย่างน่าใจหาย

        แต่ไม่มีทีท่าว่าวาลจะปล่อยเนนเลยสักนิดเมื่อเอลจะเข้ามาห้าม วาลก็ไม่ลังเลเลยที่จะหันไปจัดการกับเธอเป็นรายต่อไป

        แต่ก่อนจะมีสิ่งใดเข้าถึงตัวเอล ต้นไม้ทั้งต้นก็หยุดการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันไม่เพียงคนอื่นจะแปลกใจ วาลเองยังงุนงงเมื่อเธอไม่อาจบังคับไม้ได้อีก

        “ดูท่าว่า...” เสียงจากผู้ใช้ไม้ที่เหลืออีกคนพูดขึ้นให้ทุกคนหันไปมองชายผมสีน้ำตาลมีรอยยิ้มพรายอยู่บนหน้าของเขา แม้จะมีหยดเหงื่อไหลไปตามวงหน้าไม่ใช่เพราะกลัวเด็กสาวแต่เป็นเพราะออกแรงที่ใช้ในการแทรกแซงการใช้พลังของอีกฝ่าย “ผมจะมีพลังควบคุมมากกว่าคุณนะ วาล”

        พูดจบไม้ที่พันเนนอยู่ก็คลายลงแล้วค่อยๆ วางร่างเด็กสาวลงสู่พื้นหญ้าอย่างนิ่มนวล

        “คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะไม่ทำอะไรที่เป็นผลร้ายต่อคนในกลุ่ม” โชลพูดนิ่งๆ “แต่การกระทำของคุณเมื่อกี้นี้บอกชัดว่าถ้าผมไม่เข้ามาหยุดไว้ คุณคงทำร้ายเอลแน่ๆ ถูกมั้ย”

        ผู้ใช้ไม้ทั้งสองจ้องตากันก่อนวาลจะเป็นฝ่ายหลบก่อนในที่สุด เธอหลับตา สูดลมหายใจทีหนึ่งแล้วลืมตาขึ้นทุกอย่างกลับมาเรียบสงบดังเดิมอีกครั้งรวมไปถึงบีดีที่หยุดทำร้ายสัตว์เลี้ยงตัวอื่นๆ เช่นกัน

        “ขอโทษด้วยละกัน” วาลพูดแค่นั้น

        โชลพยักหน้าเล็กน้อยมองไปทางเนนที่ลุกขึ้นมานั่งได้แล้วแต่มือยังจับคอที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการถูกรัดอยู่

        “แล้วคุณล่ะ จะสู้ต่อรึเปล่า”

        เป็นคำถามที่ไม่น่าถามเมื่อคนที่เหลือในกลุ่มสองคนสลบ อีกสองคนก็ช้ำระบมจนไม่อาจลุกขึ้นมาสู้ได้ในเวลาอันสั้นส่วนคนที่เหลือ...ดูอย่างไรก็ไม่น่ามีทางเอาชนะอีกฝ่ายห้าคนที่ยังอยู่ในสภาพพร้อมสมบูรณ์ไปได้