เจนจิราทุ่มแรงกายแรงใจทั้งหมดจัดงานให้วรวิทย์3 วัน 3 คืนอย่างเต็มที่ เธอบรรจงเลือกดอกไม้ที่สวยงามและดีที่สุดเธอถือรูปพ่อติดตัวตลอดเวลา...ป้ามุก, ลุงหมู, วินัย, พลอยและส้มอยู่เคียงข้าง เธอมีส่วนร่วมกับทุกสิ่งทุกอย่างทุกขั้นตอนในงานของพ่อ ั้แ่เช้ายันมืดนับจากวันที่ 1...วันที่ 2...วันคืนที่แสนลำบากผ่านไปแต่ละชั่วโมงจนกระทั่งงานผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
“อย่าลืมแบ่งอัฐิส่วนหนึ่งไว้ที่บ้านด้วยนะคะคุณหนูให้นายท่านอยู่เคียงข้างนายหญิง”
“ห้องที่เก็บอัฐิป้ามุกกับลุงหมูไม่ต้องเข้าไปความสะอาดแล้วนะคะ ต่อไปนี้หนูจะทำเองค่ะ...หนูอยากขอโอกาสแก้ตัวบ้างค่ะ”
คำตอบของเจนทำให้ป้ามุกกับลุงหมูปลาบปลื้มอย่างมาก“คุณหนูคะ....”
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากจัดงานเสร็จเจนยังคงเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องนอนตัวเอง ส่วนป้ามุกกับลุงหมูนอนหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลียเจนยังคงนั่งร้องไห้เสียใจอย่างต่อเนื่องกับเื่ราวที่เกิดขึ้น ความรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็คนทำร้ายพ่อยังคงตามหลอกหลอนเธอตลอดเวลาความเครียดและความกังวลใจสะสมหลายวันจนทำให้เธอไม่พูดจากับคนในบ้านเก็บกดอารมณ์ตัวเองผสมปนเปกับความรู้สึกผิด
เธอเดินออกมาบริเวณชั้นลอยหันไปมองรอบบ้านจู่ๆ ไฟบางดวงดับลง มีแสงจากโคมไฟสลัวๆ เธอพยายามจ้องมองเข้าที่กำแพงมืดด้านหนึ่งเจนมีความรู้สึกว่ามีอะไรจ้องมองเธออยู่
“มึงมาอีกแล้วเหรอ!!...แน่จริงออกมาสิ!!...ออกมาฆ่ากูให้ตายไปเลย ตอนนี้กูไม่กลัวมึงแล้ว!!!”เจนะโดังลั่น “ออกมาเลยไอ้ผีบ้า!!! กูไม่กลัวมึงอีกต่อไปแล้ว!!!!!”
เจนวิ่งไปหยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งขว้างใส่เข้าไปมุมมืดของกำแพงะโดังลั่น“กูเนียแหละ ที่เป็คนฆ่าพ่อตัวเอง!!!...ออกมาฆ่ากูให้ตายไปเลยสิ…ไอ้ผีนรก ออกมาสิ!!!”
เจนวิ่งไป-มาไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติจนตัวเธอเองควบคุมสติตัวเองไม่ได้แล้ว“พวกมึงอยู่ไหน? ออกมาสิ!!!กูไม่กลัวพวกมึงแล้ว ไอ้ตัวผู้ชายด้วย มึงมาทั้ง 2 ตัวได้เลย!!!”
เสียงดังลั่นของเจนทำให้ป้ามุกใตื่นขึ้นมา“คุณหนู...เสียงคุณหนูนี่น่า เกิดอะไรขึ้น!!!” เธอรีบกดสปีกเกอร์โฟนทันที “พ่อๆๆเมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงคุณหนูดังมาแต่ไกล...พ่อรีบไปดูหน่อยมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า แม่ใจคอไม่ดีจริงๆ”
ป้ามุกรีบวิ่งออกมาจากตัวบ้านผ่านสนามหญ้าเห็นลุงหมูวิ่งตรงเข้ามาทิศทางเดียวกันทั้ง 2 คนรีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูทางเข้าอาคารหลักแต่เปิดไม่ได้
“กุญแจๆๆๆ กุญแจสำรองอยู่ที่บ้านๆๆไปเอาเดี๋ยวนี้...คุณหนูไม่เคยล็อคประตูทางเข้าบ้าน!!!”
ป้ามุกะโสุดเสียงพลางก็ทุบประตูไปด้วย“คุณหนูๆๆ ป้าอยู่นี่ๆๆๆ คุณหนูคะ...คุณหนู!!!!!!” ลุงหมูชะเง้อคอมองลอดผ่านช่องกระจกด้านข้างประตูทางเข้า เห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งไปหยิบกุญแจสำรองด้วยท่าทีร้อนใจไม่แพ้กัน
เจนจิรายังคงส่งเสียงโวยวายไปทั่วบริเวณชั้นลอยตลอดเวลาคล้ายคนเสียสติป้ามุกพยายามยืนมองลอดช่องกระจกข้างประตูทางเข้าเห็นเจนเดินไป-มาตลอดเวลา “คุณหนูอยู่ชั้นลอย...เสียงมาจากชั้นลอย!!!!!!!...คุณหนูกำลังโวยวาย...โวยวายที่ชั้นลอย!”
อยู่ๆก็มีลมพัดไป-มาภายในบ้านทำให้เจนหัวเราะออกมา ทั้งๆ ที่กำลังร้องไห้ “พวกมึงมาแล้วใช่ไหม?....มาเลย คราวนี้กูไม่กลัวไม่หนีพวกมึงอีกต่อไปแล้ว!!!!…มาฆ่ากูได้เลย ลูกเลวๆ อย่างกูถึงเวลาตายสักที!!!!!!!!” เสียงหัวเราะของเจนไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติ เธอหัวเราะทั้งน้ำตาสลับกับเสียงร้องไห้
เสียงลมยังคงพัดไป-มาอย่างต่อเนื่องเจนลดมือลงทั้ง 2 ข้าง จู่ๆ เธอก็หยุดร้องไห้ สีหน้าเจนเรียบเฉย ตาลอย เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นห้องหนึ่งด้วยท่าทีสงบนิ่งเฉย
ป้ามุกมองไม่เห็นเจนแล้วหันไปะโเรียกลุงหมูจนเสียงแหบแห้ง “พ่อๆๆ ได้กุญแจยังเร็วๆๆๆ หน่อย...ทำอะไรอยู่อ่ะพ่อ เร็วๆ หน่อย!!!!”
ป้ามุกเห็นท่าไม่ดีรีบกดโทรศัพท์หาพลอยทันที“คุณพลอยๆๆๆ อยู่ไหนค่ะ ช่วยด้วยๆๆ ช่วยคุณหนูด้วย...วันนี้คุณหนูผิดปกติมากค่ะคุณหนูล๊อคประตูทางเข้าบ้านด้วยค่ะ”
คำพูดของป้ามุกทำให้พลอยอยู่กับส้มใมากทั้ง 2 คนกำลังขับรถกลับมาจากมหาวิทยาลัย “อะไรนะป้ามุก!!! ไอ้เจนเป็อะไรๆๆ มันเป็อะไร!!!?!”
“คุณหนูโดนผีหลอกอีกแล้วคราวนี้รุนแรงมากค่ะ ตอนนี้คุณหนูหายเข้าไปในห้องรับแขกตรงชั้นลอยแล้วค่ะแต่ป้าเข้าบ้านไม่ได้ ป้าให้ลุงหมูไปหากุญแจสำรองค่ะ”
“หนูกับส้มจะถึงแล้วค่ะป้ามุกไม่เกิน 5 นาทีค่ะ”
“ค่ะๆๆๆ เร็วๆ นะคะ...วันนี้ผิดปกติจริงๆค่ะ”
หลังจากวางสายพลอยรีบขับรถด้วยความเร็วตรงเข้ามาที่บ้านเจนทันที “ไอ้เจน!!!...มึงอย่าทำอะไรไม่ดีนะ มึงต้องรอกู 2คนก่อน”
หลังจากที่เจนเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยเธอเดินเข้าไปหยิบเชือกเส้นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ เดินไปลากเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งขึ้นมารองขาโยนเชือกขึ้นไปคล้องกับโคมไฟเป็บ่วงด้วยท่าทีเหม่อลอย ดวงตาไร้ความรู้สึก
ลมยังคงพัดต่อเนื่องในห้องนอนเจนอย่างรุนแรงเธอไม่หลงเหลือความรู้สึกหวาดกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว “ถ้า...ถ้าพวกมึงไม่มาหากู...กูก็จะไปหาพวกมึงเอง....” น้ำเสียงที่เรียบเฉยและเย็นยาถูกเปล่งออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาทั้ง2 ข้างอย่างคนไร้สติ เธอไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกต่อไปแล้ว
ลุงหมูวิ่งะโมาแต่ไกล “พ่อหากุญแจไม่เจอ ไม่รู้อยู่ไหน!!!”ลุงหมูไม่ยอมแพ้วิ่งขึ้นรถที่จอดอยู่บริเวณนั้น ขับรถพุ่งชนประตูทางเข้าอย่างแรงจนประตูพังพร้อมๆกับระบบถุงลมนิรภัยทำงาน เขารีบเบี่ยงตัวเองเปิดประตูรถออกมา
ป้ามุกกับลุงหมูเปิดประตูทางเข้าบ้านได้แล้วมองไป-มารอบทิศ “ชั้นลอยๆๆๆๆ เสียงคุณหนูมาจากชั้นลอยๆๆ” ป้ามุกรีบะโบอกทันที ทั้ง 2 คนไม่รอช้ารีบวิ่งตามกันมา
“ป้ามุกลุงหมู...ตอนนี้ไอ้เจนอยู่ที่ไหน!!!!!!” พลอยวิ่งะโสุดเสียงวิ่งตามหลังตรงเข้ามาในตัวบ้านเช่นกัน
“ชั้นลอยค่ะชั้นลอยๆๆชั้นลอยค่ะๆๆๆๆ”
เจนอยู่ในภาวะดวงตาเหม่อลอยไร้ความรู้สึกใน่ที่เจนกำลังยื่นหัวเข้าไปในบ่วงเชือก ภาพต่างๆ ในอดีตที่เธอเคยทะเลาะกับพ่อหวนกลับคืนมาในความคิดด้วยความรวดเร็ว ทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้งแต่เธอกลับหัวเราะในลำคอ
“พ่อ....เจนขอโทษ...หนูไม่ได้ตั้งใจ...หนู...หนูสำนึกผิดแล้ว...หนู...หนูขอชดใช้ความผิด...ด้วยชีวิตของหนู...ขอ...หนูขอโทษค่ะคุณ...คุณพ่อ”
ในจังหวะนี้เองผีสาวปรากฎร่างขึ้นมาอีกด้านหนึ่งของเชือกการปรากฎตัวครั้งนี้แข็งกร้าวที่สุด ดวงตาของผีกลายเป็แสงสีแดงทั้ง 2 ข้างหน้าเละไปหมด มีลมพุ่งตรงเข้ามาจากปากของผีสาวกระแทกเจนอย่างรุนแรง ทำให้เธอตกจากเก้าอี้ลงมากองที่พื้นความรุนแรงมากพอที่จะทำให้พลอย, ส้ม, ป้ามุก และลุงหมูยืนบริเวณประตูทางเข้าบ้านรับรู้เช่นกัน
“มีลมพัดออกมาจากตัวบ้านได้ยังงัย!!!!!!!!!!!!!!”ลุงหมูพูดะโออกมาพร้อมกับวิ่งสุดชีวิตขึ้นไปชั้นลอย
ผีร้ายหันมามองเจนด้วยดวงตาส่องแสงสีแดงทั้ง2 ข้าง ค่อยๆ ลอยตัวเข้าหาอย่างช้าๆ เสียงคำรามยังคงดังต่อเนื่องจนทำให้เจนตาค้าง ใหวาดกลัวสุดขีด“ไอ้ผีร้าย!!!! มึงใช่ไหม...ที่ตามหลอกหลอนกูมาโดยตลอด!!!!”
เจนใช้มือทั้ง 2 ข้างยันพื้นเอาไว้สายตาของเธอจ้องมองตรงไปที่หน้าผีสาว เธอเห็นชัดเจน เธอค่อยๆ ยันพื้นให้ตัวเองถอยหลังไปเรื่อยๆจนหลังพิงกำแพงด้านหนึ่งของห้องรับแขก “มึง้าอะไรจากกู!!!ในเมื่อมึงปรากฎตัวให้กูเห็นแล้วนี่!!!!”
ใบหน้าของผีสาวค่อยๆ ชัดขึ้นกลายเป็ใบหน้าเละจนเห็นโครงกระโหลกบางส่วน เืไหลเป็ทางยาวลงมาจนถึงพื้นห้องเสียงคำรามยังคงกึกก้องต่อเนื่อง ผีสาวค่อยๆ ลอยเข้ามาใกล้ๆ เจน
ทันใดนั้นเองไอ้ผีร้ายใช้นิ้วมือชี้ไปทิศทางเก้าอี้ไม้ทำให้เก้าอี้ไม้ค่อยๆ ลอยขึ้นมาพุ่งเข้าหาเจนจิราโดยตรงแต่เจนหลบทันทำให้เก้าอี้ไม้ฟาดถูกกำแพงอย่างจัง ผนังกำแพงบางส่วนแตกออกมามีรอยร้าวชัดเจนร่างผีสาวค่อยๆ ลอยลงมายืนที่พื้นก่อนสลายหายไปในพื้นห้อง
พลอยกับส้มใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีวิ่งแซงหน้าป้ามุกกับลุงหมูขึ้นไปชั้นลอย มองหาทุกทิศทางเห็นปลายเชือกบางส่วนโผล่ออกมาจากประตูห้องรับแขกไกลๆ
“ทางนี้ ส้ม!!!!...ห้องนี้แน่ๆๆ”
พลอยกับส้มะโลั่นทั้งน้ำตาเรียกเจนตลอดทาง“ไอ้เจนๆๆ พวกกูมาแล้วๆๆๆ!!!...ไอ้เจน มึงอย่าทำอะไรบ้าๆนะ มึงทำอะไรอยู่ในห้อง...ไอ้เจนๆๆๆ มึงสัญญากับกูไม่ใช่เหรอว่าเราจะไปเรียนที่ญี่ปุ่นด้วยกัน…มึงอย่าเงียบแบบนี้สิไอ้เจนๆๆ”
พลอยกับส้มวิ่งจนมาถึงประตูห้องเห็นเจนจิรานั่งมองไปที่กำแพงด้านหนึ่งของห้องด้วยน้ำตานองแก้มแต่ไม่ได้ร้องไห้ ดวงตาเหม่อลอยเหมือนราวกับคนไร้สติไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าพลอยกับส้มถึงตัวแล้ว สถาพในห้องมีเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งเสียหายอยู่ริมกำแพงห้องบนโคมไฟของห้องมีเชือกผูกเป็ห่วงแขวนค้างไว้
ส้มรีบกระตุกเชือกแขวนอยู่แล้วโยนทิ้งออกไปนอกหน้าต่างส่วนพลอยรีบวิ่งเข้าไปกอดปลอบใจเจนทันที “มึงทำอะไรของมึง!...มึงรู้ตัวไหมว่ามึงทำอะไรอยู่!!!…เรา 3 คนต้องไปเรียนที่ญี่ปุ่นด้วยกันนะ ทำไมมึงถึงทำแบบนี้!!!”
พลอยกับส้มต่างโผเข้าไปกอดเจนด้วยอาการเสียใจอย่างมากในขณะที่เจนยังคงเหม่อลอยไม่รู้สึกตัวดีเท่าใดนัก มีอาการหวาดกลัวและขวัญเสียเป็อย่างมากในขณะที่ป้ามุกยืนร้องไห้กอดลุงหมูบริเวณประตูห้อง
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเจนนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ข้างๆพลอยกับส้ม สีหน้าและอารมณ์ของเธอค่อยๆ กลับสู่สภาวะปกติโดยมีป้ามุกยกโจ๊กมาเสิร์ฟ “กินโจ๊กหน่อย...กำลังร้อนๆ!!!”
เจนพยักหน้าตอบรับพร้อมๆกับรับชามโจ๊กมาจากพลอย
“คุณหนูคะทีหลังถ้ามีปัญหาอะไรอย่าเก็บไว้ในใจแบบนี้อีกนะคะถ้าคุณหนูรักป้าเหมือนแม่...คุณหนูก็ต้องเล่าปัญหาให้แม่คนนี้ฟัง แม่คนนี้จะได้ช่วยคุณหนูได้...คุณหนูอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ”
ลุงหมูไม่ได้พูดอะไรยืนให้กำลังใจอยู่ไม่ห่างด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนักในมือพันผ้ามีรอยเืซึมออกมาจำนวนมาก
“เจนขอโทษ...หนูขอโทษค่ะหนูไม่ได้ตั้งใจ หนู...หนูแค่อยากขอโทษพ่อขอโทษทุกสิ่งทุกอย่าง...หนูแค่อยากชดใช้ให้กับพ่อ...หนูขาดสติจริงๆ ค่ะ”
“ป้าไม่ได้ว่าคุณหนูนะคะแต่อยากให้คุณหนูเชื่อมั่นในตัวป้า ทุกๆ คนเป็ห่วงคุณหนูอยู่เสมอ ทุกคนอยู่ข้างๆคุณหนูนะคะ”
เจนวางชามโจ๊กลงบนโต๊ะโผเข้าไปกอดป้ามุกด้วยความเสียใจ“หนูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ หนูให้สัญญาค่ะ หนู...หนู...หนูเสียใจที่ทำไม่ดีกับพ่อ....หนูหนู...หนูสำนึกผิดแล้วค่ะ...ถึงแม้ว่า...แม้ว่า...แม้ว่าจะสายไปแล้ว...ก็ตาม...”
ใน่จังหวะนี้เองมีชายสูงอายุคนหนึ่งผมสีดอกเลาร่างกายกำยำ เดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีน่าเกรงขาม สงบนิ่งและเยือกเย็นเสียงฝีเท้าที่เกิดจากส้นรองเท้าหนังกระทบกับพื้นบันใดไม้ ทำให้ทุกคนหันมามองตามทิศทางของเสียงทั้ง 5 คนตกอยู่ในภาวะตกตะลึง เสียงฝีเท้าค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง...
“ในที่สุด...ในที่สุด...นายใหญ่...”ป้ามุกวิ่งเข้าไปโผกอดร้องไห้ด้วยความรู้สึกอัดอั้นอย่างถึงที่สุด “นายใหญ่คะ...ช่วยพวกเราด้วยค่ะ”
“มุก...หมู...ฉันยังมาทันใช่ไหม?” คำพูดที่แสนจะเยือกเย็นแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและทรงพลัง“ฉันเพิ่งหาไฟลท์บินได้”
ลุงหมูได้แต่เอามือปาดน้ำตาตัวเอง “นาย...นาย...นายใหญ่ครับ”
สืบเนื่องจากการจากไปอย่างกะทันหันของคุณวรวิทย์ในฐานะประธานเ้าหน้าที่บริหารบริษัทซีคอร์ปเพื่อให้การดำเนินงานของบริษัทยังคงต่อเนื่องและไม่กระทบกับโครงการต่างๆ ทั่วโลกอาศัยข้อบังคับฝ่ายบริหารข้อที่ 7 (4)ผู้ถือหุ้นและบอร์ดบริหารได้มีมติร่วมกันแต่งตั้งให้คุณวินัยขึ้นทำหน้าที่รักษาการตำแหน่งประธานเ้าหน้าที่บริหารเป็การชั่วคราวไปก่อนมีระยะเวลาไม่เกิน 30 วัน กำหนดให้ได้ผลตอบแทนเทียบเท่ากัน
ในระหว่างรักษาการตำแหน่งประธานเ้าหน้าที่บริหารเป็การชั่วคราว30 วัน อาศัยข้อบังคับฝ่ายบริหารข้อ 25, 26 และ 27หากว่ามีโครงการใดก็ตามที่มีมูลค่าเกินกว่า 50 ล้านบาทนับรวมตลอดทั้งโครงการและ/หรือโครงการที่ยังไม่มีการอนุมัติหรืออยู่ระหว่างรออนุมัติต้องนำเื่เข้าสู่ที่ประชุมบอร์ดบริหารเพื่อตัดสินใจเป็มติคณะกรรมการบริหารหรือบอร์ดบริหารแทน
อาศัยข้อบังคับฝ่ายบริหารข้อ 9 (1), (2) และ (3) ผู้ถือหุ้นบริษัทต้องจัดประชุมวิสามัญเพื่อคัดเลือกผู้ที่จะเข้ามาทำหน้าที่ในตำแหน่งประธานเ้าหน้าที่บริหารคนใหม่ภายในระยะเวลา30 วันนับั้แ่สิ้นสุดวันประชุมนี้ โดยใช้วิธีโหวตคัดเลือกลับผู้ที่ได้รับเลือกต้องได้รับเสียงโหวตจากผู้ถือหุ้นเกินกว่ากึ่งหนึ่งหรือ 50%ถือว่าได้รับคัดเลือกจากที่ประชุมผู้ถือหุ้น
ฝ่ายประชาสัมพันธ์บริษัทซีคอร์ปคอร์ปอเรชั่น
3K
