“อาซินพาข้าไปดูสินสมรสที” เฟยอี้หลินเบื่อเขามาอยู่เรือนตระกูลิได้ร่วมหนึ่งสัปดาห์แล้วเป็หนึ่งสัปดาห์ที่ไม่มีใครมาก่อกวน รวมถึงสามีหมาด ๆ ที่มักจะออกไปทำอะไรบางอย่างข้างนอกเสมอแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอุตส่าห์กลับบ้านมาทานข้าวร่วมกันเกือบทุกมื้อ
เพราะมื้อเช้าบางวันก็ไม่ได้ทานร่วมกันส่วนมื้อเที่ยงและมื้อเย็นล้วนกลับมาทานเป็เพื่อนเขาตลอด
“เ้าค่ะ” อาซินเดินนำหน้าเปิดประตูให้คุณชายน้อยสินสมรสของเฟยอี้หลินถูกเก็บเอาไว้ในห้องข้างห้องหอที่เขาใช้นอนอยู่ทุกวัน
จะว่าแปลกก็แปลกคนที่พูดได้เต็มปากกว่าไม่ชอบพอกันกลับสามารถนอนด้วยกันทุกคืนเื่นี้สร้างความประหลาดใจให้เฟยอี้หลินเป็อย่างมากเขาคิดว่าหลังผ่านคืนเข้าหอไปิเทียนจะย้ายตัวเองออกจากห้องปล่อยให้เขานอนแห้งอยู่คนเดียว
แต่ถ้าคิดไตร่ตรองให้ดีก็พอจะเข้าใจถึงการทำ ในเมื่อเขาไม่ชอบอนุภรรยาผู้นั้นการที่จะแสดงออกว่าสนิทสนมกับเขาก็เป็เหตุผลสมควรสิ่งที่เป็อยู่ตอนนี้จะต้องสร้างความอึดอัดใจ ไม่ชอบใจให้เหมยอวี้ได้ไม่มากก็น้อย
และมันอาจจะส่งผลกระทบไปถึงเื่ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตด้วยถึงจะไม่รู้ว่าิเทียน้าทำอะไรแต่เขาจะไม่ยอมกลายเป็เบี้ยเอาไว้ใช้งานโดยที่ตนเองไม่ทำอะไรอย่างแน่นอนเฟยอี้หลินไม่คิดจะยอมเสียเปรียบปล่อยให้สามีใช้ประโยชน์จากเขาเพียงฝ่ายเดียว
ที่เขาสามารถคาดการณ์ออกมาได้ถึงขั้นนี้เพราะอาศัยการอ้างอิงจากนิยายหลาย ๆ เื่ซึ่งเคยได้อ่านจากชาติที่แล้ว
“ไม่คิดว่าจะเก็บสินสมรสไว้ข้างห้อง” เกอหนุ่มพึ่งจะเคยมาห้องเก็บสินสมรสของตนครั้งแรก รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างมือเรียวสวยผลักประตูเข้าไป ห้องนี้เป็เพียงห้องโล่ง ๆที่วางหีบสินสมรสเอาไว้อย่างเป็ระเบียบ ถึงจะไม่มากกระทั่งวางจนเต็มห้องแต่ก็มีไม่น้อยเลย
“อาซิน มีโฉนดที่ดินเป็สินสมรสหรือไม่” ด้วยไม่ได้สนใจว่าสินสมรสมีอะไรบ้าง เขาจึงต้องสอบถามกับอาซินและบ่าวคนนี้ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง
“มีเ้าค่ะ” อาซินเดินไปยังหีบซึ่งอยู่ไม่ไกลทั้งยังถูกปิดผนึกเอาไว้ด้วยกุญแจนางหยิบกุญแจออกมาไขเปิดฝาหีบออกจากนั้นหยิบโฉนดที่ดินออกมา
“นี่ค่ะคุณชาย” เฟยอี้หลินหยิบโฉนดที่ดินมาดูสินสมรสมีที่ดินเปล่ายี่สิบหมู่เพิ่มจากที่ขอไว้ครึ่งหนึ่งและยังไม่ที่นาอีกยี่สิบหมู่ ซึ่งที่ดินทั้งสองอยู่ติดกันพอดี สมกับที่บิดาให้ความสำคัญกับเขาเสียจริงถึงแม้จะไม่รู้ว่าที่นาที่ไร่ทั้งหมดของตระกูลมีมากน้อยแค่ไหนแต่สำหรับที่ได้มาถือว่ามาก
“ยังมีอีกนะเ้าค่ะ”
“อะไรหรือ” เขาส่งโฉนดคืนให้อาซินนำกลับไปเก็บไม่มีความรู้สึกกลัวว่าอาซินจะขโมยเพราะโฉนดมีตราประทับของตระกูลเฟย หาก้านำไปขายหรือจำนองต้องได้รับอนุญาตจากเ้าของตราประทับรวมไปถึงต้องลงลายมือชื่อเ้าของตราประทับในเอกสารจำนอง
“นายท่านได้แจ้งบ่าวเอาไว้ว่าทุกเดือนหลังหักค่าใช้จ่ายทุกอย่างของกิจการร้านกำไรสุทธิจะแบ่งให้คุณชายน้อยสองในสิบส่วนเ้าค่ะ”
“มากขนาดนั้นเชียว” เขาตกตะลึงต้องบอกก่อนว่ากำไรสุทธิของร้าน อันหลินก่อนจะมีไอศกรีมปรากฏออกมาอย่างน้อยต้องมีสักห้าหมื่นตำลึง ภายหลังมีไอศกรีมออกมาถึงแม้จะสามารถกลายเป็ผู้นำในเวลาอันสั้นแต่อย่างน้อยก็คาดการณ์ได้ว่ากำไรสุทธิหลังหักต้นทุนแล้วต้องมากกว่าเดิมไม่ต่ำกว่าเท่าตัวอย่างแน่นอน
“ใช่เ้าค่ะ” เอาเถอะในเมื่อบิดา้าให้เขาก็ไม่ขัดเพราะในอนาคตเฟยอี้หลินมีความคิด้าขยายกิจการครอบครัวให้ยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีกแบบที่ทั่วทุกแคว้นจะต้องรู้จักชื่อตระกูลเฟย
ว่าไปนั่นก็แค่ความเพ้อฝันที่อยากจะลองพิชิตใต้ล้าด้วยของอร่อยแต่ไม่รู้ว่าจะเป็ไปได้หรือเปล่า
เฟยอี้หลินยื่นมือไปหยิบกุญแจที่อาซินยื่นมาให้ใส่ไว้ในถุงแขนเสื้อ
“อาซิน”
“เ้าค่ะ”
“ตอนนี้เป็เวลาใดแล้ว” มีที่ดินอยู่ในมือแถมยังมากกว่าเดิมเฟยอี้หลินคิดว่าถึงเวลาที่เขาต้องเริ่มทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ในตอนแรกได้แล้ว
“ยามอู่เ้าค่ะ” ยามอู่เหรอ ( 11.00- 13.00 น )ถ้าอย่างนั้นก็ใกล้เวลาที่ิเทียนจะกลับมาทานข้าวแล้วสินะ
เยี่ยมเลย
สองนายบ่าวเดินออกจากห้องเก็บสินสมรสไปยังประตูทางเข้าเฝ้ารอคนที่กำลังจะกลับบ้านเวลาเดิมทุกวัน
ประตูถูกแง้มเปิดเฟยอี้หลินขยับไปยืนดักหน้าประตูก่อนจะกระโจนเข้าใส่ิเทียนเต็มแรง
“สามีท่านกลับมาแล้ว!!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปีติยินดีที่อีกคนกลับมาิเทียนที่ตอนแรกกำลังจะก้าวเท้าหลบแต่สายตากับเหลือบไปเห็นอนุภรรยาซึ่งยืนแอบอยู่ด้านหลังกำแพงจึงหยุดความคิดนั้น
แขนแข็งแรงยกขึ้นโอบเอวภรรยาตัวน้อยหัวคิ้วที่ปกติมักขมวดเข้าหากันยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าเดิม
เด็กคนนี้ตัวเล็กมาก เพียงแค่แขนข้างเดียวก็สามารถโอบจนรอบ
เฟยอี้หลินตัวเกร็งกับััแนบชิดไปชั่ววินาทีก่อนจะกลับมาเป็ปกติการที่ิเทียนแสดงออกเช่นนี้ทำเขารแปลกใจไม่น้อย
ถึงอย่างนั้นแขนเล็กก็กางออกโอบคนตัวโตเอาไว้ใช้คางเกยกับอกเงยหน้ามอง
“ท่านกลับมาแล้ว ข้าคิดถึง” พูดจบก็ส่งยิ้มหวานดวงตาเป็ประกาย
บ่าวในเรือนต่างก้มหน้าหลบภาพความสนิทสนมของนายท่านกับฮูหยิน
เหมยอวี้ซึ่งยืนมองอยู่ไม่ไกล แสดงสีหน้าริษยาเกลียดชังขยำผ้าเช็ดหน้าในมือจนแทบจะขาดออกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย มองสามีโอบคนไว้ข้างกาย เดินหายไปจากสายตา
“สามีข้า...”
“เ้า้าสิ่งใด” มือซึ่งถือตะเกียบอยู่หยุดลงหันหน้ามองคนข้างกายเพียงสบสายตาคู่นี้เขาก็สามารถอ่านความคิดเกอตัวน้อยออก
“ข้าอยากได้บ่าวรับใช้ชายที่ทำไร่ทำนาเป็สิบคน”เพราะกลัวว่าิเทียนจะไม่อนุญาต เฟยอี้หลินจึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบว่า “ในเมื่อท่านใช้ข้าเพื่อสร้างความลำบากใจให้กับอนุผู้นั้นท่านควรตอบแทนข้าสักหน่อยมิใช่หรือ” พูดจบก็ขยับถอยออกมาทานข้าวต่อ
ดวงตาิเทียนเข้มขึ้นมองเกอตัวน้อยที่รู้แผนการของตนทั้งยังคิดจะใช้สิ่งนี้มาต่อรอง
รอยยิ้มตรงมุมปากพลันปรากฏขึ้น
“ข้าจะเตรียมไว้ให้ ้าวันใด”
“เร็วที่สุดยิ่งดี” เฟยอี้หลินยิ้มกว้างดวงตาสดใสดีใจที่ได้คนตาม้า ถึงกระทั่งคีบอาหารใส่ชามให้สามีอย่างอารมณ์ดี
ิเทียนมองกับข้าวซึ่งเพิ่มขึ้นมาด้วยฝีมือภรรยา ในดวงตาวูบไหวคีบกับข้าวขึ้นทานเงียบ ๆ
หัวหน้าพ่อบ้านมองการแสดงออกถึงความสนิทสนมของนายท่านกับฮูหยินในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกยินดี
ดูเหมือนนายท่านจะพึงใจในตัวฮูหยินไม่น้อย
1K
