ภายในบ้านตอนนี้เนียที่หม่ำสเต๊กจนอิ่มหนำก็นอนอ้าแขนอ้าขาลงบนเตียง อันนาที่เห็นดังนั้นจึงเอ็ดเธอ
“นี่เดี๋ยวเถอะอย่านอนแบบนี้สิดูไม่น่ารักเลยนะลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ”
เนียตอบกลับมาทั้งที่นอนอยู่ว่า
“ม่ายอาวตอนนี้เนียจุกจนลุกไม่ขึ้นแล้ว” แล้วเนียก็เอื้อมไปหยิบตุ๊กตาผ้าโทรมมาพูดกับตุ๊กตาว่า “นี่จีจี้เนียขอโทษนะที่เนียกินสเต๊กจนหมดไม่เหลือให้จีจี้เลย จีจี้ไม่โกรธเนียนะ”
อันนาที่เห็นดังนั้นจึงดุเนียไม่ลงอีกต่อไป สำหรับเธอแล้วความไร้เดียงสาของเนียเป็สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกว่าโลกใบนี้ดูสดใสขึ้นมาทันที ก่อนที่เธอจะต้องนึกถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน การมาของเออร์วินที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย เธอหวังเพียงว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอก็หวังเพียงเนียยังมีความสุขก็เพียงพอแล้ว
อันนาหันไปมองเจคพบว่าเขากำลังนั่งบนโต๊ะด้วยสีหน้าครุ่นคิด เดิมเขาตั้งใจจะไปขอความช่วยเหลือจาก ดอน โกเบอร์ เพราะเขายังไม่เชื่อที่เออร์วินพูดว่าดอนตายแล้ว แต่หากมีเ้าหญิงลิลิธมาเกี่ยวข้องนั่นก็เป็อีกเื่ทันที เพราะดอนอาจจะกล้าล่วงเกินเออร์วินเพราะเขาแต่ไม่มีทางกล้าล่วงเกินเ้าหญิงลิลิธเด็ดขาด
สำหรับเจคแล้วการมาของเ้าหญิงลิลิธแทบจะเหมือนการตอกฝาโลงในทันที ขณะที่เจคกำลังครุ่นคิดหาทางออกจากทางตันนี้ อันนาก็มองมาที่เขาด้วยสายตาเป็ห่วงเพราะที่ผ่านมาเจคมักเป็ที่พึ่งพิงให้ทุกคนเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็จะพาทุกคนผ่านมันไปได้ แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เธอเห็นเจคดูจนตรอกเช่นนี้
ขณะที่เจคกำลังใช้ความคิดประตูบ้านก็เปิดขัดการใช้ความคิดของเขาพร้อมกับรอนที่ชะโงกหน้าเข้ามาบอกว่า
“ลูกพี่เจคสาวใช้ของไอ้เด็กนั่นกำลังจะสู้กับหุ่นไม้ครับพี่”
เจคกับอันนามองหน้ารอนก่อนจะหันมามองหน้ากันแล้วหันกลับไปมองรอนอีกรอบ บนหน้าของทั้งคู่มีเครื่องหมายคำถามแปะอยู่เต็มใบหน้า
“รอนเอ็งพูดว่าสาวใช้ของไอ้เด็กนั่นกำลังจะสู้กับอะไรนะ”
“หุ่นไม้ครับลูกพี่เจค”
เจคทำหน้างงทวนคำว่า
“หุ่นไม้?”
รอนพยักหน้าก่อนจะพูดว่า
“ผมรู้ว่าลูกพี่งงแต่ลูกพี่ออกมาดูเองดีกว่า”
เจคลุกจากเก้าอี้เดินออกจากบ้านไปพบว่าพวกคนในแก๊งของตนกำลังล้อมลานหน้าบ้านไว้ ตรงลานมีเรเวนในชุดสาวใช้ยืนอยู่เธอกำลังก้มมองหุ่นไม้ที่พื้น เจคเห็นว่าเออร์วินใส่อะไรบางอย่างลงในอกของหุ่นไม้ สักพักหุ่นไม้ก็มีแสงเป็เส้นไล่จากหน้าอกไปทั่วตัวมัน ตามลำแสงที่วิ่งไปทั่วตัวหุ่นไม้จะมีอักขระเรืองแสงปรากฏขึ้น
“อักขระเวทย์มนต์?”
เจคโพล่งขึ้นอย่างไม่แน่ใจนักเหล่าคนในแก๊งต่างฮือฮากับภาพที่เห็น ในบรรดาคนทั้งหมดรอนนับว่ามีความรู้มากที่สุด เขาพูดสนับสนุนการคาดเดาของเจค
“เป็อักขระเวทย์มนต์จริง ๆ ครับลูกพี่”
เออร์วินเดินไปยืนตรงหน้าหุ่นไม้โดยที่ในมือถือลูกแก้วความทรงจำอยู่ เรเวนที่เห็นดังนั้นจึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ว่า
“เ้าหุ่นไม้นี่จำเป็ต้องใช้ลูกแก้วความทรงจำด้วยเหรอ”
เออร์วินตอบพลางใส่ลูกแก้วเข้าไปในอกของหุ่นไม้ว่า
“จำเป็สิครับ ขนาดมนุษย์เองยังต้องจำคาถาถึงใช้เวทย์มนต์ได้ จะให้หุ่นไม้นี่สู้ได้ก็ต้องมีข้อมูลที่จะให้มันใช้ต่อสู้น่ะครับ”
“แล้วในนั้นมีข้อมูลอะไร?”
เออร์วินที่ใส่ลูกแก้วเข้าไปในอกหุ่นไม้แล้วก็เดินไปด้านหลังหุ่นพลางตอบว่า
“ทักษะการต่อสู้ที่ร้ายกาจและใช้ได้จริงในเกือบทุกสถานการณ์ครับ”
“ทักษะการต่อสู้?”
เรเวนทวนคำเพราะเธอไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน ในโลกที่ทุกคนให้ความสำคัญกับพลังเวทย์จึงเป็เื่ปกติที่การพัฒนาทักษะการต่อสู้หรือศิลปะการต่อสู้จะถูกละเลยและไม่ให้ความสำคัญ เออร์วินตอบว่า
“CQC โดยผมทำการแปลงเป็เลขฐานสองแล้วบรรจุมันลงในลูกแก้วความทรงจำครับ”
“CQC? เลขฐานสอง?”
“ผมว่าพี่สาวััได้ด้วยตัวเองดีกว่าครับ”
พูดจบเออร์วินก็ถอยไปด้านหลังทิ้งให้เรเวนยืนเผชิญหน้ากับหุ่นไม้ สายตาของเหล่าลูกน้องกำลังยืนจ้องมองรอการปะทะที่กำลังจะเกิดขึ้น
เรเวนหรี่ตามองหุ่นไม้ตรงหน้าเธอรู้สึกได้ถึงมานาจากคริสตัลตรงหน้าอกไหลไปทั่วหุ่นไม้ เธอนั้นยังคงไม่เชื่อว่าเ้าหุ่นไม้นี่จะชนะเธอได้เพราะดูแล้วไม่น่าจะใช้เวทย์มนต์ได้ และเธอยังคงมองว่าข้อบกพร่องของเธอที่เออร์วินพูดเป็สิ่งเหลวไหล
เรเวนเปิดด้วยการโจมตีที่เธอถนัดด้วยการมุดลงไปในเงาของเธอแล้วทำการพุ่งออกจากเงาด้านหลังของหุ่นไม้ พร้อมกับฟาดสันมือเข้าที่ท้ายทอย เหล่าคนที่ยืนดูเหตุการณ์หลายคนพากันหรี่ตาเพราะว่ามีพวกเขาหลายคนที่สิ้นท่าให้กับการโจมตีนี้ของเรเวนเมื่อวาน
เสี้ยววินาทีที่สันมือกำลังฟาดถูกท้ายทอย หุ่นไม้กลับหมุนตัวกลับพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งจับแขนเธอที่กำลังฟาดลงมาแล้วใช้มืออีกข้างวางที่หน้าอกของเรเวนแล้วทุ่มลงพื้น ส่งเรเวนให้ไปนอนหงายมองท้องฟ้า
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนหลายคนแทบไม่เชื่อสายตา
‘นี่มันมีวิธีรับมือแบบนี้ด้วยเหรอ’ เหล่าคนที่สิ้นท่าเพราะเรเวนต่างพากันคิดในใจ
เรเวนรีบลุกขึ้นมาก่อนจะจ้องมองหุ่นไม้อีกครั้ง พยายามนึกทบทวนการเคลื่อนไหวของหุ่นไม้เมื่อครู่ในหัว ก่อนที่จะมุดเข้าไปในเงาแล้วโผล่ออกมาจากเงาด้านหลังของหุ่นไม้พร้อมกับฟาดสันมือใส่ท้ายทอยของหุ่นไม้ การโจมตีของเธอเช่นเดียวกับเมื่อครู่เพียงแต่เร็วกว่าและดุดันกว่า ทว่าเสี้ยววินาทีที่สันมือของเธอกำลังจะจู่โจมถูกเป้าหมายหุ่นไม้ก็หมุนตัวพร้อมกับจับแขนของเธอแล้วทุ่มลงพื้นเช่นเดียวกับเมื่อครู่ เป็อีกครั้งที่เรเวนมองเห็นท้องฟ้า
เรเวนนิ่งไปทันทีก่อนจะรีบสปริงตัวขึ้นมาอีกครั้งเธอจ้องมองหุ่นไม้พักหนึ่ง ก่อนที่เธอจะมุดเข้าไปในเงา มือทั้งสองข้างของเรเวนโผล่ออกมาจากเงาของหุ่นไม้จับเข้าที่ข้อเท้าของมันไว้ดึงให้จมลงไปในเงาจนถึงหัวเข่า ก่อนที่เธอจะโผล่ออกมาจากทางด้านหลังของหุ่นไม้อีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอเปลี่ยนเป็้าหักคอของหุ่นไม้
ก่อนที่แขนของเธอจะโอบรอบศีรษะของหุ่นไม้ได้สำเร็จศอกของหุ่นไม้ก็กระแทกเข้าที่ซี่โครงของเธอ เรเวนรู้สึกเจ็บจนต้องชะงัก หุ่นไม้ก็จับแขนขวาของเธอไว้แล้วทำการทุ่มข้ามหัวไหล่จนเรเวนล้มลงกับพื้นอีกรอบ เรเวนฝืนความรู้สึกเจ็บที่ซี่โครงรีบสปริงตัวลุกขึ้นมาตั้งใจว่าต้องรีบจัดการในตอนที่หุ่นไม้ยังขยับไปไหนไม่ได้เพราะขาติดอยู่ในเงา
แต่เมื่อเธอลุกขึ้นมาได้กลับพบว่าหุ่นไม้ที่ไม่รู้ว่าหลุดจากเงาของเธอได้ยังไงได้พุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบสนองโคนฝ่ามือของหุ่นไม้ก็ซัดเข้าที่ท้องของเธออย่างแรงจนกระเด็นไปไกลหลายเมตร
“แค่ก แค่ก”
เรเวนไอออกมารู้สึกเหมือนสเต๊กที่ทานเป็มื้อเช้าพร้อมที่จะทะลักออกมาทุกเมื่อ เธอปิดปากฝืนไม่ให้มันหลุดออกมา ก่อนจะฝืนลุกขึ้นหันไปมองพบว่าหุ่นไม้ยังคงยืนมองเธออยู่เฉย ๆ ราวกับว่ากำลังรอให้เธอตั้งตัวได้
“จะยอมแพ้เลยไหมครับ”
เรเวนไม่สนใจคำพูดของเออร์วินเธอเอาแต่เพ่งสมาธิไปที่หุ่นไม้ พยายามสงบจิตใจก่อนจะพบว่าหุ่นไม้ได้พุ่งเข้ามาหาเธออีกครั้ง แต่ก่อนที่หุ่นไม้จะเข้าถึงตัวเธอเรเวนก็มุดหายเข้าไปในเงาทิ้งให้หุ่นไม้ยืนทื่ออยู่แบบนั้น เรเวนโผล่ออกมาจากเงาของอาคารหลังหนึ่งไม่ไกลจากหุ่นไม้นัก
หุ่นไม้หันไปมองเธอก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเธออีกรอบ เรเวนรีบมุดเข้าไปในเงาอีกครั้ง ก่อนจะโผล่ออกมาจากเงาที่อยู่ไม่ไกลหุ่นไม้ก็เปลี่ยนเป็พุ่งเข้าใส่เธออีกครั้ง เรเวนก็รีบมุดเงาหนีอีกทันที ทั้งสองเล่นไล่จับกันเช่นนี้ไปพักหนึ่ง ก่อนที่เรเวนจะหาจังหวะได้พุ่งเข้าด้านหลังหุ่นไม้เพื่อใช้สันมือฟาดที่ท้ายทอยมันอีกครั้ง แต่ทว่าหุ่นไม้กลับบิดตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียดแล้วใช้โคนฝ่ามือซัดเข้าที่ท้องของเธออีกครั้งจนตัวเธอกระเด็นไปหลายเมตรนอนตัวงอกับพื้น
เหล่าลูกน้องของเจคที่ได้เห็นเหตุการณ์ต่างพากันพูดไม่ออกโดยเฉพาะคนที่เคยถูกเรเวนเล่นงานเมื่อวาน หุ่นไม้ใช้เพียงการเคลื่อนไหวที่ไม่มีเวทย์มนต์ก็ทำให้เรเวนคนนั้นมีสภาพเช่นนี้ได้ ในทวีปอาร์เคนัสคุณค่าของคนถูกตัดสินจากพลังเวทย์ที่ติดตัวมานับแต่เกิด เวทย์มนต์คือพลัง เวทย์มนต์คืออำนาจ เวทย์มนต์คือความถูกต้อง เวทย์มนต์คือทุกสิ่ง นั่นคือสิ่งที่ทุกคนเชื่อมาโดยตลอด และการจะต่อกรกับคนที่มีเวทย์มนต์ก็ต้องมีพลังเวทย์ที่เทียบเท่าหรือเหนือกว่า แต่สิ่งที่เขาเห็นแทบจะทำลายสามัญสำนึกของพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง
เจคนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เออร์วินใช้แค่ทักษะเรเปียร์ก็เล่นงานพวกเขาทุกคนได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งเวทย์มนต์ หากมีคนมาบอกเื่เหล่านี้กับเขาคงบอกว่ามันเป็เื่เพ้อเจ้อเหลวไหล แต่ทว่าตอนนี้เขากลับได้เห็นมันกับตา
“นี่มัน...ไม่ต้องใช้เวทย์มนต์ก็ต่อกรกับผู้มีพลังเวทย์ได้งั้นเหรอ” เจคพึมพำออกมา ก่อนจะสลัดความคิดนี้ทิ้งไป ในโลกยังมีผู้ใช้เวทย์ที่ทรงพลังอีกมากมายนับไม่ถ้วน และที่สำคัญเวทย์มนต์ของเรเวนก็เป็เวทย์เคลื่อนย้ายผ่านเงาที่เหมาะกับการลอบสังหารแต่ไม่เหมาะกับการต่อสู้ซึ่งหน้า การที่เรเวนจะถูกหุ่นไม้ซัดจนมีสภาพนี้จึงไม่ใช่เื่แปลก เจคอาศัยจากความรู้ที่ตนมีกับประสบการณ์มาวิเคราะห์
เรเวนฝืนความรู้สึกจุกที่ท้องเพื่อที่จะลุกขึ้นยืน เมื่อเธอยืนขึ้นมาได้กลับต้องขาสั่นจนไม่อาจจะยืนนิ่งได้ เธอมองไปที่หุ่นไม้พบว่ามันกำลังยืนนิ่งไม่ไหวติงคล้ายกับว่ามัน้าให้เธอได้พัก มีดเล่มหนึ่งปักลงที่พื้นข้างเท้าของเธอ เรเวนมองมีดเล่มนั้นก่อนจะเงยหน้ามองเออร์วินเห็นเขายิ้มให้เธอแล้วบอกกับเธอว่า
“ใช้มันสิครับ”
เรเวนมองมีดที่พื้นก่อนจะตัดสินใจก้มลงเพื่อชักมันขึ้นมา พอถือมีดในมือแล้วใจของเธอก็สงบขึ้นมาทันที เรเวนเป็มือสังหารไม่ใช่นักสู้สิ่งที่เธอถนัดจึงเป็การสังหารไม่ใช่การไว้ชีวิต และอาวุธที่เธอคุ้นเคยมากที่สุดก็คือมีดสั้น เพราะมันทั้งพกพาง่ายด้วยขนาดที่เล็กเวลาลงมือก็สามารถจัดการได้อย่างรวดเร็ว
เรเวนสูดหายใจลึก ๆ จ้องมองหุ่นไม้ตัวนั้นก่อนจะหายเข้าไปในเงาอีกครั้ง เธอโผล่ออกจากเงาด้านหลังของหุ่นไม้เหมือนที่เคยทำแต่คราวนี้ที่ฟาดลงบนท้ายทอยไม่ใช่สันมือของเธอแต่เป็มีดสั้น เวลานี้เธอไม่สนใจว่าหุ่นไม้นี่จะพังหรือไม่ เพราะเธอคงรับไม่ได้หากต้องมาแพ้ให้กับหุ่นไม้ที่ใช้เวทย์มนต์ไม่ได้ตัวนี้
หุ่นไม้เอี้ยวตัวหลบคมมีดได้อย่างหวุดหวิดพร้อมกับเอื้อมมือมาจับข้อมือที่ถือมีดของเธอไว้
‘กะไว้แล้วเชียว’
เรเวนพูดในใจก่อนจะปล่อยมีดในมือแล้วใช้มืออีกข้างคว้าไว้ แล้วจ้วงเข้าใส่ท้องของหุ่นไม้ แต่ก่อนที่ปลายมีดจะััท้องของหุ่นไม้มันก็ใช้เข่ากระแทกข้อมือที่ถือมีดของเธอ เรเวนเสียจังหวะไปทันทีก่อนจะถูกหุ่นไม้โขกศีรษะใส่จนเธอรู้สึกมึนงงเห็นดาวระยิบระยับ ตามด้วยใช้มือที่ว่างอยู่ทำการอัปเปอร์คัตใส่ปลายคางของเธอเป็การเปิดฉาก
เรเวนหมดสติทันทีจนเธอล้มทั้งยืนลงไปนอนกับพื้น เออร์วินยืนมองเหตุการณ์อยู่เฉย ๆ โดยที่ไม่มีการเข้าไปช่วยเหลือแต่อย่างใด เขาเพียงแค่ดีดนิ้วหนึ่งทีหุ่นไม้ก็ยืนนิ่งไม่ไหวติงก่อนที่เออร์วินจะเดินไปยืนตรงหน้ามันแล้วถอดคริสตัลกับลูกแก้วความทรงจำออกมา
เวลาผ่านไปสักพักเรเวนก็ฟื้นคืนสติกลับมา เธอลืมตามองรอบ ๆ พบว่าตัวเธอนอนกับพื้น เห็นพวกเจคและลูกน้องกำลังทำท่าทางแปลก ๆ พร้อมกับนับไปด้วย เป็ท่าที่ทุกคนจะคว่ำหน้าลงกับพื้นแล้วเอามือยันพื้นไว้โดยเหยียดแขนให้ตรง ทำการงอแขนจนอกแตะกับพื้นก่อนจะกลับมาเหยียดแขนให้ตรงอีกครั้งโดยจะนับเป็หนึ่งครั้ง ทุกคนที่ทำท่านี้ต่างมีสีหน้าทรมานทั้งเจค และคนอื่น ๆ มีเพียงเนียที่ดูแย่น้อยกว่าใครเพื่อน
“พี่สาวตื่นแล้วเหรอครับ”
เสียงของเออร์วินดังอยู่ข้าง ๆ เธอ เรเวนหันไปมองพบว่าเออร์วินนั่งกับพื้นโดยที่สายตายังคงเฝ้ามองพวกเจคอยู่ทำท่าทางแปลก ๆ เธอลุกขึ้นมานั่งพร้อมทั้งก้มหน้านิ่งพูดว่า
“เออร์วิน ฉัน...” เรเวนพูดได้เพียงเท่านี้แล้วก็เงียบไป เออร์วินจึงพูดต่อให้
“แพ้แล้วครับ แถมแพ้หมดรูปด้วย”
เจอเออร์วินขยี้ซ้ำเรเวนจึงพูดอย่างไม่พอใจว่า
“แค่บอกว่าแพ้ก็พอย่ะ ไม่ต้องพูดว่าแพ้หมดรูปก็ได้”
“ไม่ครับพี่สาวแพ้หมดรูปเลยต่างหาก เพราะั้แ่ต้นจนจบไม่มีสักครั้งเลยที่การโจมตีของพี่สาวจะไปถึงคู่ต่อสู้ แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่าแพ้หมดรูปจะให้เรียกว่าอะไรครับ”
เหตุผลของเออร์วินทำให้เธออับจนถ้อยคำแม้ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับแต่เธอก็ไม่สามารถเถียงได้เพราะที่เขาพูดเป็ความจริง เรเวนเกิดความรู้สึกท้อแท้ขึ้นมาในใจเธอมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะล้างแค้น แต่วันนี้การที่เธอพ่ายแพ้ให้กับหุ่นไม้ทั้งที่อีกฝ่ายใช้เวทย์มนต์ไม่ได้ มันทำให้เธอรู้สึกว่าหนทางการล้างแค้นของเธอมันช่างริบหรี่จนรู้สึกท้อแท้และสูญเสียความมั่นใจ ขณะที่เธอกำลังสิ้นหวังอยู่นั้นเออร์วินก็พูดขึ้นว่า
“พี่สาวยังจำข้อบกพร่องของพี่สาวที่ผมบอกไว้ได้อยู่ไหมครับ”
“จำได้อยู่ถ้าแก้สิ่งเ่าั้แล้วมันจะช่วยให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นได้จริง ๆ เหรอ”
เรเวนตอบคำถามเขาแล้วถามกลับอย่างไม่มั่นใจ
“แข็งแกร่งขึ้นแน่นอนครับ เพียงแต่ว่ายังมีสิ่งหนึ่งที่พี่สาวต้องแก้ด้วย”
เออร์วินหันมาสบตากับเรเวนทว่ากลับต่างจากเออร์วินที่เรเวนคุ้นเคย ครั้งนี้เป็ครั้งแรกที่เธอเห็นว่าเออร์วินไม่ได้ยิ้มแต่เรเวนกลับรู้สึกว่าเออร์วินที่ไม่ได้ยิ้มนั้นกลับให้ความรู้สึกสบายใจมากกว่า ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเช่นกัน เออร์วินพูดกับเธอว่า
“ที่พี่สาวต้องแก้ก็คือการพึ่งพาเวทย์มนต์มากเกินไป”
เรเวนกลับนิ่งเงียบเธอไม่เข้าใจว่าการพึ่งพาเวทย์มนต์มากเกินไปเป็ปัญหาตรงไหน เออร์วินอธิบายว่า
“การที่พี่สาวพึ่งพาเวทย์มนต์มากเกินไปนั้นทำให้พี่สาวเลือกจะละเลยข้อบกพร่องต่าง ๆ ที่อาจถึงตายได้ ทั้งความคิดที่และการตอบสนองที่ทื่อด้านและเชื่องช้า ทั้งการหลบหลีกการตอบโต้และโดยเฉพาะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่พี่สาวที่แทบจะไม่มีเลย ทักษะการเคลื่อนไหวที่มีขีดจำกัดมากเกินไปทำให้การเคลื่อนไหวถูกอ่านทางได้ง่าย เพราะเท่าที่ผมเห็นรูปแบบการเคลื่อนไหวของพี่สาวก็มีอยู่แค่ไม่กี่อย่าง พื้นฐานร่างกายก็อย่างที่บอกไปว่าดีกว่าคนทั่วไปแค่นิดเดียวแต่ถ้าคิดจะใช้ร่างกายนั้นในการต่อสู้ล่ะก็ไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย”
เรเวนรีบแย้งทันที
“ฉันเป็มือสังหารนะไม่จำเป็ต้องต่อสู้ซึ่งหน้าก็ได้”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมครั้งแรกที่ผมเจอพี่สาวถึงได้มีสภาพนั้นล่ะครับ” เออร์วินพูดถึงครั้งแรกที่เขาเจอเธอพบว่าเรเวนาเ็สาหัสปางตาย เรเวนพูดไม่ออกแม้ว่าตอนนั้นเธอจะได้รับาเ็จนหมดสติ แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเธอในสภาพนั้นเป็ยังไง
“เวทย์มนต์ของพี่สาวเป็เวทย์ที่มีประโยชน์เป็อย่างมากหากขัดเกลาประสาทััมาอย่างดี ฝึกทักษะการต่อสู้และการเคลื่อนไหวจนสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ฝึกความเร็วในการตอบสนองและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า หากมีพร้อมสิ่งเหล่านี้เมื่อบวกกับเวทย์เคลื่อนย้ายผ่านเงาของพี่สาวล่ะก็ในทวีปอาร์เคนัสคงมีแค่ไม่กี่คนที่จะสังหารไม่สำเร็จ”
เรเวนที่ได้ฟังก็ตาโตใจเต้นตึกตักก่อนจะส่ายหน้าพูดว่า
“โลกใบนี้ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นยังมีเวทย์มนต์อีกไม่น้อยที่ทำให้เวทย์ประจำตระกูลฉันไร้ผลหรือไร้ประโยชน์”
เออร์วินกลับมายิ้มอีกครั้ง
“ผมถึงได้บอกไงครับว่าพี่สาวน่ะพึ่งพาเวทย์มนต์มากเกินไป” เออร์วินชี้ไปที่พวกเจคที่ตอนนี้ดูทรมานแล้วบอกกับเรเวนว่า “ก่อนอื่นเลยพี่สาวต้องเริ่มสร้างกล้ามเนื้อจากดันพื้นก่อนนะครับ”
เรเวนทวนคำ “ดันพื้น?” ก่อนจะหันไปมองพวกเจคแล้วหันกลับมามองเออร์วิน เด็กชายก็ตอบว่า
“ใช่ครับดันพื้น”
เรเวนชี้ไปที่พวกเจคถามว่า
“ทำแบบนั้น?”
เออร์วินยิ้มให้เธอแล้วพยักหน้า
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)
951
